Dit is misschien mijn laatste blogpost

Geplaatst op 25 juli, 2011 

Zaterdag liep ik door het overdekte winkelcentrum. Het was maanden geleden dat ik daar was wat mijn wandeling langs mensen, etalages en wanhopig aandoende uitverkoop borden een beetje vervreemd deed aanvoelen.

Misschien kwam mijn gevoel van vervreemding door wat er een dag eerder in Noorwegen gebeurde. De confrontatie met dat mijn dierbaren of ik van het ene op het andere moment ineens dood kunnen zijn. De confrontatie met dat veiligheid een illusie is waar we veel geld en aandacht aan besteden. De confrontatie met als we in die illusie van veiligheid geschokt worden, we al snel overgaan tot analyses, oordelen, beschuldigingen en complottheorieën. De confrontatie met als zich ergens een drama voltrekt, we vooral in actie moeten komen, iets moeten doen, een mening vormen, afschuw uitspreken of oproepen om positieve gedachten te sturen. In dat winkelcentrum was Noorwegen ineens akelig dichtbij. Stel dat ik mijn dierbaren nooit meer zou zien……

Voor mij gaat Noorwegen over kwetsbaarheid. De kwetsbaarheid van dat er misschien geen morgen is. De kwetsbaarheid van dat dit misschien de laatste blogpost is die ik ooit schrijf. De kwetsbaarheid van dat ik mijn dierbaren misschien voor de laatste keer heb gezien. De kwetsbaarheid die zo onlosmakelijk verbonden is met onze menselijkheid en die soms maar moeilijk is uit te houden. Het raakt in angst en pijn en daar plakken we graag een dikke pleister overheen bestaande uit analyses, oordelen en beschuldigingen.

Voor de zekerheid misschien toch maar wat positieve gedachten naar Noorwegen sturen, misschien wordt me dan toch een morgen gegund, een volgende blogpost en een volgend samen zijn met mijn dierbaren.

Lees ook: Japangevoel en vervang ‘Japan’ door ‘Noorwegen’ en de boodschap is dezelfde.

Bewaard onder Actualiteit, Persoonlijk | 2 Comments

Tags: , , ,

Een onderzoekje naar menselijkheid

Geplaatst op 10 juni, 2011 

Geruime tijd volg ik via Google alerts en via RSS feeds op de zoekmachine van Twitter alles wat los en vast zit over ‘menselijkheid’. Het begrip intrigeert me.

Wat me uit de Google alerts opvalt, is dat nieuwsberichten het begrip ‘menselijkheid’ in bijna alle gevallen noemen in relatie tot geweld zoals misdaden tegen de menselijkheid (even een zijsprongetje: vooral op Twitter is er discussie of je moet spreken over misdaden tegen de mensheid of tegen de menselijkheid) en oorlogsmisdaden (een tweede zijsprongetje: oorlogsmisdaden klinkt als een pleonasme zoals witte sneeuw of groen gras).

De RSS feeds op de zoekmachine van Twitter geven een veel gekleurder beeld van ‘menselijkheid’. Ook daar wordt menselijkheid wel genoemd in relatie tot geweld, maar het wordt ook veelvuldig in één adem genoemd met politiek en dan vooral de bezuinigingen en de effecten daarvan. En gelukkig, en dat zijn de berichten die me het meeste raken, wordt er via Twitter ook regelmatig geschreven over een verlangen naar ‘menselijkheid’.

Ook zonder dat ik er statistieken op heb losgelaten, kan ik concluderen dat ‘menselijkheid’ in veruit de meeste gevallen gezien wordt als iets waar gebrek aan is. In ons eigen land wordt ‘menselijkheid’ vaak genoemd als iets dat door de politiek wordt wegbezuinigd. Dat roept bij mij een vraag op: wat hebben menselijkheid en geld met elkaar te maken?

Hoewel ik merk en ervaar dat sommige bezuinigingen grote groepen mensen diep raken, wil ik dolgraag geloven dat menselijkheid en geld maar weinig met elkaar te maken hebben, dat zelfs in een financieel failliete wereld (de wereld waarin we naar mijn idee nu leven) een overvloed aan menselijkheid mogelijk is.

De vraag is: wat is menselijkheid precies? Wat verstaan we eronder? Ik heb daar op dit moment geen antwoord op waar ik blij van word.  Natuurlijk kan ik de woordenboekdefinitie gebruiken maar dat wil ik niet. Ik wil graag op zoek gaan naar een definitie van menselijkheid zoals ik het versta en ervaar.

Misschien wil je me helpen: wat versta jij onder menselijkheid, wat betekent het voor jou, waar merk je aan dat het er wel of niet is?

Lees ook:

Bewaard onder Actualiteit, Mening | 16 Comments

Tags: , , ,

Een bezopen verhaaltje

Geplaatst op 13 mei, 2011 

Ik herinner me een verhaaltje over een alcoholist. Deze alcoholist had een groot probleem, nee, twee grote problemen: alcohol en geldgebrek. Het verhaal gaat dat deze alcoholist samen met een vriend op de stoep langs  een drukke straat loopt. De alcoholist geeft zijn vriend een goed gericht duwtje waardoor deze op straat terecht komt. Het voorbij razende verkeer doet de rest. Terwijl mensen toestromen om te zien wat er is gebeurd, kan de alcoholist nog net de portemonnee uit de broekzak van zijn vriend graaien. Geldprobleem opgelost. Snel naar de kroeg om het andere probleem op te lossen. Tijdelijk natuurlijk.

Ik moet aan dit verhaaltje denken als ik lees wat sommige bedrijven doen om aan geld te komen en waarom ze het doen.

Bewaard onder Actualiteit | Reageer

Tags: ,

Codependency is aan het veranderen

Geplaatst op 25 maart, 2011 

Het fenomeen dat Codependency is, is aan het veranderen.  De symptomen van Codependency zijn aan het veranderen omdat onze maatschappij aan het veranderen is. Melody Beattie schreef er in 2009 een boek over: ‘The New Codependency’.

Tien, twintig jaar geleden, was duidelijk dat als iemand een obsessieve focus had op andermans problemen of verslaving, er Codependency issues in het spel waren.

Tegenwoordig hebben mensen geen vriend, vriendin, partner of familielid met problemen of een verslaving meer nodig  om zich  obsessief op te kunnen focussen want dankzij het Internet en de media vervullen de problemen in Japan en het Midden Oosten nu deze rol.

Of de obsessieve focus nu is gericht op een partner met een verslaving, een vriend of vriendin met problemen of wat er in Japan en het Midden Oosten gebeurt, de inzet is steeds hetzelfde: niet naar jezelf hoeven kijken, jezelf weghouden van de dingen die je wel kunt veranderen (jezelf) en jezelf machteloos maken.

Lees ook:

Bewaard onder Actualiteit, Codependency | 2 Comments

Tags: , , , , ,

Een lesje in machteloosheid

Geplaatst op 18 maart, 2011 

Deze blog is voor jou. Ja, jou. Nee, niet wegkijken maar lezen…

Jij die op twitter de situatie in Japan zit te bekritiseren, alle goede bedoelingen en pogingen er nog iets van te maken belachelijk maakt. Jij die deze ramp had zien aankomen in je glazen bol. Jij die denkt te weten wat er moet gebeuren om de Japanners te helpen en om de wereld te redden.

Voor jou is deze blog bedoeld want ik heb jou ook wat te vertellen.

Telkens als ik je tweets lees voel ik een diepgaande irritatie, een irritatie die zich zo diep en pijnlijk laat voelen dat een wortelkanaalbehandeling er in vergelijking een lolletje bij is.

En toch ben ik dankbaar dat je die tweets schreef.

Want ik heb ontdekt dat telkens als ik ze lees, ik mezelf onbewust, en naar ik aanneem doelbewust, machteloos maak. Ik ben me er dankzij jouw tweets van bewust geworden hoe ik mijn beleving van machteloosheid zelf creëer en in stand hou. Bijvoorbeeld door steeds weer opnieuw jouw tweets te lezen terwijl ik weet wat het met me doet. En dat is waar ik die grenzeloze irritatie over voel: dat ik mezelf dit aandoe.

Dank je wel voor deze waardevolle les.

We kunnen gewoon vrienden blijven maar als je dit leest heb ik je op twitter al ontvolgd.

Lees ook:

Bewaard onder Actualiteit, Persoonlijk | 8 Comments

Tags:

Japangevoel

Geplaatst op 15 maart, 2011 

Nee, deze blog gaat niet over hoe erg het is wat er in Japan is gebeurd. Deze blog gaat ook niet over hoe we de Japanners kunnen helpen. Deze blog gaat al helemaal niet over de diepere of hogere betekenis van deze ramp.

Nee, deze blog gaat er ook niet over dat het allemaal al in de sterren stond geschreven wat er in Japan is gebeurd. Deze blog gaat ook niet over welke lessen we hieruit moeten leren. Deze blog gaat al helemaal niet over de wereld die gewoon door draait.

Ik had deze blog willen schrijven over God die nu echt te ver is gegaan met zijn kosmische plan maar ik doe het niet. Ik had iets willen zeggen over het drama infuus dat twitter is geworden na de ramp maar ik zwijg. Ik zou een sarcastisch  stukje kunnen schrijven over al die pijnlichamen die zich te goed doen aan de beelden van de ramp maar dat is me te gemakkelijk. En stil zijn wil ik ook niet want daarvan heb ik na de oproep tot een twitterstilte mijn buik al vol.

Ik wil eigenlijk alleen zeggen hoe ik me voel: machteloos en kwetsbaar.

Bewaard onder Actualiteit | 3 Comments

Tags: , ,

Een blog als kampvuur

Geplaatst op 30 november, 2010 

Vorige week vrijdagochtend had ik via Twitter een leuke uitwisseling met @Raaphorst, @metkcom, @MeerAdvies en @StanLenssen.  Aanleiding was de discussie die was ontstaan na de aankondiging dat de organisatie van de Dutch Bloggies ermee stopt. Die discussie ging vooral over het waarom want overal doken berichten op dat bloggen dood is en dat bloggen niet meer hip is.

Het doet me niks of bloggen hip is of niet. Ik hou van the Beatles omdat ik die muziek mooi vind. Hip kan ik ze niet noemen nu ze al veertig jaar niet meer bestaan. Bloggen was nooit bedoeld om hip te zijn, wel om verhalen te vertellen. Verhalen vertellen doen we over veertig jaar nog, net als naar de muziek van the Beatles luisteren. Sommige dingen zijn tijdloos, hip of niet hip.

God/Liefde/Universum is ook een verhalenverteller en ieder mens op aarde draagt unieke stukjes van de verhalen uit de Bron met zich mee. Het enige dat God/Liefde/Universum wil, is dat wij die verschillende verhalen, die verschillende stukjes, met elkaar delen en uitwisselen. Hoe meer we dat doen, hoe meer stukjes van de Bron we samenvoegen, hoe meer we ons herinneren wie we werkelijk zijn, hoe meer we ons herinneren dat we liefdevol en geliefd zijn.

Vroeger vertelden we onze verhalen rondom het kampvuur. Tegenwoordig hebben we blogs waar we ons aan kunnen warmen en waar we in kunnen staren, net zo lang tot de woorden als vanzelf beginnen te stromen. Vanuit ons hart.

Bewaard onder Actualiteit, Bloggen, spiritualiteit | 15 Comments

Tags: , , ,

De schreeuw om erkenning – deel 3

Geplaatst op 29 november, 2010 

Het derde deel over de schreeuw om cultuur: hoe zit het met de behoeften van de beslissers?

De beslissers, de politici, hebben natuurlijk ook allerlei behoeften. Dezelfde menselijke behoeften als jou en mij, dezelfde behoeften als die 20.000 deelnemers aan die manifestatie in Amsterdam. Alleen vervullen zij hun behoeften misschien op andere manieren, hebben zij andere strategieën.

Behalve dat politici menselijke behoeften hebben, maken ze ook deel uit van een organisatie en die organisaties hebben ook behoeften:

In de nieuwsbrief NVC Quick Connect (July 2008) schreef Marie Miyashiro-Collins hierover:

‘Bridging the human and organizational needs can lead to organizations that are more alive and in alignment with the universal life energy in all of us and the world around us.’

Een mooi voorbeeld van iemand die z’n best deed om hieraan te werken was een projectmanager die ik een paar jaar geleden interviewde. Hij gaf leiding een aan groot bouwproject en maakte daarbij gebruik van het gedachtegoed van geweldloze communicatie. Één van de bijzondere dingen die hij deed, was veel, heel veel erkenning geven voor de zorgen die leefden bij allerlei partijen. Sommige zorgen werden daarmee weggenomen, anderen niet. Sommige zorgen waren onoplosbaar maar dat sprak hij dan ook expliciet uit en gaf dan erkenning voor wat het betekende dat die zorg bleef bestaan.

Wat hij deed kunnen politici ook. In plaats van kunst en cultuur een linkse hobby noemen,  erkenning geven voor wat kunst en cultuur voor veel mensen betekent. Niet oordelen maar afstemmen op de behoeften.

Zodra de communicatie zich verplaatst van de inhoud (de bezuinigingen) naar het proces (Geweldloze Communicatie wordt ook wel een op behoeften gebaseerd proces genoemd voor interpersoonlijke verbinding), kan gewerkt worden aan een win-win situatie waarin ruimte is voor de vervulling van ieders behoeften. De aanname waarmee dit proces werkt, is dat als er op procesniveau verbinding is, de oplossing op inhoudsniveau vanzelf komt.

Communiceren is een kunst. Dat er op kunst wordt bezuinigd wil niet zeggen dat er op communicatie bezuinigd moet worden. Juist niet.

Lees ook:

Bewaard onder Actualiteit, Communicatie | 10 Comments

Tags: , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →