Stadsprofeten

Geplaatst op 23 June, 2017 

We moeten eens even praten mensen, over onze stad, over Oosterhout.

Nog niet zo lang geleden werden een heleboel mensen ineens coach. Iedereen kan en mag zichzelf coach noemen en dat hebben we geweten. Social media werd overspoeld met adviezen en tips over hoe we ons leven het beste kunnen leven en ja, nog erger, met van die coachvragen. Hoe zet jij jezelf in je kracht? Hoe ga jij vandaag authentiek zijn en je passie omarmen?

Je met het leven van een ander bemoeien is natuurlijk iets van alle tijden maar werd pas een probleem toen daar een verdienmodel bij werd gevonden.

De meeste van die coaches zijn inmiddels weer verdwenen en dat zou goed nieuws zijn als ik niet had ontdekt dat ze niet zijn verdwenen maar zijn getransformeerd, ja echt. Ze bemoeien zich nu niet meer met het leven van andere mensen maar met complete steden! Het zijn stadsprofeten geworden die zeggen te weten wat goed is voor onze stad.

Nu mag van mij iedereen gerust een mening hebben over onze stad en ideeën hoe de stad leuker, gezelliger, leefbaarder, veiliger en aantrekkelijker te maken. Ja, doe dat vooral, bemoei je met de stad. MET JE EIGEN STAD!

Met de coaches ging het mis omdat ze niet in de schoenen stonden van de mensen met wiens levens ze zich bemoeiden. Met die stadsprofeten gaat het op dezelfde manier mis als met die coaches: ze bemoeien zich met steden waar ze zelf niet eens wonen. Recipe for disaster als je het mij vraagt.

Hoe kunnen we deze ramp afwenden? De stadsprofeten met pek en veren uit onze stad verjagen? Dat wordt een lastige want ze wonen hier niet eens. Nee, laten we zelf stadsprofeet worden en ons met onze eigen stad bemoeien. Beter voor de stad en beter voor onszelf.

Morgenmiddag verzorgt de ORTS een live uitzending van het programma Oosterhout vandaag op zaterdag. De uitzending is van 15:00 – 17:00 uur vanaf het Hemaplein in de Arendshof. Thema is de  binnenstad die maar niet wil bruisen en hoe we die wel aan het bruisen krijgen. Kom dan ook en hang ongegeneerd de stadsprofeet uit van je eigen stad.

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags: , ,

Wie was jouw superheld?

Geplaatst op 10 June, 2017 

Afgelopen woensdag presenteerde Michael Minneboo bij boekhandel Scheltema in Amsterdam zijn eerste boek ‘Mijn vriend Spider-Man’, een boek over superhelden en wat die in je leven voor je kunnen betekenen.

Boekpresentatie Michael Minneboo

Nu was ik daar ook, no big deal, en, wel een big deal, heb twee exemplaren van dit speciale boek van Michael.  En daarom geef ik er eentje gratis weg.

Jij kunt dit mooie superheldenboek gratis en voor niks krijgen als:

  1. Je in Oosterhout woont (wel zo praktisch want ik kom dit boek persoonlijk bij jou thuis afleveren)
  2. Je de eerste bent die als comment op deze blogpost antwoord geeft op deze vraag: wie was of is jouw superheld en waarom?

Het boek ligt voor je klaar, nu jij!

Bewaard onder Boeken | 5 Comments

Tags: ,

En de chaos bevrijdde de stad

Geplaatst op 7 June, 2017 

Het was zo’n middelgrote stad waar maar weinig gebeurt. Natuurlijk gebeurde er wel eens was maar niet die dingen waardoor de stad echt vooruit kwam.

Wat er bijvoorbeeld wel gebeurde was dat er werd geklaagd over het parkeren, dat moest gratis zijn anders zou het centrum niet kunnen bruisen. Dat had dan weer te maken met onverwerkt trauma uit vorige levens toen er betaald moest worden voor het stallen van paard en wagen en voor het opruimen van de poep.

Om dat centrum te laten bruisen was een stadsmanager ingehuurd. Die vond dat burgers zich maar beter niet met dat centrum bemoeiden maar hooguit met de speeltuintjes in hun eigen buurt. Hij wilde wel graag dat diezelfde burgers massaal naar het centrum kwamen om hun portemonnee om te keren, dat dan weer wel. Het leverde de stadsmanger in ieder geval genoeg karma op om in een volgend leven terug te keren als speeltuinmanager.

En zo zou deze stad best wel heel oud kunnen worden maar oud en ook gelukkig? Dat was zeer de vraag.

Tot op een zekere dag een kleine politieke partij bij elkaar kwam. Deze bijeenkomst zou de geschiedenisboeken niet hebben gehaald ware het niet dat politicus 2 en 3 tegen nummer 1 zeiden: wij willen jou niet meer als onze nummer 1, voortaan is nummer 2 de nummer 1.

De pers dook erop, blij als ze waren dat ze eens iets anders konden melden dan dat eeuwige parkeren. Ze noemden het een coup en deze stad waar maar weinig gebeurde had ineens te maken met een heuse coup!

Het nieuws verspreidde zich al snel over de stad. Zelfs in het zuiden van de stad, in een wijk die net als andere wijken van de stad maar een beetje voor spek en bonen meedeed als aanhangsel van het centrum, waar de mensen niks hebben met parkeren, nog minder met bruisen, nog minder met politiek en nog veel minder met de stadsmanager, werd erover gesproken.

Ook in andere politieke partijen ontstond rumoer. Ook daar wilden nummers 2 wel eens de nummer 1 zijn, de nummers 10 een nummer 4, de nummers 7 een nummer 2. Kunt u het nog volgen?

Ineens bleek iedereen goede ideeën te hebben en tja, als nummer 1 heb je natuurlijk meer invloed iets met zo’n idee te doen dan als nummer 10. Als nummer 10 ben je het op een gegeven moment natuurlijk flink zat steeds maar te moeten horen dat je idee niet realistisch of wenselijk is of ‘ja maar…..’.
.
Al snel ontplofte dezelfde discussie ook in bedrijven, organisaties, scholen en zelfs in gezinnen tot uiteindelijk iedereen met iedereen overhoop lag en de stad in chaos verkeerde.

Chaos of niet, mensen willen natuurlijk wel brood op de plank en daarom ontstonden spontaan nieuwe vormen van samenwerking. Niet op basis van ‘ik ben nummer 1 en ik draag jou, nummer 2, op nu brood te bakken’. In plaats daarvan gingen mensen naar elkaar op zoek om samen een brood te bakken. De een had bijvoorbeeld een oven maar geen ervaring met brood bakken, de ander wist wel brood te bakken maar had geen oven en geen ingrediënten en weer een ander had wel de ingrediënten maar geen idee wat ermee te doen. Op deze manier samen brood bakken was zo leuk en het brood zo lekker, dat mensen nog meer op zoek gingen naar anderen om op deze manier mee samen te werken.

De stad knapte er zienderogen van op. Waar vroeger de stad stil stond vanwege discussies tussen de rangen en standen van al die verschillende nummers, gingen mensen nu met elkaar aan de slag. Geen gezeur meer over ‘niet wenselijk, niet realistisch, ja maar….’ maar elkaar opzoeken en samenwerken.

En ja, de stad werd oud en alsnog gelukkig, zielsgelukkig zelfs.

Bewaard onder Verhaaltjes | Reageer

Tags: , , , ,

Het kan ineens klaar, over en uit zijn (2)

Geplaatst op 27 May, 2017 

Alles sterft. Peter Steele zong het met zijn band Type O Negative. Hij stierf en niemand had het verwacht.

50 jaar geleden maakten the Beatles hun iconische album ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band‘. Één van de makers, John Lennon, zei over de dood ooit: I’m not afraid of death because I don’t believe in it. It’s just getting out of one car, and into another. Toen hij daadwerkelijk overstapte in een andere auto had niemand het verwacht.

Deze maand stierf Chris Cornell, zanger en gitarist van Soundgarden, Audioslave en Temple of the Dog. Niemand had het verwacht.

Tegen het onverwachte is niemand opgewassen. Wat we  kunnen doen tot het zover is, is onszelf zijn.  Wat een geschenk is dat!

Thx Chris

Lees ook: Het kan ineens klaar, over en uit zijn

Bewaard onder Muziek | Reageer

Tags:

De wereld is ons thuis (en die houden we schoon)

Geplaatst op 26 May, 2017 

In 2015 leerde ik ze kenen: Dave, Cristina en hun twee kinderen. Contact maken met dit gezin was toen ‘onvermijdelijk’ want als je in Portugal woont, hier op vakantie bent in de Hannebroeck en daar in de bossen zwerfafval opruimt, dan heb je me!

Twee jaar later zijn ze weer terug in Nederland, in de Hannebroeck, dus ik daar woensdagochtend ook naar toe voor een hartelijk weerzien en een gezellig schoonmaakrondje door het bos.

Trash hunting bij de Hannebroeck. Foto door Luna en Armando de Haan RoLo

Ze hebben inmiddels zoveel van de wereld gezien dat niet één plek hun thuis is maar ze de hele wereld als hun thuis zien en dat perspectief verandert alles. Iedereen houdt thuis de boel schoon want laat je thuis de boel vervuilen, dan heb je jezelf daarmee.

Als je de hele wereld ziet als jouw thuis, dan probeer je overal waar je bent de boel schoon te houden want vervuiling heeft schijt aan grenzen. Vervuiling aan de andere kant van de wereld is net zo goed ons probleem als die blikjes en flesjes die we hier op straat aantreffen. Waar je ook bent: je bent thuis en je thuis houdt je schoon.

Goed om van ze te horen dat het hier in de bossen vergeleken met twee jaar geleden een stuk schoner is. Dit is waar we allemaal naar verlangen en met velen aan werken: de kanteling naar schoon.

Terug op de Hannebroeck krijg ik eindelijk Dave’s boek in handen: Kingdom of Ten. Via Facebook had ik al gezien dat hij een boek had geschreven en ook zelf heeft geïllustreerd maar hier is dan de echte Kingdom of Ten:

Kingdom of Ten door Dave de Haan

Er is ook een fraaie limited editon en daar leg ik ter plaatse snel ‘beslag’ op:

Kingdom of Ten limited edition

Kingdom of Ten is een bijzonder boek voor kinderen. Een meisje dat tijdens de rekenles in haar klas in slaap dommelt, komt terecht in een vreemde wereld van disharmonie:  de wereld van de even en oneven cijfers die voortdurend vechten met elkaar. Ze bedenkt een geweldig plan: een koninklijk bal waar de cijfers met elkaar moeten dansen. Ze maakt koppeltjes: de 2 met de 8, de 3 met de 7 enz. En tijdens de dans gebeurt er iets magisch.

Kingdom of Ten is een boek over liefde en harmonie en hoe dat met een beetje hulp en verbeelding binnen ieders handbereik ligt. Lees het verder zelf zou ik zeggen, je kunt Kingdom of Ten bestellen via Lulu.

In de tuin komt een gitaar op tafel. Of ik wat wil laten horen. Thuis speel ik elektrisch met een enorme bak distortion erop maar ik waag me aan een akoestische versie van één van de beste metal riffs ever: March of the S.O.D.

Hoe dat klonk? Dat weten ze alleen op de Hannebroeck…. Het was hoe dan ook een passend slot van een heerlijke ochtend.

Bewaard onder Boeken, Persoonlijk | 2 Comments

Tags: , ,

Mijn eerste liefde

Geplaatst op 25 May, 2017 

Wie mijn wijkblog Oosterheide volgt weet dat we vorige week vrijdag een hartstikke leuk evenement hadden georganiseerd in activiteitencentrum de Bunthoef: Food & Roots.

Food & Roots was een gezellig avondje met lekker eten en drinken, muziek en verhalen. Iedereen mocht één liedje uitkiezen, een liedje dat voor hem/haar een bijzondere betekenis heeft en wie dat wilde mocht erbij vertellen wat het persoonlijke verhaal bij dat bijzondere liedje is.  En zo kwamen vorige week vrijdag wel wat pareltjes voorbij hoor…

Zelf had ik mijn eerste liefde meegenomen, zo’n liefde die je nooit meer vergeet en je nog altijd doet voelen hoe die liefde lang geleden voelde.

We woonden in die tijd boven de winkel van mijn vader. Als ik door een piepklein transistor radiootje mijn grote liefde hoorden, dan rende ik de trappen af naar het kantoortje achterin de winkel van mijn vader, pakte daar een iets groter radiootje, denderde daarmee terug naar boven, zette beide radiootjes tegenover elkaar, volume lekker hard, ik ertussen in en madly in love.
 

 

En stiekem, nou nee, niet stiekem, ben ik het nog steeds.

Bewaard onder Muziek, Persoonlijk | Reageer

Tags: ,

Het kan ineens klaar, over en uit zijn

Geplaatst op 14 May, 2017 

Telkens als ik er met hardlopen voorbij kom raakt het me:

Kwetsbaarheid

Een monument, een altaar, een herinnering aan iemand die er al op jonge leeftijd ineens niet meer was.

Elke dag gaan we van huis en rekenen er blind op dat we later die dag ook weer thuis komen. Elke dag zwaaien we dierbaren uit en rekenen er net zo blind op dat we ze later die dag ook weer thuis mogen begroeten.

En dan loopt dat ineens anders af en veranderen er levens. Je moet er niet aan denken maar toch ook weer wel: dat we kwetsbaar zijn en daarom onze tijd maar beter vullen met dankbaarheid.

Bewaard onder Fotobloggen | Reageer

Tags: , ,

Dromen hebben beperkingen nodig

Geplaatst op 27 April, 2017 

Dat we moeten durven dromen en vol-voller-volst gaan voor wat we zielsgraag willen, daar zal niemand bezwaren tegen hebben. Maar toch, dromen kunnen niet zonder beperkingen. Kom, ik licht het even toe.

Gisteren zag ik de film ‘Mein Blind Date mit dem Leben’. Natuurlijk in ons altijd weer gezellige Oosterhouts filmcafé , precies de juiste plek voor deze film.

Moet je voorstellen dat je gezichtsvermogen maar een paar procent is en je dolgraag wilt slagen in een luxueus vijfsterrenhotel. Haast blind of niet, je wilt je droom realiseren en dus doe je net alsof je kunt zien.

Maar als je alleen alleen maar droomt en vol gas geeft om je droom te realiseren, dan kun je wel eens een gevaar worden voor jezelf zijn en en voor anderen.

Saliya is haast blind en houdt dat zoveel mogelijk verborgen om toch maar te slagen in zijn droomhotel. Daardoor brengt hij zichzelf en anderen in gevaar. Zo verwondt hij zichzelf met een snijmachine en raakt hij het zoontje van zijn nieuwe liefde Laura kwijt.

Pas als hij al zijn kansen in het hotel verprutst en ook zijn nieuwe liefde kwijt raakt, kan hij niet anders dan uit de kast komen: hij is vrijwel blind. En pas dan keren zijn kansen, opent hij samen met zijn goede vriend Max een eigen restaurant en komt ook Laura weer op zijn pad.

Dromen is prima, meer dan dat zelfs, maar vergeet de beperkingen niet. Alleen maar focussen op de droom en de beperkingen negeren is gevaarlijk en alleen maar focussen op de beperkingen brengt je nergens.

Maar droom en beperking samen in een gezonde mix, wow, dat brengt je echt ergens!

Bewaard onder Films | 2 Comments

Tags: ,

Volgende Pagina →