En treinen kijken was nog wel zo leuk

Geplaatst op 5 October, 2017 

Was ik een jaar of 10 eerder begonnen met bloggen, dan had ik je in 1996 helemaal lam geblogd over de film Trainspotting en om je helemaal omver te blazen ook over het  boek en de CD met de soundtrack.

Trainspotting was mijn film, mijn boek en mijn soundtrack. Mooi en gruwelijk, lief en bikkelhard, humoristisch en schokkend, Trainspotting was alles tegelijk. Misschien zoals het leven maar dan alles in standje overdrive.

Begin dit jaar was daar ineens het vervolg met dezelfde cast. Ik zag T2 Trainspotting onlangs.

Het begin is veelbelovend als langzaam alle hoofdpersonen uit deel 1 een plaatsje in het nieuwe verhaal krijgen en hun paden opnieuw kruisen. Yes!!! Nu kan T2 Trainspotting echt gaan beginnen. En dan is er geen reet meer aan.

De overdrive is goed kapot en de enige die dat probeert te compenseren is Begbie die daardoor wel heel extreem gestoord lijkt en niet meer in de film past. Hey Begbie, uit welke film kom jij? Uit the Shining deel 2? Ah zo.

In een recensie van het concert van the Rolling Stones las ik dat ze er beter mee kunnen stoppen om de herinneringen intact te houden. Wat een kul! Alsof het hun taak is om voor onze herinneringen te zorgen. Not!

Zorg lekker zelf voor je herinneringen fan. Laat ik dat ook maar doen. Moeilijk? Nee!

Bewaard onder Films | 4 Comments

Tags:

Dromen hebben beperkingen nodig

Geplaatst op 27 April, 2017 

Dat we moeten durven dromen en vol-voller-volst gaan voor wat we zielsgraag willen, daar zal niemand bezwaren tegen hebben. Maar toch, dromen kunnen niet zonder beperkingen. Kom, ik licht het even toe.

Gisteren zag ik de film ‘Mein Blind Date mit dem Leben’. Natuurlijk in ons altijd weer gezellige Oosterhouts filmcafé , precies de juiste plek voor deze film.

Moet je voorstellen dat je gezichtsvermogen maar een paar procent is en je dolgraag wilt slagen in een luxueus vijfsterrenhotel. Haast blind of niet, je wilt je droom realiseren en dus doe je net alsof je kunt zien.

Maar als je alleen alleen maar droomt en vol gas geeft om je droom te realiseren, dan kun je wel eens een gevaar worden voor jezelf zijn en en voor anderen.

Saliya is haast blind en houdt dat zoveel mogelijk verborgen om toch maar te slagen in zijn droomhotel. Daardoor brengt hij zichzelf en anderen in gevaar. Zo verwondt hij zichzelf met een snijmachine en raakt hij het zoontje van zijn nieuwe liefde Laura kwijt.

Pas als hij al zijn kansen in het hotel verprutst en ook zijn nieuwe liefde kwijt raakt, kan hij niet anders dan uit de kast komen: hij is vrijwel blind. En pas dan keren zijn kansen, opent hij samen met zijn goede vriend Max een eigen restaurant en komt ook Laura weer op zijn pad.

Dromen is prima, meer dan dat zelfs, maar vergeet de beperkingen niet. Alleen maar focussen op de droom en de beperkingen negeren is gevaarlijk en alleen maar focussen op de beperkingen brengt je nergens.

Maar droom en beperking samen in een gezonde mix, wow, dat brengt je echt ergens!

Bewaard onder Films | 2 Comments

Tags: ,

Leeg en niks meer

Geplaatst op 23 March, 2017 

Vorige week donderdag, wat lijkt dat alweer lang geleden, samen met Sjoerd naar ons eigen filmcafé naar Manchester by the Sea: Oosterheide maakt even een uitstapje naar het centrum.

Toen Sjoerd me vroeg of ik zin had om mee te gaan herinnerde ik me alleen de trailer die ik even daarvoor had gezien. Geen feel good movie had hij er nog bij gezegd. Nou so what, dan maken we er een feel good napraat van.

Meestal laat een trailer de belangrijkste momenten van de film zien maar de trailer van Manchester by the Sea laat deze momenten juist weg zo ontdekten we tijdens de film. Mijn god, wat een filmavond werd dit zeg.

Het moment dat mij het meeste greep was niet toen het huis in de fik stond met daarin de kinderen van Lee. Ook niet toen later bleek dat Lee, goed bedoeld vanwege de kou, de open haard had aangestoken en daarbij het haardscherm was vergeten te plaatsen. En ook niet het moment toen hij de politie vertelde dat ie dat waarschijnlijk was vergeten na een avondje feesten met zijn vrienden met alcohol en drugs. Toen Lee het wapen van één van de agenten ontfutselde in een mislukte poging zichzelf door zijn hoofd te schieten was ook dat niet het moment dat mij het zwaarst pakte.

Als alle flashbacks achter de rug zijn die het verhaal vertellen van hoe Lee Lee is geworden, komt hij zijn ex-vrouw tegen die de brand heeft overleefd maar die in de brand haar kinderen heeft verloren. Zij heeft inmiddels een nieuwe partner en is weer moeder geworden. Het wordt me een gesprek zeg:

Het moment van de film dat mij de hele verdere avond en de dag erna en ook nu nog terwijl ik dit blogje tik bij de keel pakt is als Lee haar zegt: ‘There is nothing there’.

We willen graag geloven dat nare dingen alleen de bad guys overkomt en dat is niet zo: iedereen kan iets naars overkomen. En Lee was trouwens helemaal geen bad guy, integendeel.

De film was goed, erg goed, en inderdaad, geen feel good movie. Dat hebben we tijdens de napraat nog even rechtgezet.

Sjoerd: avondje hoor!

Bewaard onder Films | Reageer

Tags: , , , , ,

Als je dochter ongelukkig is

Geplaatst op 24 February, 2017 

Wat doe je als vader als je merkt dat je dochter veel te hard werkt en ongelukkig is? Voorzichtig zeggen dat ze eens wat minder moet werken? Of dat ze wat beter voor zichzelf moet zorgen? Of misschien een voorzichtig pleidooi dat van het leven genieten toch ook wel belangrijk is?

De meeste vaders zouden iets in deze geest tegen hun dochter zeggen. Er zullen er ook een aantal zijn die niets zeggen, zo van: ze is een volwassen vrouw, het is haar leven, ze doet ermee wat ze zelf wil.

Één vader kiest voor een wel zeer onorthodoxe aanpak: Winfried Conradi. Als hij merkt dat zijn dochter Ines alleen maar werkt, werkt en werkt verzint hij de personage Toni Erdmann. Met pruik, een nepgebitje en een verhaal dat hij consultant en coach is, duikt Toni op in het leven van Ines om dat met nog meer verhalen en verzinsels en humor eens flink op z’n kop te zetten.

Ik zag de film vandaag in ons Oosterhoutse filmcafe samen met veel te weinig anderen. Het was een lange zit, inclusief pauze van half elf tot half twee. Het eerste deel van de film ontwikkelt zich maar traag, dat je denkt: wat een V.S. Film. Vage Shit dus. Maar dan is daar ineens Toni Erdmann en weet je dat je naar een verhaal zit te kijken dat werkelijk alle kanten op kan.

Ik vond het een lief prachtverhaal en zou zelf een vader als Winfried Conradi best willen maar liever nog (lees: makkelijker nog) iemand willen kennen met zo’n vader.

Ik was voorbereid op een onverwachts einde en dat kwam nog onverwachtser dan ik had gedacht. Op de fiets terug naar huis was ik vooral geraakt ook vader te zijn van een dochter. Ik zou nu niet weten wat ik zou doen als zij later ongelukkig is. Misschien de blablabla zoals de meeste vaders zouden doen maar ja, ik heb nu Toni Erdmann gezien en ken nu een andere strategie…..

Een goed weekend allemaal.

Bewaard onder Films, vaderschap | 4 Comments

Tags: , ,

Op zoek naar wat we al weten

Geplaatst op 12 February, 2017 

Op het tijdstip dat ik vanochtend ook nog lekker lui op één oor had kunnen liggen, zaten Sjoerd en ik in de bioscoop voor de film ‘Down to Earth‘.

Nou is bioscoop een wat groot woord voor ons eigen Oosterhoutse filmcafé maar ik hou ervan lekker op de fiets te genieten van de kleinschaligheid dicht bij huis in plaats van grote zalen in Breda of Antwerpen. En laat die voorkeur nou ook nog eens aardig aansluiten op het gedachtegoed van de film….

Over de film niks dan goeds. Liefst zou je alle wijsheid die voorbij komt opschrijven, het achteraf nog eens nalezen en op een knop drukken dat je het niet alleen voor eens en voor altijd weet maar ook dat je alles voortaan ook echt toepast.

Wat me dan zo aansprak? Zoveel, misschien wel alles. De beelden zijn fantastisch maar de woorden die gesproken worden overtreffen alles. Deze raakt me het meest: we zijn running people. We haasten en we haasten en we hebben nergens echt tijd voor. Zijn we ergens mee bezig, bijvoorbeeld ons kind naar bed brengen, zijn we in gedachten al met het volgende bezig. Dat opjagen doen we zelf, gevoed door een samenleving waarin druk, druk, druk, consumptie, consumptie, consumptie, meer, meer, meer de norm is en die ons en onze planeet uitput.

Tijdens de pauze was iedereen er als een raket vandoor om niet te lang in de rij te hoeven staan voor een kop koffie. Hallo, hebben we niet net iets geleerd over running people? Net als wij bleven er op de achterste rij nog een paar mensen zitten om even rustig na te praten in plaats van aan te sluiten bij de drukte in de foyer.

Worden we toch na enige tijd door de organisatie erop gewezen dat er ook voor ons koffie klaar staat met lekkers, zit bij de prijs van het kaartje inbegrepen. Wij naar de foyer. Geen rij meer en we zijn meteen aan de beurt. Koffie, slagroom, bonbon, mini gebakje en een klein glaasje koffie likeur.

Dit is de film ten top. Niet haasten, niet de running people uithangen, en dan komt dat waar je eerst voor denkt te moeten haasten vanzelf naar je toe.

Na afloop van de film was er nog gelegenheid tot napraten. Dat deden wij ook maar niet in het filmcafé maar bij de open haard van café de Beurs:

Fuller’s Honey Dew: cheers!

Down to Earth is een film die je moet zien, een film over de zoektocht naar datgene wat we diep van binnen al weten maar elke dag weer vergeten.

Bedankt voor de uitnodiging Sjoerd, dit was een geweldige zondag.

Bewaard onder Films | 4 Comments

Tags: , , ,

Doe mij zo’n vader

Geplaatst op 21 December, 2016 

Als vader maak je nogal eens iets mee. Een film bijvoorbeeld die totaal niet voor jou is bedoeld maar voor jonge meiden die zich graag laten meesleuren door een verhaal over verliefd worden op een jonge popster. Ik heb het over de Nederlandse film Hart Beat:

 

 
Ik doe deze film tekort als ik zeg dat het slot een Nederlandse variant is van Love Actually waarin verschillende verhaallijnen samen komen in ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. Ik doe deze film ook tekort als ik zeg dat ie nogal doorzichtig is omdat alle liefdesfilms zo verlopen: twee mensen ontmoeten elkaar, je weet als kijker dat het een klik wordt ook al probeert het verhaal je een ander kant op te sturen, uiteindelijk krijg je als kijker toch gelijk want die klik komt er maar dan ontstaat er een misverstand en gaan ze weer ieder hun eigen weg om in de grande finale toch weer zoenend samen te komen.

Maar ik wil deze film niet tekort doen want hij was niet voor mij bedoeld maar ik zag hem wel.

En gelukkig maar want ik zag een prachtige scene. Op het moment dat die twee, Zoë en Mik, die voor elkaar zijn voorbestemd, verder dan ooit uit elkaar drijven, is daar ineens de vader van  Zoë die zijn dochter kwetsbaar laat weten dat je je gevoel moet volgen, dat je daarvoor moet gaan, ook al kan het je later pijn doen. En hij kan het weten want hij en zijn partner, de moeder van Zoë, zijn uit elkaar aan het gaan.

Ja goh, doe mij maar zo’n vader maar dat kan helaas niet meer. Wat wel kan is dat ik zelf zo’n vader wordt en ook dat ik mezelf zo af en toe zo toespreek. Wat je hebt gemist in je eigen ouders kun je altijd nog aan je eigen kinderen meegeven en aan jezelf. Zo gaat er niks verloren.

Bewaard onder Films, vaderschap | 6 Comments

Tags: , , , ,

The Wolfpack: de energie van levenslust

Geplaatst op 27 November, 2015 

De afkeur was duidelijk te horen in het bioscoopzaaltje als pa aan het woord kwam. Pa is de vader van een gezin met zeven kinderen: zes jongens en een meisje. Er is ook een moeder die de kinderen thuis onderwijs geeft want ze mogen van pa het huis niet uit. Ja, 1x per jaar of soms 2x per jaar en soms ook helemaal niet want pa vindt het middenin New York veel te gevaarlijk.

Pa heeft een misplaatst gevoel van superioriteit en ma heeft vooral spijt dat haar kinderen niet lekker op het platteland kunnen opgroeien. En de kinderen? Het meisje komt amper in het stuk aan bod, het verhaal gaat vooral om de zes jongens.

Die vervelen zich natuurlijk te pletter en daarom doden ze hun tijd met het kijken naar films, heel veel films, die ze vervolgens naspelen zoals Reservoir Dogs en Pulp Fiction. Alles was ze daarbij nodig hebben knutselen ze zelf in elkaar met wat er in het kleine appartement te vinden is tot en met een compleet Batman kostuum aan toe.

Pa heeft en veroorzaakt een flink probleem, duidelijk. Hij laat zijn kinderen opgroeien in een gevangenis en is ook stevig aan de drank. Wat mij vooral fascineerde waren die kinderen. Hun schoonheid en creativiteit, hun vermogen om onder gevangenisomstandigheden samen plezier te maken en er voor elkaar te zijn. Werkelijk indrukwekkend en ontroerend. Pa boeide mij niet, als hij aan het woord kwam zat ik alweer te wachten op de volgende scene met die kinderen.

Die kinderen worden ouder en uiteindelijk gaan ze zelf de straat op, ontdekken wat er buiten allemaal voor moois te beleven is en wat ze hun hele kindertijd is onthouden. Pijnlijk en mooi tegelijk.

Deze film is geen film maar een documentaire: The Wolfpack. Een herinnering aan al het moois waar we toe in staat zijn, ook al zijn de omstandigheden zeer beroerd.

 

Bewaard onder Films | 4 Comments

Tags: , , , , , , , ,

Propvol mensenleven

Geplaatst op 3 September, 2014 

De film duurt drie uur en laat je het leven van Mason zien. De film begint als Mason zes jaar is en eindigt als hij achttien is.  In drie uur tijd zie je dus twaalf jaren van zijn leven voorbijkomen:

Dit is wat me raakte: dat een mensenleven, en twaalf jaar is nog lang geen heel mensenleven, propvol zit.

Er gebeurt zo ontzettend veel en snel en tegelijk in een mensenleven, dat je het niet eens kunt beseffen. Een mensenleven is een verhaal zonder komma’s of spaties, alles zit aan elkaar vast en pauzeren is onmogelijk. En ondertussen verandert het je en daardoor verandert wat er gebeurt en dat verandert jou dan weer en dat gaat maar door en dat gaat maar door. En ondertussen sleep je alles wat er gebeurd is met je mee, in welke vorm dan ook.

You don’t want the bumpers, life doesn’t give you bumpers….  Dat zegt de vader van Mason tegen zijn zoon. Alsof een propvol leven nog niet genoeg is.

Maar hey, en dat raakte ook flink, we kunnen dat!

Bewaard onder Films | Reageer

Tags:

Volgende pagina →