Stadsprofeten

Geplaatst op 23 June, 2017 

We moeten eens even praten mensen, over onze stad, over Oosterhout.

Nog niet zo lang geleden werden een heleboel mensen ineens coach. Iedereen kan en mag zichzelf coach noemen en dat hebben we geweten. Social media werd overspoeld met adviezen en tips over hoe we ons leven het beste kunnen leven en ja, nog erger, met van die coachvragen. Hoe zet jij jezelf in je kracht? Hoe ga jij vandaag authentiek zijn en je passie omarmen?

Je met het leven van een ander bemoeien is natuurlijk iets van alle tijden maar werd pas een probleem toen daar een verdienmodel bij werd gevonden.

De meeste van die coaches zijn inmiddels weer verdwenen en dat zou goed nieuws zijn als ik niet had ontdekt dat ze niet zijn verdwenen maar zijn getransformeerd, ja echt. Ze bemoeien zich nu niet meer met het leven van andere mensen maar met complete steden! Het zijn stadsprofeten geworden die zeggen te weten wat goed is voor onze stad.

Nu mag van mij iedereen gerust een mening hebben over onze stad en ideeën hoe de stad leuker, gezelliger, leefbaarder, veiliger en aantrekkelijker te maken. Ja, doe dat vooral, bemoei je met de stad. MET JE EIGEN STAD!

Met de coaches ging het mis omdat ze niet in de schoenen stonden van de mensen met wiens levens ze zich bemoeiden. Met die stadsprofeten gaat het op dezelfde manier mis als met die coaches: ze bemoeien zich met steden waar ze zelf niet eens wonen. Recipe for disaster als je het mij vraagt.

Hoe kunnen we deze ramp afwenden? De stadsprofeten met pek en veren uit onze stad verjagen? Dat wordt een lastige want ze wonen hier niet eens. Nee, laten we zelf stadsprofeet worden en ons met onze eigen stad bemoeien. Beter voor de stad en beter voor onszelf.

Morgenmiddag verzorgt de ORTS een live uitzending van het programma Oosterhout vandaag op zaterdag. De uitzending is van 15:00 – 17:00 uur vanaf het Hemaplein in de Arendshof. Thema is de  binnenstad die maar niet wil bruisen en hoe we die wel aan het bruisen krijgen. Kom dan ook en hang ongegeneerd de stadsprofeet uit van je eigen stad.

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags: , ,

Wie was jouw superheld?

Geplaatst op 10 June, 2017 

Afgelopen woensdag presenteerde Michael Minneboo bij boekhandel Scheltema in Amsterdam zijn eerste boek ‘Mijn vriend Spider-Man’, een boek over superhelden en wat die in je leven voor je kunnen betekenen.

Boekpresentatie Michael Minneboo

Nu was ik daar ook, no big deal, en, wel een big deal, heb twee exemplaren van dit speciale boek van Michael.  En daarom geef ik er eentje gratis weg.

Jij kunt dit mooie superheldenboek gratis en voor niks krijgen als:

  1. Je in Oosterhout woont (wel zo praktisch want ik kom dit boek persoonlijk bij jou thuis afleveren)
  2. Je de eerste bent die als comment op deze blogpost antwoord geeft op deze vraag: wie was of is jouw superheld en waarom?

Het boek ligt voor je klaar, nu jij!

Bewaard onder Boeken | 5 Comments

Tags: ,

En de chaos bevrijdde de stad

Geplaatst op 7 June, 2017 

Het was zo’n middelgrote stad waar maar weinig gebeurt. Natuurlijk gebeurde er wel eens was maar niet die dingen waardoor de stad echt vooruit kwam.

Wat er bijvoorbeeld wel gebeurde was dat er werd geklaagd over het parkeren, dat moest gratis zijn anders zou het centrum niet kunnen bruisen. Dat had dan weer te maken met onverwerkt trauma uit vorige levens toen er betaald moest worden voor het stallen van paard en wagen en voor het opruimen van de poep.

Om dat centrum te laten bruisen was een stadsmanager ingehuurd. Die vond dat burgers zich maar beter niet met dat centrum bemoeiden maar hooguit met de speeltuintjes in hun eigen buurt. Hij wilde wel graag dat diezelfde burgers massaal naar het centrum kwamen om hun portemonnee om te keren, dat dan weer wel. Het leverde de stadsmanger in ieder geval genoeg karma op om in een volgend leven terug te keren als speeltuinmanager.

En zo zou deze stad best wel heel oud kunnen worden maar oud en ook gelukkig? Dat was zeer de vraag.

Tot op een zekere dag een kleine politieke partij bij elkaar kwam. Deze bijeenkomst zou de geschiedenisboeken niet hebben gehaald ware het niet dat politicus 2 en 3 tegen nummer 1 zeiden: wij willen jou niet meer als onze nummer 1, voortaan is nummer 2 de nummer 1.

De pers dook erop, blij als ze waren dat ze eens iets anders konden melden dan dat eeuwige parkeren. Ze noemden het een coup en deze stad waar maar weinig gebeurde had ineens te maken met een heuse coup!

Het nieuws verspreidde zich al snel over de stad. Zelfs in het zuiden van de stad, in een wijk die net als andere wijken van de stad maar een beetje voor spek en bonen meedeed als aanhangsel van het centrum, waar de mensen niks hebben met parkeren, nog minder met bruisen, nog minder met politiek en nog veel minder met de stadsmanager, werd erover gesproken.

Ook in andere politieke partijen ontstond rumoer. Ook daar wilden nummers 2 wel eens de nummer 1 zijn, de nummers 10 een nummer 4, de nummers 7 een nummer 2. Kunt u het nog volgen?

Ineens bleek iedereen goede ideeën te hebben en tja, als nummer 1 heb je natuurlijk meer invloed iets met zo’n idee te doen dan als nummer 10. Als nummer 10 ben je het op een gegeven moment natuurlijk flink zat steeds maar te moeten horen dat je idee niet realistisch of wenselijk is of ‘ja maar…..’.
.
Al snel ontplofte dezelfde discussie ook in bedrijven, organisaties, scholen en zelfs in gezinnen tot uiteindelijk iedereen met iedereen overhoop lag en de stad in chaos verkeerde.

Chaos of niet, mensen willen natuurlijk wel brood op de plank en daarom ontstonden spontaan nieuwe vormen van samenwerking. Niet op basis van ‘ik ben nummer 1 en ik draag jou, nummer 2, op nu brood te bakken’. In plaats daarvan gingen mensen naar elkaar op zoek om samen een brood te bakken. De een had bijvoorbeeld een oven maar geen ervaring met brood bakken, de ander wist wel brood te bakken maar had geen oven en geen ingrediënten en weer een ander had wel de ingrediënten maar geen idee wat ermee te doen. Op deze manier samen brood bakken was zo leuk en het brood zo lekker, dat mensen nog meer op zoek gingen naar anderen om op deze manier mee samen te werken.

De stad knapte er zienderogen van op. Waar vroeger de stad stil stond vanwege discussies tussen de rangen en standen van al die verschillende nummers, gingen mensen nu met elkaar aan de slag. Geen gezeur meer over ‘niet wenselijk, niet realistisch, ja maar….’ maar elkaar opzoeken en samenwerken.

En ja, de stad werd oud en alsnog gelukkig, zielsgelukkig zelfs.

Bewaard onder Verhaaltjes | Reageer

Tags: , , , ,