De toekomst van Oosterhout verdient enthousiasme

Geplaatst op 10 February, 2018 

Eind vorig jaar zou op 22 november in Oosterheide in de Blikken een publieksbijeenkomst plaatsvinden met als thema ‘Wonen in Oosterhout in 2030’. Een dag van te voren liet de gemeente Oosterhout weten dat deze bijeenkomst wegens te weinig aanmeldingen helaas niet door kon gaan. Kan gebeuren, jammer. Maar, denk ik dan, laat zo’n bijeenkomst altijd doorgaan met de mensen die zich wel hebben aangemeld.

Niet lang daarna krijg ik een krantenknipsel in handen van een publicatie van de gemeente waar ik uit begrijp dat er op 18 januari in de Bunthoef een bijeenkomst ‘Leven in Oosterhout in 2030’ plaatsvindt. Een werksessie wordt het genoemd volens de GPS brainstormmethode. Ha denk ik, dat is de sessie die vorig jaar is geschrapt en die nu gelukkig alsnog wordt georganiseerd en ik meld me aan.

Dan komt er per e-mail een berichtje van de gemeente Oosterhout dat ik me had opgegeven voor de publieksbijeenkomst ‘Wonen in Oosterhout in 2030’, de sessie die op 22 november niet door kon gaan, en dat deze nu alsnog wordt georganiseerd in de Blikken en wel op 18 januari.

Volg je het nog? Ik niet. Twee bijeenkomsten over Oosterhout in 2030 op dezelfde datum en op 100m afstand van elkaar. En dan, voor wie het nog wel kan volgen, wordt de bijeenkomst die in de Bunthoef zou plaatsvinden verplaatst naar Kindcentrum de Ontdekking. Dus: Twee bijeenkomsten over Oosterhout in 2030 op dezelfde datum en op 500m afstand van elkaar.

Ik doe navraag of dit wel klopt en als er inderdaad twee sessies tegelijkertijd plaatsvinden, wat is dan het verschil tussen die twee? Volgens het antwoord gaat het om twee verschillende sessies:

Wonen in Oosterhout gaat specifiek over thema’s als woningbouw, mobiliteit, duurzaamheid en openbare ruimte. Leven in Oosterhout gaat over het sociale domein, thema’s als de WMO, voorzieningen voor ouderen en/of andere doelgroepen etc.

Gezien de onderwerpen kies ik voor ‘Wonen in Oosterhout’ en ben daarom donderdag 18 januari in de Blikken en heb er echt zin in: een mooi thema op een mooie plek in een mooie wijk.

Twee dagen eerder had ik ter voorbereiding een document toegestuurd gekregen met daarin de  concept tekst die is geschreven door ambtenaren en bestuurders van de gemeente, samen met raadsleden en externe partners.

Het document schetst een beeld van Oosterhout in 2030, een soort van toekomstvisie zeg maar. Duurzaam, energieneutraal, circulaire economie, allemaal mooie ambities waar ik helemaal achter sta maar verder ontstaat bij mij het beeld van een stad die in 2030 best veel lijkt op die in 2018.

Aan de hand van dit document krijgen we op 18 januari in de Blikken een aantal stellingen voorgeschoteld waar we met een rood (ik ben het niet met de stelling eens) of groen (in ben het wel met de stelling eens) stuk papier op mogen reageren en waarbij de gespreksleidster met een microfoon in de hand hier en daar iemand de gelegenheid geeft zijn voor- of afkeur toe te lichten.

Het lukt me niet me in de sessie te storten en besluit de pauze af te wachten zodat ik weg kan gaan. Helaas, geen pauze. Ondertussen heb ik via Twitter contact met Eugene die 500m verderop met gekleurde briefjes aan het brainstormen is tijdens de parallelsessie ‘Leven in Oosterhout in 2030’. Hoewel ik weet dat Eugene bepaald geen liefhebber is van gekleurdebriefjessessies, ben ik jaloers. Liever een gekleurdebriefjessessie dan waar ik nu in zit.

Kijk, de gemeente heeft natuurlijk hartstikke haar best gedaan een toekomstig beeld van de stad te schetsen en daar een vorm bij te kiezen voor deze avond. Ik merk dat deze vorm niet zo bij mij past en ook dat ik me wat zit te ergeren aan een aantal reacties door de aanwezigen. We hebben het over Oosterhout in 2030, moeten we het dan verdomme hebben over het rendement van een windmolen en hoeveel subsidie daar wel niet voor nodig is? Moet met alle aardbevingsellende in Groningen nou echt worden opgemerkt dat we nog niet van het gas af kunnen en dat nul op de meter echt nog niet kan? Moet een mevrouw die kritisch is over het autogebruik nou echt ondervraagd worden hoe ze zelf naar de Blikken is gekomen? Te voet is haar antwoord: 10-0 voor deze mevrouw, tevens het hoogtepunt van de avond. Ik was ook te voet maar dat heb ik in deze score niet meegeteld.

Dat deze bijeenkomst me zo teleurstelde ligt niet zozeer aan het format of aan de reacties maar aan mijn verwachtingen. De toekomst verdient enthousiasme en met z’n allen de schouders eronder. Dat is ook wat ik van deze sessie had verwacht: enthousiasme voor de toekomst en we gaan daar met z’n allen eens eventjes wat moois van maken. Ik vind nog steeds dat de toekomst van Oosterhout enthousiasme verdient en ook dringend nodig heeft want anders lijkt Oosterhout in 2030 akelig veel op het Oosterhout van 2018 en geloof me: dat moeten we echt niet willen want dat gaat zeer doen, heel veel zeer.

De allergrootste teleurstelling was mijn eigen bijdrage aan deze bijeenkomst want ik droeg niks bij . Nul komma nul. Sorry. Walk your talk Peter. OK Peter.

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: , , ,

Hoe kom ik in het centrum?

Geplaatst op 23 December, 2017 

We zitten er wel eens over te geinen in onze wijk Oosterheide, dat we helemaal niet meer naar het centrum van Oosterhout hoeven en lekker in onze eigen wijk blijven.

Bruisen, compact en looplijnen zijn binnenstad thema’s waarvoor wij niet bepaald warm lopen en die ons al helemaal niet kunnen verleiden wat vaker het kanaal over te steken naar het centrum. Integendeel.

Deze week…..

Op een school in Oosterheide gaan de kinderen schaatsen, superleuk natuurlijk. De tijdelijke ijsbaan ligt op de markt in het centrum en voor de goede orde zijn wat ouders gevraagd om met de kinderen mee te fietsen.

Vraagt een meefietspapa: hoe kom ik in het centrum, ik kom daar nooit.

Dat waar wij over geinen bestaat dus echt.

Ik blog dit niet als middelvinger naar het centrum, zeker niet. We kunnen er duizenden, honderdduizenden, miljoenen Euro’s tegenaan gooien om een bepaald stukje van de stad het allerbelangrijkste te maken maar uiteindelijk kiest iedereen zelf.

Ik hou daarvan, dat mensen zelf keuzes maken. Ga daar vooral mee door in 2018 en verwar dat concept van een stad waar alleen de binnenstad telt.

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags: , , ,

Niet gratis parkeren maar gratis bier is King!

Geplaatst op 1 July, 2017 

De discussie in onze stad houdt maar niet op: over parkeren in de binnenstad. En dan natuurlijk dat parkeren gratis moet zijn. Opmerkelijke redeneringen over en weer. Dat voor iemand die gaat winkelen parkeren geen meerwaarde heeft en dat het daarom gratis moet zijn.

Ik ben het daar na even nadenken zeer mee eens. Zelf kom ik graag in ‘de Huiskamer’ hier bij ons om de hoek op Zuiderhout, een gezellige plek om lekker even te kletsen met goed volk. Ik kom daar voor de contacten, koffie heeft daar voor mij geen meerwaarde en moet daarom gratis zijn.  U snapt me wel.

Het parkeren gaat helemaal niet over het parkeren natuurlijk maar over de binnenstad waar we vaker naar toe moeten, langer verblijven, meer uitgeven en meer ons best doen om iets te realiseren wat ‘bruisen’ wordt genoemd.

Ik heb daar een oplossing voor: niet gratis parkeren maar gratis bier is king! Moet je eens zien hoe rap we vaker naar de binnenstad gaan, er langer verblijven en de boel daar stevig laten bruisen.

En dan hoor ik de kritische vragen al: hoe draagt gratis bier dan bij aan meer uitgeven in de binnenstad? Winkeliers, zoek die bierdrinkers op in de kroeg, drink ook een biertje met ze, wordt vrienden en je krijgt iets wat onbetaalbaar is: gunfactor. En gunfactor omzetten in klanten die de deur bij je platlopen is een plakje cake.

Andere kritische vraag is of dat niet ongezond is dat promoten van gratis bier. Nee dat is het ook niet maar dat is het stimuleren van autogebruik ook niet. U snapt me wel.

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: , , , ,

Discussie zonder einde a.k.a. parkeren

Geplaatst op 24 June, 2017 

Wat ben ik strontjaloers op de binnenstad van Oosterhout want weet je wat ze daar wel hebben en wij in Oosterheide niet? OK, de binnenstad heeft problemen maar daar ben ik niet jaloers op. Nee, wat de binnenstad wel heeft en Oosterheide niet is een onderwerp dat 24/7 het vuur in mensen doet oplaaien.

Hang je na een dag hard werken moe boven een bord aardappelen met het idee de rest van de avond met een krantje en tv rustig uit te zitten, kun je als door een wonder weer helemaal tot leven worden gewekt. Niet door seks, drugs en rock & roll maar door slechts één woord: PARKEREN.

Je bent het zat dat je je buren maar amper kent en niet meer woorden uitwisselt dan goeiemorgen of lekker weertje. Dat kun je drastisch veranderen door het met je buren te hebben over PARKEREN

Heb je al een tijdje moeite om werkelijk verbinding te maken met je partner en denk je graag terug aan hoe vurig jullie contact was toen jullie nog maar pas verliefd waren? Maak je partner dan eens midden in de nacht wakker en spreek het magische woord: PARKEREN.

De binnenstad kan veel van Oosterheide leren en als er iets is dat wij in Oosterheide van de binnenstad kunnen leren is het dit: laten we het in Oosterheide in hemelsnaam ook over PARKEREN hebben want PARKEREN = VURIGE FURIE.

Dus ja, hoe krijgen we dat in Oosterheide voor elkaar? Ik zou zeggen: voortaan betaald PARKEREN op Zuiderhout. Of nee, nog krachtiger: gratis PARKEREN in de binnenstad en dat financieren met betaald PARKEREN op Zuiderhout. Ik maak hier geen vrienden mee, weet ik, maar als diezelfde VURIGE FURIE ook hier in Oosterheide heeft toegeslagen zal iedereen zeggen: KLOOTZAK!

U snapt het wel.

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags: , , ,

Stadsprofeten

Geplaatst op 23 June, 2017 

We moeten eens even praten mensen, over onze stad, over Oosterhout.

Nog niet zo lang geleden werden een heleboel mensen ineens coach. Iedereen kan en mag zichzelf coach noemen en dat hebben we geweten. Social media werd overspoeld met adviezen en tips over hoe we ons leven het beste kunnen leven en ja, nog erger, met van die coachvragen. Hoe zet jij jezelf in je kracht? Hoe ga jij vandaag authentiek zijn en je passie omarmen?

Je met het leven van een ander bemoeien is natuurlijk iets van alle tijden maar werd pas een probleem toen daar een verdienmodel bij werd gevonden.

De meeste van die coaches zijn inmiddels weer verdwenen en dat zou goed nieuws zijn als ik niet had ontdekt dat ze niet zijn verdwenen maar zijn getransformeerd, ja echt. Ze bemoeien zich nu niet meer met het leven van andere mensen maar met complete steden! Het zijn stadsprofeten geworden die zeggen te weten wat goed is voor onze stad.

Nu mag van mij iedereen gerust een mening hebben over onze stad en ideeën hoe de stad leuker, gezelliger, leefbaarder, veiliger en aantrekkelijker te maken. Ja, doe dat vooral, bemoei je met de stad. MET JE EIGEN STAD!

Met de coaches ging het mis omdat ze niet in de schoenen stonden van de mensen met wiens levens ze zich bemoeiden. Met die stadsprofeten gaat het op dezelfde manier mis als met die coaches: ze bemoeien zich met steden waar ze zelf niet eens wonen. Recipe for disaster als je het mij vraagt.

Hoe kunnen we deze ramp afwenden? De stadsprofeten met pek en veren uit onze stad verjagen? Dat wordt een lastige want ze wonen hier niet eens. Nee, laten we zelf stadsprofeet worden en ons met onze eigen stad bemoeien. Beter voor de stad en beter voor onszelf.

Morgenmiddag verzorgt de ORTS een live uitzending van het programma Oosterhout vandaag op zaterdag. De uitzending is van 15:00 – 17:00 uur vanaf het Hemaplein in de Arendshof. Thema is de  binnenstad die maar niet wil bruisen en hoe we die wel aan het bruisen krijgen. Kom dan ook en hang ongegeneerd de stadsprofeet uit van je eigen stad.

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags: , ,

En de chaos bevrijdde de stad

Geplaatst op 7 June, 2017 

Het was zo’n middelgrote stad waar maar weinig gebeurt. Natuurlijk gebeurde er wel eens was maar niet die dingen waardoor de stad echt vooruit kwam.

Wat er bijvoorbeeld wel gebeurde was dat er werd geklaagd over het parkeren, dat moest gratis zijn anders zou het centrum niet kunnen bruisen. Dat had dan weer te maken met onverwerkt trauma uit vorige levens toen er betaald moest worden voor het stallen van paard en wagen en voor het opruimen van de poep.

Om dat centrum te laten bruisen was een stadsmanager ingehuurd. Die vond dat burgers zich maar beter niet met dat centrum bemoeiden maar hooguit met de speeltuintjes in hun eigen buurt. Hij wilde wel graag dat diezelfde burgers massaal naar het centrum kwamen om hun portemonnee om te keren, dat dan weer wel. Het leverde de stadsmanger in ieder geval genoeg karma op om in een volgend leven terug te keren als speeltuinmanager.

En zo zou deze stad best wel heel oud kunnen worden maar oud en ook gelukkig? Dat was zeer de vraag.

Tot op een zekere dag een kleine politieke partij bij elkaar kwam. Deze bijeenkomst zou de geschiedenisboeken niet hebben gehaald ware het niet dat politicus 2 en 3 tegen nummer 1 zeiden: wij willen jou niet meer als onze nummer 1, voortaan is nummer 2 de nummer 1.

De pers dook erop, blij als ze waren dat ze eens iets anders konden melden dan dat eeuwige parkeren. Ze noemden het een coup en deze stad waar maar weinig gebeurde had ineens te maken met een heuse coup!

Het nieuws verspreidde zich al snel over de stad. Zelfs in het zuiden van de stad, in een wijk die net als andere wijken van de stad maar een beetje voor spek en bonen meedeed als aanhangsel van het centrum, waar de mensen niks hebben met parkeren, nog minder met bruisen, nog minder met politiek en nog veel minder met de stadsmanager, werd erover gesproken.

Ook in andere politieke partijen ontstond rumoer. Ook daar wilden nummers 2 wel eens de nummer 1 zijn, de nummers 10 een nummer 4, de nummers 7 een nummer 2. Kunt u het nog volgen?

Ineens bleek iedereen goede ideeën te hebben en tja, als nummer 1 heb je natuurlijk meer invloed iets met zo’n idee te doen dan als nummer 10. Als nummer 10 ben je het op een gegeven moment natuurlijk flink zat steeds maar te moeten horen dat je idee niet realistisch of wenselijk is of ‘ja maar…..’.
.
Al snel ontplofte dezelfde discussie ook in bedrijven, organisaties, scholen en zelfs in gezinnen tot uiteindelijk iedereen met iedereen overhoop lag en de stad in chaos verkeerde.

Chaos of niet, mensen willen natuurlijk wel brood op de plank en daarom ontstonden spontaan nieuwe vormen van samenwerking. Niet op basis van ‘ik ben nummer 1 en ik draag jou, nummer 2, op nu brood te bakken’. In plaats daarvan gingen mensen naar elkaar op zoek om samen een brood te bakken. De een had bijvoorbeeld een oven maar geen ervaring met brood bakken, de ander wist wel brood te bakken maar had geen oven en geen ingrediënten en weer een ander had wel de ingrediënten maar geen idee wat ermee te doen. Op deze manier samen brood bakken was zo leuk en het brood zo lekker, dat mensen nog meer op zoek gingen naar anderen om op deze manier mee samen te werken.

De stad knapte er zienderogen van op. Waar vroeger de stad stil stond vanwege discussies tussen de rangen en standen van al die verschillende nummers, gingen mensen nu met elkaar aan de slag. Geen gezeur meer over ‘niet wenselijk, niet realistisch, ja maar….’ maar elkaar opzoeken en samenwerken.

En ja, de stad werd oud en alsnog gelukkig, zielsgelukkig zelfs.

Bewaard onder Verhaaltjes | Reageer

Tags: , , , ,

De stad mag wat meer punkrock zijn

Geplaatst op 15 April, 2017 

Vorige week zaterdag, ik had net ‘Stad zoekt zichzelf geblogd’en zat via YouTube wat muziek te luisteren: Rise Against.

Ja goh zeg, denk je dat die gasten van Rise Against nadenken over het dna van hun band, daar bijeenkomsten voor organiseren en een extern bureau voor inhuren om het proces te begeleiden? Nee natuurlijk niet, die stappen het podium op en geven alles.

Zei ik dat ze alles geven? Hell yes, ook als het halleluja slecht weer is.

Kijk, die spirit mag ik erg graag. Een stad kan dat ook. Hoe? Oefenen, net als Rise Against. Passie, plezier, samen, ergens in geloven, energie, knallen en het gewoon doen.

Punkrock bands zijn muzikaal gezien niet de meest virtuoze bands en moeten doorgaans hard werken om van hun muziek te kunnen leven.  Beperkt als ze zijn compenseren ze dat ruimschoots met precies datgene waar ik zo voor val: jezelf helemaal uitleven met datgene wat je wel kunt en daar heel veel anderen in meesleuren.

Mijn allereerste kennismaking met punkrock was uitgerekend the Ramones. Ze speelden op een festival en zocht ik samen met vrienden een plekje op veilige afstand van het podium. Het kan daar vooraan nogal tekeer gaan, hier staan we goed.

The Ramones begonnen. One, two, three, four en de koelbox die één van ons bij zich had (in die tijd mocht je nog een koelbox meenemen) was al tien meter richting podium verplaatst en wij tien meter de andere kant op. No escape, we zaten middenin de Ramones-madness.

Kijk, dat is punkrock, dat pakt je gewoon op en smijt je ergens neer en dat is nog vet leuk ook.

Op vakantie doe ik wel eens boodschappen in van die kleine supermarktjes waar ze een heel beperkt assortiment hebben. Zul je zien dat je daar heel creatief van wordt en dingen kookt die je normaal gesproken nooit kookt. Beperkte middelen haalt het beste in je naar boven.  Punkrockers snappen dat als geen ander.

Dus stad: ga punkrocken en give it all. Gooi en smijt met alles wat je in je hebt.

En hier hield het blogje op, ik had het grotendeels een week geleden al geschreven met het idee het later in de week wel een keer online te zetten. Dat werd iets later en daarom kan ik er nog iets aan toevoegen:

Stad: koester de punkrock die je al in je hebt.

Ik bedoel natuurlijk het einde van café de Kloek afgelopen dinsdag. Als er in Oosterhout een plek is was die de geest van punkrock uitademt uitademde, dan is was het wel de Kloek. Potver was zonde dat René en Janny ermee moeten stoppen. De stad verliest en niet alleen de Kloek.

Bewaard onder Mening, Muziek | Reageer

Tags: , ,

Stad zoekt zichzelf

Geplaatst op 7 April, 2017 

Ik vond Oosterhout maar een nietszeggende stad. Ik woonde in Breda en kende Oosterhout alleen van de A27 als ik richting Utrecht ging of daar juist vandaan kwam. Oosterhout was die langgerekte strook bewoning vlak bij Breda. Als ik Oosterhout passeerde was ik bijna thuis of net van huis.

In Breda hoorde ik nooit iets over Oosterhout, over wat daar aan het gebeuren was of vroeger was gebeurd of dat daar iets ging gebeuren. Dat er in den lande nog een andere stad was die ook Oosterhout heette maakte het er niet gemakkelijker op me een beeld te vormen van Oosterhout anders dan die strook langs de A27. Noem het gerust een vooroordeel vanuit onbekendheid want dat wat het ook.

Nu ik er door tal van ontwikkelingen, gebeurtenissen, mirakels, drama’s en meer van dat soort bepalende situaties zelf alweer meer dan tien jaar woon, snap ik van Oosterhout nog steeds maar vrij weinig. Zeg me gerust dat dit komt omdat ik geen echte Oosterhouter ben, dan heb je wellicht een punt. Andersom vraag ik me af of de echte Oosterhouter zijn/haar stad wel echt begrijpt.

Ik ken maar weinig echte Oosterhouters, de meeste mensen waar ik mee om ga zijn net als ik vette import zoals dat heet. Bij de gemeente hoef ik ook niet aan te kloppen met de vraag wat voor stad Oosterhout is. Tuurlijk kunnen ze me over de stad een karrenvracht aan kengetallen geven. Aan cijfers geen gebrek, maar wat zeggen al die cijfers over de stad?

Nee, de gemeente is zelf ook op zoek, heeft daartoe een serieuze partij in de hand genomen, Ruimtevolk, om een analyse te maken van het DNA van de stad.

Een stad heeft natuurlijk helemaal geen DNA, een stad bestaat uit mensen en die maken de stad en die stad van mensen verandert elke dag. Een stad beweegt, soms snel en soms langzaam, en zodra je denkt een stad te begrijpen is ie weer ongrijpbaar. Prima vind ik dat, heerlijk zelfs, soms ook vreselijk. Het is net als met een goede vriend: prima kerel maar soms een echte pain in the ass.

Een stad op zoek naar het DNA van zichzelf. Dat doet me denken aan mensen die zichzelf een beetje naar de sodemieter hebben geholpen en in een poging weer op te krabbelen, zichzelf weer willen vinden. Prima hoor, dapper zelfs, maar jezelf vinden doe je niet aan de zijlijn van de samenleving, op een plek waar alles nice and easy is.

Jezelf vinden doe je in contact met anderen, door te dromen, daar wat van te maken, te falen en weer op te staan. Jezelf vinden doe je door te leven, te ademen, lief te hebben en afgewezen worden. Door je hart te volgen, keuzes te maken zonder zekerheid, door te verdwalen, te verzuipen en weer boven water te komen. Leven is geboren worden en sterven, geboren worden en sterven en weer geboren worden.

Jezelf vinden? Heb je je leven een beetje geleefd, dan heb je een aardig beeld van wie je bent als je afscheid neemt met de fysieke dood.

Op zoek gaan naar je DNA? Ik denk niet dat je dat moet doen. Dat DNA ontdek je gaandeweg wel en overdrijf de rol van dat DNA niet. Opvoeding, familie, vrienden, de straat, toeval, zoveel facetten die mede vormen wie je bent.

Terwijl ik me dit allemaal zit te bedenken fiets ik vandaag door de stad. Passeer talloze vlaggen Oosterhout familiestad. Ja goh, wat voor stad is dit nou? Is dit een familiestad of een stad die zelf niet weet wat voor stad het is? Cut the crap, wat boeit het! Wat boeit is wat voor stad we willen zijn en hoe we daarnaar gaan handelen.

De stad die we nu zijn vind het allemaal wel best zolang alles maar blijft zoals het was. Sorry folks, reality check: niks blijft zoals het was, zelfs niet in good old Oosterhout. Dan kun je passief achterover leunen en maar zien wat ervan komt of helpen de stad kleur te geven, om het even wat voor kleur.

En oh ja, grijs telt niet mee als kleur.

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: ,

Volgende pagina →

Deze blog maakt gebruik van cookies Privacy informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close