Toekomstbestendig

Geplaatst op 27 May, 2016 

Na acht en een half jaar bloggen hoef ik geen oude blogjes terug te lezen om te weten dat toekomstbestendigheid niet bestaat.

Veel blogjes zijn al lang achterhaald door nieuwe inzichten en ervaringen. Een aantal spartelt nog maar ook die zullen verliezen van wat in normale mensentaal ontwikkeling heet.

Ja, als mens ontwikkelen we ons, in de breedte en in de diepte. Sommig oude interesses boeien me nog maar amper en op andere interesses is alweer zoveel nieuws gestapeld dat ik me soms zelf verbaas over wat ik er vroeger over schreef.

Dat proces gaat maar door en maar door en maar door. Volgens jaar zal alles weer anders zijn en het jaar daarna weer. Bloggen helpt je daar aan te herinneren. Niet dat dit droevig is of zo, integendeel. Het is eigenlijk een soort feestje. Kijk, daar stond ik toen, nu sta ik hier. Jeu, wat is er veel gebeurd….

Dus nee, ik heb nog geen enkele toekomstbestendige blog geschreven. Nou ja, wat ik blog over het opruimen van zwerfafval, dat is toch wel toekomstbestendig? Nee, ook dat is niet toekomstbestendig . want ooit is alles weer schoon met of zonder ons als mensheid.

Toekomstbestendig vind ik een raar woord. Het klinkt een beetje alsof de toekomst iets is waartegen we bestand moeten zijn, alsof het over een vijand gaat, We kunnen meeveren met de toekomst en er het beste van maken maar de constante is steeds deze: verandering. We zijn er niet tegen bestand en dat is juist mooi.

Maar goed, geloof jij wel in toekomstbestendigheid? Voorspel me dan de komende vijf minuten…

Goed weekend allemaal.

Bewaard onder Persoonlijk | 8 Comments

Tags: , ,

Bij jezelf beginnen maar snel daarna aan een ander peuteren

Geplaatst op 20 November, 2015 

Ik vind het een intrigerend fenomeen: je doet je hele leven iets, laten we zeggen roken, stopt daar dan mee en neemt het daarna anderen kwalijk dat ze doen wat jij zelf ook deed.

Om niemand tegen de schenen te stoppen mezelf als voorbeeld.

Stoppen met vlees eten.
Het is alweer even geleden dat ik gedurende een kleine tien jaar geen vlees at. Niks mis mee, hartstikke goed, vooral nu we weten wat een impact vlees eten heeft op de klimaatveranderingen. Dat wisten we trouwens toen ook al maar nu beginnen de effecten angstig dichtbij te komen.

Ik werd alleen wat te fanatiek want na enige tijd werd de vleeseter de vijand. Niet dat ik agressief tegen ze deed, nee. Ik wachtte en hoopte dat ze mij aanspraken op mijn keuzes, dat ik bijvoorbeeld geen vlees at maar wel leren schoenen droeg. Jezus, wat een preek had ik dan voor ze! Fidel Castro zou er jaloers op zijn geweest.

Geweldloze Communicatie.
Ik stopte het project om geen vlees te eten en begon een nieuw project: geweldloze communicatie. Wat begon als een eenvoudige basistraining werd een jaar of drie de ene training na de andere.

Begin bij de bakker of de slager drukte de trainster ons op het hart na de basistraining maar dat deed ik niet. En zoals ik het achteraf van anderen beluisterde deed niemand dat. Nee, lekker thuis mee gaan experimenteren en weet je wat, overal waar het maar mogelijk is.

En jee, wat wordt je daar onuitstaanbaar van zeg! Constant op de loer of je iemand op een oordeel kunt betrappen en dan van die trainingspraat uitkramen ‘dat herken ik als een oordeel’. Of ‘Voel je misschien X en heb je behoefte aan Y?

Wat zijn we toch een schatjes.
Voor iemand die vlees at was ik geen gezellig gezelschap en voor iemand die zich bediende van oordelen was ik dat ook niet. Ik nam het anderen kwalijk wat ik zelf ook had gedaan. Vind je dat niet raar? Ik wel.

Over het waarom kan ik alleen maar gissen. Zal wel een ego-dingetje zijn maar dat is me wat te gemakkelijk. Eigenlijk wilde ik dat iedereen zou kappen met vlees eten want dan kon ik het makkelijker vol houden, wilde ook dat iedereen geweldloos zou communiceren want dan kon ik het makkelijker vol houden. Geen verleiding, geen jaloezie, lekker makkelijk.

Verander de wereld maar begin bij jezelf. Juist. Iedereen is het daarover eens maar ergens, al heel snel na dat prille begin, moet er toch vooral ook aan de ander worden gepeuterd en daar word je onuitstaanbaar van. We weten allemaal dat we een ander niet kunnen veranderen en proberen het toch. Wat zijn we toch een schatjes.

Ik kan trouwens erg lachen om iemand die me een paar jaar geleden nog aansprak op wat ik in een restaurant bestelde. Ze haalde een informatiekaartje uit haar tas om me te laten zien wat er van mijn keuze wel en niet deugde. Ik lachte haar niet uit, zeker niet, ik lachte om mezelf want dat soort dingen heb ik ook gedaan. Zoals ik al zei: wat zijn we toch een schatjes.

Bewaard onder Persoonlijk | 12 Comments

Tags: , , , ,

Het spel: meespelen of veranderen?

Geplaatst op 16 October, 2015 

Er is een theorie die zegt dat spelletjes zijn bedacht om ons te leren regels te volgen. Er is een theorie die zegt dat onderwijs is bedoeld om ons te leren gehoorzamen.

Ik weet niet zeker of dit zo is. Ik weet wel dat er veel, heel erg veel regels zijn en dat veel van die regels ons niet (meer) dienen.

In de stad waar ik woon kunnen inwoners een gratis cursus volgen ‘Politiek actief‘. Interessant voor wie wil leren hoe de lokale politiek werkt en hoe je als inwoner invloed kunt uitoefenen. Of: interessant voor wie binnen de bestaande lijntjes wil kleuren?

Een spel veranderen doe je zelden door de bestaande regels te volgen.

Ik had deze week het plezier een kind aan de slag te zien met banaan en pindakaas. Dat is een geweldige combinatie zeg ik nog, houden zo! 

Maar ik wil er ook nog kruiden op…. en wat volgt is een aardige waslijst.

Geloof me nou maar, banaan met pindakaas is lekker, het is een bekende combinatie. Wat ben ik hier aan het doen? Weet je, ga je gang maar, doe maar wat jij lekker vindt.

Met mijn regels was het banaan met pindakaas geworden. Zonder mijn regels werd het een smaakexplosie.

Goed weekend allemaal.

Bewaard onder Mening, Persoonlijk | 8 Comments

Tags: , , , ,

Al dat moois: fok it!

Geplaatst op 26 July, 2015 

Je geeft die ene muur in je kamer een nieuwe fris kleurtje. Een paar uurtjes werken en na afloop kijk je met veel voeldoening naar het resultaat. Je staat op om even koffie te zetten en schrikt hoe vuil en lelijk die andere muren ineens lijken.

Dat is allemaal de schuld van die pas geschilderde muur: was die niet zo mooi en fris, dan viel het vuil op die andere muren ook niet zo op. Die muren die ineens zo vuil en lelijk lijken zijn een uitnodiging om deze ook eens te schilderen. Dat hoeft natuurlijk niet meteen, dat kan ook later. Iets moois inspireert tot meer moois en nog meer moois.

Zo maken we progressie. Zo werkt het.

Niet voor iedereen. Sommige mensen, niet alleen mensen maar ook bedrijven en organisaties, reageren allergisch op dat fris geschilderde muurtje. Doemt er ineens iets moois in hun omgeving op, gaan ze in verzet en proberen ze dat moois te bestrijden.

Zij zijn net als die andere muren die door dat frisse schilderwerk ineens zo vuil en lelijk lijken, aan de beurt om zichzelf, hun organisatie of hun leefomgeving ook eens flink onderhanden te nemen.

Ja goh, denken ze dan, dan moeten we aan de bak en dat betekent verandering en dat is allemaal lastig en vervelend en pijnlijk. Nee, weet je wat we doen, we nemen de korte route: Al dat moois, fok it!

Bewaard onder Mening | 6 Comments

Tags: , ,

Goede voornemens zijn voor elke dag

Geplaatst op 2 January, 2015 

Zoals dat gaat aan het begin van het nieuwe jaar heb ik vandaag aardig wat mensen een gelukkig Nieuwjaar toegewenst. Maak er wat moois van voegde ik eraan toe en iedereen zei ik doe mijn best.

Kijk, dat is al enorm hoopvol want niemand zei er iets moois van maken? Maar daar heb ik geen zin in / geen tijd voor / geen geld voor.

Er was één man die het onzin vond om 1 januari te beginnen met goede voornemens. Ik moest even doorvragen. Zijn punt was dit: waarom zou je wachten tot 1 januari om iets in je leven te veranderen?

Zijn boodschap: wil je iets veranderen, doe het dan NU.

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: ,

Afdalen in de ziel van de wijk

Geplaatst op 23 December, 2014 

Sinds de zomer van 2013 droom ik ervan dat mensen weer eigenaarschap ervaren en uitoefenen over hun eigen wijk. Zo aan het eind van 2014 is een mooi moment om de balans op te maken: hoeveel mensen heb ik ertoe kunnen bewegen om in woord en daad uit te dragen de wijk is van ons?

Dat werd een ingewikkelde berekening. Optellen met wie ik allemaal contact heb gehad afgelopen jaar, daarvan aftrekken alle contacten die niet over wijkeigenaarschap gingen en vermenigvuldigen met alle mensen met wie deze mensen weer contact hadden over wijkeigenaarschap. En die uitkomst weer delen door een correctiefactor.

De uitkomst was… 1

Ja, 1. Alleen ikzelf en zelfs daarvan ben ik nog niet zeker.

Dromen over wijkeigenaarschap is prachtig maar de regisseur heeft er met een vreemd gevoel voor humor een aparte draai aan gegeven. Sinds ik die droom heb, verandert deze mij, loop ik tegen allerlei situaties en gebeurtenissen aan die mij leren en transformeren om eigenaarschap te ervaren en uit te oefenen over mijn wijk. En dat gebeurt zowel in de breedte als in de diepte. Het is een beetje als langzaam steeds verder afdalen in de ziel van mijn eigen wijk.

En dan is de vraag natuurlijk of ik het anderen kan aanraden.

Meestal wel.
Als ik denk: ik kan me geen leven meer voorstellen zonder deze wijk.

Niet altijd.
Als ik denk: had ik deze wijk maar nooit ontmoet.

Anderen willen veranderen is een no-go-area. En al zou ik willen: ik ben niet bij machte een ander aan te zetten tot wijkeigenaarschap. Ik vind alle verschillende kanten ervan zelf soms al lastig genoeg want dat afdalen in de ziel van de wijk is op z’n tijd ook flink verdwalen.

Credits: deze blogpost heb ik te danken aan enkele goede vragen die blogvriend Michael Minneboo me hierover stelde. Dat is vriendschap: elkaar goede vragen stellen.

Lees ook: Het nadeel van wijkeigenaarschap

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: , , , , ,

Wijkrouw

Geplaatst op 19 December, 2014 

Ach joh, er komen weer volop kansen en mogelijkheden. Nieuwe deuren gaan open, nieuwe avonturen wachten op je. Kom op, ga ervoor en geniet…..

En daar sta je dan, net definitief afscheid genomen van iemand die je bijzonder dierbaar was terwijl je alweer aangespoord wordt meteen de kansen en mogelijkheden te zien.

Ik hoop niet dat dit in de persoonlijke sfeer voorkomt want het is wreed in zo’n geval het halfvolle glas te moeten zien. En dat alleen maar omdat die ander jouw pijn en verdriet niet kan uithouden.

Op wijkniveau gebeurt iets soortgelijks. Ook wijken hebben te maken met verandering, verandering die vaak begint met verlies. Een plein waar kinderen leren fietsen en waar ze een bal tegen een muur kunnen trappen en dat plaats moet maken voor een supermarkt. Een bibliotheek in de wijk die 90% moet inkrimpen omdat er geld nodig is voor een grote en nieuwe centrale bibliotheek in het centrum. Voorbeelden van veranderingen waar de wijk niet om heeft gevraagd. Op zo’n moment is verandering een verlies en leidt het een rouwproces in.

En emotioneel disfunctioneel als we als samenleving zijn, mag er geen tijd zijn om te rouwen. Niks daarvan. We moeten immers de kansen en mogelijkheden zien. Geweldig toch zo’n supermarkt, geweldig toch zo’n nieuwe centrale bibliotheek?

Nee, dat is helemaal niet geweldig. Het is namelijk geweldig k*t. Mogelijk dat we de veranderingen ooit gaan waarderen en er inderdaad de kansen en mogelijkheden van gaan inzien maar niet voordat we de tijd en ruimte hebben gehad om ons boos te voelen en daarna verdrietig om wat we in de wijk hebben verloren zodat we daarna langzaam kunnen toegroeien naar acceptatie van de nieuwe situatie.

Laat ons toch rouwen in de wijk, laat ons onze boosheid en verdriet voelen en uiten. Laat ons de tijd nemen om te leren accepteren waar we niet voor hebben gekozen. En als je dat niet kunt omdat je onze boosheid en verdriet niet kunt uithouden, dan hebben we liever dat je ons alleen laat en dat je al je woorden en adviezen met je meeneemt.

Lees ook: Wijkziek en wijkpijn

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: , , , ,

Van masterplan naar masterverhaal

Geplaatst op 9 November, 2014 

Vorige week wat ik te gast bij de presentatie van een wel zeer bijzonder project: als blikken konden blozen

Medio september volgend jaar krijgt stichting B.O.C.K. (Broedplaats Oosterhoutse Cultuur en Kunst) de beschikking over het gebouw van zwembad de Blikken. En wat daar de komende tien jaar gaat gebeuren spreekt enorm tot mijn verbeelding. Niet op de laatste plaats omdat dit gebouw in de wijk Oosterheide staat, in mijn wijk.

Tijdens de presentatie ging het op een gegeven moment over projectplannen en over een commissie van aanbevelingen. Dan denk ik: dit is zo’n  bijzonder project met zulke bijzonder mensen in een tijd waarin alles aan het veranderen is, laten we dit project dan ook gebruiken om nieuwe manieren van samenwerken te ontdekken en te ontwikkelen. De maatschappij schreeuwt erom. En tegelijkertijd begrijp ik dat zoiets met een op zekerheid ingestelde partner als de gemeente Oosterhout een lastig verhaal wordt.

Een paar dagen na de presentatie zag ik dit:

It turns out that if your ideas are ridicuously big, it is easier to get people to get along with this

If you go somewhere and you spend time there, you can let the project grow ogranically. 

Work without a masterplan…

Geen masterplannen meer maar een kort en bondig, liefst groots, masterverhaal. En dat doet met name een enorm beroep op het vertrouwen van de gemeente Oosterhout die de moed heeft het gebouw van zwembad de Blikken toe te vertrouwen aan kunstenaars. En dan is het maar een kleine stap ook de moed te hebben erop te vertrouwen dat er binnen tien jaar tijd iets prachtigs tot stand komt met dat gebouw zonder masterplan. Juist zonder masterplan.

Dus begin je project met een BBQ…  De bubbels waarmee het project van stichting B.O.C.K. van start ging waren trouwens ook een goed begin.

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags: , , , ,

Volgende pagina →