Je kunt zelfs je geliefden niet vertrouwen

Geplaatst op 9 September, 2017 

Ik kan een lange aanloop nemen voor wat ik wil zeggen. Zoals dat ik op de fiets al merkte ik dat ik mijn telefoon was vergeten en dat ik me bedacht: damn, dan kan ik ook geen foto’s maken van de laatste stuiptrekkingen van de buurtmoestuin nu deze definitief wordt ontmanteld.

The thing is dat ik eenmaal terug thuis mijn telefoon niet aantrof op de plekken waar ik deze had verwacht. Geen punt, met een andere telefoon even mijzelf bellen en ik weet waar het ding ligt.

En ik hoor niks.

Dan gebeurt er wat met je, worden je gedachten brutaal gekaapt door iets of iemand die het allerslechtste met je voor heeft en die je wil doen geloven dat misschien één van je geliefden met je telefoon aan de haal is met een hele logica er omheen dat het niet anders kan als dat het een inside job is dat die telefoon pleiten is.

Gedachten zijn maar gedachten en niet per definitie waarheid….. Ja blablabla dat weet ik allemaal wel. Dat wil zeggen dat ik het vooraf en achteraf zo zie maar middenin het zoeken naar die f*cking telefoon is alles heel anders.

Ik heb mijn gedachten streng toegesproken me zoiets niet nog een keer te flikken. Hun antwoord? Jij bent de baas, jij bepaalt wat je gelooft. En nog iets met loser.

Zo zijn ze, die gedachten.

Bewaard onder Persoonlijk | 6 Comments

Tags: ,

Vaals op z’n best

Geplaatst op 22 July, 2017 

Vaals laat zich meteen op z’n best zien met de gezelligheid waar ik zo van hou. Bij Taverne Chalet, één van mijn favoriete adresjes, kom ik bekenden tegen. Natuurlijk de altijd weer gastvrije en zorgzame Jo en Veronique die hun Taverne tot een plek maken om elk jaar met plezier weer terug te keren.

Heinz is er ook, we hebben elkaar vorig jaar leren kennen en hadden meteen een klik vanwege onze liefde voor jaren 80 new wave en punkmuziek. Noem Sisters of Mercy en we hebben het er meteen een uur over. Ik leer er ook nieuwe mensen kennen zoals Fred. Fed’s roots liggen in Engeland en spreekt inmiddels net zo authentiek Duits als Engels.

Fred trakteert ons met zijn smartphone spontaan op een muziek quiz: stukje van een liedje laten horen en vragen naar artiest en titel. We herkennen vrijwel alles maar wie o wie zong dit ook alweer? Frank ‘de wielrenner’ die ik ook van vorig jaar ken, weet de meeste antwoorden. Als hij zelfs een liedje van Britney Spears herkent schrikt ie er zelf van.

We gaan door tot de batterij van Fred’s telefoon zegt dat het genoeg is en er een einde komt aan een heerlijke avond die nog maar het voorspel is van de volgende dag want: morgen gratis bier…..

Taverne Chalet, Jo’s en Veronique’s place

De volgende dag brengt  een heuse quiz night in Taverne Chalet met, ja hoe kan het ook anders, Fred als quiz master.

Quiz night in Taverne Chalet in Vaals

Alle vragen zijn in het Duits, daarvoor was ik al gewaarschuwd maar die taalbarrière, daar sla ik me wel doorheen. Vraag me 5 betekenissen van het Duitse woord ‘etwa’ en ik noem ze allemaal dankzij een bloedfanatieke leraar Duits in een leven heel lang geleden en hier ver vandaan. Wortschatz heette het boek, dan weet je wel genoeg toch?

Eerst een blad met foto’s van beroemde voetballers met alleen hun voornaam vermeld. Of we maar even de achternamen willen invullen. Daarna volgen 30 algemene kennisvragen van het niveau halleluja waar ben ik aan begonnen? De hoofdstad van de Malediven? In welk land vond de Mau Mau opstand plaats? Keine blasse Ahnung.

Na afloop punten tellen. Ik eindig als laatste met 14 punten. Het team ‘de Bavaria boys’ met Heinz en Marcel winnen de pot. Fanatiek als iedereen is gaat de strijd ook na het tellen van de punten gewoon door want er is wat discussie.

Op de vraag welk Europees land dit jaar zijn 150 jarig bestaan viert was het juiste antwoord Canada. Juist, Canada, Europees land. Hilariteit all over the place.

Ik had wel alle muziekvragen goed. A night like this was volgens mij toch echt een song van the Cure. Nee zegt Fred, het juiste antwoord is Caro Emerald. WTF denk ik en zet mijn telefoon aan als bewijs: hallo, het is ook een song van The Cure. Het levert me een punt op. Ik eindig nog steeds als laatste. John en ik waren de enigen die individueel meespeelden, alle andere deelnemers speelden mee in teams van 2 of 3 mensen maar ook dat levert John en mij geen extra punten op.

Maar wat een fun. Er doen 3 generaties mee van studenten tot lieve oma’s en opa’s. We spreken alle talen door elkaar heen: Nederlands, Vaals, Duits, Frans en Engels. Weet op een gegeven moment niet meer welke taal tegen wie te spreken maar who cares want we verstaan elkaar allemaal.

Ik heb het hier zo naar mijn zin. De nazit duurt gelukkig nog uren als we de warmte van het café inruilen voor een heerlijke zomernacht buiten op het terras.  Een mens kan zich dan zo gelukkig voelen. Dat is wat Vaals zo goed kan: je gelukkig laten voelen. Ik hou van deze plek en van de mensen, ik hou van me gelukkig voelen.

PS: de quiz night in Taverne Chalet is elke eerste vrijdag van de maand en met de geboren quiz master Fred staat dit garant voor een heerlijk potje vermaak.

Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments

Tags: ,

Ga nou maar gewoon!

Geplaatst op 19 July, 2017 

Ik vind het hartstikke leuk om te doen, heb het er elk jaar enorm naar mijn zin, freewheel er door de prachtigste streek van Nederland, ontmoet er altijd bijzonder leuke en aardige mensen, ben helemaal vrij om te gaan en staan waar en hoe ik wil en kom gegarandeerd weer verrijkt terug. En toch moet ik elk jaar weer opnieuw tegen mezelf zegen: ga nou maar gewoon!

Pak ik mijn checklist met daarin alle alle dingen die ik zeker niet mag vergeten om mee te nemen of om vooraf te regelen. Die checklist begint met de woorden: ga nou maar gewoon!

Ben ik eenmaal op de plek aangekomen waar ik mijn hart aan heb verloren, open ik er mijn dagboek dat ik er elk jaar een week lang bijhoud en lees ik eerst de verhalen van vorig jaar die altijd eindigen met de woorden: ga nou maar gewoon!

Ik heb het natuurlijk over motorvakantie, mijn jaarlijkse retraite. Dat ‘ga nou maar gewoon’ klinkt misschien een beetje raar want waarom moet ik mezelf aansporen iets te doen wat ik zo leuk vind? Ga nou maar gewoon is bedoeld om mezelf los te maken van het leven dat ik 51 weken per jaar leef en niet zo zeer om mezelf in die ene prachtige week te storten.

Ik hou van het leven dat ik die 51 weken leef en van het leven dat ik die ene week leef. Om mezelf los te maken van dat 51 weken leven heb ik net als een raket die aan de aantrekkingskracht van de aarde wil ontsnappen straalaandrijving nodig. Ga nou maar gewoon is die straalaandrijving. En het werkt, het is krachtige en bijzonder duurzame rocket fuel.

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags:

De wereld is ons thuis (en die houden we schoon)

Geplaatst op 26 May, 2017 

In 2015 leerde ik ze kenen: Dave, Cristina en hun twee kinderen. Contact maken met dit gezin was toen ‘onvermijdelijk’ want als je in Portugal woont, hier op vakantie bent in de Hannebroeck en daar in de bossen zwerfafval opruimt, dan heb je me!

Twee jaar later zijn ze weer terug in Nederland, in de Hannebroeck, dus ik daar woensdagochtend ook naar toe voor een hartelijk weerzien en een gezellig schoonmaakrondje door het bos.

Trash hunting bij de Hannebroeck. Foto door Luna en Armando de Haan RoLo

Ze hebben inmiddels zoveel van de wereld gezien dat niet één plek hun thuis is maar ze de hele wereld als hun thuis zien en dat perspectief verandert alles. Iedereen houdt thuis de boel schoon want laat je thuis de boel vervuilen, dan heb je jezelf daarmee.

Als je de hele wereld ziet als jouw thuis, dan probeer je overal waar je bent de boel schoon te houden want vervuiling heeft schijt aan grenzen. Vervuiling aan de andere kant van de wereld is net zo goed ons probleem als die blikjes en flesjes die we hier op straat aantreffen. Waar je ook bent: je bent thuis en je thuis houdt je schoon.

Goed om van ze te horen dat het hier in de bossen vergeleken met twee jaar geleden een stuk schoner is. Dit is waar we allemaal naar verlangen en met velen aan werken: de kanteling naar schoon.

Terug op de Hannebroeck krijg ik eindelijk Dave’s boek in handen: Kingdom of Ten. Via Facebook had ik al gezien dat hij een boek had geschreven en ook zelf heeft geïllustreerd maar hier is dan de echte Kingdom of Ten:

Kingdom of Ten door Dave de Haan

Er is ook een fraaie limited editon en daar leg ik ter plaatse snel ‘beslag’ op:

Kingdom of Ten limited edition

Kingdom of Ten is een bijzonder boek voor kinderen. Een meisje dat tijdens de rekenles in haar klas in slaap dommelt, komt terecht in een vreemde wereld van disharmonie:  de wereld van de even en oneven cijfers die voortdurend vechten met elkaar. Ze bedenkt een geweldig plan: een koninklijk bal waar de cijfers met elkaar moeten dansen. Ze maakt koppeltjes: de 2 met de 8, de 3 met de 7 enz. En tijdens de dans gebeurt er iets magisch.

Kingdom of Ten is een boek over liefde en harmonie en hoe dat met een beetje hulp en verbeelding binnen ieders handbereik ligt. Lees het verder zelf zou ik zeggen, je kunt Kingdom of Ten bestellen via Lulu.

In de tuin komt een gitaar op tafel. Of ik wat wil laten horen. Thuis speel ik elektrisch met een enorme bak distortion erop maar ik waag me aan een akoestische versie van één van de beste metal riffs ever: March of the S.O.D.

Hoe dat klonk? Dat weten ze alleen op de Hannebroeck…. Het was hoe dan ook een passend slot van een heerlijke ochtend.

Bewaard onder Boeken, Persoonlijk | 2 Comments

Tags: , ,

Mijn eerste liefde

Geplaatst op 25 May, 2017 

Wie mijn wijkblog Oosterheide volgt weet dat we vorige week vrijdag een hartstikke leuk evenement hadden georganiseerd in activiteitencentrum de Bunthoef: Food & Roots.

Food & Roots was een gezellig avondje met lekker eten en drinken, muziek en verhalen. Iedereen mocht één liedje uitkiezen, een liedje dat voor hem/haar een bijzondere betekenis heeft en wie dat wilde mocht erbij vertellen wat het persoonlijke verhaal bij dat bijzondere liedje is.  En zo kwamen vorige week vrijdag wel wat pareltjes voorbij hoor…

Zelf had ik mijn eerste liefde meegenomen, zo’n liefde die je nooit meer vergeet en je nog altijd doet voelen hoe die liefde lang geleden voelde.

We woonden in die tijd boven de winkel van mijn vader. Als ik door een piepklein transistor radiootje mijn grote liefde hoorden, dan rende ik de trappen af naar het kantoortje achterin de winkel van mijn vader, pakte daar een iets groter radiootje, denderde daarmee terug naar boven, zette beide radiootjes tegenover elkaar, volume lekker hard, ik ertussen in en madly in love.
 

 

En stiekem, nou nee, niet stiekem, ben ik het nog steeds.

Bewaard onder Muziek, Persoonlijk | Reageer

Tags: ,

Elkaar aanspreken – part two

Geplaatst op 18 March, 2017 

Regels, regels, regels, wat een geworstel. Soms heb je ze nodig maar zijn ze er niet en soms zijn ze er maar zijn ze een pain in the ass.

Het was vrijdagochtend, lekker hardlopen in het bos. Rechts van me de polder met in de verte de skyline van Breda en links van me boswachterij Dorst. Komen daar ineens drie Bambi’s voorbij gerend, achtervolgd door een flinke hond. Not cool hondenbaasje!

Dus ik op zoek naar het baasje van die hond. Was het een vechthond geweest, was ik doorgelopen, eerlijk is eerlijk. Ik vind het baasje samen met de hond die ik even daarvoor nog op jacht had gezien.

Ik vertel wat ik gezien heb, of het misschien niet beter is de hond aan de riem te doen. Twee antwoorden. 1. Hij doet niks. 2. Het is hier een losloopgebied.

OK, eerst 1 dan maar: hij deed wel wat, hij was Bambi’s aan het opjagen.

Punt 2 vind ik veel erger. Je mag op de snelweg 130 maar je ziet in de verte een file. Blijf je dan gas geven om 130 te blijven rijden omdat het mag? Denk, denk, denk en verstop je niet achter regels.

Het werd nog erger: als het voor andere dieren niet veilig is dat honden hier loslopen, dan moeten de regels maar worden aangepast.

Lastig hoor, zelf nadenken. Vooral als je hond losloopt in een losloopgebied waarbij loslopen alleen geldt voor de paden en de hond in zijn enthousiasme om Bambi’s op te jagen die paden al lang en breed had verlaten.

Denk!

Lees ook: Elkaar aanspreken

Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments

Tags:

Elkaar aanspreken

Geplaatst op 10 March, 2017 

Ik zei het beleefd: mevrouw, laat u die hondenpoep daar liggen? Ik zei het beleefd: meneer, dit is een voetgangersgebied.

Mevrouw vond dat er op mijn bakkes getimmerd moest worden en meneer vond dat ik mijn bakkes dicht moest houden. Ga toch samenwerken denk ik dan: fietst hij op de stoep door de stront die haar hond daar heeft uitgekakt.

Volgende week gaan ze allebei stemmen omdat ze vinden dat Nederland weer Nederland moet worden, normen en waarden en zo.

Goed weekend allemaal.

Bewaard onder Persoonlijk | 8 Comments

Tags:

Potje voetbal in de AH

Geplaatst op 26 February, 2017 

Was het een zaterdag? Was ik scherp? Yep, zaterdag en scherp.

Op weg naar de plaatselijke AH – Zuiderhout natuurlijk – passeerde ik een groepje jongeren, jaartje of 12, 13, die met een voetbal bezig waren. In een poging mij al lopende te poorten werd de bal tegen mijn benen gespeeld, niet erdoor maar er tegenaan: 1-0 voor mij.

Het ging vanzelf maar met hun bal aan de voet liep ik de AH binnen. Hoorde achter me wat kreten waar ik uit concludeerde dat ze dit niet hadden verwacht: 2-0 voor mij.

In de AH kreeg ik er eentje achter me aan die probeerde de bal af te pakken. Dus ik bal onder de voet en mijn lichaam tussen haar en de bal.  Aanval afgeslagen: 3-0 voor mij.

Om dan ook de sportiviteitsprijs nog te pakken pass ik de bal richting ingang van de AH. Zij achter de bal aan, ik boodschappen doen: 4-0 voor mij.

Ik had ook een Messi tegenover me kunnen hebben en zwaar voor lul kunnen staan en dan was het ook leuk geweest maar dit was leuker…..

Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments

Tags: ,

Volgende pagina →