Je hart zit ook altijd op dezelfde plek: de goede plek

Geplaatst op 2 July, 2018 

Het wordt me wel eens gevraagd hoor, of ik met de motor en mijn tentje achterop niet eens naar een andere plek wil. Ja natuurlijk zeg ik dan, maar nog liever ga ik naar dezelfde plek.

Steeds naar dezelfde plek heeft iets waar ik van hou.

Zo werd ik dit jaar uitgenodigd om bij Fred thuis te komen eten. Hij had een heerlijke pasta gemaakt met een rijke pittige saus. Na deze heerlijke maaltijd keken we samen voetbal: Kroatië – Argentinië. Een heerlijke pot voetbal.

Eerder die dag had ik ’s morgens een flinke wandeling gemaakt met Harold. Hij kent de streek als zijn broekzak en had me gevraagd of ik zin had samen met hem te wandelen. Zo kreeg ik in drie uur wandelen door de Zuid-Limburgse en Duitse heuvels en bossen de prachtigste plekken te zien die ik zelf nooit zou hebben ontdekt.

Als je steeds naar dezelfde plek gaat word je deel van een community, je leert mensen kennen en er ontstaat een band, echte vriendschappen zelfs. Dat je merkt blij te zijn als je ze weer ziet en dat dit wederzijds is. Dat over en weer wordt geïnformeerd naar het lief en leed van het vorige jaar omdat je elkaar niet vergeten bent. En dat je ze al mist als je weer vertrekt.

Er zijn plekken waar mijn hart graag is, mensen met wiens hart het mijne graag samen is. Ik kan en wil niet anders dan dit elk jaar weer opnieuw dankbaar te ervaren. Voor mij is dit net zo avontuurlijk als het ene jaar op een kameel dwars door de Sahara trekken, het volgende jaar de Kilimanjaro beklimmen en het jaar daarop op retraite gaan naar Stromboli (ja, ik ben het boek van Saskia Noort aan het lezen).

En aan het einde van deze blogpost gekomen vraag ik me af of ik de titel nog nader moet verklaren. Mwah, ik denk het niet.

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: , ,

Pas als het hart er klaar voor is

Geplaatst op 28 June, 2018 

De maand juni herinnert me eraan dat de tijd weer is aangebroken voor de jaarlijkse retraite en begint het volgen van de weersverwachtingen en het zoeken in verschillende agenda’s naar een geschikte week, hoofdwerk om iets gedaan te krijgen.

Maar is dat hoofdwerk genoeg om ook echt weer te gaan, om een zo klein mogelijke kamperuitrusting achterop de motor te sjorren en te vertrekken?

Terwijl het hoofd bezig is met de voorbereidingen bedenkt het tevens redenen om niet te vertrekken of om het uit te stellen. Zo kan een periode van drukte voor het hoofd zowel een reden zijn om actie te ondernemen om te gaan (ga nou maar, dat is lekker ontspannend) als een reden om niet te gaan (blijf nou maar, er is nog zoveel te doen). Tja, en hoe kies je dan?

Vijf dagen voor het geplande vertrek was ik bij Michiel voor een sessie hartademhaling. Ik had om deze sessie gevraagd omdat ik een lastige keuze wilde maken. Nee, niet die tussen wel of niet met de motor vertrekken maar eentje die echt lastig was, zo lastig dat ik wist dat ik deze keuze onmogelijk  met mijn hoofd kon maken.

Na deze sessie liep ik over Winkelcentrum Zuiderhout waar een van de ondernemers jarig was. Ik feliciteerde hem,  of ik binnen in zijn zaak even wilde zien wat zijn collega’s voor hem hadden gedaan? Yeah sure. Sta ik daar in zijn zaak, versierd met een heleboel ballonnen en elke ballon in de hartkleur en hartvorm.

Alsof terwijl je bezig was met je hartademheling (Freudiaanse vergissing, moet natuurlijk hartademhaling zijn maar hartademheling is bij nader beschouwing net zo toepasselijk) je hart hier even een kleine voorbereiding heeft getroffen die je toeval kunt noemen maar die net zo goed een niet te missen hint is om vooral door te gaan met die hartademhaling.

Toen voelde ik het ook: ik ben klaar om te gaan. Dan verandert ook de voorbereiding en maakt alle drukte plaats voor rust, vertrouwen en verlangen om te gaan. Dus helemaal in the mood and go!

Als het hart eenmaal een weg heeft gekozen dan gaat alles zoveel makkelijker, dan rijd je je motor niet door een heerlijke bocht maar rijd je motor jou door die bocht, een verschil dat je het best zelf kunt ervaren.

Bewaard onder Persoonlijk | 6 Comments

Tags: , ,

Ondernemer verras eens

Geplaatst op 10 March, 2018 

Ik had bij RonLeren en presteren’ besteld, het laatste boek van Coert Visser. Een interessant boek en dat bestel ik liefst bij een interessante ondernemer. Geen webshop die perfect geprogrammeerd mijn bestelling in behandeling neemt maar een man of vrouw die ik ken die die mij kent en die verre van perfect geprogrammeerd is maar daarom juist bijzonder leuk en menselijk in de omgang.

Als ik ‘Leren en presteren’ in handen krijg, is het netjes ingepakt. Huh, ingepakt? Jawel, keurig netjes pakpapier eromheen. Niet om gevraagd, wel gekregen. Dus ik pak uit. Mis! Onder het pakpapier zit een ander pakpapier. Ook dat pak ik uit. Mis! Ook onder dat pakpapier zit pakpapier. Na een laag of vijf verschillende pakpapiertjes heb ik eindelijk het boek in handen, alsof ik een matroesjka heb uitgepakt.

Leren en presteren van Coert Visser

Twee dagen ben ik weer bij Ron. Nee, je hoeft dit niet in te pakken, ik heb nog genoeg papier van de vorige keer. Die glimlach… Marketing kan zo simpel zijn. Ron snapt dat en Oosterheide waardeert dat.

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: ,

Uitvinden sucks

Geplaatst op 28 February, 2018 

Er is een route en die ligt in je hart, daar moet je het mee doen Er is een weg en die heet vertrouwen, daar moet je het mee doen. Meer is er niet maar teveel om alles bij hetzelfde te laten en genoeg jezelf opnieuw uit te vinden.

Dat ding waar ik deze tekst op zit te tikken, dat wereldwijde netwerk dat ervoor zorgt dat iedereen die dat wil dit kan lezen, allemaal het gevolg van uitvindingen. Uitvindingen zijn geweldig, sure. Maar het uitvinden zelf, dat proces, dat is halleluja heel andere spacekoek.

Geen weg, geen routekaart, geen succesgarantie. Er is helemaal niks en van al dat niks iets maken dat is het ware uitvinden. Uitvindingen rule maar uitvinden sucks. Het is onzeker, doet pijn, is beangstigend en verdrietig ook. Je begint eraan omdat je niet anders kan, omdat je niets liever wilt dan naar die uitvinding toe worstelen, dwars door gevoelens en obstakels heen.

En dan ineens zie je het, dat hoewel het proces niet altijd even makkelijk is, het ongelooflijk rijk is aan alles wat je onderweg nodig hebt. Je ontvangt pas als je iets nodig hebt, niet eerder en niet later en dan ook nog in een vorm die je niet verwacht.

Je moet erop vertrouwen, misschien is dat wel wat zo’n proces zo lastig maakt, vertrouwen. Vertrouwen vanuit je hoofd, ja dat is pain in the ass. Maar vertrouwen vanuit je hart, ja ho, dat opent een nieuwe wereld.

Welkom nieuwe wereld.

Bewaard onder Persoonlijk | 4 Comments

Tags: , ,

Fysieke reflexen

Geplaatst op 29 December, 2017 

We hebben allemaal zo onze fysieke reflexen als ons iets overkomt waar we van schrikken. De reflex slaat meestal nergens op, je kunt er niks mee, de ander ook niet en je lost er niks mee op. Daarom heet het dan ook een reflex.

Vandaag behandel ik uit eigen praktijkervaring de vermoorde-onschuld-reflex.

Mevrouw komt met haar auto met te hoge snelheid aanrijden op een kruispunt waar fietsers voorrang hebben. Het zicht is er uitstekend. Mevrouw rijdt bijna een fietser overhoop en steekt nadat letsel op enkele centimeters na is voorkomen, haar beide handen de lucht in en geeft weer gas.

Meneer passeert een zebrapad. Het zicht is er uitstekend maar een overstekende voetganger moet zich rap van het zebrapad verwijderen om niet onder de auto van meneer terecht te komen. De voetganger volgt meneer die een stukje verderop een parkeerplaats opzoekt en stelt zichzelf voor: goeie middag, ik heet Peter en lag op het zebrapad bijna onder uw auto. Meneer: ik heb u niet gezien. En beide handen de lucht in natuurlijk.

Twee dingen:

Ik heb u niet gezien. Je zat niet op te letten is wat je bedoelt. Ik heb u niet gezien impliceert de mogelijkheid dat het aan mij lag, dat ik onzichtbaar was.

Handen de lucht in. Je ziet ze elk weekend tijdens Studio Sport, voetballers die een ander meedogenloos onderuit schoppen en daarna richting scheids de vermoorde onschuld spelen door hun handen in de lucht te gooien. Koekkoek: je deed het niet met je handen maar met je benen.

Put your hands up in the air….. Ik heb er ook zo eentje, zo’n reflex: mijn middelvinger. Primitief? 100%. Oplossend vermogen? 0%.

Goeie jaarwisseling allemaal en hou al je vingers aan je handen of, beter nog, steek geen vuurwerk af.

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Damned, een volgend leven? Middelburg dan maar!

Geplaatst op 7 December, 2017 

Net als een heleboel vorige jaren was ik vorige week weer in Middelburg voor de traditionele winterterrasborrel in de hut. En wel op precies het goeie moment want Günter en Fabiola, twee van de liefste mensen die ik ken, namen er afscheid. Terwijl ik dit blogje zit te tikken wonen zij al in Duitsland maar heb ik wel mooi uitzicht op een enorme tas boeken die Fabiola me heeft meegegeven voor de minibieb Oosterheide.

Uit het oog uit het hart, stom gezegde trouwens en het klopt ook niet. Als ik deze zomer met de motor weer op avontuur ga, zoek ik ze graag op in hun nieuwe thuis. En met een beetje mazzel keren ze eind 2018 voor eventjes terug naar Middelburg voor weer een nieuwe winterterrasborrel.

Ik vind Middelburg mooi en kom er graag. Elk jaar ontmoet ik er weer andere mensen die ik eenmaal terug in Oosterhout dan weer zo mis. En dan die verhalen, betrokkenheid bij de stad, bij de bieb, bij de mensen, bij de weet ik veel wat….. Het gras aan de overkant lijkt groener maar soms is het dat ook echt.

Middelburg Winterstad

En daarom heb ik besloten dat als reïncarnatie bestaat en het echt absoluut noodzakelijk is dat ik na dit leven weer opnieuw terugkeer naar planeet aarde, God alsjeblieft bespaar me dit, dat ik dan het liefst in Middelburg terecht kom. ‘Wij zijn de Stad‘ (Lees: Edwin), steek dit gerust als een dik compliment in je achterzak.

Een feestje gaat dat niet worden want als de gevolgen van de klimaatveranderingen echt flink uitpakken, en dat doen ze, ligt Middelburg dan niet meer vlak bij zee, ook niet aan zee maar in zee. Doe daarom maar snel flink minder met CO2.

Alvast een goed weekend allemaal.

Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments

Tags:

Je kunt zelfs je geliefden niet vertrouwen

Geplaatst op 9 September, 2017 

Ik kan een lange aanloop nemen voor wat ik wil zeggen. Zoals dat ik op de fiets al merkte ik dat ik mijn telefoon was vergeten en dat ik me bedacht: damn, dan kan ik ook geen foto’s maken van de laatste stuiptrekkingen van de buurtmoestuin nu deze definitief wordt ontmanteld.

The thing is dat ik eenmaal terug thuis mijn telefoon niet aantrof op de plekken waar ik deze had verwacht. Geen punt, met een andere telefoon even mijzelf bellen en ik weet waar het ding ligt.

En ik hoor niks.

Dan gebeurt er wat met je, worden je gedachten brutaal gekaapt door iets of iemand die het allerslechtste met je voor heeft en die je wil doen geloven dat misschien één van je geliefden met je telefoon aan de haal is met een hele logica er omheen dat het niet anders kan als dat het een inside job is dat die telefoon pleiten is.

Gedachten zijn maar gedachten en niet per definitie waarheid….. Ja blablabla dat weet ik allemaal wel. Dat wil zeggen dat ik het vooraf en achteraf zo zie maar middenin het zoeken naar die f*cking telefoon is alles heel anders.

Ik heb mijn gedachten streng toegesproken me zoiets niet nog een keer te flikken. Hun antwoord? Jij bent de baas, jij bepaalt wat je gelooft. En nog iets met loser.

Zo zijn ze, die gedachten.

Bewaard onder Persoonlijk | 6 Comments

Tags: ,

Vaals op z’n best

Geplaatst op 22 July, 2017 

Vaals laat zich meteen op z’n best zien met de gezelligheid waar ik zo van hou. Bij Taverne Chalet, één van mijn favoriete adresjes, kom ik bekenden tegen. Natuurlijk de altijd weer gastvrije en zorgzame Jo en Veronique die hun Taverne tot een plek maken om elk jaar met plezier weer terug te keren.

Heinz is er ook, we hebben elkaar vorig jaar leren kennen en hadden meteen een klik vanwege onze liefde voor jaren 80 new wave en punkmuziek. Noem Sisters of Mercy en we hebben het er meteen een uur over. Ik leer er ook nieuwe mensen kennen zoals Fred. Fed’s roots liggen in Engeland en spreekt inmiddels net zo authentiek Duits als Engels.

Fred trakteert ons met zijn smartphone spontaan op een muziek quiz: stukje van een liedje laten horen en vragen naar artiest en titel. We herkennen vrijwel alles maar wie o wie zong dit ook alweer? Frank ‘de wielrenner’ die ik ook van vorig jaar ken, weet de meeste antwoorden. Als hij zelfs een liedje van Britney Spears herkent schrikt ie er zelf van.

We gaan door tot de batterij van Fred’s telefoon zegt dat het genoeg is en er een einde komt aan een heerlijke avond die nog maar het voorspel is van de volgende dag want: morgen gratis bier…..

Taverne Chalet, Jo’s en Veronique’s place

De volgende dag brengt  een heuse quiz night in Taverne Chalet met, ja hoe kan het ook anders, Fred als quiz master.

Quiz night in Taverne Chalet in Vaals

Alle vragen zijn in het Duits, daarvoor was ik al gewaarschuwd maar die taalbarrière, daar sla ik me wel doorheen. Vraag me 5 betekenissen van het Duitse woord ‘etwa’ en ik noem ze allemaal dankzij een bloedfanatieke leraar Duits in een leven heel lang geleden en hier ver vandaan. Wortschatz heette het boek, dan weet je wel genoeg toch?

Eerst een blad met foto’s van beroemde voetballers met alleen hun voornaam vermeld. Of we maar even de achternamen willen invullen. Daarna volgen 30 algemene kennisvragen van het niveau halleluja waar ben ik aan begonnen? De hoofdstad van de Malediven? In welk land vond de Mau Mau opstand plaats? Keine blasse Ahnung.

Na afloop punten tellen. Ik eindig als laatste met 14 punten. Het team ‘de Bavaria boys’ met Heinz en Marcel winnen de pot. Fanatiek als iedereen is gaat de strijd ook na het tellen van de punten gewoon door want er is wat discussie.

Op de vraag welk Europees land dit jaar zijn 150 jarig bestaan viert was het juiste antwoord Canada. Juist, Canada, Europees land. Hilariteit all over the place.

Ik had wel alle muziekvragen goed. A night like this was volgens mij toch echt een song van the Cure. Nee zegt Fred, het juiste antwoord is Caro Emerald. WTF denk ik en zet mijn telefoon aan als bewijs: hallo, het is ook een song van The Cure. Het levert me een punt op. Ik eindig nog steeds als laatste. John en ik waren de enigen die individueel meespeelden, alle andere deelnemers speelden mee in teams van 2 of 3 mensen maar ook dat levert John en mij geen extra punten op.

Maar wat een fun. Er doen 3 generaties mee van studenten tot lieve oma’s en opa’s. We spreken alle talen door elkaar heen: Nederlands, Vaals, Duits, Frans en Engels. Weet op een gegeven moment niet meer welke taal tegen wie te spreken maar who cares want we verstaan elkaar allemaal.

Ik heb het hier zo naar mijn zin. De nazit duurt gelukkig nog uren als we de warmte van het café inruilen voor een heerlijke zomernacht buiten op het terras.  Een mens kan zich dan zo gelukkig voelen. Dat is wat Vaals zo goed kan: je gelukkig laten voelen. Ik hou van deze plek en van de mensen, ik hou van me gelukkig voelen.

PS: de quiz night in Taverne Chalet is elke eerste vrijdag van de maand en met de geboren quiz master Fred staat dit garant voor een heerlijk potje vermaak.

Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments

Tags: ,

Volgende pagina →

Deze blog maakt gebruik van cookies Privacy informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close