Op zoek naar wat we al weten

Geplaatst op 12 February, 2017 

Op het tijdstip dat ik vanochtend ook nog lekker lui op één oor had kunnen liggen, zaten Sjoerd en ik in de bioscoop voor de film ‘Down to Earth‘.

Nou is bioscoop een wat groot woord voor ons eigen Oosterhoutse filmcafé maar ik hou ervan lekker op de fiets te genieten van de kleinschaligheid dicht bij huis in plaats van grote zalen in Breda of Antwerpen. En laat die voorkeur nou ook nog eens aardig aansluiten op het gedachtegoed van de film….

Over de film niks dan goeds. Liefst zou je alle wijsheid die voorbij komt opschrijven, het achteraf nog eens nalezen en op een knop drukken dat je het niet alleen voor eens en voor altijd weet maar ook dat je alles voortaan ook echt toepast.

Wat me dan zo aansprak? Zoveel, misschien wel alles. De beelden zijn fantastisch maar de woorden die gesproken worden overtreffen alles. Deze raakt me het meest: we zijn running people. We haasten en we haasten en we hebben nergens echt tijd voor. Zijn we ergens mee bezig, bijvoorbeeld ons kind naar bed brengen, zijn we in gedachten al met het volgende bezig. Dat opjagen doen we zelf, gevoed door een samenleving waarin druk, druk, druk, consumptie, consumptie, consumptie, meer, meer, meer de norm is en die ons en onze planeet uitput.

Tijdens de pauze was iedereen er als een raket vandoor om niet te lang in de rij te hoeven staan voor een kop koffie. Hallo, hebben we niet net iets geleerd over running people? Net als wij bleven er op de achterste rij nog een paar mensen zitten om even rustig na te praten in plaats van aan te sluiten bij de drukte in de foyer.

Worden we toch na enige tijd door de organisatie erop gewezen dat er ook voor ons koffie klaar staat met lekkers, zit bij de prijs van het kaartje inbegrepen. Wij naar de foyer. Geen rij meer en we zijn meteen aan de beurt. Koffie, slagroom, bonbon, mini gebakje en een klein glaasje koffie likeur.

Dit is de film ten top. Niet haasten, niet de running people uithangen, en dan komt dat waar je eerst voor denkt te moeten haasten vanzelf naar je toe.

Na afloop van de film was er nog gelegenheid tot napraten. Dat deden wij ook maar niet in het filmcafé maar bij de open haard van café de Beurs:

Fuller’s Honey Dew: cheers!

Down to Earth is een film die je moet zien, een film over de zoektocht naar datgene wat we diep van binnen al weten maar elke dag weer vergeten.

Bedankt voor de uitnodiging Sjoerd, dit was een geweldige zondag.

Bewaard onder Films | 4 Comments

Tags: , , ,

Een wijk heeft een naam

Geplaatst op 25 June, 2016 

Dit is het kanaal met rechts Oosterhout en links Oosterheide.

 

Het kanaal

Het Wilhelminakanaal

Stel dat jij Hans heet en je vader Paul en je moeder Astrid, wil je dan Hans worden genoemd of liever zoon van Paul en Astrid? Tuurlijk wil je Hans genoemd worden want dat is je naam.

En zo wil Oosterheide graag Oosterheide worden genoemd en niet Oosterhout Zuid. Net zoals andere karaktervolle wijken in Oosterhout ook graag bij hun echte naam genoemd willen worden: de Besterd is de Besterd en niet Slotjes Midden en de Vurhaai is de Vurhaai en niet Slotjes Oost.

Oosterhout Zuid werkt vervreemdend, Oosterheide verbindend. Gebruik van een naam gaat over authenticiteit en daar erkenning aan geven. Niet onbelangrijk.

Bewaard onder Fotobloggen, Mening | 4 Comments

Tags: , , , ,

Werken aan verbindingen

Geplaatst op 3 January, 2016 

Plekken waar toevallige ontmoetingen kunnen ontstaan kunnen we niet genoeg hebben in de wijk. De  openbare ruimte zou zodanig moeten zijn ingericht dat deze één grote ontmoetingsplaats is en niet een middel om zo snel mogelijk op een plek te geraken waar je je geld kunt uitgeven.

Overal heb je mensen met een hart voor hun wijk die keihard werken om verbindingen tot stand te brengen.

En dat is mooi, fantastisch en broodnodig.

Maar het is geen goed teken voor hoe onze openbare ruimte is ingericht en hoe onze samenleving functioneert.

Alle moois toegewenst voor 2016 en in het bijzonder veel prachtige toevallige ontmoetingen.

 

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: , , ,

Mijn oma’s Twitter

Geplaatst op 11 October, 2015 

Mijn oma…. Ze leeft al lang niet meer maar wist precies waar het met Twitter en Facebook om draaide. Niet dat ze deze netwerken gebruikte, zeker niet. Toen ze stierf bestonden deze netwerken nog niet eens.

Wat ze wel wist was dit: elke dag je stoepje vegen.

En dat is wat ze deed. Elke dag trok ze er ‘s morgens met een bezem op uit om haar stoepje te vegen.  Die stoep zag er onberispelijk uit maar daar ging het haar niet om. Het ging haar om de contacten met iedereen die haar stoepje passeerde. Iedereen kende haar en zij kende iedereen.

Die bezem was haar manier van inloggen op haar sociale netwerk.

Ik hou van de bezem, symbool van het langzame mensenwerk. De bladblazer vind ik helemaal niks, veel en snel resultaat maar zonder datgene waar het echt om draait: om ons, wij mensen.

Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments

Tags: , , , ,

Geef contact

Geplaatst op 8 October, 2015 

Als je wat voor iemand wilt doen: geef contact.

Eigenlijk wilde ik het bij dit ene zinnetje laten om het een keer simpel te houden. Dingen ingewikkeld en groot maken doen we al zo vaak en dan weten we niet meer wat te doen of hoe te beginnen. Dus onthou alleen dit: geef contact.

En nou denkt er vast iemand: doe dat zelf eens wat vaker. Ja, zo ben ik dan ook wel weer.

Alvast een goed weekend.

Bewaard onder Persoonlijk | 3 Comments

Tags: ,

De schietbaantest voor burgerinitiatieven

Geplaatst op 10 June, 2015 

Op 24 juni organiseert mijn gemeente een bijeenkomst over verbindend bestuur.

Ik heb hier alvast een bijdrage over hoe als gemeente om te gaan met die systeem tartende burgerinitiatieven. De oplossing is: doe de schietbaantest. Deze test is bijzonder eenvoudig.

Stel als gemeente aan de initiatiefnemers de volgende vraag: gaan jullie midden in jullie wijk een schietbaan aanleggen?

Is het antwoord JA, trek dan als gemeente alle juridische lades open, volg alle denkbare procedures en neem daar gerust een jaar of wat de tijd voor.

Is het antwoord NEE, laat dan al die juridische lades dicht en bypass alle procedures door te zeggen: Ga het maar doen, ook al vinden wij het hier en daar een beetje eng. Ga het maar doen maar hou ons wel  af en toe op de hoogte.

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: , , ,

Bestuur de verbinding

Geplaatst op 5 June, 2015 

Woensdagavond reed ik met de fiets richting park waar afgelopen weekend nog het Parkfeest werd gehouden. Objectief ben ik daar niet over en dat hoeft ook niet: ondanks alle regen heb ik van een geweldige zondag genoten met muziek, kletspraat, in een hangmat schommelen, lachen, broodjes hamburger, biertjes en vooral goed gezelschap van mensen waar ik graag mee samen ben.  Dus ja, regen, wat moet je daar dan mee? Niks!

Voor de organisatie pakte de zondag minder gezellig uit want door de regen bleef de opkomst en daarmee de inkomsten, flink achter op wat nodig is om financieel gezond af te sluiten. De dag erna, op maandag, spoelde het berichten dat het zeer onzeker is of we volgend jaar nog een Parkfeest hebben.

En zo was woensdagavond het terras van restaurant ‘de Vrijheid’, aan het park waar een paar dagen daarvoor nog flink was gefeest, de plek om het verhaal van de organisatie te horen, om vragen te stellen, om olie op het vuur van de moed te kieperen en om te doneren.

Op de fiets moest ik denken aan een uitnodiging die ik de dag ervoor van de gemeente had ontvangen voor een bijeenkomst over verbindend bestuur. Een avond praten zonder dat er echt iets wezenlijks verandert trekt me niet. Van de andere kant is het wel weer een kans om wel iets te laten gebeuren.

En met een hoofd vol vooroordelen over verbindend bestuur zag ik precies voor mijn neus hoe zoiets  kan werken:

Een organisatie met een probleem.
Komt daarmee meteen naar buiten.
Roept iedereen op naar het park te komen voor het verhaal en om te helpen.
Houdt een eerlijke, duidelijke en korte toespraak vanaf een heftruck.   

Dan is kwetsbaarheid lef. En dan heb je mij.

De bloggers van Ook van Wosterhout maakten een kort beeldverslag:

Verbindend bestuur, het trekt me niet zo, het klinkt me zo ambtelijk. Nee, dan de organisatie van het Parkfeest, wat zij deden, dat was een mooi voorbeeld van verbindend bestuur. Nee, beter nog, want zij deden was vooral aan het besturen van de verbinding.

Na de degradatie van NAC, ook op diezelfde verregende zondag, schreef Sjoerd Mossou in zijn column dat hij nu nog meer van NAC houdt. Het Parkfeest krijgt hetzelfde voor elkaar: we houden nu nog meer van het Parkfeest.

Help je mee het Parkfeest te steunen? En laten we afspreken dat we elkaar volgend jaar rond deze tijd weer treffen voor een geweldige nieuwe editie van het Parkfeest.

Oh ja, toch nog even de gemeente met verbindend bestuur. Kom die raadzaal eens uit en organiseer eens een raadsvergadering buiten. Op de markt bijvoorbeeld of in het park. Ja, kans op slecht weer maar so what? Wel eens een optreden gezien van een band die voor een vrijwel lege zaal speelt en besluit er extra tegenaan te knallen om de mensen die er wel zijn iets onvergetelijks mee te geven?  Dan ga je nog meer van zo’n band houden.

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags: , , , , ,

Verbinding met de wijk begint met transparantie

Geplaatst op 2 January, 2015 

Het verhaal is er eentje dat in veel gemeenten speelt: bezuinigen en daarom bibliotheken sluiten.

Gewoon een financieel besluit dat liefst wordt overgoten met een verhaal dat de bibliotheken toch niet meer van deze tijd zijn, dat mensen hun boeken steeds meer via het Internet downloaden of als ze iets willen weten ze niet naar de bibliotheek gaan maar Google raadplegen. En voor je het weet is het net alsof dat de redenen zijn waarom de bibliotheken moeten sluiten en dat de bezuinigingen slechts een bijkomstigheid zijn.

Ook in mijn stad gebeurt dit. In het centrum komt een gloednieuwe centrale bibliotheek en twee wijkbibliotheken, eentje in noord en eentje in zuid, worden gesloten. 90% van de collectie in de wijken komt te vervallen en wat overblijft wordt geïntegreerd in naburige activiteitencentra waardoor, zo is de uitleg, de ontmoetingsfunctie wordt versterkt.

De wijkbibliotheek wil als het ware in de genen van de wijk gaan zitten.

Het resultaat noemen we bibliotheekfunctie en zie daar het verhaal dat de wijkbibliotheek helemaal niet wordt gesloten maar slechts een ander karakter krijgt.

Inhoudelijk neem ik de bibliotheek niks kwalijk. Ga er maar aan staan als je op een dag te horen krijgt dat je een paar ton per jaar moet bezuinigen. Dan is 90% krimp in de wijk en wat overblijft inschuiven in de activiteitencentra misschien wel het best haalbare.

Wat betreft het proces is er wel een verbeterpunt.

Transparantie

Voorafgaand aan het bekend maken van de plannen voor de nieuwe wijkbibliotheken is het stil. Maanden lang horen we in de wijk niks en ook medewerkers van de wijkbibliotheek hebben geen antwoorden op vragen over de toekomst.

De bibliotheek zit niet stil want er wordt onder andere gestreden voor het behoud van een bibliotheek een kilometer of 20 verderop, de rol die we van de bibliotheek graag zien. Maar waarom is de bibliotheek zo stil over wat er met de wijkbibliotheken staat te gebeuren?

Een broedende kip moet je niet storen.

Na die zogenaamde broedperiode komt er een kuiken uit dan aan de wijk wordt gepresenteerd en dan is het de bedoeling dat wij dat kuiken liefdevol in onze armen sluiten? Het is zoveel makkelijker voor de wijk als we mee mogen doen met dat uitbroeden, als dat kuiken vanaf het allereerste begin ook ons kuiken wordt.

De wijk wil meepraten, meedenken en meedoen en dat vraagt om transparantie over de plannen van de kant van de gemeente, de bibliotheek en de betrokken activiteitencentra en de bereidheid deze plannen samen met de wijk op basis van gelijkwaardigheid vorm te geven. Net zoals de bibliotheek zo graag in de genen van de wijk wil gaan zitten, wil de wijk in de genen van de bibliotheek gaan zitten want pas dan ontstaat er iets dat van ons allemaal is.

Einde bewonersinitiatief?

De bibliotheek wil in de wijk een echt ontmoetingspunt worden. De activiteitencentra moeten plekken worden waar mensen voortdurend in en uit kunnen lopen, waar ze de krant en tijdschriften kunnen lezen en waar ze kunnen Internetten. De bibliotheek wil mensen in de wijk digitaal sterker maken.  

Sinds juni draait er in één van de activiteitencentra waar de bibliotheek eind volgend jaar intrek neemt, een Internetcafé. Dit Internetcafé is een initiatief van wijkbewoners en is voortgekomen uit het idee dat er in de wijk volop mensen wonen zonder computer of zonder Internet en dat we die via het Internetcafé hulp en ondersteuning kunnen bieden, niet alleen met computergebruik of Internetten maar ook met het gebruik van een tablet of smartphone.

Dat Internetcafé is helemaal gratis en heeft daarvoor de beschikking gekregen over een aantal computers die cursus centrum NIBA speciaal voor dat doel aan de wijk heeft geschonken. Dit initiatief is een mooi voorbeeld van burgerregie: burgers die initiatieven ontwikkelen en dat samen met andere burgers, verenigingen en ondernemers uitvoeren.

Internetcafé is alleen op dinsdagmiddag open en trekt nog niet bijzonder veel bezoekers. Desondanks is het een initiatief om trots op te zijn omdat bewoners het zelf hebben bedacht en voor elkaar hebben gekregen. En dat met nul komma nul Euro aan financiële middelen. Geld om reclame te maken is er niet en daarom moet dit initiatief het vooral van mond op mond reclame hebben.

Voor het invullen van de bibliotheekvoorzieningen, waaronder het Internetten en mensen digitaal sterker maken, krijgt de bibliotheek van de gemeente een aardige som geld mee en daar kan ons budgetloze bewonersinitiatief niet tegenop. Zoals de plannen voor de wijkbibliotheek er nu uitzien stopt ons bewonersinitiatief eind volgend jaar.

De nieuwe wijkbibliotheek wil een verbinder worden in de wijk en inspelen op initiatieven in de wijk.

Het Internetcafé is zo’n initiatief. Wie (gemeente en/of bibliotheek en/of activiteitencentrum) stelt ons alsnog, en beter laat dan nooit, de vraag: Goh, wat een mooi initiatief van jullie, hoe kunnen we jullie erbij helpen? Het zou helpen alsnog een beetje verliefd te worden op dat kuiken van een ander.

Ik denk niet dat de gemeente, de bibliotheek en de activiteitencentra hebben gedacht: weet je, deze plannen bedenken we zelf wel, daar gaan we de mensen in de wijk echt niet bij betrekken. Nee, ze hebben er volgens mij geen moment bij stilgestaan de mensen in de wijken erbij te betrekken. In deze zin is het niet eens een gemiste kans want een gemiste kans is een kans die je wel ziet maar niet benut. Nee, het is een niet geziene kans: de mensen in de wijk als blinde vlek. Ik word daar treurig van.

Hallo systeemwereld, wordt eens wakker voor onze leefwereld.

De cursief gedrukte citaten zijn afkomstig uit een uitzending van de ORTS over dit onderwerp van 20 december 2014 tijdens het programma ‘Oosterhout vandaag op zaterdag’.

Bewaard onder Mening | 4 Comments

Tags: , , , , , ,

Volgende pagina →