Waarom ruimen we in Oosterheide zwerfafval op?

Geplaatst op 1 July, 2018 

Vrijdagavond….. Hey kijk, een artikel over hoe het college in Oosterhout denkt over de samenwerking met Nederland Schoon. Interessant, even lezen want Oosterhout heeft zich aangesloten bij de Statiegeldalliantie en dat betekent hey ho let’s go richting statiegeld op plastic flesjes en blikjes en bye bye zwaai zwaai naar Nederland Schoon.

Ik lees, lees, lees en begin tot tien te tellen……….

Bij de 1 wil ik stoppen met het opruimen van zwerfafval en verwijderd worden uit dat bestand met vrijwillige zwerfafval opruimers waar onze gemeente zo graag mee voor de dag komt. Bij de 2 adem ik in en bij de 3 adem ik uit. Bij de 4 denk ik aan de dag van morgen als we net als elke laatste zaterdag van de maand met team hart-voor-een-schone-wijk weer op pad gaan in Oosterheide om zwerfafval op te ruimen:

Team hart-voor-een-schone-wijk

We vullen zaterdag 12 vuilniszakken met zwerfafval en doen dat niet voor het college in Oosterhout en ook niet voor Nederland Schoon. We doen dat omdat we het zelf graag willen, omdat we om onze wijk geven en voor onze kinderen en hun kinderen een planeet willen achterlaten waar het goed en gezond leven is. Geen collegestandpunt dat ons daar vanaf brengt.

Het echte schoon college zit hier in het altijd gezellige en gastvrije Floralia Park na twee uur zwerfafval opruimen:

.

Een echt schoon college omdat ze een echt resultaat hebben geboekt:

.

En omdat ze dat vanuit hun hart hebben gedaan en niet om stemmen te winnen. Repeat after me: omdat ze dat vanuit hun hart hebben gedaan en niet om stemmen te winnen.

Bewaard onder Mening | 4 Comments

Tags: , , , ,

Pas als het hart er klaar voor is

Geplaatst op 28 June, 2018 

De maand juni herinnert me eraan dat de tijd weer is aangebroken voor de jaarlijkse retraite en begint het volgen van de weersverwachtingen en het zoeken in verschillende agenda’s naar een geschikte week, hoofdwerk om iets gedaan te krijgen.

Maar is dat hoofdwerk genoeg om ook echt weer te gaan, om een zo klein mogelijke kamperuitrusting achterop de motor te sjorren en te vertrekken?

Terwijl het hoofd bezig is met de voorbereidingen bedenkt het tevens redenen om niet te vertrekken of om het uit te stellen. Zo kan een periode van drukte voor het hoofd zowel een reden zijn om actie te ondernemen om te gaan (ga nou maar, dat is lekker ontspannend) als een reden om niet te gaan (blijf nou maar, er is nog zoveel te doen). Tja, en hoe kies je dan?

Vijf dagen voor het geplande vertrek was ik bij Michiel voor een sessie hartademhaling. Ik had om deze sessie gevraagd omdat ik een lastige keuze wilde maken. Nee, niet die tussen wel of niet met de motor vertrekken maar eentje die echt lastig was, zo lastig dat ik wist dat ik deze keuze onmogelijk  met mijn hoofd kon maken.

Na deze sessie liep ik over Winkelcentrum Zuiderhout waar een van de ondernemers jarig was. Ik feliciteerde hem,  of ik binnen in zijn zaak even wilde zien wat zijn collega’s voor hem hadden gedaan? Yeah sure. Sta ik daar in zijn zaak, versierd met een heleboel ballonnen en elke ballon in de hartkleur en hartvorm.

Alsof terwijl je bezig was met je hartademheling (Freudiaanse vergissing, moet natuurlijk hartademhaling zijn maar hartademheling is bij nader beschouwing net zo toepasselijk) je hart hier even een kleine voorbereiding heeft getroffen die je toeval kunt noemen maar die net zo goed een niet te missen hint is om vooral door te gaan met die hartademhaling.

Toen voelde ik het ook: ik ben klaar om te gaan. Dan verandert ook de voorbereiding en maakt alle drukte plaats voor rust, vertrouwen en verlangen om te gaan. Dus helemaal in the mood and go!

Als het hart eenmaal een weg heeft gekozen dan gaat alles zoveel makkelijker, dan rijd je je motor niet door een heerlijke bocht maar rijd je motor jou door die bocht, een verschil dat je het best zelf kunt ervaren.

Bewaard onder Persoonlijk | 6 Comments

Tags: , ,

Een dag om te sterven

Geplaatst op 21 May, 2018 

Je hebt van die momenten dat alles in je leven zo in overvloed vervuld is,dat je denkt: zo’n moment wens ik mezelf ook toe als ik sterf. Rijk sterven noem ik dat.

Vanmiddag was zo’n moment in ons eigen Floralia Park in ons eigen Oosterheide.

Je loopt de straat uit en komt terecht op de meest prachtige plek van Oosterheide. Het terras vol, bekenden, onbekenden, allemaal liefhebbers van having a good time. In het park spelende kinderen, mensen op kleedjes, mensen aan tafeltjes. Op het mooist denkbare podium live muziek met een ziel van Ava Warden en Orit Shimoni. En heb ik het heerlijke weer al genoemd?

Orit Shimoni live in het Floralia park

Dat gevoel van samen rijk en vrij zijn, wow! Anderen blijken dat ook te hebben, zijn ook in een staat van laten we de wereld gaan rondreizen. Maar dit is de wereld, onze wereld en dit is rondreizen, onze reis in gevoelens van diepe vervulling en ontroering. Die betere wereld waar we allemaal zo naar verlangen, die bestaat en we zaten er in het Floralia Park allemaal middenin.

Bewaard onder Onze wijk | 6 Comments

Tags: ,

Ondernemer verras eens

Geplaatst op 10 March, 2018 

Ik had bij RonLeren en presteren’ besteld, het laatste boek van Coert Visser. Een interessant boek en dat bestel ik liefst bij een interessante ondernemer. Geen webshop die perfect geprogrammeerd mijn bestelling in behandeling neemt maar een man of vrouw die ik ken die die mij kent en die verre van perfect geprogrammeerd is maar daarom juist bijzonder leuk en menselijk in de omgang.

Als ik ‘Leren en presteren’ in handen krijg, is het netjes ingepakt. Huh, ingepakt? Jawel, keurig netjes pakpapier eromheen. Niet om gevraagd, wel gekregen. Dus ik pak uit. Mis! Onder het pakpapier zit een ander pakpapier. Ook dat pak ik uit. Mis! Ook onder dat pakpapier zit pakpapier. Na een laag of vijf verschillende pakpapiertjes heb ik eindelijk het boek in handen, alsof ik een matroesjka heb uitgepakt.

Leren en presteren van Coert Visser

Twee dagen ben ik weer bij Ron. Nee, je hoeft dit niet in te pakken, ik heb nog genoeg papier van de vorige keer. Die glimlach… Marketing kan zo simpel zijn. Ron snapt dat en Oosterheide waardeert dat.

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: ,

Uitvinden sucks

Geplaatst op 28 February, 2018 

Er is een route en die ligt in je hart, daar moet je het mee doen Er is een weg en die heet vertrouwen, daar moet je het mee doen. Meer is er niet maar teveel om alles bij hetzelfde te laten en genoeg jezelf opnieuw uit te vinden.

Dat ding waar ik deze tekst op zit te tikken, dat wereldwijde netwerk dat ervoor zorgt dat iedereen die dat wil dit kan lezen, allemaal het gevolg van uitvindingen. Uitvindingen zijn geweldig, sure. Maar het uitvinden zelf, dat proces, dat is halleluja heel andere spacekoek.

Geen weg, geen routekaart, geen succesgarantie. Er is helemaal niks en van al dat niks iets maken dat is het ware uitvinden. Uitvindingen rule maar uitvinden sucks. Het is onzeker, doet pijn, is beangstigend en verdrietig ook. Je begint eraan omdat je niet anders kan, omdat je niets liever wilt dan naar die uitvinding toe worstelen, dwars door gevoelens en obstakels heen.

En dan ineens zie je het, dat hoewel het proces niet altijd even makkelijk is, het ongelooflijk rijk is aan alles wat je onderweg nodig hebt. Je ontvangt pas als je iets nodig hebt, niet eerder en niet later en dan ook nog in een vorm die je niet verwacht.

Je moet erop vertrouwen, misschien is dat wel wat zo’n proces zo lastig maakt, vertrouwen. Vertrouwen vanuit je hoofd, ja dat is pain in the ass. Maar vertrouwen vanuit je hart, ja ho, dat opent een nieuwe wereld.

Welkom nieuwe wereld.

Bewaard onder Persoonlijk | 4 Comments

Tags: , ,

De toekomst van Oosterhout verdient enthousiasme

Geplaatst op 10 February, 2018 

Eind vorig jaar zou op 22 november in Oosterheide in de Blikken een publieksbijeenkomst plaatsvinden met als thema ‘Wonen in Oosterhout in 2030’. Een dag van te voren liet de gemeente Oosterhout weten dat deze bijeenkomst wegens te weinig aanmeldingen helaas niet door kon gaan. Kan gebeuren, jammer. Maar, denk ik dan, laat zo’n bijeenkomst altijd doorgaan met de mensen die zich wel hebben aangemeld.

Niet lang daarna krijg ik een krantenknipsel in handen van een publicatie van de gemeente waar ik uit begrijp dat er op 18 januari in de Bunthoef een bijeenkomst ‘Leven in Oosterhout in 2030’ plaatsvindt. Een werksessie wordt het genoemd volens de GPS brainstormmethode. Ha denk ik, dat is de sessie die vorig jaar is geschrapt en die nu gelukkig alsnog wordt georganiseerd en ik meld me aan.

Dan komt er per e-mail een berichtje van de gemeente Oosterhout dat ik me had opgegeven voor de publieksbijeenkomst ‘Wonen in Oosterhout in 2030’, de sessie die op 22 november niet door kon gaan, en dat deze nu alsnog wordt georganiseerd in de Blikken en wel op 18 januari.

Volg je het nog? Ik niet. Twee bijeenkomsten over Oosterhout in 2030 op dezelfde datum en op 100m afstand van elkaar. En dan, voor wie het nog wel kan volgen, wordt de bijeenkomst die in de Bunthoef zou plaatsvinden verplaatst naar Kindcentrum de Ontdekking. Dus: Twee bijeenkomsten over Oosterhout in 2030 op dezelfde datum en op 500m afstand van elkaar.

Ik doe navraag of dit wel klopt en als er inderdaad twee sessies tegelijkertijd plaatsvinden, wat is dan het verschil tussen die twee? Volgens het antwoord gaat het om twee verschillende sessies:

Wonen in Oosterhout gaat specifiek over thema’s als woningbouw, mobiliteit, duurzaamheid en openbare ruimte. Leven in Oosterhout gaat over het sociale domein, thema’s als de WMO, voorzieningen voor ouderen en/of andere doelgroepen etc.

Gezien de onderwerpen kies ik voor ‘Wonen in Oosterhout’ en ben daarom donderdag 18 januari in de Blikken en heb er echt zin in: een mooi thema op een mooie plek in een mooie wijk.

Twee dagen eerder had ik ter voorbereiding een document toegestuurd gekregen met daarin de  concept tekst die is geschreven door ambtenaren en bestuurders van de gemeente, samen met raadsleden en externe partners.

Het document schetst een beeld van Oosterhout in 2030, een soort van toekomstvisie zeg maar. Duurzaam, energieneutraal, circulaire economie, allemaal mooie ambities waar ik helemaal achter sta maar verder ontstaat bij mij het beeld van een stad die in 2030 best veel lijkt op die in 2018.

Aan de hand van dit document krijgen we op 18 januari in de Blikken een aantal stellingen voorgeschoteld waar we met een rood (ik ben het niet met de stelling eens) of groen (in ben het wel met de stelling eens) stuk papier op mogen reageren en waarbij de gespreksleidster met een microfoon in de hand hier en daar iemand de gelegenheid geeft zijn voor- of afkeur toe te lichten.

Het lukt me niet me in de sessie te storten en besluit de pauze af te wachten zodat ik weg kan gaan. Helaas, geen pauze. Ondertussen heb ik via Twitter contact met Eugene die 500m verderop met gekleurde briefjes aan het brainstormen is tijdens de parallelsessie ‘Leven in Oosterhout in 2030’. Hoewel ik weet dat Eugene bepaald geen liefhebber is van gekleurdebriefjessessies, ben ik jaloers. Liever een gekleurdebriefjessessie dan waar ik nu in zit.

Kijk, de gemeente heeft natuurlijk hartstikke haar best gedaan een toekomstig beeld van de stad te schetsen en daar een vorm bij te kiezen voor deze avond. Ik merk dat deze vorm niet zo bij mij past en ook dat ik me wat zit te ergeren aan een aantal reacties door de aanwezigen. We hebben het over Oosterhout in 2030, moeten we het dan verdomme hebben over het rendement van een windmolen en hoeveel subsidie daar wel niet voor nodig is? Moet met alle aardbevingsellende in Groningen nou echt worden opgemerkt dat we nog niet van het gas af kunnen en dat nul op de meter echt nog niet kan? Moet een mevrouw die kritisch is over het autogebruik nou echt ondervraagd worden hoe ze zelf naar de Blikken is gekomen? Te voet is haar antwoord: 10-0 voor deze mevrouw, tevens het hoogtepunt van de avond. Ik was ook te voet maar dat heb ik in deze score niet meegeteld.

Dat deze bijeenkomst me zo teleurstelde ligt niet zozeer aan het format of aan de reacties maar aan mijn verwachtingen. De toekomst verdient enthousiasme en met z’n allen de schouders eronder. Dat is ook wat ik van deze sessie had verwacht: enthousiasme voor de toekomst en we gaan daar met z’n allen eens eventjes wat moois van maken. Ik vind nog steeds dat de toekomst van Oosterhout enthousiasme verdient en ook dringend nodig heeft want anders lijkt Oosterhout in 2030 akelig veel op het Oosterhout van 2018 en geloof me: dat moeten we echt niet willen want dat gaat zeer doen, heel veel zeer.

De allergrootste teleurstelling was mijn eigen bijdrage aan deze bijeenkomst want ik droeg niks bij . Nul komma nul. Sorry. Walk your talk Peter. OK Peter.

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: , , ,

Geef de hele stad een centrumbehandeling

Geplaatst op 3 February, 2018 

Stel je voor dat je dit plaatje aantreft in het centrum van Oosterhout:

Ik noem het de centrumbehandeling, een slagvaardige en daadkrachtige manier van omgaan met van alles en nog wat om te komen tot een klein bruisend stukje van de stad. Doe dat, morgen ook, blijf dat doen!

Maar waarom deze attitude alleen als het de binnenstad betreft? Deze foto is genomen in Oosterheide, waarom laten we stad daar wel verwaarlozen?

Ik heb niet alleen deze foto gemaakt. Ik heb op deze plek het zwerfafval op geruimd en gekeken naar wat hier beter en mooier kan. God, wat is dat simpel: zorg voor bloemen en andere beplanting en geef die muren een kleurtje. En verlichting, ja ook dat.

Vandaag bedacht, morgen gerealiseerd, dat is wat een stad groots maakt. Wie doet mee?

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags: ,

Fysieke reflexen

Geplaatst op 29 December, 2017 

We hebben allemaal zo onze fysieke reflexen als ons iets overkomt waar we van schrikken. De reflex slaat meestal nergens op, je kunt er niks mee, de ander ook niet en je lost er niks mee op. Daarom heet het dan ook een reflex.

Vandaag behandel ik uit eigen praktijkervaring de vermoorde-onschuld-reflex.

Mevrouw komt met haar auto met te hoge snelheid aanrijden op een kruispunt waar fietsers voorrang hebben. Het zicht is er uitstekend. Mevrouw rijdt bijna een fietser overhoop en steekt nadat letsel op enkele centimeters na is voorkomen, haar beide handen de lucht in en geeft weer gas.

Meneer passeert een zebrapad. Het zicht is er uitstekend maar een overstekende voetganger moet zich rap van het zebrapad verwijderen om niet onder de auto van meneer terecht te komen. De voetganger volgt meneer die een stukje verderop een parkeerplaats opzoekt en stelt zichzelf voor: goeie middag, ik heet Peter en lag op het zebrapad bijna onder uw auto. Meneer: ik heb u niet gezien. En beide handen de lucht in natuurlijk.

Twee dingen:

Ik heb u niet gezien. Je zat niet op te letten is wat je bedoelt. Ik heb u niet gezien impliceert de mogelijkheid dat het aan mij lag, dat ik onzichtbaar was.

Handen de lucht in. Je ziet ze elk weekend tijdens Studio Sport, voetballers die een ander meedogenloos onderuit schoppen en daarna richting scheids de vermoorde onschuld spelen door hun handen in de lucht te gooien. Koekkoek: je deed het niet met je handen maar met je benen.

Put your hands up in the air….. Ik heb er ook zo eentje, zo’n reflex: mijn middelvinger. Primitief? 100%. Oplossend vermogen? 0%.

Goeie jaarwisseling allemaal en hou al je vingers aan je handen of, beter nog, steek geen vuurwerk af.

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

← Vorige PaginaVolgende Pagina →

Deze blog maakt gebruik van cookies Privacy informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close


Fatal error: Allowed memory size of 33554432 bytes exhausted (tried to allocate 394712 bytes) in /home/peterdek/public_html/wp-content/plugins/wordfence/vendor/wordfence/wf-waf/src/lib/utils.php on line 151