De stad mag wat meer punkrock zijn

Geplaatst op 15 April, 2017 

Vorige week zaterdag, ik had net ‘Stad zoekt zichzelf geblogd’en zat via YouTube wat muziek te luisteren: Rise Against.

Ja goh zeg, denk je dat die gasten van Rise Against nadenken over het dna van hun band, daar bijeenkomsten voor organiseren en een extern bureau voor inhuren om het proces te begeleiden? Nee natuurlijk niet, die stappen het podium op en geven alles.

Zei ik dat ze alles geven? Hell yes, ook als het halleluja slecht weer is.

Kijk, die spirit mag ik erg graag. Een stad kan dat ook. Hoe? Oefenen, net als Rise Against. Passie, plezier, samen, ergens in geloven, energie, knallen en het gewoon doen.

Punkrock bands zijn muzikaal gezien niet de meest virtuoze bands en moeten doorgaans hard werken om van hun muziek te kunnen leven.  Beperkt als ze zijn compenseren ze dat ruimschoots met precies datgene waar ik zo voor val: jezelf helemaal uitleven met datgene wat je wel kunt en daar heel veel anderen in meesleuren.

Mijn allereerste kennismaking met punkrock was uitgerekend the Ramones. Ze speelden op een festival en zocht ik samen met vrienden een plekje op veilige afstand van het podium. Het kan daar vooraan nogal tekeer gaan, hier staan we goed.

The Ramones begonnen. One, two, three, four en de koelbox die één van ons bij zich had (in die tijd mocht je nog een koelbox meenemen) was al tien meter richting podium verplaatst en wij tien meter de andere kant op. No escape, we zaten middenin de Ramones-madness.

Kijk, dat is punkrock, dat pakt je gewoon op en smijt je ergens neer en dat is nog vet leuk ook.

Op vakantie doe ik wel eens boodschappen in van die kleine supermarktjes waar ze een heel beperkt assortiment hebben. Zul je zien dat je daar heel creatief van wordt en dingen kookt die je normaal gesproken nooit kookt. Beperkte middelen haalt het beste in je naar boven.  Punkrockers snappen dat als geen ander.

Dus stad: ga punkrocken en give it all. Gooi en smijt met alles wat je in je hebt.

En hier hield het blogje op, ik had het grotendeels een week geleden al geschreven met het idee het later in de week wel een keer online te zetten. Dat werd iets later en daarom kan ik er nog iets aan toevoegen:

Stad: koester de punkrock die je al in je hebt.

Ik bedoel natuurlijk het einde van café de Kloek afgelopen dinsdag. Als er in Oosterhout een plek is was die de geest van punkrock uitademt uitademde, dan is was het wel de Kloek. Potver was zonde dat René en Janny ermee moeten stoppen. De stad verliest en niet alleen de Kloek.

Bewaard onder Mening, Muziek | Reageer

Tags: , ,

Stad zoekt zichzelf

Geplaatst op 7 April, 2017 

Ik vond Oosterhout maar een nietszeggende stad. Ik woonde in Breda en kende Oosterhout alleen van de A27 als ik richting Utrecht ging of daar juist vandaan kwam. Oosterhout was die langgerekte strook bewoning vlak bij Breda. Als ik Oosterhout passeerde was ik bijna thuis of net van huis.

In Breda hoorde ik nooit iets over Oosterhout, over wat daar aan het gebeuren was of vroeger was gebeurd of dat daar iets ging gebeuren. Dat er in den lande nog een andere stad was die ook Oosterhout heette maakte het er niet gemakkelijker op me een beeld te vormen van Oosterhout anders dan die strook langs de A27. Noem het gerust een vooroordeel vanuit onbekendheid want dat wat het ook.

Nu ik er door tal van ontwikkelingen, gebeurtenissen, mirakels, drama’s en meer van dat soort bepalende situaties zelf alweer meer dan tien jaar woon, snap ik van Oosterhout nog steeds maar vrij weinig. Zeg me gerust dat dit komt omdat ik geen echte Oosterhouter ben, dan heb je wellicht een punt. Andersom vraag ik me af of de echte Oosterhouter zijn/haar stad wel echt begrijpt.

Ik ken maar weinig echte Oosterhouters, de meeste mensen waar ik mee om ga zijn net als ik vette import zoals dat heet. Bij de gemeente hoef ik ook niet aan te kloppen met de vraag wat voor stad Oosterhout is. Tuurlijk kunnen ze me over de stad een karrenvracht aan kengetallen geven. Aan cijfers geen gebrek, maar wat zeggen al die cijfers over de stad?

Nee, de gemeente is zelf ook op zoek, heeft daartoe een serieuze partij in de hand genomen, Ruimtevolk, om een analyse te maken van het DNA van de stad.

Een stad heeft natuurlijk helemaal geen DNA, een stad bestaat uit mensen en die maken de stad en die stad van mensen verandert elke dag. Een stad beweegt, soms snel en soms langzaam, en zodra je denkt een stad te begrijpen is ie weer ongrijpbaar. Prima vind ik dat, heerlijk zelfs, soms ook vreselijk. Het is net als met een goede vriend: prima kerel maar soms een echte pain in the ass.

Een stad op zoek naar het DNA van zichzelf. Dat doet me denken aan mensen die zichzelf een beetje naar de sodemieter hebben geholpen en in een poging weer op te krabbelen, zichzelf weer willen vinden. Prima hoor, dapper zelfs, maar jezelf vinden doe je niet aan de zijlijn van de samenleving, op een plek waar alles nice and easy is.

Jezelf vinden doe je in contact met anderen, door te dromen, daar wat van te maken, te falen en weer op te staan. Jezelf vinden doe je door te leven, te ademen, lief te hebben en afgewezen worden. Door je hart te volgen, keuzes te maken zonder zekerheid, door te verdwalen, te verzuipen en weer boven water te komen. Leven is geboren worden en sterven, geboren worden en sterven en weer geboren worden.

Jezelf vinden? Heb je je leven een beetje geleefd, dan heb je een aardig beeld van wie je bent als je afscheid neemt met de fysieke dood.

Op zoek gaan naar je DNA? Ik denk niet dat je dat moet doen. Dat DNA ontdek je gaandeweg wel en overdrijf de rol van dat DNA niet. Opvoeding, familie, vrienden, de straat, toeval, zoveel facetten die mede vormen wie je bent.

Terwijl ik me dit allemaal zit te bedenken fiets ik vandaag door de stad. Passeer talloze vlaggen Oosterhout familiestad. Ja goh, wat voor stad is dit nou? Is dit een familiestad of een stad die zelf niet weet wat voor stad het is? Cut the crap, wat boeit het! Wat boeit is wat voor stad we willen zijn en hoe we daarnaar gaan handelen.

De stad die we nu zijn vind het allemaal wel best zolang alles maar blijft zoals het was. Sorry folks, reality check: niks blijft zoals het was, zelfs niet in good old Oosterhout. Dan kun je passief achterover leunen en maar zien wat ervan komt of helpen de stad kleur te geven, om het even wat voor kleur.

En oh ja, grijs telt niet mee als kleur.

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: ,

Bruisen: by any means necessary

Geplaatst op 26 March, 2017 

Kijk, als je een stadscentrum wilt laten bruisen, dan moet je dat niet aanpakken zoals het Nederlands elftal Bulgarije wilde aanpakken. Nee, dan moet je met het mes tussen de tanden willen strijden en vuile handen durven maken.

Ik noem het de by any means necessary strategie. Makkelijke strategie natuurlijk want dan mag je van jezelf lekker veel zoals daar gratis en voor niks zijn de volgende tips:

Centrumbewoners buiten sluiten.
Centrum bewoners wonen al in het centrum en die gaan daar niet zomaar weg. Daar hoef je dan ook verder geen aandacht aan te besteden want dat is zonde van de tijd en dat vertraagt alleen maar. Nee, die buit is binnen. Negeren en buiten sluiten die hap want dat komt de daadkracht en besluitvaardigheid ten goede. Centrum bewoners moeten nou zo langzamerhand toch weten dat een bruisend stadscentrum maar één ding betekent: rinkelende kassa’s van winkeliers en horeca.

Verplaats voorzieningen.
Voorzieningen verspreid over de stad is natuurlijk een pain in the ass voor het centrum. Verplaats die voorzieningen naar het centrum. Alles buiten het centrum moet nou toch zo langzamerhand weten dat het centrum er is voor de voorzieningen en de rest van de stad er alleen maar is om te vreten en te slapen. Oh ja, en om geld uit te geven in het centrum. Neem nou dat stadhuis: weg ermee! Laat al die burgers maar lekker naar het centrum komen om hun zaakjes met die ambtenaren te regelen. Ambtenaren in het centrum, burgers in het centrum: ik zeg je dat dit een win/win situatie is.

Verwaarloos de rest van de stad.
Om mensen van A naar B te krijgen kun je A aantrekkelijker maken maar vergeet vooral deze niet: je kunt ook B onaantrekkelijker maken. Om mensen naar het stadscentrum te krijgen kunnen we ook de rest van de stad ernstig verwaarlozen. Vuil minder vaak ophalen en opruimen, dat soort werk. Groen weghalen of niet onderhouden. Dat het er allemaal een beetje verloedert, niet van de ene op de andere dag want dat valt teveel op maar geleidelijk. Zul je eens zien hoe graag die mensen uit de buitenwijken weer naar het mooie centrum komen.

Maak die buurtnetwerken kapot.
Ook heel vervelend: die buitenwijken hebben allemaal van die netwerken met mensen die iets moois van hun wijk willen maken. Bah! Allemaal van die positief ingestelde mensen met leuke mooie verhalen over hun wijk. Kapot ermee. Infiltreer in die netwerken en sloop van binnenuit. Door roddel en achterklap bijvoorbeeld, mensen tegen elkaar opzetten. Oosterheide is zo’n vreselijk voorbeeld. Oosterheide Rocks zeggen ze daar. Dat moet worden Oosterheide Sucks. Moeilijk is dat niet.

Hack de routenavigatie.
Al die automobilisten rijden tegenwoordig met een navigatiesysteem aan boord. Zelf kunnen ze de weg niet vinden, weten ook niet waar ze zijn. Maak daar gebruik van: hack die navigatiesystemen en zorg ervoor dat wat hun bestemming ook is, de navigatie ze maar naar één plek stuurt: ons stadscentrum. Alle auto’s binnen een straal van 10 – 20 km van de stad onderscheppen en naar het centrum loodsen. Deze vind ik vrij briljant.

Vul deze lijst gerust aan en doe dit niet voor de stad want de stad leidt alleen maar af van het heilige doel: de bruisende binnenstad. By any means necessary nondedju!

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: ,

Leeg en niks meer

Geplaatst op 23 March, 2017 

Vorige week donderdag, wat lijkt dat alweer lang geleden, samen met Sjoerd naar ons eigen filmcafé naar Manchester by the Sea: Oosterheide maakt even een uitstapje naar het centrum.

Toen Sjoerd me vroeg of ik zin had om mee te gaan herinnerde ik me alleen de trailer die ik even daarvoor had gezien. Geen feel good movie had hij er nog bij gezegd. Nou so what, dan maken we er een feel good napraat van.

Meestal laat een trailer de belangrijkste momenten van de film zien maar de trailer van Manchester by the Sea laat deze momenten juist weg zo ontdekten we tijdens de film. Mijn god, wat een filmavond werd dit zeg.

Het moment dat mij het meeste greep was niet toen het huis in de fik stond met daarin de kinderen van Lee. Ook niet toen later bleek dat Lee, goed bedoeld vanwege de kou, de open haard had aangestoken en daarbij het haardscherm was vergeten te plaatsen. En ook niet het moment toen hij de politie vertelde dat ie dat waarschijnlijk was vergeten na een avondje feesten met zijn vrienden met alcohol en drugs. Toen Lee het wapen van één van de agenten ontfutselde in een mislukte poging zichzelf door zijn hoofd te schieten was ook dat niet het moment dat mij het zwaarst pakte.

Als alle flashbacks achter de rug zijn die het verhaal vertellen van hoe Lee Lee is geworden, komt hij zijn ex-vrouw tegen die de brand heeft overleefd maar die in de brand haar kinderen heeft verloren. Zij heeft inmiddels een nieuwe partner en is weer moeder geworden. Het wordt me een gesprek zeg:

Het moment van de film dat mij de hele verdere avond en de dag erna en ook nu nog terwijl ik dit blogje tik bij de keel pakt is als Lee haar zegt: ‘There is nothing there’.

We willen graag geloven dat nare dingen alleen de bad guys overkomt en dat is niet zo: iedereen kan iets naars overkomen. En Lee was trouwens helemaal geen bad guy, integendeel.

De film was goed, erg goed, en inderdaad, geen feel good movie. Dat hebben we tijdens de napraat nog even rechtgezet.

Sjoerd: avondje hoor!

Bewaard onder Films | Reageer

Tags: , , , , ,

Elkaar aanspreken – part two

Geplaatst op 18 March, 2017 

Regels, regels, regels, wat een geworstel. Soms heb je ze nodig maar zijn ze er niet en soms zijn ze er maar zijn ze een pain in the ass.

Het was vrijdagochtend, lekker hardlopen in het bos. Rechts van me de polder met in de verte de skyline van Breda en links van me boswachterij Dorst. Komen daar ineens drie Bambi’s voorbij gerend, achtervolgd door een flinke hond. Not cool hondenbaasje!

Dus ik op zoek naar het baasje van die hond. Was het een vechthond geweest, was ik doorgelopen, eerlijk is eerlijk. Ik vind het baasje samen met de hond die ik even daarvoor nog op jacht had gezien.

Ik vertel wat ik gezien heb, of het misschien niet beter is de hond aan de riem te doen. Twee antwoorden. 1. Hij doet niks. 2. Het is hier een losloopgebied.

OK, eerst 1 dan maar: hij deed wel wat, hij was Bambi’s aan het opjagen.

Punt 2 vind ik veel erger. Je mag op de snelweg 130 maar je ziet in de verte een file. Blijf je dan gas geven om 130 te blijven rijden omdat het mag? Denk, denk, denk en verstop je niet achter regels.

Het werd nog erger: als het voor andere dieren niet veilig is dat honden hier loslopen, dan moeten de regels maar worden aangepast.

Lastig hoor, zelf nadenken. Vooral als je hond losloopt in een losloopgebied waarbij loslopen alleen geldt voor de paden en de hond in zijn enthousiasme om Bambi’s op te jagen die paden al lang en breed had verlaten.

Denk!

Lees ook: Elkaar aanspreken

Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments

Tags:

Een plek zonder pijn

Geplaatst op 12 March, 2017 

Wil iedereen toch, geen pijn?

Welkom op aarde waar pijn bij het ticket is inbegrepen. Kleine lettertjes niet gelezen? Jammer dan.

Ervoor weglopen? ‘Running away only makes it worse’

Plekken zonder pijn zijn er genoeg: voor de tv hangen, Internet, werken, drank, drugs, religie en nog veel meer. Goed dat het er allemaal is want anders zou de wereld ontploffen in agressie.

Goed ook dat er pijn is want we hebben er ongelooflijk veel moois aan te danken. De nieuwe plaat van Life of Agony bijvoorbeeld.

Bewaard onder Muziek | Reageer

Tags:

Elkaar aanspreken

Geplaatst op 10 March, 2017 

Ik zei het beleefd: mevrouw, laat u die hondenpoep daar liggen? Ik zei het beleefd: meneer, dit is een voetgangersgebied.

Mevrouw vond dat er op mijn bakkes getimmerd moest worden en meneer vond dat ik mijn bakkes dicht moest houden. Ga toch samenwerken denk ik dan: fietst hij op de stoep door de stront die haar hond daar heeft uitgekakt.

Volgende week gaan ze allebei stemmen omdat ze vinden dat Nederland weer Nederland moet worden, normen en waarden en zo.

Goed weekend allemaal.

Bewaard onder Persoonlijk | 8 Comments

Tags:

Potje voetbal in de AH

Geplaatst op 26 February, 2017 

Was het een zaterdag? Was ik scherp? Yep, zaterdag en scherp.

Op weg naar de plaatselijke AH – Zuiderhout natuurlijk – passeerde ik een groepje jongeren, jaartje of 12, 13, die met een voetbal bezig waren. In een poging mij al lopende te poorten werd de bal tegen mijn benen gespeeld, niet erdoor maar er tegenaan: 1-0 voor mij.

Het ging vanzelf maar met hun bal aan de voet liep ik de AH binnen. Hoorde achter me wat kreten waar ik uit concludeerde dat ze dit niet hadden verwacht: 2-0 voor mij.

In de AH kreeg ik er eentje achter me aan die probeerde de bal af te pakken. Dus ik bal onder de voet en mijn lichaam tussen haar en de bal.  Aanval afgeslagen: 3-0 voor mij.

Om dan ook de sportiviteitsprijs nog te pakken pass ik de bal richting ingang van de AH. Zij achter de bal aan, ik boodschappen doen: 4-0 voor mij.

Ik had ook een Messi tegenover me kunnen hebben en zwaar voor lul kunnen staan en dan was het ook leuk geweest maar dit was leuker…..

Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments

Tags: ,

← Vorige PaginaVolgende Pagina →