De waardecrisis: gehoorzaamheid = waarde

Geplaatst op 6 October, 2011 

Vervolg op De waardecrisis: geld = waarde

Een aantal slimme ondernemers zagen hierin een gat in de markt. Ze schreven vlug een vreselijk waardeloos boek vol tegenstrijdigheden en gooiden er een flinke reclamecampagne  tegenaan om de mensen te doen geloven dat als ze hun leven zouden leven volgens de regels van dat boek, ze weer waardevol zouden zijn. Dat wilden de mensen maar al te graag. Er was alleen een probleem: niemand snapte het boek. De ondernemers hadden dit al lang zien aankomen want ze hadden ondertussen speciale leslokalen laten bouwen die ze kerken noemden om de mensen te trainen in het op de juiste manier interpreteren van dat boek.

Het plannetje werkte en de leslokalen stroomden vol. De ondernemers voelden zich oppermachtig. Wij zijn waardevol zeiden ze tegen de mensen want wij leven precies volgens de regels van het boek. Als jullie dat ook doen worden jullie ook heilig en waardevol, net als wij. En de mensen deden nog meer hun best te leven zoals in het boek stond.

Maar ook dit liep op een rel uit toen op een dag een aantal van deze heilige ondernemers werden betrapt: ze deden dingen die  volgens hun eigen boek absoluut verboden waren. De mensen hadden de regels gevolgd van heilige ondernemers die zich helemaal niet heilig hadden gedragen, hun heiligheid en hun boek vol regels bleek een leugen.  Wat die heilige ondernemers hadden geflikt was vreselijk erg maar was de mensen nog veel erger vonden, was dat ze hun waarde weer kwijt waren.

Wordt vervolgd…

flattr this!

Bewaard onder Verhaaltjes | 14 Comments

Tags: , ,

Een pijnlijke les in autonomie

Geplaatst op 13 September, 2011 

Een jaar of vijf geleden volgde ik het leerjaar Geweldloze Communicatie. Later, als ik een gezellige grijsaard op leeftijd ben, zal ik er prachtige verhalen over vertellen aan wie het maar horen wil. Voor de bloglezers hier alvast een primeur.

Aan het begin van het leerjaar was het de bedoeling om groepjes van drie te vormen, zogenaamde buddy-groepjes, om een jaar lang met je buddy’s ervaringen en inzichten uit te wisselen en om steun te krijgen tijdens het leer- en groeiproces. Want de inzet van het leerjaar was niets minder dan het loslaten van je persoonlijke drama. En daar heb je, zo was het verhaal, wel wat support van buddy’s bij nodig.

We besteedden uitgebreid aandacht aan het proces van kiezen, hoe kies je je buddy’s, op grond waarvan kies je, welke gevoelens en behoeften spelen daarbij, wat verwacht je van je buddy’s en wat heb jij je buddy’s te bieden? We stelden buddy-profielen op om er zeker van te zijn dat we toch echt met de juist buddy’s in zee gingen. De inzet was hoog en een jaar was lang.

Na alle voorbereiding brak eindelijk de les aan waarin we onze buddy’s daadwerkelijk gingen kiezen. De les begon en ergens halverwege de ochtend zei de trainster ineens: ‘zo, en dan hebben jullie nu drie minuten om je buddy’s te kiezen.’

Iedereen schoot overeind en wat volgde was een scene die zich het best laat vergelijken met de chaos op de beursvloer tijdens een dikke beurscrash. Na drie minuten waren de meeste groepjes gevormd.  Maar was iedereen blij? Niet echt. Niemand had erop gerekend dat na de zorgvuldige voorbereiding, de grande finale van het buddy’s kiezen op deze manier zou verlopen en in zo’n korte tijd.

De moraal van het verhaal was wreed en pijnlijk: niemand had gevraagd om meer tijd dan de aangekondigde drie minuten, niemand had zich uitgesproken over een andere manier van buddy’s kiezen. Iedereen had braaf gehoorzaamd, de eigen autonomie massaal verloochend in ruil voor loyaliteit aan de trainster en uit aangeleerde angst voor de denkbeeldige straf.

Als gezellige grijsaard zal ik later vertellen dat als iemand je iets vraagt of opdraagt, altijd eerst na te gaan hoe het voor je is om gehoor te geven aan de vraag of opdracht en dat je altijd naar je eigen gevoelens en behoefte(n) kunt luisteren voordat je besluit of je wel of niet in actie wilt komen. Ongeacht wie degene is die de vraag stelt of opdracht geeft.

Lees ook:

flattr this!

Bewaard onder Communicatie, Mening, Persoonlijk | 10 Comments

Tags: , , , , , ,

Het fabriekssysteem – een voorbeeld

Geplaatst op 13 April, 2010 

Op een productie afdeling werkt iemand aan een technische installatie. Het is een bijzondere installatie en nog nooit eerder zo gemaakt. Het ontwerp klopt niet helemaal en er zijn extra onderdelen nodig en improvisatie. Wat nu? De meneer die de installatie bouwt, besluit de onderdelen te gaan halen bij een technische groothandel op vijf minuten loopafstand. Bij terugkomst komt hem dit op een officiële waarschuwing te staan omdat hij zonder toestemming van zijn leidinggevende de deur uit was gegaan.

Op aangeven van de leidinggevende deelt het hoofd personeelszaken de waarschuwing uit en komt er een officiële notitie in het personeelsdossier. Om deze case compleet te maken: op het moment dat de onderdelen nodig waren, was de leidinggevende niet bereikbaar omdat hij in vergadering was.

Het gebeurde lang geleden maar er zijn maar zat bedrijven waar het nog steeds gebeurt. Het zijn dezelfde bedrijven waar het management klaagt over gebrek aan eigen initiatief en ondernemersgeest. Maar het fabriekssysteem is niet bedacht om eigen initiatief en ondernemersgeest te stimuleren. Het is bedacht om de regeltjes te volgen. Het is bedacht om van mensen vervangbare productie-eenheden te maken.

Sinds ik Seth Godin in Antwerpen heb horen spreken en zijn boek ‘Linchpin’ aan het lezen ben, kan ik een aantal dingen beter begrijpen. Zoals waarom kinderen al op jonge leeftijd leren binnen de lijntjes kleuren en toestemming vragen als ze naar de wc willen. De leidinggevende en het hoofd personeelszaken uit het voorbeeld zullen dat als kind voorbeeldig hebben gedaan.

Lees ook:

flattr this!

Bewaard onder Boeken, Mening, Ondernemen | 4 Comments

Tags: , , ,

Gehoorzaamheid

Geplaatst op 14 May, 2009 

Where no one obeys, no one can command.

(Auteur onbekend. Bron: Paulo Coelho’s blog)

flattr this!

Bewaard onder Citaten | Reageer

Tags: ,

Je leven riskeren of iets tegendraads doen

Geplaatst op 6 March, 2009 

Op de Psychologie scheurkalender las ik gisteren het volgende nogal confronterende artikeltje van J. Brenninkmeijer:

Wat doen we liever: ons leven riskeren of iets tegendraads doen?

Volgens de psychologen Darley en Latané riskeren we liever ons leven. In een van hun experimenten zetten de psychologen individuele proefpersonen samen met een acteur in een kamer om vragenlijsten in te vullen. De kamer vulde zich langzaam met rook en de acteur had de opdracht gekregen om hier niet op te reageren. De echte proefpersonen reageerden allemaal gealarmeerd; ze keken verontrust naar de rook, liepen naar de airconditioninginstallatie om deze te controleren, of vroegen aan hun collega of hij dacht dat dit normaal was. De acteur haalde slechts zijn schouders op en bleef zijn vragenlijst invullen. De rook werd dusdanig hevig dat het een kriebelhoest opwekte en een dun laagje stof op de lippen en haren van de proefpersonen vormde, maar geen van de proefpersonen sloeg alarm. Ze bleven allemaal in de rokerige kamer hun vragenlijst invullen tot ze door de examinator werden opgehaald. Ook achteraf maakte slechts een enkeling melding van het rookincident. Als de proefpersoon daarentegen zonder acteur in de kamer was, sloeg hij of zij ogenblikkelijk alarm zodra er rook werd gesignaleerd.

Waarom vind ik dit artikel confronterend? Omdat we dus liever ons leven riskeren dan dat we eigen verantwoordelijkheid nemen en onze eigen autonomie en autoriteit inzetten om ervoor te zorgen dat we veilig zijn.  We leven in een samenleving waarin het lijkt alsof er voor elk probleem een specialist is die het kan oplossen.  We zien een witte jas, horen een titel, zien wat diploma’s aan de muur en hup, weg geven we onze eigen verantwoordelijheid. Hup, weg eigen kracht. Liever alles overhevelen naar die ander dan zelf na te denken en te handelen.

In onze persoonlijke grondwet hoort op de eerste plaats te staan dat we het recht hebben om gehoor te geven aan onszelf.

Lees ook:

flattr this!

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags: ,

Ongehoorzaamheid de nieuwe deugd

Geplaatst op 25 November, 2008 

Op Managementsite staat een heerlijk artikel van Edwin de Bree van Ondernemerschap NU! In het artikel stelt Edwin een aantal vragen die een feest der herkenning zijn voor iedereen die in een organisatie werkt. Klik hier om het artikel te lezen.

Hier mijn absolute favoriet uit het artikel:

Waarom voeren we oorlogen om democratie te brengen en zijn onze organisaties autocratisch georganiseerd? (Edwin de Bree)

Ik zag ooit eens iemand met een T-shirt met als opdruk ‘Only sheep need a leader’. Ik geloof dat het waar is. Ongehoorzaamheid is de nieuwe deugd.

flattr this!

Bewaard onder Mening, Ondernemen | 7 Comments

Tags:

Volgende pagina →