Waar menselijkheid toe in staat is
Geplaatst op 17 januari, 2012
Laatst zag ik de film ‘Das Leben der Anderen’. Een zeldzaam prachtig verhaal dat zich afspeelt in Oost-Berlijn tijdens de jaren 80 van de vorige eeuw. Gerd Wiesler, een medewerker van de Oost-Duitse Stasi, krijgt de opdracht om de schrijver Georg Dreyman af te luisteren om belastend materiaal tegen hem te verzamelen. Gerd Wiesler heeft een keiharde reputatie als het gaat om het afnemen van verhoren.
Als kijker weet je één ding: als je Gerd Wiesler achter je aan krijgt, dan ga je eraan, of je nou iets gedaan hebt of niet.
Door het afluisteren leert Gerd Wiesler de leefwereld van Georg Dreyman kennen en komt hij in contact met toneel, muziek, literatuur, vriendschap en liefde, een schril contrast met zijn eigen lege, kille en eenzame leven. Langzaam maar zeker ‘breekt’ Gerd Wiesler als het ware open en in plaats van belastend materiaal te verzamelen, gaat hij Georg Dreyman helpen uit handen van de Oost-Duitse Stasi te blijven.
De film deed me denken aan de oproepen die ik regelmatig op twitter lees, oproepen gericht aan de politiek, het bankwezen en het bedrijfsleven om meer menselijkheid. Oproepen waar je het alleen maar mee eens kunt zijn.
Wat ‘Das Leben der Anderen’ zo bijzonder maakt, is dat het juist de menselijkheid van een individu is (Georg Dreyman) die de onmenselijkheid van een ander (Gerd Wiesler) kraakt en doet openbarsten.
Tegen menselijkheid is uiteindelijk geen enkel systeem opgewassen. Ik denk dat het dit is wat Martin Luther King bedoelde:
‘I refuse to accept the cynical notion that nation after nation must spiral down a militaristic stairway into the hell of thermonuclear destruction. I believe that unarmed truth and unconditional love will have the final word in reality. This is why right temporarily defeated is stronger than evil triumphant.’
Oproepen tot meer menselijkheid is gemakkelijk maar net zo effectief als een alcoholist oproepen te stoppen met drinken of je ego oproepen om ‘los te laten’. Zelf meer menselijkheid tonen betekent werk aan de winkel, emotioneel werk wel te verstaan, maar het is veel effectiever.
Bewaard onder Films, Mening | 8 Comments
Tags: Martin Luther King, menselijkheid
De genialiteit van een absurd idee uitvoeren
Geplaatst op 27 december, 2010
Seth Godin heeft het in zijn boek ‘Linchpin’ over het reptielenbrein. In mijn woorden is het reptielenbrein een fabriek binnenin ons brein die zich voedt met wat het zelf produceert: ANGST. Een soort perpetuum mobile dus.
Een film die me aan het reptielenbrein deed denken is ‘Be Kind Rewind’. Ik zag deze film een paar weken geleden en was onder de indruk van het verhaal dat deze film vertelt, van waar twee mensen toe in staat zijn als ze geen last hebben van, of niet luisteren naar, hun reptielenbrein.
Lees voor de details van deze film het artikel op Wikipedia en/of bekijk de trailer:
Wat me raakte is de oplossing die de hoofdspersonen Mike en Jerry niet alleen bedenken maar ook uitvoeren als ze ontdekken dat alle videobanden in de videotheek waar Mike tijdelijk het beheer over heeft, zijn gewist. Ze besluiten om samen de gewiste films na te spelen en op te nemen en deze in de videotheek ter verhuur aan te bieden.
De oplossing is absurd. Absurd is wat een reptielenbrein van hun idee zou zeggen.
Ze noemen hun zelfgemaakte films sweded versies en het duurt niet lang of de klanten staan in de rij om een sweded film te huren.
De oplossing is geniaal. Beter gezegd: wat geniaal is, is dat ze hun absurde idee uitvoeren, ze doen het gewoon.
Als het reptielenbrein iets absurd vindt, onhaalbaar, onrealistisch of onmogelijk, dan heb je misschien jouw succesversie van de sweded films te pakken.
Ik schrijf deze vorige zin in de ‘je-vorm’ maar heb het natuurlijk vooral tegen mezelf 🙂
Bewaard onder Films | 6 Comments
Tags: angst, linchpin, reptielenbrein, Seth Godin, succes
Hittewaarschuwing
Geplaatst op 9 juli, 2010
Het is hot, bloody hot. Bij een graad of 33 -34 (92 graden Fahrenheit om precies te zijn = 33,33 graden Celcius) wordt het echt link:
The day drags by like a wounded animal. The approaching disease, 92 degrees. The blood in our veins and the brains in our head The approaching unease, 92 degrees – Siouxsie and the Banshees ’92 degrees’.
Hitte speelde ook een rol in Spike Lee’s film ‘Do the right thing’ Bekijk de trailer op YouTube
Tot zover deze hittewaarschuwing. Be cool.
Bewaard onder Actualiteit, Films, Muziek | 2 Comments
Vraag en antwoord: wie of wat is Homer Hickam?
Geplaatst op 19 februari, 2010
In de serie ‘Vraag en antwoord’ de lezersvraag: Wie of wat is Homer Hickam?
Homer Hickam de hoofdpersoon is in de film ‘October sky’. Homer heeft een passie voor raketten bouwen maar zijn vader vindt dat maar niks en wil dat Homer net als hij in de mijnen gaat werken.
Maar Homer Hickam is veel meer dan dat: October sky is namelijk gebaseerd op een waargebeurd verhaal, Homer Hickam bestaat echt.
Het vraagt een hoop moed om tegen je vader te zeggen ‘Coal mines are your life, it’s not mine’ en dan vervolgens raketten gaan bouwen.
Homer Hickam is iemand die, zoals Paulo Coelho het noemt, zijn persoonlijke legende vindt en leeft en daarmee de reden van zijn bestaan vervult. In iedereen schuilt een ‘Homer Hickam’. In de één is ‘Homer Hickam’ in diepe slaap en in de ander is ‘Homer Hickam’ alive and kicking. Maar iedereen heeft een persoonlijke legende, iedereen heeft een reden van bestaan en iedereen heeft een ‘Homer Hickam’ om zijn persoonlijke legende te vinden en te leven.
Hoe vind en leef je jouw persoonlijke legende? Paulo Coelho zegt hierover onder andere het volgende:
- Geloof in de ziel van de wereld. Alles in de wereld is met elkaar verbonden. Alles wat je doet beïnvloedt al het andere.
- Luister naar de stem van je hart. Volg je gevoel en intuïtie, ook al begrijp je het niet helemaal.
- Wees trouw aan je dromen. Het pad naar het leven van je persoonlijke legende is geen gemakkelijk pad maar je moet de tests doorstaan om de beloningen te krijgen.
- Geef jezelf over aan het universum. Stel jezelf open voor het herkennen van de tekenen en symbolen die het universum jouw kant opstuurt en leer ervan.
In het boek ‘De Alchemist’ van Paulo Coelho komen al deze punten en nog veel meer in een prachtig verhaal tot uitdrukking.
Enkele van mijn persoonlijke suggesties:
- Om nieuwe dingen te gaan doen en avonturen te beleven moet je ruimte creeëren. Ik ben om deze reden minder gaan werken.
- Af en toe iets doen waar je al lang van droomt maar wat je steeds hebt uitgesteld. Voor mij was dat onder andere leren motorrijden.
- Teleurstellingen verwerken en successen vieren. Ik doe dat onder andere door een dagboek bij te houden. Handig ook om als het even tegen zit terug te lezen naar wat je al hebt bereikt.
- Jezelf een heleboel vragen stellen. Vragen stellen nodigt het antwoord uit zich te manifesteren. Ook hiervoor maak ik gebruik van mijn dagboek. Bijzonder inspirerend als er dan later ineens iets gebeurt wat precies het antwoord is op een eerder gestelde vraag.
- Aan het begin van het jaar opschrijven wat je dat jaar allemaal wilt meemaken. Ik doe dat sinds een jaar of zes en vind het vaak verbluffend achteraf te merken hoe een aantal dingen ook echt gebeuren.
- Nieuwe dingen leren. Zo heb ik in ‘Geweldloze Communicatie’ een enorme hefboom werking ervaren.
Lees ook:
Bewaard onder Boeken, Films, Persoonlijk, Schrijven, Vraag en antwoord | 4 Comments
De kracht van oplossingsgericht werken in beeld
Geplaatst op 2 juli, 2009
Gisteren zag ik de film ‘Touching the Void’. Het waargebeurde verhaal van twee bergbeklimmers (Yates en Simpson) die in de problemen komen tijdens een gevaarlijke en moeilijke afdaling.
Simpson breekt zijn been en valt in een diepe gletsjerspleet. Yates is ervan overtuigd dat zijn vriend dood is en gaat alleen verder. Door een wonder overleeft Simpson zijn val en moet alleen, met een gebroken been, zien te overleven. Zelfs al zou hij twee gezonde sterke benen hebben, dan nog zou hij niet uit de spleet omhoog kunnen klimmen. Hij besluit verder af te dalen in de spleet tot hij op een dunne ijslaag terecht komt waar hij voorzichtig overheen kan kruipen.
Al kruipende vind hij een uitgang uit de spleet. Maar hij is dan nog niet gered. Hij moet met een gebroken been en zonder water kilometers afleggen over het gletsjerijs vol gevaarlijke spleten en scheuren. Als hij de totale situatie overziet kan hij maar tot één conclusie komen: hij gaat dit niet overleven. Toch begint hij aan zijn tocht over de gletsjer. Kruipend en schuivend, zichzelf met zijn armen vooruit trekkend aan zijn ijshouweel.
Hij stelt zichzelf hele kleine realiseerbare doelen zoals: binnen 20 minuten wil ik bij die rots zijn. Als het hem dan lukt, is hij helemaal blij. Daarna stelt zij zichzelf weer een ander klein doel. Zo helpt hij zichzelf drie dagen lang vooruit. Door een onmogelijke taak op te splitsen in kleine realiseerbare doelen, en de successen te vieren, lukt het hem terug te keren naar het basiskamp.
Deze film deed me denken aan een aflevering uit de serie ‘Extreme Survival’ van Ray Mears op Discovery channel. De aflevering ging over de psychologie van de survival. Ray Mears gaat in op een aantal verhalen van mensen die een extreme survival situatie hebben overleefd.
Wat maakt dat sommige mensen in extreme situaties overleven terwijl anderen sterven in situaties die ze hadden kunnen overleven? Het doet er niet toe hoe je lichaam functioneert, het is je geest die je in leven houdt. Hoe je mentaal met de situatie omgaat, is bepalend voor je overlevingskansen.
Mensen die met succes overleefden:
- Dachten tijdens hun survival niet aan de dood maar waren bezig met leven.
- Bekeken de situatie als een overlevingssituatie en niet als een hopeloze situatie.
- Praatten tijdens hun survival met elkaar over wat ze zouden gaan doen als ze weer terug thuis waren.
- Maakten van het overleven niet één groot probleem maar deelden het op in zo klein mogelijke taken zoals hout zoeken of de omgeving verkennen. Ze handelden stapje voor stapje.
- Zorgden ervoor dat ze iets van controle hadden over de situatie door te doen wat mogelijk was. Bijvoorbeeld water wegscheppen uit het overlevingsvlot om te voorkomen dat hun huid door het water zou gaan zweren. Hierdoor konden ze voorkomen dat ze zich machteloos gingen voelen.
- Maakten plannen.
Deze manieren van werken, van omgaan met problemen, zijn prachtige voorbeelden van oplossingsgerichte strategieën. De mensen die met succes extreme situaties overleefden gingen oplossingsgericht te werk en redden daarmee hun leven. Dat dezen ze door een extreme situatie of een groot probleem op te delen in kleine stapjes en die stuk voor stuk op te lossen. Dat is de kracht van oplossingsgericht werken, in de film ‘Touching the Void’ en in de aflevering van ‘Extreme Survival’ in beeld gebracht.
Meer weten, check http://progressiegerichtwerken.nl/
Bewaard onder Films, Oplossingsgericht werken | 3 Comments
Tags: coert visser, Oplossingsgericht werken
Blog, nozems en vrijheid
Geplaatst op 23 mei, 2009
Volgens Marshall Rosenberg is de behoefte om een bijdrage te leveren aan het welzijn van anderen en van onszelf de meest wezenlijke behoefte van allemaal. Ik kan daar wel in mee gaan.
Ik voel me elke keer weer blij als ik zie met welke zoektermen bezoekers mijn blog weten te vinden. Het idee dat ik anderen een stapje verder te helpen bij wat ze zoeken raakt me.
Een zoekterm die me blijft intrigeren is die van ‘nozems‘. Vanwaar toch die interesse in nozems?
Uit Easy Rider:
Billy: Hey, man. All we represent to them, man, is somebody who needs a haircut.
George Hanson: Oh, no. What you represent to them is freedom.
Billy: What the hell is wrong with freedom? That’s what it’s all about.
George Hanson: Oh, yeah, that’s right. That’s what’s it’s all about, all right. But talkin’ about it and bein’ it, that’s two different things. I mean, it’s real hard to be free when you are bought and sold in the marketplace. Of course, don’t ever tell anybody that they’re not free, ‘cause then they’re gonna get real busy killin’ and maimin’ to prove to you that they are. Oh, yeah, they’re gonna talk to you, and talk to you, and talk to you about individual freedom. But they see a free individual, it’s gonna scare ‘em.
Billy: Well, it don’t make ‘em runnin’ scared.
George Hanson: No, it makes ‘em dangerous. Buh, neh! Neh! Neh! Neh! Swamp!
(Bron: The Internet Movie Database)
Bewaard onder Bloggen, Films, Muziek | 1 Comment
Tags: behoeften, Bloggen, Marshall Rosenberg, vrijheid
Love actually is all around
Geplaatst op 30 december, 2008
Tags: liefde
School of rock
Geplaatst op 4 juni, 2008
Gisteren op tv ‘School of rock’ gezien, een film uit 2003 met Jack Black in de rol van Dewey Finn. Rockmuziek is zijn hart en ziel en de toekomst van Dewey ziet er somber uit als hij uit de band wordt gezet, geen geld meer heeft en zijn vriend en huisbaas Ned Schneebly hem het huis uit zet.
Dewey wilde met zijn band meedoen aan ‘The battle of the bands’, een wedstrijd met als hoofdprijs 20.000 dollar. Zijn vriend Ned zegt hem: “Maybe it is time to give up those dreams. I did and things are going really great for me”. Ned doelt daarbij op zijn vriendin bij wie hij genadeloos onder de plak zit.
Dewey, ‘de dromer’, ziet zijn droom in stukken vallen terwijl Ned, ‘de realist’, de zijne juist opgeeft. Als er voor Ned wordt gebeld en Dewey de telefoon opneemt ziet hij een kans om weer aan geld te komen. Hij doet zich voor als Ned Schneebly als hem gevraagd wordt in te vallen als leerkracht. Voor 650 dollar per week zegt hij meteen ja.
Dewey, nu als Ned Schneebly voor de klas, heeft van lesgeven geen kaas gegeten en is niet van plan zich in te spannen. De eerste dag staat hij met een kater voor de klas. Dingen veranderen drastisch als de klas muziekles krijgt en Dewey het muziektalent in de kinderen herkent. Hij beluit samen met de kinderen een rockband op te richten: ‘School of rock’. Alle lestijd wordt in het geheim besteed aan rockmuziek.
De kinderen bloeien helemaal op nu zij de ruimte krijgen hun talenten te ontwikkelen en daarin erkend worden. En Dewey blijkt wel degelijk te kunnen lesgeven als het gaat om rockmuziek, bezield leert hij de kinderen alles over rockmuziek.
‘School of rock’ doet mee aan ’the battle of the bands’ met een nummer dat door Zac, één van de kinderen uit de klas, zelf is geschreven. Het wordt een spetterend optreden. Dewey is hevig teleurgesteld als de hoofdprijs naar een andere band gaat. Het publiek kan dit ook maar moeilijk begrijpen en begint massaal de naam van ‘School of rock’ te scanderen. ‘School of rock’ keert terug naar het podium voor nog een spetterende toegift.
Dewey richt daarna samen met de echte Ned Schneebly een ‘School of rock’ op: een muziekschool voor kinderen die rockmuziek willen leren.
Hier de trailer van de film:
School of rock gaat over rockmuziek maar vooral over het achterna gaan van je dromen. Dewey behoudt zijn dromen ook al lijkt zijn situatie uitzichtloos. Zijn avontuur voor de klas lijkt een dwaalspoor dat hem geen meter dichter bij de realisatie van zijn dromen brengt maar in werkelijkheid is dit zijn grote kans. Hij doet niet alleen mee aan ‘The battle of the bands’ maar draagt er ook aan bij dat de kinderen in de klas hun dromen kunnen waarmaken en zich kunnen ontwikkelen. Zelf ondekt hij dat hij talent heeft als muziekleraar rockmuziek.
In de trailer van de film wordt gezegd: “School of rock, the story of a man who gave a class the power to break the rules”. Er bestaan geen regels die voorschrijven hoe je je dromen waar kunt maken. Of misschien deze: break the rules.
Ned Schneebly had zijn dromen opgegeven om zich te kunnen conformeren aan de eisen van zijn vriendin. Als zijn vriendin hem voor gek verklaart als hij naar ‘The battle of the bands’ wil gaan kijken luistert hij niet meer naar haar. Op het eind van de film doet ook hij weer wat hij graag wil: muziek maken en les geven.
Hier het optreden van ‘School of rock’ tijdens ‘The battle of the bands’:
Creative commons
Zwerven door het alledaagse © 2007 door Peter de Kock is in licentie gegeven onder CC BY-NC-SA 4.0
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.