Om mezelf lachen
Geplaatst op 11 November, 2011
Wat ik donderdagochtend met een stuk roggebrood deed, zou een rijke aanvulling zijn op de 25 gekke, mooie, idiote, stomme dingen die ik heb gedaan .
Hoe het zo ontstaan is, weet ik niet maar sinds een paar weken ontbijt ik met roggebrood met pindakaas erop. En dat roggebrood mag niet vers uit het pak zijn maar het moet een beetje stevig zijn, een beetje taai zelfs. Je kunt een stuk roggebrood verschrikkelijk lang laten uitdrogen en dan krijgt het vanzelf de structuur waar ik van hou maar dat duurt me te lang en daarom gebruik ik de broodrooster om dat proces te versnellen.
Voordat roggebrood die stevige ietwat taaie structuur krijgt, wordt het tijdens het roosteren eerst slap en zacht. Het roggebrood heeft dan de neiging om in de broodrooster in elkaar te zakken en in stukken uiteen te vallen. Ik koop altijd van die kleine plakjes roggebrood die, doordat de plakjes zo klein zijn, net niet onder hun eigen gewicht bezwijken tijdens het roosteren. Deze plakjes komen perfect, stevig en taai, uit de broodrooster.
Helaas was dit roggebrood uitverkocht en kocht ik roggebrood van een ander merk. Tijdens het roosteren ontdekte ik dat deze plakjes groter waren en zachter van structuur waardoor zo’n plakje in de broodrooster in elkaar zakt en uit elkaar valt. Ik zat te puzzelen hoe dat op te lossen toen ik ineens een briljant idee kreeg: de broodrooster horizontaal leggen. Als de broodrooster met daarin het roggebrood horizontaal ligt, zakt het roggebrood niet in elkaar en blijft het heel. Een oplossing die een patent waard is.
Dus ik plaats voorzichtig het roggebrood in de broodrooster, kantel de broodrooster en leg deze horizontaal op het aanrecht. Terwijl het roggebrood perfect geroosterd wordt, ga ik ondertussen brood smeren om mee te nemen voor de lunch. Ik ben daar lekker mee bezig en ruik de geur van verwarmd roggebrood.
Totdat de thermostaat van de broodrooster het ineens welletjes vindt en de veer in werking stelt waarmee het brood uit de broodrooster wordt geëjaculeerd en het, door de horizontale positie van de broodrooster, via een paraboolvormige baan op de keukenvloer belandt. Afgelegde afstand: toch zeker een halve meter.
De oplossing was creatief, de uitvoering hilarisch. Volgende keer toch maar weer het roggebrood van dat andere merk kopen.
Goed weekend allemaal.
Bewaard onder Verhaaltjes | 11 Comments
Tags: humor
De blik van perfecte ouders trotseren
Geplaatst op 3 November, 2011
Als vader maak je wel eens van die kleine confrontaties mee waarvan je op het moment dat je er middenin zit, weet dat het om iets groters gaat.
Samen met zijn dochter, ik schat dat ze een jaar of vier was, stond hij bij de kassa van de supermarkt. Het was er vrij druk en het meisje vroeg of ze in het kinderhoekje nog even televisie mocht kijken.‘Prima’ zei haar vader, ‘dan roep ik je wel als ik klaar ben met afrekenen’.
Toen vader aan de beurt was om af te rekenen, hoorde hij gehuil. Het was het gehuil dat elke vader meteen herkent: het gehuil van zijn eigen dochter. Vier, vijf omstanders wezen de vader op zijn huilende dochter en de huilende dochter op haar vader.
De vader keek naar zijn dochter. Het meisje was in tranen. Haar beleving van tijd had haar gealarmeerd dat haar vader nog steeds niet had geroepen en ze had haar plekje bij de televisie verlaten en was zelf op zoek gegaan.
De vader keek nu ook naar de omstanders. Hij zag zich omringd door perfecte ouders die hun kind nooit uit het oog zouden verliezen, perfecte ouders die zoiets nooit zou overkomen. Niemand zei iets. Hij voelde zich klein worden.
Hij had nu luid en duidelijk kunnen zeggen: ‘We hadden toch afgesproken dat ik je zou roepen als ik klaar was met afrekenen?’. Alle omstanders zouden het horen en hij zou er zijn gezicht mee redden. De omstanders zouden hem en zijn dochter wellicht nakijken en weten dat het niet aan hem had gelegen maar aan zijn dochter die niet had geluisterd. Het zou voor hem hebben gewerkt maar wel ten koste van zijn dochter.
En toen was daar dat moment.
Wat hij deed was naar zijn dochter toestappen, haar een hand geven en vragen: ‘Kom maar hier lieve schat, was je me kwijt?’. Snikkend liep het kind samen het haar vader naar een bankje dat iets verderop stond. Daar gaf vader zijn dochter alle aandacht en begrip die ze op dat moment nodig had.
Het verdriet was snel voorbij. ‘Papa, ik wil bij de Marskramer nog even naar het speelgoed kijken’. ‘Doen we’ zei papa. ‘En als je me weer eens kwijt bent schat, dan helpt het als je blijft wachten op de plek die we hebben afgesproken’.
Hij had het eerder kunnen zeggen zodat alle omstanders het zouden horen. Maar deze vader wist dat zijn dochter hem nodig had in plaats van dat hij de omstanders nodig had.
Vader – ego: 1 – 0.
Bewaard onder vaderschap, Verhaaltjes | 4 Comments
Tags: ego
Alles Gratis: de praktijktest
Geplaatst op 24 October, 2011
Zaterdag 22 oktober was een prachtige dag voor de praktijktest van de nieuwe economie, de economie van alles gratis. Precies volgens planning gingen ’s morgens alle pinbetalingen plat en was het onmogelijk om met de pinpas te betalen.
Volgens het draaiboek zou vanaf dat moment de economie van alles gratis gedurende minstens een uur een feit zijn. De afspraak was dat de supermarkten zoveel vertrouwen zouden hebben dat ze de waarde die ze gratis weggeven in de vorm van boodschappen, op één of andere manier en in één of andere vorm later weer terug zouden krijgen.
Vol spanning stapte ik zaterdagochtend 22 oktober de supermarkt binnen. Eerst rustig alle boodschappen die ik nodig had in mijn mandje gelegd en daarna naar de kassa. Het voelde als de geboorte van een eerste kind: de eerste tekenen van leven van de nieuwe economie van alles gratis.
Ik sloot achteraan in de rij bij de kassa. ‘Heeft u wel contant geld bij?’ riep de caissière, ‘de pinautomaten zijn in storing, u kunt alleen contant betalen’. Dat de pinautomaten het niet deden, wist ik. Dat stond immers in het draaiboek. Maar dat we met contant geld moesten betalen, dat stond er niet in. De bedoeling was dat ik de boodschappen gratis mee zou nemen en dat ik later zou betalen en dat de supermarkt me daarin zou vertrouwen.
Ik kom al zeker vijf jaar bij deze supermarkt en geef er gemiddeld EUR 100,- per week uit. Dat is zo’n EUR 5.000,- per jaar. Sinds ik er klant ben heb ik er al EUR 25.000,- uitgegeven en dat is erg veel geld.
Als de supermarkt inkopen doet bij de groothandel, betaalt de supermarkt achteraf. Ze bestellen de goederen, nemen deze in ontvangst, ondertekenen de vrachtbrief, ontvangen enkele dagen later de factuur en betalen deze een paar weken later. De groothandel vertrouwt erop dat het geld komt.
Naar de klanten toe hanteert de supermarkt een andere werkwijze: eerst betalen, dan pas de spullen meenemen. Of je nou jaren klant bent en of je er al zo’n slordige EUR 25.000,- hebt uitgegeven, maakt niks uit. Ook niet op zaterdag 22 oktober tijdens de praktijktest van de nieuwe economie van alles gratis. Geen contant geld bij? Dan boodschappen laten staan.
Misschien was deze caissière of deze supermarkt niet op de hoogte van het draaiboek maar dat lijkt me erg onwaarschijnlijk. Eerder denk ik dat op het laatste moment de angst en het gebrek aan vertrouwen heeft toegeslagen dat ze geen waarde terug zouden krijgen voor de waarde die ze met hun klanten mee zouden geven.
Ik had me er nog wel zo op verheugd die boodschappen gratis mee naar huis te nemen en een paar uur later met geld, terug te komen naar de supermarkt en dan alsnog te betalen. Het had een overwinning voor het vertouwen moeten zijn, het had de poorten naar de nieuwe economie van alles gratis wagenwijd open moeten zetten. Maar wat de praktijktest heeft aangetoond, is dat als het erop aan komt, het vertrouwen er niet is.
Desondanks is er al een volgende praktijktest gepland. Hoe deze eruit ziet en wanneer deze plaatsvindt, is nog een geheim. Het belooft een knaller te worden.
Lees ook:
Bewaard onder Actualiteit, Verhaaltjes | 2 Comments
Tags: geld, vertrouwen
De waardecrisis: hoe gaat het verder?
Geplaatst op 11 October, 2011
Vervolg op:
Hoe gaat het verder met die mensen die vergeten waren hoe waardevol ze waren en die op hun zoektocht naar waarde in de ban waren geraakt van geld en regeltjes volgen? Trappen ze in een volgende valkuil of doen ze een ontdekking die hun levens blijvend verandert?
Laat in een reactie op deze blogpost jouw verhaaltje achter over de waardecrisis (net zo lang of kort als jij wilt).
De eerste drie inzenders krijgen gratis het boek ‘De magische gouden ring‘ , geschreven door Petra Maartense, thuisgestuurd.
Bewaard onder Verhaaltjes | 23 Comments
De waardecrisis: gehoorzaamheid = waarde
Geplaatst op 6 October, 2011
Vervolg op De waardecrisis: geld = waarde
Een aantal slimme ondernemers zagen hierin een gat in de markt. Ze schreven vlug een vreselijk waardeloos boek vol tegenstrijdigheden en gooiden er een flinke reclamecampagne tegenaan om de mensen te doen geloven dat als ze hun leven zouden leven volgens de regels van dat boek, ze weer waardevol zouden zijn. Dat wilden de mensen maar al te graag. Er was alleen een probleem: niemand snapte het boek. De ondernemers hadden dit al lang zien aankomen want ze hadden ondertussen speciale leslokalen laten bouwen die ze kerken noemden om de mensen te trainen in het op de juiste manier interpreteren van dat boek.
Het plannetje werkte en de leslokalen stroomden vol. De ondernemers voelden zich oppermachtig. Wij zijn waardevol zeiden ze tegen de mensen want wij leven precies volgens de regels van het boek. Als jullie dat ook doen worden jullie ook heilig en waardevol, net als wij. En de mensen deden nog meer hun best te leven zoals in het boek stond.
Maar ook dit liep op een rel uit toen op een dag een aantal van deze heilige ondernemers werden betrapt: ze deden dingen die volgens hun eigen boek absoluut verboden waren. De mensen hadden de regels gevolgd van heilige ondernemers die zich helemaal niet heilig hadden gedragen, hun heiligheid en hun boek vol regels bleek een leugen. Wat die heilige ondernemers hadden geflikt was vreselijk erg maar was de mensen nog veel erger vonden, was dat ze hun waarde weer kwijt waren.
Wordt vervolgd…
Bewaard onder Verhaaltjes | 14 Comments
Tags: crisis, ongehoorzaamheid, waarde
De waardecrisis: geld = waarde
Geplaatst op 4 October, 2011
Er leefde eens een volk dat totaal ontspoord was en de mensen leefden er binnenstebuiten, ondersteboven en achterstevoren. Het volk was lang geleden getroffen door een geheimzinnige ziekte waardoor de mensen waren vergeten hoe waardevol ze waren.
Het volk was erg rijk en welvarend en er waren speciale gebouwen waar de mensen hun geld konden opbergen. De beheerders van die gebouwen, eigenlijk een soort conciërges maar ze werden bankiers genoemd, zeiden dat het geld in veilige handen was. Van al dat geld gingen die bankiers flink feest vieren en hun eigen zakken vullen.
De bankiers werden steeds gehaaider en bedachten samen met een aantal handlangers een systeem dat mensen deed geloven dat veel geld ook betekende dat ze als mens meer waarde hadden. De mensen wilden dolgraag waardevol zijn en deden nog beter hun best om geld te vergaren. En waar ging al dat geld naar toe? Juist, naar de bankiers.
Op een dag ging het flink mis. Een aantal bankiers had het zo bont gemaakt dat de banken geen cent meer hadden. De mensen raakten helemaal in paniek. Al hun geld kwijt was al heel erg maar dat ze nu ook zelf waardeloos waren omdat ze geen geld hadden, dat was nog veel erger. Zonder geld had hun leven geen waarde meer.
Wordt vervolgd…
Bewaard onder Verhaaltjes | 2 Comments
Abonnement
-
-
Creative commons
Zwerven door het alledaagse van Peter de Kock is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Nederland licentie.
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.