Een succesverhaal volgens de Twittertraditie
Geplaatst op 26 April, 2012
Ik werd vanochtend wakker en voelde meteen dat dit een fantastische dag zou worden. De eerste klanten stonden al voor de deur maar die moesten eerst maar even wachten.
Tijdens het ontbijt voicemail en social media checken. Allemaal berichtjes van mensen die me nodig hebben. Ik kan ze helaas niet allemaal helpen maar ze kunnen natuurlijk mijn boek kopen dat al een bestseller is. Ik heb nog wat kramp in mijn hand van die signeersessie gisteren.
Mensen moeten niet denken dat het succes me is komen aanwaaien. Maar na een heel moeilijk eerste levensjaar wist ik gewoon dat het leven is wat je er zelf van maakt, dat alles je eigen keuze is. Dus ja, toen ben ik maar eigen keuzes gaan maken. Later bleek ik hoog begaafd en hoog sensitief te zijn maar dat wist ik eigenlijk al lang. Ik was altijd al bijzonder.
Alles wat ik aanraak verandert in goud en dat kun jij ook. Kwestie van kiezen. Je kiest goud of je kiest stront en als je stront kiest moet je er niet raar van opkijken dat je geen goud krijgt. Zo simpel is het. In snap al die mensen met hun problemen niet. Kies gewoon anders denk ik dan.
Ik heb het succes als het ware aan mijn kont hangen. Andere mensen hebben het daar wel eens moeilijk mee als ze zichzelf met mij vergelijken. Doe dat nou niet, je wordt er alleen maar ongelukkig van. Als ik dat zou doen, als ik me zou vergelijken met anderen, dan zou ik naast mijn schoenen gaan lopen en zou ik echt een onaangenaam mens worden. Dus dat doe ik maar beter niet.
Van de andere kant: ik steek mijn succes ook niet onder stoelen of banken. Het mag allemaal gezien worden. Bij de meeste mensen is niet alles goud wat er blinkt maar bij mij wel, het is allemaal echt. En authentiek natuurlijk, dat zou ik bijna nog vergeten.
Zo, en dan nu die klanten afhandelen. Zullen wel weer van die probleemgevallen zijn. Eigen schuld dikke bult, moeten ze maar andere keuzes maken. Dat zeg ik ze dan ook en krijgen ze een uurtje later mijn factuur per e-mail. Kunnen ze meteen zien hoe succes eruit ziet.
Deze blog is geïnspireerd door iemand die over zichzelf zat te oordelen omdat ze zich zat te vergelijken met mensen die via Twitter alleen maar successen delen.
Lees ook: reacties op een mislukking
Bewaard onder Verhaaltjes | 9 Comments
Tags: succes
Spirituele blabla
Geplaatst op 5 March, 2012
Hey hallo, wat een toeval je hier te treffen na al die jaren. Hoe is het met je?
Nou, niet zo best, ik had vandaag een rotdag op kantoor.
Rotdag is jouw perceptie, verander je perceptie en elke dag is een feest. Wat jij zou moeten doen is gewoon in je kracht gaan staan.
Nee echt, vandaag was een drama, ik….
Ik hoor het al: je zit in je slachtofferrol. Doe net als ik: wees de schepper van je eigen leven en de realiteit is je beste vriend.
Wil je me even laten uitpraten?
Ik heb geen woorden nodig want ik zie een heleboel negativiteit in je aura. Je moet jezelf in het licht zetten en meester worden over je gedachten en je hart openen.
Ik ga naar huis en meteen naar bed. Ik voel me grieperig.
Ziekte is een keuze. Jouw keuze. Verander je keuze en je bent gezond.
Tot ziens.
Je leeft in liefde of je leeft in angst, zo simpel is het. Ik leef in liefde en dat zou jij ook moeten doen.
Lees ook:
Bewaard onder spiritualiteit, Verhaaltjes | 7 Comments
Tags: spiritualiteit
Leeg
Geplaatst op 27 February, 2012
Als je er binnen stapt, lijkt alles er normaal. De omgeving lijkt normaal en de mensen lijken normaal. OK, ze hebben zo hun eigenaardigheden maar die zijn niet veel anders dan de typisch menselijke eigenaardigheden die jij en ik ook hebben.
Na een tijdje voel je dat er iets niet klopt maar wat?
Je gevoel klopt niet meer met wat je waarneemt. Je waarneming zegt dat alles normaal is maar je gevoel zegt wegwezen hier. Dus je begint aan jezelf te twijfelen en drinkt nog wat meer koffie tot je ook dat gevoel van wegwezen niet meer voelt.
’s Avonds thuis heb je nergens zin in. Moe, lusteloos en verveeld surf je wat rond op het internet tot je ineens in sombere klanken en ondersteund door kleurloos grijs, die dag herkent.
Diagnose: je bent leeg.
Oorzaak: omgeving die werkt als een energetische afvoerput.
Remedie: naar je gevoel luisteren.
En daar lig je dan uitgeteld op de bank. With nothing left but faith
Bewaard onder Muziek, Verhaaltjes | 6 Comments
Tags: energie, gevoelens, leegte
Het pijnverdwijnrecept
Geplaatst op 13 February, 2012
- Neem 50 gram pure liefde
- Voeg al roerend één deciliter acceptatie toe (niet dat goedkope merk)
- Hou het mengsel bij je hart en zeg: ‘Ik hou van mezelf’
- Verwarm het mengsel tot tegen het kookpunt
- Klop er met een garde een theelepel loslaten doorheen
- Laat 5 minuten zachtjes pruttelen
- Neem het mengel van het vuur en laat het afkoelen.
- Drink het op bij volle maan terwijl je hardop zegt: pijn verdwijn
Laat het mengel nu inwerken en vertrouw erop dat bij de eerstvolgende Elfstedentocht alle pijn verdwenen is.
Morphine – Cure for pain
Lees ook: Pijn uitgummen
Bewaard onder Muziek, Verhaaltjes | Reageer
Tags: pijn
Om mezelf lachen
Geplaatst op 11 November, 2011
Wat ik donderdagochtend met een stuk roggebrood deed, zou een rijke aanvulling zijn op de 25 gekke, mooie, idiote, stomme dingen die ik heb gedaan .
Hoe het zo ontstaan is, weet ik niet maar sinds een paar weken ontbijt ik met roggebrood met pindakaas erop. En dat roggebrood mag niet vers uit het pak zijn maar het moet een beetje stevig zijn, een beetje taai zelfs. Je kunt een stuk roggebrood verschrikkelijk lang laten uitdrogen en dan krijgt het vanzelf de structuur waar ik van hou maar dat duurt me te lang en daarom gebruik ik de broodrooster om dat proces te versnellen.
Voordat roggebrood die stevige ietwat taaie structuur krijgt, wordt het tijdens het roosteren eerst slap en zacht. Het roggebrood heeft dan de neiging om in de broodrooster in elkaar te zakken en in stukken uiteen te vallen. Ik koop altijd van die kleine plakjes roggebrood die, doordat de plakjes zo klein zijn, net niet onder hun eigen gewicht bezwijken tijdens het roosteren. Deze plakjes komen perfect, stevig en taai, uit de broodrooster.
Helaas was dit roggebrood uitverkocht en kocht ik roggebrood van een ander merk. Tijdens het roosteren ontdekte ik dat deze plakjes groter waren en zachter van structuur waardoor zo’n plakje in de broodrooster in elkaar zakt en uit elkaar valt. Ik zat te puzzelen hoe dat op te lossen toen ik ineens een briljant idee kreeg: de broodrooster horizontaal leggen. Als de broodrooster met daarin het roggebrood horizontaal ligt, zakt het roggebrood niet in elkaar en blijft het heel. Een oplossing die een patent waard is.
Dus ik plaats voorzichtig het roggebrood in de broodrooster, kantel de broodrooster en leg deze horizontaal op het aanrecht. Terwijl het roggebrood perfect geroosterd wordt, ga ik ondertussen brood smeren om mee te nemen voor de lunch. Ik ben daar lekker mee bezig en ruik de geur van verwarmd roggebrood.
Totdat de thermostaat van de broodrooster het ineens welletjes vindt en de veer in werking stelt waarmee het brood uit de broodrooster wordt geëjaculeerd en het, door de horizontale positie van de broodrooster, via een paraboolvormige baan op de keukenvloer belandt. Afgelegde afstand: toch zeker een halve meter.
De oplossing was creatief, de uitvoering hilarisch. Volgende keer toch maar weer het roggebrood van dat andere merk kopen.
Goed weekend allemaal.
Bewaard onder Verhaaltjes | 11 Comments
Tags: humor
De blik van perfecte ouders trotseren
Geplaatst op 3 November, 2011
Als vader maak je wel eens van die kleine confrontaties mee waarvan je op het moment dat je er middenin zit, weet dat het om iets groters gaat.
Samen met zijn dochter, ik schat dat ze een jaar of vier was, stond hij bij de kassa van de supermarkt. Het was er vrij druk en het meisje vroeg of ze in het kinderhoekje nog even televisie mocht kijken.‘Prima’ zei haar vader, ‘dan roep ik je wel als ik klaar ben met afrekenen’.
Toen vader aan de beurt was om af te rekenen, hoorde hij gehuil. Het was het gehuil dat elke vader meteen herkent: het gehuil van zijn eigen dochter. Vier, vijf omstanders wezen de vader op zijn huilende dochter en de huilende dochter op haar vader.
De vader keek naar zijn dochter. Het meisje was in tranen. Haar beleving van tijd had haar gealarmeerd dat haar vader nog steeds niet had geroepen en ze had haar plekje bij de televisie verlaten en was zelf op zoek gegaan.
De vader keek nu ook naar de omstanders. Hij zag zich omringd door perfecte ouders die hun kind nooit uit het oog zouden verliezen, perfecte ouders die zoiets nooit zou overkomen. Niemand zei iets. Hij voelde zich klein worden.
Hij had nu luid en duidelijk kunnen zeggen: ‘We hadden toch afgesproken dat ik je zou roepen als ik klaar was met afrekenen?’. Alle omstanders zouden het horen en hij zou er zijn gezicht mee redden. De omstanders zouden hem en zijn dochter wellicht nakijken en weten dat het niet aan hem had gelegen maar aan zijn dochter die niet had geluisterd. Het zou voor hem hebben gewerkt maar wel ten koste van zijn dochter.
En toen was daar dat moment.
Wat hij deed was naar zijn dochter toestappen, haar een hand geven en vragen: ‘Kom maar hier lieve schat, was je me kwijt?’. Snikkend liep het kind samen het haar vader naar een bankje dat iets verderop stond. Daar gaf vader zijn dochter alle aandacht en begrip die ze op dat moment nodig had.
Het verdriet was snel voorbij. ‘Papa, ik wil bij de Marskramer nog even naar het speelgoed kijken’. ‘Doen we’ zei papa. ‘En als je me weer eens kwijt bent schat, dan helpt het als je blijft wachten op de plek die we hebben afgesproken’.
Hij had het eerder kunnen zeggen zodat alle omstanders het zouden horen. Maar deze vader wist dat zijn dochter hem nodig had in plaats van dat hij de omstanders nodig had.
Vader – ego: 1 – 0.
Bewaard onder vaderschap, Verhaaltjes | 4 Comments
Tags: ego
Abonnement
-
-
Creative commons
Zwerven door het alledaagse van Peter de Kock is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Nederland licentie.
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.