Veel Zen, weinig motoronderhoud

Geplaatst op 2 augustus, 2012 

‘Alvast een fijn Zen en de kunst van het Motoronderhoud weekje gewenst!’ Dat schreef Huub Koch me, geïnspireerd door de klassieker ‘Zen en de kunst van het motoronderhoud’ van  Robert Maynard Pirsig.

De motorvakantie is me een Zen-weekje van jewelste geworden. En motoronderhoud, dat laat ik jaarlijks in december uitvoeren zodat ik me tijdens de motorvakantie volledig kan richten op de Zen-kant van het motorrijden 🙂

Ik heb tijdens de motorvakantie een half schrift volgeschreven en ga in een aantal blogposts verslag doen van mijn ervaringen en inzichten. Dit is de eerste en meteen een samenvatting van hoe het was: veel Zen.

Een weekje in je eentje op motorvakantie betekent dat er in je geest veel ruimte komt, ruimte die normaal gesproken volgepropt is met alledaagse dingen. Is die ruimte er eenmaal, dan vult die zich vanzelf. Niet met alledaagse beslommeringen en afleidingen zoals social media, maar met allerlei nieuwe inzichten en ideeën . Sommige inzichten zijn pijnlijk maar oh zo helend.

Je kunt je geld uitgeven aan dure coaches en therapeuten maar voordat je dat doet, probeer eerst eens een weekje motorvakantie.

Lees ook: Het begint weer te jeuken

Bewaard onder Persoonlijk | 10 Comments

Tags: , , , ,

Het begint weer te jeuken

Geplaatst op 19 juli, 2012 

Erop uit met die 600cc aangedreven tweewieler met die stoere brede achterband, roepnaam ‘schatje’. Erop uit met dat kleine tentje en slapen op moeder aarde, daarvan slechts een paar centimeter gescheiden door een oncomfortabel luchtbedje dat na de eerste nacht ineens erg comfortabel ligt omdat ik me eraan over geef. Erop uit met minimale bagage: voor elke dag een schone onderbroek, één spijkerbroek, één t-shirt, een boek en een schrijfschrift. Erop uit zonder plannen, gewoon gas geven en rijden. Erop uit en vrienden maken. Erop uit en pizza eten bij Sjaak. Erop uit en me beseffen hoe goed ik het thuis heb.

Lees ook:

Bewaard onder Persoonlijk | 12 Comments

Tags:

Dit was het dan weer

Geplaatst op 12 augustus, 2011 

Dit was het dan weer, de motorvakantie 2011. Als de mensheid het nog een jaartje wil volhouden is er in 2012 weer een motorvakantie.

Bedankt voor jullie gewaardeerde aandacht voor:

En in de aftiteling van dit prachtige evenement wil ik ook zeker Ingrid niet vergeten die thuis het fort heeft bewaakt en ervoor zorgde dat ik mezelf weer eens lekker tegen kon komen. Ingrid: bedankt.

Ingrid blogt ook: http://babygebaren.wordpress.com/

Four wheels move the body. Two wheels move the soul.
(Auteur onbekend)

 

Bewaard onder Persoonlijk | 5 Comments

Tags:

Eigen macht weggeven

Geplaatst op 11 augustus, 2011 

De mooiste plekjes waar ik ooit met de motor heb gereden, heb ik bij toeval ontdekt. Intuïtief motorrijden noem ik dat wel eens, gewoon je neus achterna en maar kijken waar je terecht komt. Motorrijden zonder elektronische navigatie (heb ik niet) en zonder wegenkaarten (heb ik wel maar gebruik ik alleen in geval van nood)

Binnen Nederland is intuïtief motorrijden een vrij risicoloze aangelegenheid omdat ik bij elk plaatsnaambordje dat ik zie wel vrij snel een idee heb waar ik ergens uithang en hoe ik weer thuis kom. Anders ligt dat in het buitenland.

Tijdens de motorvakantie bedacht een nieuw onderwerp om eens over te schrijven: verschillende manieren om je eigen macht uit handen te geven. Als eerste dacht ik aan externe autoriteiten. Externe specialisten en deskundigen die het zogenaamd allemaal wel weten en als je die dan maar volgt zit je goed, hoef je zelf geen verantwoordelijkheid te nemen en als het fout gaat kun je met de vinger naar een ander wijzen.

De dag  na de geboorte van dit schrijfonderwerp besloot ik een bewegwijzerde route te gaan rijden. Het was vanaf de camping ongeveer 100km naar het begin van de route en de route zelf was ongeveer 150km lang. Alles bij elkaar 350km. Lang zat en lekker gemakkelijk om eens een dagje de routebordjes te volgen.

De route liep door Nederland en Duitsland. Het Nederlandse deel verliep prima. Tijdens het rijden ontwikkelde ik als het ware een soort innerlijke radar om die routebordjes op te sporen.  Soms waren ze akelig goed verstopt achter een ander verkeersbord of waren ze gedeeltelijk overwoekerd door een struik. Maar ook zonder routebordjes wist ik waar ik was en hoe ik van daaruit de snelweg weer kon vinden om terug naar de camping te rijden.

In Duitsland was mijn oriëntatie meteen foetsie. Ik wist niet precies waar ik was en ook niet  of ik naar het noorden, oosten, zuiden of westen aan het rijden was en waar de snelweg richting camping was. Een mooie gelegenheid om eens intuïtief te gaan motorrijden maar ik had me voorgenomen de bewegwijzerde route te voltooien en zag me in gedachten aan het einde van de rit het vertrekpunt zegevierend weer passeren. Ik verheugde me erop daar te stoppen voor koffie.

Dat vertrekpunt heb ik echter maar één keer gezien en wel bij het vertrek. In Duitsland ben ik na een paar uur rijden verdwaald. Ik had al zo’n voorgevoel toen ik merkte dat ik al meer dan 15km geen routebordje meer had gezien. Het lukte me om terug te rijden naar het bordje dat ik als laatste had gezien om van daaruit de route vervolgen in de hoop het bordje te zien dat ik even daarvoor gemist had. Of dat bordje er eigenlijk wel was of dat ik er voor de tweede keer overheen heb gekeken, weet ik niet maar ik verdwaalde weer.

Nou is verdwalen op de motor in een prachtige streek helemaal niet erg mits het niet regent en mits er nog volop benzine in de tank zit. Het zonnetje scheen en benzine had ik genoeg dus genieten maar. Overal zag ik prachtige weggetjes om over te schakelen van het volgen van de bewegwijzerde route naar intuïtief motorrijden maar dat deed ik niet. Ik baalde ervan dat ik die route kwijt was en was teleurgesteld het vertrekpunt en de koffie daar te moeten missen. Ik was aan het rijden vanuit presteren in plaats van vanuit behoefte, een valkuil waar ik een jaar geleden tijdens motorvakantie ook in was gedonderd (lees: Handelen vanuit behoefte of vanuit presteren)

Ik was ook boos en wel op de Duitse organisatie die verantwoordelijk was voor de routebordjes maar boos zijn op een ander is meestal een teken dat er nog een ander verhaal valt te ontdekken. En dat verhaal was dat ik de verantwoordelijkheid voor mijn eigen rijplezier in handen van een externe autoriteit had gelegd.

Één van de meest opmerkelijke en soms moeilijk te accepteren kanten van mens-zijn vind ik dit: aan de ene kant iets weten en aan de andere kant met die zelfde kennis toch de mist in gaan. Ik had een schrijfonderwerp bedacht over het uit handen geven van je macht aan externe autoriteiten en de dag daarna doe ik het zelf.

Motorrijden doe ik het liefst alleen maar als je jezelf genoeg tegen komt tijdens het rijden, is het zeker niet eenzaam.

Bewaard onder Persoonlijk | 6 Comments

Tags: , , , , ,

Kampeertip: het trekkersveldje

Geplaatst op 10 augustus, 2011 

Om optimaal te genieten van het campingvermaak dat ik noemde in ‘De camping als sociaal experiment‘ , kan ik je van harte aanraden om een aantal dagen met je tentje op het trekkersveldje te staan. Op het trekkersveldje heb je namelijk elke dag nieuwe buren en dat staat garant voor elke dag nieuw vermaak. Een bijkomend voordeel is dat je niet erg je best hoeft te doen om te socializen want morgen zijn die aardige buren toch weer weg.

Heb je een grote tent, ga dan vooral niet op het trekkersveldje staan. Het ziet er werkelijk niet uit zo’n grote tent tussen al die kleine trekkerstentjes, het is zoiets als een grote villa midden in een volksbuurt.  Maar waarom zou je trouwens een grote tent willen? Een echte vent slaapt namelijk in een kleine tent.

Bewaard onder Verhaaltjes | 4 Comments

Tags: , ,

De camping als sociaal experiment

Geplaatst op 9 augustus, 2011 

Een camping is eigenlijk een interessant sociaal experiment omdat iedereen er dezelfde status heeft: iedereen draagt  dezelfde vakantie outfit, slaapt op hetzelfde gras, plast en poept op dezelfde wc’s, staat onder dezelfde douches, is technisch werkeloos en aangewezen op dezelfde kleine gemeenschap.

Kortom:
All animals are equal: JA
But some animals are more equal than others: NEE

Maar wellicht belangrijker nog: je hoort er alles van elkaar. Het dunne tentzeil op de camping is wel even wat anders dan de dikke muren thuis. Op de camping deel je elk geluidje met elkaar, of je het nou leuk vindt of niet. De social media zouden er jaloers op zijn.

Het leukste van kamperen is daarom ‘s morgens na het wakker worden nog een uurtje stilletjes in je tentje blijven liggen en luisteren.

Hilarisch zijn echtparen die samen een veel te ingewikkelde tent willen opzetten. Ook erg leuk zijn ouders die maar niet snappen dat kinderen tijdens het spelen ook graag geluid willen maken. Ook een topper zijn ouders die denken dat ze op alle vragen van kun kinderen een intelligent antwoord moeten hebben.

Echt, tegen dat ene uurtje ’s morgens op de camping kan geen cabaretvoorstelling op.

Zo lag ik dus ’s morgens te genieten toen ik voetstappen vlak naast mijn tentje hoorde. ‘Dit is toch geen tent!’ klonk het.  Ik checkte snel de samenstelling en constructie van mijn onderkomen: ja, ik lag toch echt in een tent.

Na de voorstelling hoorde ik op weg naar de douches ineens diezelfde stem die uit de richting kwam van…..  WTF, noem je dat kamperen? Een enorme caravan, daar tegenaan gebouwd een bungalow tent en daar weer tegenaan gebouwd een soort van partytent constructie met aan de zijkant daar weer van een schuin aflopend tentzeil dat fungeerde als afdak voor de fietsenstalling. Alles bij elkaar meer leef- en woonoppervlak dan de woonkamer + keuken van mijn huis bij elkaar opgeteld.

Ik was het ineens met die stem eens: nee, dit is toch geen tent!

Ik herhaal:
All animals are equal: JA
But some animals are more equal than others: NEE JA

Bewaard onder Verhaaltjes | 2 Comments

Tags: , , ,

Motorrijden en sociale contacten

Geplaatst op 8 augustus, 2011 

Tijdens het motorrijden zijn de sociale contacten beperkt tot het nonchalant opsteken van de linkerhand, het nog nonchalanter knikken met het hoofd of het nog nog nog nonchalanter uitstrekken van het rechterbeen. Uiteraard alleen naar andere motorrijders en mits de omstandigheden het toelaten.

Toch stond mijn motorvakantie dit jaar in het teken van de sociale contacten.

Ik sprak S en T. Samen runnen ze een eigen bedrijf en hebben het dit jaar wegens persoonlijke omstandigheden erg zwaar gehad. Ze werken hard, misschien wel harder dan te hard maar doen dat met merkbaar en aanstekelijk veel plezier. Wat ik van S en T leerde is dit: maak fouten en heb altijd oog voor de mens in de ander. S zou voor mijn blog een prima gastblog kunnen schrijven over menselijkheid maar ik denk dat hij het er te druk voor heeft.

Ik ontmoette J en V. Zij hebben ook een eigen bedrijf en nooit eens tijd voor vakantie. Lange dagen en dat zeven dagen per week. Ik kwam graag bij J en V om er de dag even af te sluiten. Hoewel ze het zelf erg druk hebben ademt hun bedrijf rust uit. Een heerlijke plek om te reflecteren en te fantaseren. Wat ik van J en V leerde is dat een tafel vier poten heeft en daardoor stevig op de grond staat. Als je verschillende dingen onderneemt, zorg er dan voor ze bij elkaar passen en dat ze samen vier poten vormen.

J kende ik al via Internet en ik wilde hem graag eens in levende lijve ontmoeten. De klik die we via Internet hebben, was er ook in real life. J had een verhaal dat het meer dan prima zou doen in Karin Ramaker’s boek in wording ‘Opkrabbelen’. Mijn God, wat is J een hoop narigheid te boven gekomen. Wat ik van J leerde: het moment dat je weet ‘ik moet het zelf doen’, verandert alles. J’s partner B kende ik nog niet maar nu wel. Toen ik op de motor weer wegreed vond ik het jammer dat ik haar niet wat meer had gevraagd naar haar verhaal.

Ook M had ik leren kennen via Internet en ook hem wilde ik graag ontmoeten. Wat een rust straalde hij uit. Hij leek zo gezond zeker van z’n zaak. M blogt alleen en doet bewust niet mee aan andere sociale media. Zijn blog is zijn ding en daar richt hij zich helemaal op. Wat ik van M. leerde: vereenvoudig je leven, we hebben veel minder nodig dan we denken en met minder kan het leven veel leuker worden.

Dan sprak ik nog F. Zijn verhaal was dat hij in korte tijd een heleboel narigheid tegelijk had meegemaakt. Zoveel dat ik hem vroeg wat hem er doorheen had gesleept. Het besef het zelf te moeten doen was zijn antwoord. Iets soortgelijks had J me ook al gezegd. Ik moet dat toch eens onthouden: het zelf doen, niks en niemand de schuld geven maar zelf aan de bak. F staat op een intrigerend kruispunt: de sprong van het zakenleven naar dat van muziek maken. Ik hoop van harte dat het hem lukt, dan kan ik daar moed en inspiratie uit putten.

Dan was er nog de groep van E. Ze waren met z’n vieren maar ik heb alleen de naam van E onthouden. Vandaar de groep E. Ik vroeg of ik bij ze mocht aanschuiven aan hun tafeltje met als gevolg dat ik veel later in mijn tentje lag dan gepland. We hadden het over buitenstaanders, mensen die hun best doen om in een locale gemeenschap te integreren maar daar niet voor vol worden aangezien. Wat ik van de groep E leerde was dat het prima is ergens bij te willen horen, je best ervoor doen, maar tegelijkertijd wel je eigenheid behouden. We hadden het ook over geld en waarde, zo’n beetje mijn stokpaardje. Ik merk dat het een onderwerp is waar de meeste mensen gulzig op inhaken.

Volgend jaar hoop ik S en T, J en V, J en B, M, F en de groep E weer te ontmoeten. Mijn openingszin staat al vast: wat gaat een jaar toch snel. Van mij mag het: tot gauw folks.

Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments

Tags: ,

Focus op twee wielen

Geplaatst op 7 augustus, 2011 

Een weekje motorrijden is herontdekken hoe fijn het voelt om maar met één ding tegelijk bezig te zijn. Motorrijden is hartstikke leuk en tegelijkertijd risicovol. Kun je tijdens het stofzuigen van je huis consequentieloos aan allerlei dagelijkse beslommeringen denken, tijdens het motorrijden kan dat niet. Dat wil zeggen: het kan natuurlijk wel maar niet consesequentieloos.

Veilig motorrijden vraagt om focus en tegelijkertijd brengt motorrijden mij in die focus. Het is een bijzondere wisselwerking die soms voelt als een meditatie maar wel met de ogen wijd open.

Terwijl ik deze blogpost schrijf denk ik ook aan andere dingen zoals aan de muziek die ik ondertussen hoor, de hardlooproute die ik straks ga kiezen en het herstel van mijn blog waar ik vanmiddag aan wil werken. Tijdens het motorrijden komen dat soort gedachten ook wel maar het zijn er minder en ze zijn korter van duur.

Ik denk dat dit komt omdat het bewustzijn tijdens motorrijden zo overduidelijk in de gaten heeft dat tijdens het insturen van een scherpe bocht denken aan wat ik die avond zal gaan eten werkelijk extreem onzinnig is en zelfs gevaarlijk. Dus die gedachte aan het eten van vanavond is op twee wielen ook meteen weer weg.

Ik lees wel eens dat je van elke activiteit als het ware een meditatie kunt maken door het met volledige aandacht te doen.  Afgaande op mijn ervaring met motorrijden denk ik dat dit inderdaad mogelijk is maar tot nu toe lukt me dat vooral met motorrijden. Was stofzuigen of afwassen maar net zo leuk als motorrijden.

Bewaard onder Persoonlijk | 5 Comments

Tags: , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →