Jij bent waarde-vol
Geplaatst op 6 april, 2009
Vorige maand was ik bij mijn boekhouder voor de opgave inkomstenbelasting. Hij vertelde me een anekdote over één van zijn klanten die het berekende bedrag wat hij verwacht terug te ontvangen van de belastingdienst uitdrukt in x dagen vakantie samen met zijn vrouw.
Wat geeft dit heerlijk weer wat de essentie is van geld: niks. Het draait helemaal niet om duizend, tweeduizend of meerduizend EURO retour van de belastingdienst. Dat geld heeft op dat moment geen enkele waard. Die waarde krijgt het pas als je het inruilt tegen vakantiedagen.
Nu zijn er mensen die zeggen dat je wel mooi dat geld nodig hebt om die vakantiedagen te kunnen kopen. Waar en niet waar. Je hebt het geld nodig als tussenvorm tussen de waarde die je ergens bijdraagt, bijvoorbeeld via het werk dat je doet, en de vakantiedagen. Wat werkelijk van waarde is, is de waarde die je zelf hebt bijgedragen. Niet het geld heeft de waarde: JIJ hebt de waarde. Economische systemen verhullen dat JIJ de waarde bent, dat JIJ waarde-vol bent.
Bewaard onder Mening | Reageer
Tags: geld, waardedenken
Vergeven, mededogen en loslaten
Geplaatst op 23 maart, 2009
Ik sprak laatst iemand over vergeven, mededogen en loslaten. Er was wat verwarring: wat is nou eigenlijk wat?
Vergeven is voor mij een ‘kerk-woord’ en alleen daarom al beladen met oordelen. Je vraagt God om vergeving voor je zonden en dan maar hopen (veel bidden) dat God die dag een goed humeur heeft en er de humor wel van inziet dat je iets vraagt wat je zelf ook niet helemaal snapt. Maar dat terzijde.
In het woord vergeven klinkt voor mij een oordeel door. Als ik iemand vergeef dan zeg ik daarmee impliciet dat die ander een ‘zonde’ heeft begaan, een ‘fout’ heeft gemaakt. Vergeven is dan eigenlijk een vorm van oordelen. Vergeven heeft voor mij ook iets definitiefs. Door iemand te vergeven ontneem ik mijzelf de ruimte om daarna nog mijn pijn en verdriet te voelen die het gevolg zijn van het gedrag van de ander. Immers, ik heb die ander toch vergeven? Dan moet het toch klaar zijn? Voor mij werkt dit niet.
Ik heb meer iets met mededogen. Mededogen naar een ander en mededogen naar mezelf. Mededogen is iets van het moment, het moment waarop mijn gevoelens aangeven dat ik mededogen nodig heb. En die behoefte kan er telkens opnieuw zijn. Door steeds vanuit mededogen naar pijn en verdriet te kijken heel ik het steeds een stukje. Zo vaak en zo lang als nodig. Meer een proces dus. En het werkt ook de andere kant op, naar een ander toe.
Door vanuit mededogen te communiceren, met mezelf en/of met een ander, tap ik letterlijk en figuurlijk uit een ander vaatje dan wanneer ik vergeef.
En loslaten dan? Misschien is loslaten wel wat er gebeurt door steeds weer vanuit mededogen naar pijn en verdriet te kijken. De pijn en verdriet lossen steeds een stukje verder op, ik laat er steeds een stukje van los. Net zo lang als nodig.
Bewaard onder Communicatie, Mening | 6 Comments
Tags: loslaten, pijn, verdriet, vergeven
Crisistips
Geplaatst op 21 maart, 2009
Toch heb ik aardig wat crisiservaring opgedaan. Zo was er een oliecrisis, een koningshuis crisis rondom de Lockheed affaire en een voetbal crisis (Nederland verliest WK finale in 1974 van Duitsland en in 1978 van Argentinië) in de jaren zeventig. Massale werkeloosheid, wereldwijde wapenwedloop en een dreigende kernoorlog in de jaren tachtig. Tijdens de jaren negentig waren er de golfoorlog en de Joegoslavische oorlogen. En in de nog zo jonge 21e eeuw is het helemaal feest met een kredietcrisis, een financiële crisis, een economische crisis en de oorlogen tegen het terrorisme. En niet te vergeten kinderen die elkaar doodschieten op school. .
Op grond van mijn eigen crisiservaring kan ik je vertellen dat een crisis ook z’n voordelen heeft:
- Je hebt volop gespreksstof om over te praten op het werk en tijdens feestjes. Dat is goed voor de sociale contacten. Zo valt ook niet op dat je eigenlijk niks te vertellen hebt.
- Als je je openlijk zorgen maakt over de crisis denken anderen dat je erg begaan bent met het lot van de wereld en stijgt je moeder Theresa status. Wie weet kom je nog in aanmerking voor een Nobelprijs.
- Je kunt zonder schuldgevoel tot diep in de nacht voor de tv liggen want iedereen zal begrijpen dat je op de hoogte wilt blijven van het laatste crisisnieuws.
- Als je nooit eens iets leuks voor jezelf koopt of doet: no problem! Tijdens een crisis houdt iedereen de hand op de knip, dat hoef je niemand uit te leggen.
- Hoewel er tijdens een crisis altijd hard wordt geroepen om veranderingen is een crisis het uitgelezen moment voor jou om alles te laten zoals het is. Jij hebt immers die crisis niet veroorzaakt, dat hebben anderen gedaan en die moeten het maar oplossen ook. Kun jij doorgaan met wat je altijd al hebt gedaan. Lekker makkelijk.
- Altijd al een beetje een negatieve levenshouding gehad? Dan is een crisis de uitgelezen kans om je te profileren als profeet want nu kun je zeggen dat je altijd al gelijk hebt gehad. Misschien schuilt er in jou een Nostradamus.
Een ander voordeel van de crisis is dat bloggers wat te bloggen hebben. Ik kon niks anders bedenken dit keer.
Bewaard onder Actualiteit, Mening | 2 Comments
Tags: crisis
In je kracht staan
Geplaatst op 10 maart, 2009
Ik lees nogal eens een boek waar de lezer toch vooral wordt geadviseerd om in zijn/haar kracht te gaan staan. Dan lees ik zoiets en denk: ‘Klinkt goed, laat ik dat dan maar doen’. En wat ik dan wil is een soort van superman power, alles overzien wat er op deze planeet gebeurt en als een soort Tarzan uitschreeuwen: ‘Ik sta in mijn kraaaaaaaaaaaaacht !’
Maar zo werkt het niet met kracht. Misschien werkt het wel zo in stripverhaaltjes maar niet in het echte leven. Niet voor mij in ieder geval. Kracht is niet alles aankunnen. Kracht is niet onkwetsbaar zijn. Om in je kracht te staan hoef je geen superman te zijn.
Door kracht in te vullen als een vorm van alles aankunnen en onkwetsbaarheid ontneem ik mijzelf juist mijn kracht zo heb ik gemerkt. Want er zijn altijd situaties waarbij ik me kwetsbaar voel. Er zijn ook altijd situaties die ik op dat moment even niet kan accepteren of waarbij ik even wat tijd nodig heb om te komen tot een gepaste respons. En door kracht in te vullen als een vorm van alles aankunnen en onkwetsbaarheid voed ik de oordelen over mijn kracht. Of anders gezegd: voed ik de oordelen over het niet in mijn kracht staan.
Het is een bekende valkuil: iets nieuws aanleren (in mijn kracht staan) en er dan een zodanige vorm of interpretatie aan geven dat de prestatielat op een onmogelijke hoogte komt te liggen. En de oordelen verheugen zich al op het moment dat die lat niet wordt gehaald.
Het is ook nog eens disfunctioneel om kracht in te vullen als een vorm van onkwetsbaarheid of alles aankunnen. Het gaat voorbij aan het feit dat mens zijn nu eenmaal kwetsbaarheid met zich meebrengt. En dat er dingen gebeuren waar we op het moment zelf niet de gewenste respons op kunnen geven.
Kwetsbaar durven zijn en kwetsbaarheid kunnen accepteren, is juist kracht. Kracht is ook even tijd nemen om tot een gewenste respons te komen als het op het moment zelf even niet lukt. Kracht is accepteren wat er is en werken met wat er is. En als dat niet kan, als er iets gebeurt wat je op dat moment niet kunt accepteren, dan is kracht het accepteren dat je iets niet kunt accepteren.
Kracht is het hele spectrum aan gevoelens durven voelen. De angst, pijn en verdriet net zozeer als de vreugde en blijdschap. Kracht is na het vallen weer opstaan en leren van wat er gebeurd is.
Bewaard onder Codependency, Mening | 8 Comments
Tags: acceptatie, codependency, kracht, kwetsbaarheid
Je leven riskeren of iets tegendraads doen
Geplaatst op 6 maart, 2009
Op de Psychologie scheurkalender las ik gisteren het volgende nogal confronterende artikeltje van J. Brenninkmeijer:
Wat doen we liever: ons leven riskeren of iets tegendraads doen?
Volgens de psychologen Darley en Latané riskeren we liever ons leven. In een van hun experimenten zetten de psychologen individuele proefpersonen samen met een acteur in een kamer om vragenlijsten in te vullen. De kamer vulde zich langzaam met rook en de acteur had de opdracht gekregen om hier niet op te reageren. De echte proefpersonen reageerden allemaal gealarmeerd; ze keken verontrust naar de rook, liepen naar de airconditioninginstallatie om deze te controleren, of vroegen aan hun collega of hij dacht dat dit normaal was. De acteur haalde slechts zijn schouders op en bleef zijn vragenlijst invullen. De rook werd dusdanig hevig dat het een kriebelhoest opwekte en een dun laagje stof op de lippen en haren van de proefpersonen vormde, maar geen van de proefpersonen sloeg alarm. Ze bleven allemaal in de rokerige kamer hun vragenlijst invullen tot ze door de examinator werden opgehaald. Ook achteraf maakte slechts een enkeling melding van het rookincident. Als de proefpersoon daarentegen zonder acteur in de kamer was, sloeg hij of zij ogenblikkelijk alarm zodra er rook werd gesignaleerd.
Waarom vind ik dit artikel confronterend? Omdat we dus liever ons leven riskeren dan dat we eigen verantwoordelijkheid nemen en onze eigen autonomie en autoriteit inzetten om ervoor te zorgen dat we veilig zijn. We leven in een samenleving waarin het lijkt alsof er voor elk probleem een specialist is die het kan oplossen. We zien een witte jas, horen een titel, zien wat diploma’s aan de muur en hup, weg geven we onze eigen verantwoordelijheid. Hup, weg eigen kracht. Liever alles overhevelen naar die ander dan zelf na te denken en te handelen.
In onze persoonlijke grondwet hoort op de eerste plaats te staan dat we het recht hebben om gehoor te geven aan onszelf.
Lees ook:
Bewaard onder Mening | Reageer
Tags: eigen verantwoordelijkheid, ongehoorzaamheid
Sneak preview
Geplaatst op 23 februari, 2009
Vaak als er een leuke film op tv is zegt ze: “Oh, die heb ik al een keer gezien bij de Sneak”. En bijna zonder uitzondering verschijnt er dan een stralende lach op haar gezicht en vertelt ze hoe leuk het was om elke week samen met vrienden naar de Sneak Preview te gaan.
Wat maakt nou dat de Sneak Preview zo leuk is? Het verrassingseffect natuurlijk ! Je gaat naar een film voordat deze in première is gegaan en zonder dat je van te voren weet naar welke film je gaat kijken. Als je van te voren wist wat voor soort film je te zien zou krijgen, wie erin meespelen en hoe het verhaal afloopt zou het geen verrassing meer zijn en zou het ook lang niet zo leuk zijn.
In het dagelijkse leven willen we de dingen graag van te voren weten. We willen weten hoe een nieuwe stap in ons leven zal uitpakken en of deze ons brengt wat we ervan verwachten. We willen voor- en nadelen op een rijtje zetten en een goed onderbouwde beslissing nemen want we willen niet voor verrassingen komen te staan. We zetten pas een stap in een nieuwe richting als we precies weten waar die stap toe leidt en wat er na die stap weer als volgende stap komt.
Nadenken over keuzes kan in bepaalde situaties zeker nuttig zijn maar je dromen zul je er niet mee realiseren. En wat verloren gaat is het plezier en de opwinding van het avontuur en dat maakt de Sneak Preview nou juist zo leuk. Als je bezig bent je dromen te realiseren is elke dag een Sneak Preview.
“Whenever we need to make an important decision, it is best to trust impulse and passion, because reason usually tries to remove us from our dream, saying that the time is not yet right. Reason is afraid of defeat, but intuition enjoys life and its challenges. Whenever we need to make an important decision, it is best to trust impulse and passion, because reason usually tries to remove us from our dream, saying that the time is not yet right. Reason is afraid of defeat, but intuition enjoys life and its challenges.” Paulo Coelho
Bewaard onder Citaten, Mening | Reageer
Tags: avontuur, dromen, intuitie, keuzes, Paulo Coelho
Ontgiften van de crisis
Geplaatst op 21 februari, 2009
Hoewel ik geen kranten lees en niet naar het journaal kijk merk ik dat het woord crisis toch in mijn systeem terecht is gekomen. Er lijkt geen ontkomen aan en dat is, zo schat ik in, precies de bedoeling. Politici zeggen dat niemand aan de gevolgen van de crisis zal ontkomen en vervolgens storten de media deze boodschap massaal uit over alles en iedereen.
Ik heb er deze week een tweet over geschreven:
“Als aanzetten tot haat bij wet verboden is, waarom dan aanzetten tot crisis ook niet verbieden?”
Ik merk dat het me raakt wat er gebeurt en dat wil ik graag anders. Van de crisis zelf merk ik niks. Van de manier van communiceren en de hoeveelheid aan communicatie merk ik wel wat. Wat doet alle ophef over de economische en financiële situatie met mij? Ik voel me geïrriteerd en geprikkeld. Wat zijn mijn behoeften? In ieder geval vertrouwen en autonomie merk ik.
Het nieuws over de crisis wordt gebracht alsof het over algemeen geldende waarheden gaat die per definitie voor iedereen gelden, of we dat nu leuk vinden of niet. Het is voor mij alsof de crisis er bij iedereen met een injectiespuit wordt ingespoten met de media in de rol van de spuit en de woorden en de taal als het te injecteren gif. En zo zit nu het woord ‘crisis’ in mijn systeem en daaraan koppel ik dan weer allerlei interpretaties, scenario’s en verhalen waar ik graag vanaf wil.
Ik wil graag dat politici zich anders uitdrukken over de crisis. Het zou voor mij een wereld van verschil zijn als ik dingen zou horen zeggen in de geest van: ‘Ik denk dat….omdat ik…’. Want dan heb ik helder ‘Oh, dit gaat over die ander en ik kan het anders zien’. Maar als ik iemand hoor zeggen ‘We zitten in een crisis en we moeten er allemaal aan geloven’ dan raak ik in verwarring. Wie zijn die ‘We‘? en hoezo ‘moeten‘?. En dan heeft de injectiespuit weer een paar giftige woorden ingespoten.
Waar het voor mij om gaat is de vrijheid van perceptie, de vrijheid om zelf een perceptie te kiezen. Vrijheid van perceptie is iets individueels. Niemand bepaalt mijn perceptie tenzij ik dat toelaat. Ik heb ook de ervaring van mensen die hun perceptie willen opdringen aan anderen.
Ik ken voorbeelden van alcoholisten en workaholics die het totaal onbegrijpelijk vinden als je niet meedoet met hun drank- of werkprobleem. Want als je met ze meedoet dan valt hun probleem niet zo op en als je niet meedoet juist wel. En dat laatste doet pijn. Je eigen pijn voelen en uithouden is een kunst op zich en ik denk dat mensen die dat niet kunnen of niet willen vaak als oplossing kiezen hun pijn te delen met anderen. Gedeelde smart is halve smart is het gezegde. Ik denk dat dit gezegde is bedacht door mensen die hun eigen smart niet zo goed konden uithouden. En zo wil de probleemdrinker dat jij meer drinkt dan goed voor je is en wil de workaholic dat jij na werktijd op kantoor of thuis die ene klus en ook nog die andere klus afwerkt.
En zo kan ik me voorstellen dat er mensen zijn die persoonlijke pijn hebben van de crisis omdat het ze bijvoorbeeld raakt in hun behoefte aan vertrouwen of veiligheid. En, naar ik inschat, kunnen sommige van deze mensen hun pijn maar moeilijk uithouden en willen ze hun pijn delen, willen ze graag dat jij en ik een deel van hun pijn meedragen. Misschien zeggen ze daarom wel dat we er allemaal aan moeten geloven. Aan de crisis dus.
Maar ik ben de eigenaar van mijn eigen perceptie. Met mijn vrijheid om mijn eigen perceptie te kiezen kan ik mijn behoefte aan autonomie en authenticiteit vervullen. Ik kan kiezen hoe ik tegen geld en economie aankijk. Ik kan kiezen hoe ik tegen crisis aankijk en hoe ik daarover communiceer met mezelf en anderen. Keuze van de eigen perceptie maakt vrij en onafhankelijk. Het is voor mij de ultieme afkick en ontgifting van al die giftige woorden die worden uitgestort in de kranten, op radio en tv en op het Internet. Ik zeg niet dat het gemakkelijk is, wel dat het mogelijk is.
Voor mij gaat de crisis niet alleen over geld, maar ook over wat er gebeurt als we zomaar de perceptie van een ander overnemen. Of het nou gaat over de perceptie van kerk, de overheid, de multinationals, de media of die van mijn buurman of buurvrouw.
Bewaard onder Actualiteit, Mening, Persoonlijk | 2 Comments
Tags: Communicatie, crisis, keuzes, media, pijn, vrijheid, woorden
Concurrentie is UIT, Co-creatie is IN
Geplaatst op 11 februari, 2009
De geluiden die ik in het bedrijfsleven opvang over concurrentie zeggen dat concurrentie de zaak wakker en scherp houdt en dat zonder concurrentie de boel maar zou indutten. Er wordt wel gezegd dat concurrentie moordend kan zijn. Ik denk dat bedoeld wordt dat concurrentie moordend is voor onze planeet en moordend voor ons welzijn.
Volgens de zo geprezen marktwerking leidt concurrentie tot betere producten tegen lagere prijzen. Maar ik geloof daar nu niet meer in. Concurrentie is voor mij een dogma uit een oude doos.
De meest wezenlijke behoefte die wij mensen met elkaar delen is de behoefte om een bijdrage te leveren. Deze behoefte vertaalt zich naar co-creatie, participeren in het samen creëren. Één van de meest inspirerende ontwikkelingen op dit gebied vindt momenteel plaats op het Internet waar steeds meer innovatieve producten en diensten ontstaan. Mensen vormen er intelligente groepen en leveren in flexibel netwerkverband een bijdrage.
Co-creatie gaat over het samen delen en over het geloof in overvloed. Concurrentie gaat over het tegen elkaar strijden en het geloof in schaarste. Concurrentie is UIT. Co-creatie is IN.
Bewaard onder Mening, Ondernemen | 2 Comments
Tags: Ondernemen, overvloed
Creative commons
Zwerven door het alledaagse © 2007 door Peter de Kock is in licentie gegeven onder CC BY-NC-SA 4.0
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.