Debat of samenwerken

Geplaatst op 14 september, 2014 

Politicus A zegt iets. Politicus B bestrijdt dat. Debat heet dat.

Politicus A zegt iets. Politicus B zegt ‘Hey, daar heb ik ook een idee over, hoe kan ik je helpen? Samenwerken heet dat.

Lees ook: ga toch samenwerken

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: ,

Wat die hoogspanningsleidingen weerspiegelen

Geplaatst op 9 september, 2014 

Hoogspanningsleidingen, waar staan die voor, wat spiegelen ze ons terug? Om eens drie dingen te noemen:

Want laat dat nou precies zijn wat diezelfde hoogspanningsleidingen hier in de wijk teweeg brengen:

Natuurlijk is er verzet tegen de plannen om die hoogspanningsleidingen rakelings langs de wijk te laten lopen en zijn de hoogspanningsleidingen de ‘vijand’ die bestreden moet worden’. Maar nu die leidingen er nog niet zijn, is het ook een ‘vriend’ die ons helpt aan verbinding, energie en voeding. Een mooie symboliek die hoogspanningsleidingen.

Zou het dan ook zo werken dat als we ons maar genoeg focussen op verbinding, energie en voeding in de wijk, die hoogspanningsleidingen hun rol hebben gespeeld en ze niet meer nodig zijn? We zullen het zien. Op dit moment gonst het van de verbindingen en knettert het van de energie en voeding in de wijk.

Lees hierover ook: ‘Het beste wat jullie kan overkomen‘

Bewaard onder Mening | 4 Comments

Tags: , , ,

Het beste wat jullie kan overkomen

Geplaatst op 7 september, 2014 

Een paar maanden geleden was ik op het stadhuis voor een bijeenkomst ’12 jaar Succesvol Buurtpreventie’ in Oosterhout.

Na afloop kwam ik in gesprek met een aantal dames uit de wijk Dommelbergen. Ze beklaagden zich erover dat ze in hun wijk maar geen mensen meekregen om mee te doen met activiteiten in de wijk.

Het beste wat jullie kan overkomen is dat er midden in jullie wijk een chemische fabriek wordt gebouwd. Moet je eens zien hoe snel mensen mee gaan doen.

Dat is wat ik zei, voor de grap. Ze konden er wel om lachen.

Maar het kan wreed lopen want in onze wijk Oosterheide staat zoiets dergelijks te gebeuren. Geen chemische fabriek maar wel 380kV hoogspanningsleidingen rakelings langs de wijk, langs woningen en scholen en dwars door natuurgebieden.

Heel de wijk in beroering natuurlijk.

Niks is 100% goed of 100% slecht. Of die hoogspanningsleidingen er daadwerkelijk komen weet ik niet maar het ziet er op dit moment wel naar uit. Maar dit is wat de plannen ook teweeg brengen: dat mensen uit de wijk in actie komen, spontaan een petitie starten, een Facebook community beginnen, een flyer ontwerpen en die verspreiden. Mensen zijn op zoek naar wegen en manieren om voor hun wijk te zorgen. De gemeente is daar ook naar op zoek en kan niet anders dan die zoektocht samen met de bewoners ondernemen. Ja, we gaan samenwerken.

De wijk is in beweging met hopelijk als uitkomst dat het traject voor de hoogspanningsleidingen wordt herzien. Maar ook met deze uitkomst: dat de wijk weer een flinke stappen heeft gezet om die samenleving te worden die we allemaal graag willen, waarin we allemaal samen zorg dragen voor onze wijk. En dat we allemaal zeggen: dit is onze wijk, als je dat maar weet.

Je kunt ons steunen door deze petitie te ondertekenen:
http://www.petities24.com/geen_hoogspanningsmasten_door_oosterhout

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: ,

Je gevoel analyseren

Geplaatst op 5 september, 2014 

Dat intrigeert me dan, dat gevraagd wordt boosheid te onderzoeken, analyseren en verklaren.

Dan denk ik:

1. We hebben allemaal honderd miljoen redenen om af en toe eens lekker boos te zijn.

2. Stel je eens voor dat je je blij voelt en dat iemand dan vraagt dat te onderzoeken, analyseren en verklaren. Dan zeg je toch ook ga toch snel weg.

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags: , ,

Wie hoort dit te doen of wie wil dit doen?

Geplaatst op 4 september, 2014 

Een irritatie en de vraag wie hoort dit te doen, wie hoort dit probleem op te lossen, wie is verantwoordelijk?

Een irritatie en de vraag: wie wil dit doen, wie wil dit probleem oplossen, wie heeft zin vanuit vrijheid en blijheid bij te dragen?

Het oude denken gaat over wijzen naar een ander. Het nieuwe denken over jezelf lanceren.

Bewaard onder Mening | 4 Comments

Tags: ,

Reclame voor vrede

Geplaatst op 23 augustus, 2014 

Daar zit je dan ineens met bebloede kinderlijken in je gezicht. Het onderschrift wat zoiets als ‘gruwelijke beelden maar ik deel ze toch maar…‘  Social media heet dat. Na een weekje totally offline komt zoiets dan extra hard aan.

Vorige week was de documentaire over het John Lennon / Plastic Ono Band album op tv.

John Lennon sprak daarin over ‘advertisement for war’. Al die oorlogsbeelden op tv, in kranten en tijdschriften, noemde hij reclame voor oorlog. Voor hem en Yoko aanleiding voor de bed-ins for peace want, zo legde hij uit, we hebben reclame voor vrede nodig.

Dankzij social media hoeven wij niet eerst wereldberoemd te worden en in een dure hotelkamer in bed te gaan liggen om reclame voor vrede te maken. Onze enige ‘hindernis’ is de vraag waar we reclame voor willen maken: voor oorlog of voor vrede?

Bewaard onder Mening, Muziek | 12 Comments

Tags: , ,

Leef groots en doe iets kleins

Geplaatst op 3 augustus, 2014 

Ik snap het niet, dat kleine stapjes zo betekenisloos worden gemaakt. Alsof alleen het grote telt.

Maar grote stappen bestaan niet. Elke grote stap is een aaneenschakeling van een heleboel kleine stapjes. Waarom zou je dan nog langer kleine stapjes kleineren als je weet dat ze deel uitmaken van iets groots?

Maar ik snap het toch wel een beetje. Want iedereen is in staat iets kleins te doen. Iedereen, niemand uitgezonderd. Dat betekent dat we allemaal in staat zijn dag in, dag uit, bij te dragen aan iets groots. En mijn god, was is dat beangstigend zeg om met iets groots bezig te zijn, iets dat zo groot is dat we het niet eens kennen en waar we toch aan meewerken.  Hoe komen we dan onder die angst uit? Simpel: door het kleine te kleineren en betekenisloos te maken want dan hoeven we lekker niks te doen. We hebben dan een goed excuus bedacht.

Zo las ik in de discussies over het per ongeluk maaien van het door vrijwilligers aangelegde bijenveld dat een veld meer of minder voor de bijen niet uitmaakt.

Diezelfde vrijwilligers hebben toch echt 120 uur vrijwilligerswerk in dat veld geïnvesteerd vanuit de overtuiging dat hun bijdrage, hoe klein ook, wel degelijk uitmaakt. En gelijk hebben ze want dat geploeter in dat veld en het zaaien van de zaadjes is nu, mede dankzij het per ongeluk maaien, hard op weg de relatie met de gemeente te veranderen. Eigenaarschap over eigen wijk is nu voelbaar geworden door het verlies van iets moois en mensen laten zich horen.  Het verandert alles.

Elk bijenveldje, elke bloem, kan helpen het verschil te maken. Een flesje zwerfafval opruimen helpt ook het verschil te maken, een bemoedigend woord voor iemand die het even moeilijk heeft ook.

Verandering is een aaneenschakeling van kleine stapjes. Er heeft nog nooit iets groots plaatsgevonden zonder dat daar een heleboel kleine stapjes aan vooraf gingen.

En dan nog even iets anders: door kleine stapjes te zetten blijf je ook nog eens onder de radar van het reptielenbrein.

Lees ook:

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags: , , ,

Grote veranderingen

Geplaatst op 11 juli, 2014 

Stel je voor dat je voor een grote verandering staat: verandering van baan, een andere partner, verhuizen naar een andere stad, je baan opzeggen en dat boek schrijven waar je al jaren van droomt of alles achter je laten en een jaar lang de wereld rondreizen.

En stel je dan voor dat je aan de vooravond van die grote verandering door een erehaag van mensen mag lopen, rennen of dansen die luid applaudisseren en jou toejuichen.

En stel je voor dat je niet alleen door die erehaag loopt, rent of danst, maar dat je dat met een heleboel andere mensen doet die voor dezelfde verandering staan als jij.

Zou die grote verandering dan niet ineens een stuk gemakkelijker worden? Zou die grote verandering niet ineens een feestje worden in plaats van iets om bang voor te zijn?

Bij Kindcentrum de Ontdekking hebben ze zo’n ritueel.

Op de laatste woensdag van het schooljaar verzamelen alle kinderen, leerkrachten en ouders zich op het schoolplein. Als eerste is groep acht aan de beurt. Door een dikke rij kinderen, leerkrachten en ouders lopen, rennen en dansen ze van de schoolingang naar de uitgang die symbool staat voor de grote wereld buiten de zo vertrouwde school. Er is muziek, applaus en toejuichingen.

Daarna is groep 7 aan de beurt voor hetzelfde ritueel. Alleen lopen, rennen en dansen zij niet naar de uitgang maar naar hun nieuw leerkracht die aan de overkant van het schoolplein staat en met wie ze na ze zomervakantie een jaar samen zijn.  En zo komt elke groep aan de beurt.

Het is een ontroerend ritueel en oh zo belangrijk. Ik heb er weinig behoeft aan om in wrok terug te kijken naar mijn schooltijd maar zo’n ritueel had ik ook wel gewild.  Het staat misschien haaks op het beeld dat het journaal en de kranten ons voorschotelen maar de wereld is in rap tempo enorm aan het verbeteren.

Het werd tijd.

Bewaard onder Mening | 3 Comments

Tags: , , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →