Hey aannemer, gedraag je als een goede gast
Geplaatst op 26 september, 2013
Je woont in een leuke wijk en alles gaat er z’n gangetje. Natuurlijk gebeurt er ook wel eens iets dat minder leuk is maar over het algemeen heb je het er best naar je zin.
En dan: EEN PROJECT.
De gemeente en een grote opdrachtgever besluiten midden in je wijk te gaan bouwen. Een woning/woningen, een winkel/winkels of kantoor/kantoren. En meteen neemt de gemeente ook even de riolering onder handen.
Er komt een inspraakronde en je denkt dat het niet zo’n vaart zal lopen. Tot later de eerste zware machines door je straat denderen. Als je geluk hebt duurt zo’n project een half jaar. Als je pech hebt nog veel langer. Zet je kwaliteit van leven maar gerust op een veel lager pitje want wat er gaat gebeuren is ingrijpend.
Verschillende aannemers gaan als een bezetene aan het werk want die klus moet op tijd af. Het bestek is hun Bijbel en kosten en tijd worden nauwgezet in de gaten gehouden. In wat eerst een enorme puinhoop middenin je wijk wordt, begint de bouw. Ze zijn gefocust die aannemers, ze hebben een duidelijk doel voor ogen. Ze zien het doel elke dag op tekening staan en laten dat pas los als het er in alle glorie staat.
Maar met een doel voor ogen worden ze blind voor al het andere.
Aannemers die middenin een woonwijk werken, zijn daar te gast en horen zich als goede gasten te gedragen. Maar dat hebben ze helemaal niet in de gaten want ze hebben een doel.
Het doel is heilig en de omgeving waarin ze aan dat doel werken, jij en je wijk, is onzichtbaar voor ze. En als het doel is gerealiseerd zijn ze weg. Een goede gast zou afscheid nemen en bedanken voor de gastvrijheid maar zij niet. Er wacht immers weer een volgend doel.
Bewaard onder Mening | 4 Comments
Tags: aannemers, bouwen, buurtbeheer, doelen, focus, gastvrijheid, gemeente
Waarom je overlast in je buurt of wijk beter wel kunt melden
Geplaatst op 23 september, 2013
Dat was een interessant gesprek bij de gemeente Oosterhout, een eyeopener. Het ging over overlast en de aanpak daarvan. Het werkt dus ongeveer zo.
Meldingen van overlast komen in een systeem terecht. Via statistieken wordt regelmatig bekeken in welke wijken en buurten de meeste overlast voorkomt en op grond daarvan wordt de aandacht verdeeld die nodig is voor de aanpak van de overlast. Die aandacht vertaalt zich bijvoorbeeld naar de inzet van gemeentelijke handhavers in je buurt of wijk.
Zo krijgt het centrum van de stad bijvoorbeeld relatief veel aandacht omdat de statistieken zeggen dat daar veel meldingen vandaan komen. Andere wijken en buurten krijgen geen of minder aandacht omdat daar volgens de statistieken weinig of geen meldingen vandaan komen.
Als je dus vindt dat er in jouw wijk of buurt sprake is van overlast en je wilt dat die wordt aangepakt, dan moet je ervoor zorgen dat jouw wijk of buurt in de statistieken scoort. Dat doe je door overlast te melden.
Mensen die zeggen dat ze niet melden omdat het er toch niks mee gebeurt hebben bijna gelijk. Alleen moeten hun woorden even worden omgedraaid: er gebeurt niks omdat ze niet melden.
Dus overlast van klein tot groot: melden die handel. Want jij kunt wel vinden dat er een probleem is met overlast in je buurt of wijk, pas als de statistieken dat zeggen gebeurt er wat.
Nou is deze blogpost niet bedoeld als pleidooi voor of tegen deze werkwijze. Als dit is zoals het bij de gemeente werkt en je wilt iets doen voor je buurt of wijk, weet je wat je bijvoorbeeld kunt doen. Melden geeft natuurlijk geen garanties dat de overlast meteen wordt verholpen. Nee, dan het niet melden, dat geeft wel garanties. Namelijk dat er niets gebeurt.
Bewaard onder Mening | 2 Comments
Tags: buurtbeheer, Oosterhout, overlast
Snoeien tot de dood erop volgt
Geplaatst op 13 september, 2013
Het standpunt van de gemeente Oosterhout is veelbelovend: die bosjes blijven staan want er is al zo weinig groen. Dus wordt vanwege de verkeersveiligheid besloten ze alleen te snoeien.
Kijk, dat vind ik nou een win-win situatie: het groen blijft behouden en het zicht voor de automobilisten wordt verbeterd. Iedereen blij? Ja. Nee, toch niet want iemand mompelt nog dat er misschien ‘per ongeluk’ maar wat zoutzuur over de bosjes moet.
En dan breekt een mooie lange warme en droge zomer aan en roept de gemeente iedereen op om zelf voor het groen in de buurt te zorgen en het water te geven. Goed idee gemeente Oosterhout, ik doe mee en deel flinke gieters water uit.
En dan is die zomer ineens voorbij. Regen, veel regen, het lijkt wel herfst. Aan water geen gebrek meer.
De bosjes liggen zielloos langs de kant van de weg, met wortel en tak weggerukt van de plaats waar ze stonden. Het verhaal van de gemeente is dat het snoeien zodanig is gebeurd dat de bosjes het niet hebben overleefd.
In vind het een droevig verhaal.
Over een tijdje wordt er nieuw groen geplant, dat weer wel. Dus waar maak ik me druk om? Waar ik me druk om maak is dat niet meer mensen zich druk maken om wat er in hun eigen buurt gebeurt. Alsof ze vergeten zijn dat de buurt waar ze wonen niet van de gemeente is maar van wie er woont. De gemeente mag daar zorgtaken uitvoeren waar de bewoners in de vorm van allerlei belastingen en heffingen stevig voor betalen. En over die zorgtaken is afstemming nodig, niet op de kantoren van het gemeentehuis maar in de buurt, met de bewoners.
Lees ook: Buurtdemocratie
Bewaard onder Mening, Persoonlijk | 6 Comments
Tags: buurtbeheer, groen, Oosterhout
De economie van het weggeven
Geplaatst op 12 september, 2013
Je hebt websites als Marktplaats waar tweedehands spullen door tussenkomst van ouderwets geld van eigenaar veranderen. En je hebt websites waar spullen zonder tussenkomst van ouderwets geld van eigenaar veranderen. Als voorbeeld hiervan het initiatief ‘Ik geef weg – Walcheren‘ van Edwin Mijnsbergen. Gratis spullen weggeven die je toch niet meer nodig hebt, wat geweldig.
De impact hiervan is groter dan we denken want hoe meer van dit soort initiatieven, hoe lastiger het voor bedrijven en organisaties wordt om geld te vragen voor hun spullen. En zo groeit de economie van het gratis en krimpt de economie van het geld.
Waarom krijgt de economie van het geld zoveel meer media aandacht dan de economie van het gratis? De economie moet toch groeien volgens de dames en heren economen? Nou, dat doet de economie van het gratis.
Lees ook:
Bewaard onder Mening | Reageer
Tags: economie, Edwin Mijnsbergen, geld, gratis, media
Het kostbare goed dat autonomie heet
Geplaatst op 9 september, 2013
Bij het rode stoplicht stopte ik naast hem en wees naar de rijweg: jij hoort daar te rijden, niet hier op het fietspad.
Hij was me eerder op datzelfde fietspad al voorbij gescheurd en toen we voor het stoplicht naast elkaar stonden was dat een mooi moment voor een korte evaluatie van de verkeersveiligheid. Veel tijd was daar niet voor want het stoplicht ging op groen maar gelukkig was hij zo sportief om naast me te blijven rijden.
Zijn argument, wijzend op de weg naast ons: daar wordt veel te hard gereden, 70, 80 km per uur waar 50 km per uur de maximum snelheid is. Daar voel ik me op mijn brommer niet veilig.
Daar heeft hij een punt. Op die weg wordt inderdaad veel te hard gereden. Dat komt onder andere omdat de weg eruit ziet als een stuk snelweg maar het is in de bebouwde kom en bordjes dat je er 70 of 80 mag ontbreken en dan hoor je er toch echt 50 te rijden. Maar laten we even kijken naar de cijfers en reken met me mee.
Jij rijdt op de rijbaan 45 waar sommige automobilisten 80 rijden. Dat is 1,78 keer jouw snelheid. Dat vind jij gevaarlijk en daarom rijd je op het fietspad. Op dat fietspad rijden de meeste fietsers ongeveer 15 km per uur. Jij op je brommer rijdt er 45 km per uur, dat is 3x de snelheid van de meeste fietsers. Daarmee creëer jij hier op het fietspad een snelheidsverschil dat nog groter is dan op de rijbaan. En dat vind jij niet gevaarlijk?
Ik zou me op de brommer ook niet zo erg happy voelen op die rijbaan. Er wordt hard gereden, dat is een feit. Maar als je dan omwille van je eigen veiligheid met je brommer op het fietspad rijdt, pas dan ten minste je snelheid aan en rij er geen 45 maar 15 of 20. Ik vind autonomie een groot en kostbaar goed, maar wel in harmonie met de omgeving.
Hij beëindigde de evaluatie trouwens met: maar ik let goed op. Hij gaf weer gas en was weg. Met 45 km per uur.
Bewaard onder Mening | 2 Comments
Tags: autonomie, harmonie, veiligheid
Buurtdemocratie
Geplaatst op 22 augustus, 2013
In Aken lopen we over een gezellig pleintje. Het is rond, ik schat ongeveer 15 meter in diameter, en helemaal omringd door flinke bomen die het plein beschermen tegen de hitte. Rondom staan ook een aantal zitbankjes.
Kijk, dit is nou zo’n prachtig pleintje waar buurtbewoners elke twee weken even een uurtje samen kunnen komen om met elkaar te bespreken hoe het in de buurt gaat, wat er naar wens gaat, wat men graag anders wil en hoe men dat gaat doen.
In elke buurt is wel een pleintje of een andere plek waar buurtbewoners regelmatig de gang van zaken in de buurt kunnen bespreken om ook echt iets te doen om het leven in de buurt nog aangenamer te maken. Samen voor de eigen buurt staan, volgens mij is dat democratie zoals het bedoeld is.
‘En wat ga jij hiermee doen?‘ vraagt hij me. ‘Ik ga erover bloggen‘ zeg ik.
Bewaard onder Mening | Reageer
Tags: buurtdemocratie, motorvakantie
Troostballonnen
Geplaatst op 7 augustus, 2013
En toen werden er in de Maastrichterlaan in Vaals troostballonnen geplaatst. Voor zowat elke winkel en elke horecagelegenheid een vrolijk bedoeld maar zielig aandoend bosje troostballonnen.
Er viel het één en ander goed te maken. De reconstructie van het eerste gedeelte van de Maastrichterlaan had voor veel overlast gezorgd, zo vertelden enkele ondernemers. En wat doe je dan: je troost met een ballon.
En omdat het eerste gedeelte van de reconstructie zo lelijk is geworden en al die mooie platanen zijn verdwenen en de nog overgebleven platanen ook gaan verdwijnen en de rest van de Maastrichterlaan ook lelijk is als daar de reconstructie gereed is, troost je met heel veel ballonnen. Dan heeft niemand het er meer over.
Bewaard onder Fotobloggen, Mening | 2 Comments
Tags: motorvakantie
Onze cultuurarme cultuur
Geplaatst op 11 juli, 2013
Vorige week aan zee las ik ‘Inferno’ van Dan Brown, een enorm spannend verhaal dat zich afspeelt in Florence en in Venetië.
Dan Brown weet de unieke kunstschatten die deze twee steden zijn helemaal tot leven te wekken. Waar je ook zit, staat of ligt terwijl je zijn boek leest: je BENT in Florence en je BENT in Venetië.
Veel kunst waarvoor we graag lange reizen maken of uren in de rij staan te wachten, is honderden jaren geleden gemaakt. Welke kunst maken we nu waarvoor mensen over honderden jaren graag lange reizen maken of uren in de rij willen staan?
Dit is wat ik denk: als Michelangelo en Leonardo Da Vinci nu zouden leven, zou niemand ze kennen. Niet omdat het geen goede kunstenaars zijn, integendeel, maar omdat we in een cultuurarme cultuur leven.
Bewaard onder Boeken, Mening | 10 Comments
Creative commons
Zwerven door het alledaagse © 2007 door Peter de Kock is in licentie gegeven onder CC BY-NC-SA 4.0
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.