Wijkziek en wijkpijn

Geplaatst op 30 July, 2014 

Na het plaatsen van het hekwerk rondom de buurtmoestuin bij Kindcentrum de Ontdekking, wilde ik tot begin september geen activiteiten in de wijk doen. Ik voelde dat het genoeg was en had behoefte er allemaal afstand van te nemen. De motorvakantie kwam dan ook als geroepen.

Tijdens de motorvakantie kreeg ik via een verontrustend voicemailbericht te horen dat het bijenveld naast activiteitencentrum de Bunthoef was gemaaid. Ik schrok, kon het niet geloven en ging aan het bellen. Pas de volgende dag kreeg ik een beeld van wat er was gebeurd. Het veld was inderdaad gemaaid, per ongeluk.

Motorvakantie is voor mij bewust Internetvrij dus ook geen blogs en social media. En dat was maar goed ook om er een beetje afstand van te nemen maar ik baalde enorm. Niet alleen dat het bijenveld was gemaaid, maar ook dat ik op deze manier toch weer de wijkactiviteiten in werd gesleurd terwijl ik daar tot september van weg had willen blijven om daarna een beslissing te kunnen nemen over hoe verder.

Zondag ben ik na thuiskomst meteen gaan kijken. Het bijenveld lag er vreselijk bij. Ik kon het niet los zien van het beeld dat ik nog had van een uitbundig veld vol bloemen, bijen en vlinders. Nu was alles weg. Ik liep over het veld en zag ons in herinnering nog hard aan het werk dit bijenveld aan te leggen. Met een grote groep vrijwilligers hebben we dat bijenveld eind april aangelegd. Nauwelijks twee maanden later stond het volop in bloei. Een project op trots op te zijn.

En dan gebeurt er iets wat ik noem ‘eigenaarschap over eigen wijk‘. Als je samen met anderen hard hebt gewerkt aan een stukje van je eigen wijk, dan ga je daar anders naar kijken en ga je er anders mee om dan wanneer je je zweetdruppels er niet hebt laten vallen.  Zo’n plek in de wijk wordt een stukje van jou en jij wordt een stukje van die plek. Wat er met z’n plek gebeurt raakt je extra hard. Je kunt extra genieten als zo’n plek ene mooie plek wordt maar het doet extra pijn als er nare dingen gebeuren.

En die nare dingen gebeurden in de vorm van aannemers. Eerst was er een aannemer die betrokken was bij de renovatiewerkzaamheden aan activiteitencentrum de Bunthoef. Een auto of busje van de aannemer was, in een poging aan de achterzijde van de Bunthoef te komen, enkele keren gedeeltelijk door het bijenveld gereden.

Bij winkelcentrum Zuiderhout ging een project van start om het parkeerterrein opnieuw in te richten. Een aannemer  die aan dat project meewerkte, had zijn hekwerk in het bijenveld gezet. Waar eerst bloemen stonden, lagen nu de betonblokken van het hekwerk.

Een andere aannemer, ook bij dit project betrokken, liet grote lappen plastic verpakkingsmateriaal rondslingeren. Een aantal van die stukken plastic kwamen in het bijenveld terecht.

De aannemer die bij de Bunthoef werkte heb ik via de beheerder van de Bunthoef laten benaderen ons bijenveld met rust te laten. De andere twee aannemers heb ik zelf benaderd.  De aannemer die het hekwerk in het bijenveld had gezet, heb ik uitgenodigd om zelf ook mee te doen aan het bijenlint en hem gewezen waar hij voor weinig geld een zakje bloemenmengsel kan kopen. Geen reactie daarop. De aannemer die het plastic had laten rondslingeren, heb ik uitgenodigd mee te doen met zwerfafval opruimen in de wijk. Geen reactie daarop.

En dan neem dat verschijnsel ‘eigenaarschap over eigen wijk’, zodanige vormen aan dat ik denk: aannemers die zich in de wijk niet als een goede gast weten te gedragen mogen van mij wegblijven. Ook al roepen ze op hun website nog zo hard over maatschappelijk verantwoord ondernemen en duurzaamheid.

Maar goed, het hekwerk werd weggehaald en er kwamen instructies om te voorkomen dat plastic bouwafval in de wijk terecht komt.  De motorvakantie brak aan en ik dacht dat het bijenveld verdere schade wel bespaard zij blijven. Tot dat ene voicemail berichtje kwam dat het bijenveld was gemaaid. En wat denk je? Weer een aannemer die een fout maakt. Een fout die het bijenveld dit keer niet kon overleven.

De bedoeling was om in het najaar met alle betrokkenen afscheid te nemen van het bijenveld en om zaad te winnen.Ook dat feestje gaat nu helaas niet door.

Ik ben er wijkziek van. Als je ergens om begint te geven neemt je kwetsbaarheid toe en plezier en pijn worden intenser beleefd. Wijkpijn is het. En daar had ik eind vorig jaar helemaal geen rekening gehouden toen ik met de activiteiten in de wijk begon.

Ik heb hier nog wel meer over te bloggen maar deze over de wijkpijn moest er als eerste uit. Dat heb je met pijn, dat wil het uitschreeuwen.

Over het project bijenveld lees je op de wijkblog Oosterheide.

Meer over aannemers die te gast zijn in je wijk lees je in:

Bewaard onder Persoonlijk | 11 Comments

Tags: , , , , , , ,

Hey wijk, gedraag je als goede gastheer/gastvrouw

Geplaatst op 9 October, 2013 

In een aantal recente blogs heb ik het verhaal over wat ik graag wil dat er gebeurt als er midden in een woonwijk een bouwproject van start gaat, wel flink op het bordje van de aannemers gelegd:

De aannemer als goede gast in de wijk, dat gaat natuurlijk alleen werken als diezelfde wijk ook een goede gastheer/gastvrouw is. En dat waren we in de wijk niet.

Wat hadden we in de wijk kunnen doen?

We hadden de aannemers voor koffie met iets lekkers kunnen uitnodigen in het nabijgelegen wijkcentrum.  Dan hadden we daar persoonlijk kennis met elkaar kunnen maken en specifieke details over de directe omgeving van het bouwproject uitwisselen. Bijvoorbeeld: die meneer die op nummer X woont heeft last van astma. Als jullie met machines gaan werken die veel stof veroorzaken, waarschuw hem dan ruim van te voren zodat hij maatregelen kan nemen.  We hadden van te voren een buurtblog kunnen starten en de aannemers uitnodigen zich daar voor te stellen en om af en toe eens een gastblog te schrijven over het bouwproject. We hadden de aannemers voor de buurtblog ook kunnen interviewen.

Ik weet niet of zoiets in Nederland als eens is gedaan maar ik zie het helemaal zitten. Dan wordt bouwen in harmonie met de omgeving pas echt harmonie.

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: , , , ,

Hey aannemer, gedraag je als een goede gast – deel 2

Geplaatst op 2 October, 2013 

Een gevalletje van om half zes ‘s morgens wakker worden. Op een zaterdag. Onvrijwillig.

Het geluid van een hamer die hard tegen stalen pijpen slaat maakt verder slapen onmogelijk. Ik probeer het even te negeren, misschien houdt het snel weer op. Maar dat doet het niet.

Ik trek snel wat kleren aan en ga naar buiten naar de bron van het lawaai.  Daar staat inderdaad iemand een bouwsteiger af te breken, alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat op zaterdagochtend half zes te doen terwijl iedereen in de wijk nog slaapt.

Ik roep. Hij hoort me. Ik doe mijn beklag. Twee van zijn collega’s mengen zich in het gesprek. Noemen mijn reactie ‘kinderachtig’ en ‘gezeik’.  Eentje zegt dat hij er niets mee te maken heeft dat iedereen wakker wordt maar dat hij het werk op tijd af moet krijgen. Ik vraag hem voor welke aannemer hij werkt. Dat wil hij niet zeggen.

Diezelfde zaterdag is de bouw iets na de middag verlaten. Iedereen al naar huis.  Dan hadden ze die ochtend ook wel een paar uur later kunnen beginnen.

Later, na tussenkomst van de gemeente Oosterhout, laat de hoofdaannemer weten dat met de betreffende onderaannemer (de naam daarvan krijg ik niet te horen) was afgesproken dat er alleen gevoegd zou worden.

Weet hoe de rollen zijn verdeeld, weet wie de gastheer/gastvrouw is en wie de gast. Wij, de wijk, zijn gastheer en gastvrouw en jullie, aannemers, zijn de gasten.  Met dit grondbeginsel hoort elk bouwproject te beginnen.

Lees ook: Hey aannemer, gedraag je als een goede gast

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: , , , ,

Hey aannemer, gedraag je als een goede gast

Geplaatst op 26 September, 2013 

Je woont in een leuke wijk en alles gaat er z’n gangetje. Natuurlijk gebeurt er ook wel eens iets dat minder leuk is maar over het algemeen heb je het er best naar je zin.

En dan: EEN PROJECT.

De gemeente en een grote opdrachtgever besluiten midden in je wijk te gaan bouwen. Een woning/woningen, een winkel/winkels of kantoor/kantoren. En meteen neemt de gemeente ook even de riolering onder handen.

Er komt een inspraakronde en je denkt dat het niet zo’n vaart zal lopen. Tot later de eerste zware machines door je straat denderen. Als je geluk hebt duurt zo’n project een half jaar. Als je pech hebt nog veel langer. Zet je kwaliteit van leven maar gerust op een veel lager pitje want wat er gaat gebeuren is ingrijpend.

Verschillende aannemers gaan als een bezetene aan het werk want die klus moet op tijd af.  Het bestek is hun Bijbel en kosten en tijd worden nauwgezet in de gaten gehouden.  In wat eerst een enorme puinhoop middenin je wijk wordt, begint de bouw.  Ze zijn gefocust die aannemers, ze hebben een duidelijk doel voor ogen. Ze zien het doel elke dag op tekening staan en laten dat pas los als het er in alle glorie staat.

Maar met een doel voor ogen worden ze blind voor al het andere.

Aannemers die middenin een woonwijk werken, zijn daar te gast en horen zich als goede gasten te gedragen. Maar dat hebben ze helemaal niet in de gaten want ze hebben een doel.

Het doel is heilig en de omgeving waarin ze aan dat doel werken, jij en je wijk, is onzichtbaar voor ze. En als het doel is gerealiseerd zijn ze weg. Een goede gast zou afscheid nemen en bedanken voor de gastvrijheid maar zij niet. Er wacht immers weer een volgend doel.

Bewaard onder Mening | 4 Comments

Tags: , , , , , ,

Deze blog maakt gebruik van cookies Privacy informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close


Fatal error: Allowed memory size of 33554432 bytes exhausted (tried to allocate 395052 bytes) in /home/peterdek/public_html/wp-content/plugins/wordfence/vendor/wordfence/wf-waf/src/lib/utils.php on line 151