De macht van de klacht

Geplaatst op 14 maart, 2015 

Gefeliciteerd klagers, jullie hebben het voor elkaar. Niet bij alle bedrijven en organisaties maar wel bij een aantal: ze zijn bang voor jullie.

Ze laten hun doen en laten afhangen van jullie klacht-kracht. Nieuwe dingen, mooie dingen, lekkere dingen, spannende dingen  en frisse dingen worden niet zelden bij voorbaat al afgeserveerd uit angst voor klachten. En met die mooie dingen die deze bedrijven en organisaties wel doen wordt niet naar buiten getreden uit angst voor wat jullie erover zeggen. Jullie namen vallen zelfs tijdens vergaderingen.

Het is niet dat jullie daarmee moeten ophouden, oh nee. Het is dat die bedrijven en organisaties wat meer visie nodig hebben en vooral durf. Eigenlijk helpen jullie dit soort bedrijven en organisaties die durf te ontwikkelingen maar ze pakken jullie uitnodiging niet op.

Op termijn gaan deze bedrijven en organisaties verdwijnen. Niet door jullie, niet dankzij jullie maar door zichzelf.

Bewaard onder Mening | 6 Comments

Tags: , , ,

Bouwen in de wijk is contact met de wijk

Geplaatst op 6 maart, 2015 

Soms lees je iets en ben je ineens een paar jaar terug in de tijd.

Het is 2013 en midden in een woonwijk moet een supermarkt worden gebouwd. Moet omdat de inspraakavond van de gemeente weinig tot de verbeelding overlaat. Die inspraak is er alleen voor de vorm want die supermarkt gaat er gewoon komen zo blijkt als zelfs een woordvoerder van de gemeente laat weten de concurrentie goed is voor de twee ander supermarkten die er al zijn binnen een straal van 50m.

Tijdens een bijeenkomst met de gemeente en de aannemers die de klus gaan uitvoeren vraag ik de omwonenden bijvoorbeeld via social media op de hoogte te houden van de geplande bouwactiviteiten zodat we weten waar we aan toe zijn en we kunnen anticiperen.

Gemeente en aannemers: zover zijn wij nog niet. Geen probleem zeg ik, dan help ik jullie erbij.

Het gratis aanbod word geweigerd en niet veel later trekken de aannemers zoals een leger dat doet de wijk binnen om daar voor een half jaar bezit van te nemen.

De systeemwereld van organisaties en bedrijven is ingericht om onpersoonlijk te zijn omdat efficiency voorop staat.  Zet zoiets midden in de leefwereld die een wijk is en dan wordt communicatie voor de systemwereld een pain in the ass dus hop: contact met de omgeving minimaal en het binnen de gestelde termijn en kosten opleveren maximaal.

Arnhem onderzoekt ‘plicht’ tot informeren buurt over bouwprojecten is wat ik las en waarmee ik versterkt met de kennis en ervaring van nu terugkijk op wat er in 2013 is gebeurd. Ik kan het nog steeds niet geloven dat de gemeente en aannemers toen zo’n enorme kans lieten liggen.

Hoewel? Als ik het bekijk vanuit de kloof tussen systeemwereld en leefwereld dan begin ik het te begrijpen en het is precies op dit punt waar onze hele samenleving aan het veranderen is: alles wordt weer menselijker. Het werd tijd. Applaus voor Arnhem.

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: , , , , ,

Waarom mensen het mooiste werk laten liggen

Geplaatst op 1 maart, 2015 

Het citaat komt uit het boek van Clive Hamilton: Requiem for a Species – Why we resist the truth about climate change.

Ik heb het boek uit en leef nog steeds. Mijn god wat een verhaal en wat kan ik ermee? Ik heb wel een draadje in het boek gevonden waar ik op kan voortborduren maar niet voordat ik eerst even de tijd neem het boek te laten afdalen.

Maar nu eerst dat citaat uit het boek van Clive Hamilton:

Reneé Lertzmann argues that inaction does not mean the absence of caring, but may be a strategy to defend ourselves from the anxiety and distress that follow from allowing ourselves to care too much. If I don;t care, I won’t feel bad.

Ik gebruik het citaat graag even in een andere context, die van om je eigen straat, buurt en wijk geven. Zoals ik dat sinds eind 2013 ervaar ligt het mooiste werk dat je kunt doen op je te wachten in je eigen straat, buurt en wijk. Velen zien het liggen, dat geloof ik echt, maar lopen er liever met een grote bocht omheen. Ik snap waarom dat is: uit emotionele zelfbescherming.

Het klopt dat als je in je eigen straat, buurt of wijk aan de slag gaat met om het even wat, je veel dieper geraakt wordt door wat je er tegen komt. Het is in dat opzicht net als met een hevige verliefdheid, ook dan zijn de emoties over het hele spectrum veel intenser.

Die emoties worden wel eens verkeerd verstaan, bijvoorbeeld als je je geraakt voelt door iets wat in je eigen straat, buurt of wijk mis ziet gaan en waar je helemaal niks aan kunt doen. Hoe je dan reageert wordt wel eens uitgelegd als negatief en dat is een grote misvatting van mensen die er grote moeite mee hebben de boosheid, verdriet of pijn van een ander uit te houden omdat ze die gevoelens bij zichzelf maar moeilijk accepteren. Het is hetzelfde mechanisme als wanneer de relatie van een goede vriend of vriendin stuk is gelopen reageren met pijnlijke blabla dat er meer nieuwe partners zijn dan lantaarnpalen.

In de zomer van 2014 deden we met een aantal actieve wijkbewoners mee aan een culturele manifestatie waarbij we onze activiteiten in de wijk mochten presenteren. We kregen een aantal agressieve reacties op het opruimen van zwerfafval. Diep van binnen weten die mensen dat ook wel, dat als je zwerfafval gaat opruimen je er als mens door verandert, je veel meer betrokken raakt en ook kwetsbaarder wordt.  En wat is dan makkelijker dan roepen: De rotzooi van een ander opruimen? Ben je besodemieterd!

En zo blijft al dat mooie werk liggen, het blijft geduldig wachten tot we bereid zijn om te leren met al die gevoelens die dat werk oproept om te gaan. Het mooiste werk is nu eenmaal emotioneel werk.

Lees ook:

Bewaard onder Boeken, Citaten, Mening | 4 Comments

Tags: , , , ,

Begin nooit een wijkblog

Geplaatst op 20 februari, 2015 

Karin Ramaker schreef er mooie woorden over in ‘Bloggen en burgerjournalistiek?’.

Ook Michael Minneboo schreef er mooie woorden over in: In Amsterdam droom ik van New York.

Twee pleidooien om te bloggen over je eigen omgeving: over je eigen wijk of stad. En toch zeg ik: weersta de verleiding om te gaan wijk- of stadsbloggen, doe het vooral niet!

Zelf ben ik eind 2013 met een wijkblog begonnen, daartoe aangemoedigd door, jawel, Michael Minneboo en nog zo’n fanatieke en eigenzinnige blogger Edwin Mijnsbergen.

Als je met een wijkblog begint ga je anders naar je eigen wijk kijken. Je ziet mooie dingen die je vroeger niet zag. Je ziet ook minder mooie dingen waar je vroeger niet zo bij stil stond en waar je ineens wat aan wilt veranderen. En dat ga je ook doen….

Blogje na blogje na blogje gebeurt er iets met je. Eerst onopgemerkt en als je het eenmaal ziet is het te laat: je bent door het wijkbloggen verliefd geworden op je eigen wijk. En liefde doet rare dingen met je, dat weet iedereen.

Nooit kun je meer ergens onverschillig aan voorbijgaan: je wordt blij en geniet daar enorm van of je wordt boos of verdrietig en gaat iets ondernemen. En dan ga je daarover bloggen en word je nog blijer en geniet je nog meer van de mooie dingen in je wijk en je komt nog meer in actie voor de dingen die er in je wijk werkelijk toe doen.

Hadden Michael en Edwin me maar net zo gewaarschuwd zoals ik jou nu waarschuw.

Goed weekend allemaal.

Bewaard onder Mening | 5 Comments

Tags: , , ,

De wijk heeft conflicten nodig

Geplaatst op 7 februari, 2015 

In de wijk waar ik woon zijn we vorig jaar begonnen met het aanleggen van een bijenlint: bloemen voor de bijen. Hartstikke leuk om samen met andere wijkbewoners een grasveldje om te toveren tot een kleurrijke bloemenzee.

Maar de inzet is natuurlijk hoger want het gaat om de bijen. En het gaat ook nog om iets anders: als je in je eigen wijk aan de slag gaat met bloemen voor de bijen of om het even wat, verandert je relatie met de wijk, wordt de wijk een stukje meer jouw wijk.

Oosterhout samen voor de bij

 

Dit jaar willen we het bijenlint verder uitrollen en nou wil het toeval dat de gemeente op tal van plekken in de stad heesters wil vervangen door gras omdat dit goedkoper in onderhoud is. Aha, dat zijn dus potentiële plekjes voor het bijenlint.

Dan zie ik het heel simpel: de gemeente haalt de heesters weg en bespaart zich de kosten van het inzaaien en maaien van gras want in de plaats daarvan zaaien wij bloemen voor de bijen in. Iedereen blij: de bijen, de gemeente en de wijkbewoners die zo graag samen in de wijk aan de slag willen.

Maar dat ligt toch even iets anders. In gesprekken met de gemeente over het gebruik van de plekken waar de heesters verdwijnen, komt al snel de voorwaarde op tafel dat de betreffende plekken niet te dicht bij woningen mogen liggen omdat omwonenden anders gaan klagen. Wat wij bloemen voor de bijen noemen en wat de gemeente kruidenrijk gras noemt, wordt door omwonenden beschouwd als onkruid. en daar wordt over geklaagd…..bij de gemeente. En dat moet worden voorkomen.

Nou, ik denk daar toch iets anders over.

Ik begrijp heel goed de zorgvuldigheid waarmee de gemeente beslist over het al dan niet toestaan dat plekjes openbaar groen door bewoners worden gebruikt voor een bijenlint. Ik begrijp ook heel goed dat de gemeente veel ervaring heeft met bewoners die klagen over onkruid dat eigenlijk kruidenrijk gras is en dat de gemeente zich liever bezig houdt met andere dingen dan het aanhoren en afhandelen van klachten daarover.

En ik wil ook graag dat de gemeente begrijpt dat we in de wijk conflicten nodig hebben. Niet van die conflicten waarbij iedereen elkaar voor rotte vis uitmaakt en externe bemiddeling nodig is, maar conflicten in de zin van meningsverschillen rondom burgerinitiatieven zoals het uitrollen van het bijenlint.

Conflicten daarover horen in eerste instantie niet bij de gemeente thuis maar bij de betrokkenen in de wijk zelf. De wijk heeft het nodig te leren omgaan met dergelijke conflicten, omgaan met meningsverschillen en met verschillende belangen. In de politiek zijn dergelijke conflicten heel normaal en is het debat bedoeld om samen een weg te vinden naar een oplossing. In de wijk hebben we dat debat ook nodig, gevoed door conflicten. Willen we als wijk echt kunnen zeggen deze wijk is van ons, dan is het nodig dat we leren met elkaars verschillen om te gaan en dat we leren naar elkaar te luisteren, elkaar te begrijpen en samen naar een oplossing te zoeken die voor iedereen werkt.

Een verzoek tot het gebruik van een stukje openbaar groen voor het bijenlint afwijzen om eventuele klachten te voorkomen is niet goed voor de bijen en niet goed voor de ontwikkeling van de wijk. We hebben de bijen nodig om te overleven en de conflicten om te groeien.

Hoewel het bijenlint hier alleen als voorbeeld is gebruikt kun je alle ontwikkelingen rondom het bijenlint volgen op de wijkblog Oosterheide.

Bewaard onder Mening | 6 Comments

Tags: , ,

Wijkdansen

Geplaatst op 9 januari, 2015 

Ik heb geen enkele ervaring met stijldansen maar heb me laten vertellen dat er bij stijldansen eentje is die de dans leidt en dat de ander volgt.

Ik ben daar even ingedoken en kom dan dansverhalen tegen dat als leiders verkeerde grepen hanteren, dit  blauwe plekken of andere verwondingen bij de volgers kan veroorzaken. Of dat er blessures kunnen ontstaan omdat leiders niet voldoende op de omgeving letten.

In de wijk dansen we ook. De gemeente leidt, bepaalt waar ergens een enorm kantoorgebouw komt, waar een nieuwe supermarkt wordt gebouwd, dat een bibliotheek moet verdwijnen, en de wijk moet maar volgen. Dat kantoorgebouw komt er, die supermarkt ook en die bibliotheek verdwijnt en de danspartner blijft verwond achter.

Deze rolverdeling met de gemeente als leider en de wijk als volger, is het resultaat van een lang proces. Ooit was het anders en ooit wordt het anders en zal de wijk de dans leiden. Ik kijk ernaar uit.

Goed weekend allemaal.

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags: , , ,

Verbinding met de wijk begint met transparantie

Geplaatst op 2 januari, 2015 

Het verhaal is er eentje dat in veel gemeenten speelt: bezuinigen en daarom bibliotheken sluiten.

Gewoon een financieel besluit dat liefst wordt overgoten met een verhaal dat de bibliotheken toch niet meer van deze tijd zijn, dat mensen hun boeken steeds meer via het Internet downloaden of als ze iets willen weten ze niet naar de bibliotheek gaan maar Google raadplegen. En voor je het weet is het net alsof dat de redenen zijn waarom de bibliotheken moeten sluiten en dat de bezuinigingen slechts een bijkomstigheid zijn.

Ook in mijn stad gebeurt dit. In het centrum komt een gloednieuwe centrale bibliotheek en twee wijkbibliotheken, eentje in noord en eentje in zuid, worden gesloten. 90% van de collectie in de wijken komt te vervallen en wat overblijft wordt geïntegreerd in naburige activiteitencentra waardoor, zo is de uitleg, de ontmoetingsfunctie wordt versterkt.

De wijkbibliotheek wil als het ware in de genen van de wijk gaan zitten.

Het resultaat noemen we bibliotheekfunctie en zie daar het verhaal dat de wijkbibliotheek helemaal niet wordt gesloten maar slechts een ander karakter krijgt.

Inhoudelijk neem ik de bibliotheek niks kwalijk. Ga er maar aan staan als je op een dag te horen krijgt dat je een paar ton per jaar moet bezuinigen. Dan is 90% krimp in de wijk en wat overblijft inschuiven in de activiteitencentra misschien wel het best haalbare.

Wat betreft het proces is er wel een verbeterpunt.

Transparantie

Voorafgaand aan het bekend maken van de plannen voor de nieuwe wijkbibliotheken is het stil. Maanden lang horen we in de wijk niks en ook medewerkers van de wijkbibliotheek hebben geen antwoorden op vragen over de toekomst.

De bibliotheek zit niet stil want er wordt onder andere gestreden voor het behoud van een bibliotheek een kilometer of 20 verderop, de rol die we van de bibliotheek graag zien. Maar waarom is de bibliotheek zo stil over wat er met de wijkbibliotheken staat te gebeuren?

Een broedende kip moet je niet storen.

Na die zogenaamde broedperiode komt er een kuiken uit dan aan de wijk wordt gepresenteerd en dan is het de bedoeling dat wij dat kuiken liefdevol in onze armen sluiten? Het is zoveel makkelijker voor de wijk als we mee mogen doen met dat uitbroeden, als dat kuiken vanaf het allereerste begin ook ons kuiken wordt.

De wijk wil meepraten, meedenken en meedoen en dat vraagt om transparantie over de plannen van de kant van de gemeente, de bibliotheek en de betrokken activiteitencentra en de bereidheid deze plannen samen met de wijk op basis van gelijkwaardigheid vorm te geven. Net zoals de bibliotheek zo graag in de genen van de wijk wil gaan zitten, wil de wijk in de genen van de bibliotheek gaan zitten want pas dan ontstaat er iets dat van ons allemaal is.

Einde bewonersinitiatief?

De bibliotheek wil in de wijk een echt ontmoetingspunt worden. De activiteitencentra moeten plekken worden waar mensen voortdurend in en uit kunnen lopen, waar ze de krant en tijdschriften kunnen lezen en waar ze kunnen Internetten. De bibliotheek wil mensen in de wijk digitaal sterker maken.  

Sinds juni draait er in één van de activiteitencentra waar de bibliotheek eind volgend jaar intrek neemt, een Internetcafé. Dit Internetcafé is een initiatief van wijkbewoners en is voortgekomen uit het idee dat er in de wijk volop mensen wonen zonder computer of zonder Internet en dat we die via het Internetcafé hulp en ondersteuning kunnen bieden, niet alleen met computergebruik of Internetten maar ook met het gebruik van een tablet of smartphone.

Dat Internetcafé is helemaal gratis en heeft daarvoor de beschikking gekregen over een aantal computers die cursus centrum NIBA speciaal voor dat doel aan de wijk heeft geschonken. Dit initiatief is een mooi voorbeeld van burgerregie: burgers die initiatieven ontwikkelen en dat samen met andere burgers, verenigingen en ondernemers uitvoeren.

Internetcafé is alleen op dinsdagmiddag open en trekt nog niet bijzonder veel bezoekers. Desondanks is het een initiatief om trots op te zijn omdat bewoners het zelf hebben bedacht en voor elkaar hebben gekregen. En dat met nul komma nul Euro aan financiële middelen. Geld om reclame te maken is er niet en daarom moet dit initiatief het vooral van mond op mond reclame hebben.

Voor het invullen van de bibliotheekvoorzieningen, waaronder het Internetten en mensen digitaal sterker maken, krijgt de bibliotheek van de gemeente een aardige som geld mee en daar kan ons budgetloze bewonersinitiatief niet tegenop. Zoals de plannen voor de wijkbibliotheek er nu uitzien stopt ons bewonersinitiatief eind volgend jaar.

De nieuwe wijkbibliotheek wil een verbinder worden in de wijk en inspelen op initiatieven in de wijk.

Het Internetcafé is zo’n initiatief. Wie (gemeente en/of bibliotheek en/of activiteitencentrum) stelt ons alsnog, en beter laat dan nooit, de vraag: Goh, wat een mooi initiatief van jullie, hoe kunnen we jullie erbij helpen? Het zou helpen alsnog een beetje verliefd te worden op dat kuiken van een ander.

Ik denk niet dat de gemeente, de bibliotheek en de activiteitencentra hebben gedacht: weet je, deze plannen bedenken we zelf wel, daar gaan we de mensen in de wijk echt niet bij betrekken. Nee, ze hebben er volgens mij geen moment bij stilgestaan de mensen in de wijken erbij te betrekken. In deze zin is het niet eens een gemiste kans want een gemiste kans is een kans die je wel ziet maar niet benut. Nee, het is een niet geziene kans: de mensen in de wijk als blinde vlek. Ik word daar treurig van.

Hallo systeemwereld, wordt eens wakker voor onze leefwereld.

De cursief gedrukte citaten zijn afkomstig uit een uitzending van de ORTS over dit onderwerp van 20 december 2014 tijdens het programma ‘Oosterhout vandaag op zaterdag’.

Bewaard onder Mening | 4 Comments

Tags: , , , , , ,

Zachte en harde problemen

Geplaatst op 30 december, 2014 

Een zacht probleem is als de sneeuw die hier in het zuiden viel de dag na Kerst. Lekkere zachte plaksneeuw die je, als je meteen de sneeuwschep pakt, met groot gemak kunt opruimen.

Een hard probleem is diezelfde sneeuw een dag later. Na een nachtje vorst, mensen die door de sneeuw zijn gelopen en auto’s die er doorheen zijn gereden, hebben van dat zachte spul een keiharde dikke ijslaag gemaakt. Wil je dan je stoep of straat begaanbaar maken, dan heb je veel meer kracht en energie nodig dan wanneer je dat meteen na het vallen van de sneeuw had gedaan.

En zo is dat met de meeste problemen:  ze beginnen als lieve schatjes en als je maar lang genoeg wacht omdat je ze bijvoorbeeld eerst uitgebreid wilt analyseren of wilt weten naar wie je met je vinger kunt wijzen of omdat je denkt een ander lost het wel op, dan worden het keiharde monsters.

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags:

← Vorige pagina — Volgende pagina →