Mijn therapeut
Geplaatst op 14 november, 2011
Mijn therapeut:
- Is de beste therapeut die bestaat.
- Staat altijd voor me klaar, 24/7.
- Heeft eindeloos geduld.
- Voelt feilloos aan wat ik nodig heb.
- Laat me zelf het werk doen in mijn eigen tempo en op de manier doe voor mij werkt.
- Is gratis.
Over het belang van je verhalen vertellen, schrijven Dan Heath en Chip Heath in hun boek ‘De Plakfactor’ het volgende:
‘Onderzoek wijst uit dat je je beter redt uit een situatie, als je deze in je hoofd reeds hebt doorlopen. Luisteren naar verhalen is een soort vluchtsimulatie, waardoor je sneller en doeltreffender kunt reageren’
En daarom, zo schrijven ze, wisselen brandweerlieden na een brand ervaringen uit.
Om diezelfde reden schrijf en blog ik en heb er mijn ideale therapeut aan te danken: mijn dagboek. Verhalen vertellen, schrijven en delen, verandert alles.
Credits: ik kreeg het boek ‘De Plakfactor’ als cadeautje van Jos Peschen
Bewaard onder Boeken, Citaten, Schrijven | 4 Comments
Tags: verhalen vertellen
Creatief op je bek gaan
Geplaatst op 10 november, 2011
Deze week verscheen het tweede promofilmpje voor het boek ‘Opkrabbelen – nadat je op je bek bent gegaan‘ van Karin Ramaker. Het filmpje gaat over hoe creativiteit kan helpen als je wilt opkrabbelen.
Ik vroeg me na het bekijken van het filmpje zomaar voor de grap af of creativiteit ook een rol speelt bij het op je bek gaan.
Lang geleden was ik op de fiets onderweg naar het wekelijkse zondagmiddagafspraakje met wat vrienden. Onderweg kwam ik haar tegen. We stopten en maakten een praatje en ik werd al snel overdonderd toen ik merkte dat ze precies die dingen leuk vond die ik ook leuk vond. Maar als zij alles leuk vond wat ik leuk vond, dan vond ik dus alles leuk wat zij leuk vond. En dat betekende dat zij mij leuk vond en ik haar…
Toen ik een half uur later dan afgesproken op het vriendenafspraakje arriveerde, zei ik dat ik onderweg een ontmoeting had gehad die mijn leven zou veranderen.
Die ontmoeting heeft mijn leven inderdaad veranderd en, achteraf gezien, precies in de richting die ik wilde. Maar ook precies op de manier die ik niet wilde. Een jaar na dat gesprekje was ik emotioneel bont en blauw en kon ik aan de slag. Met mezelf wel te verstaan.
Misschien is alles op één of andere manier een expressie van creativiteit. Dus ook het op je bek gaan. Het is een ander scenario dan het scenario van weer opkrabbelen maar beide scenario’s staan werkelijk strak van de creativiteit. Alleen kun je dat meestal later pas zien, heel veel later.
Opkrabbelen gesprek (1) from Marco Raaphorst on Vimeo.
Credits: het promofilmpje is gemaakt door Marco Raaphorst. De gesprekleidster is Karin Ramaker andere twee meeschrijvers uit de video zijn Marieke Sweens en Katja Linders.
Lees ook:
Bewaard onder Boeken, Persoonlijk | 2 Comments
Tags: Karin Ramaker, menselijkheid, opkrabbelen
Op je bek gaan en weer opkrabbelen
Geplaatst op 27 oktober, 2011
Ja, ik ben wel eens op mijn bek gegaan. Meerdere keren zelfs in letterlijke en figuurlijke zin. Op onze bek gaan doen we individueel en, als ik de berichten zou geloven over de wereldwijde crisis, collectief.
Op je bek gaan leidt, als je een beetje van jezelf houdt en om jezelf geeft, een rouwproces in. Een ander woord voor dit rouwproces is opkrabbelen. Opkrabbelen betekent niet dat je weer opstaat en net doet alsof er niets is gebeurd. Voor werkelijk opkrabbelen is heel wat meer moed nodig, de moed om door een rouwproces te gaan.
Op je bek gaan geeft helderheid over wat je te doen staat: opkrabbelen.
Volgende maand komt het boek ‘Opkrabbelen‘ uit van Karin Ramaker. Ik ben er zelf ook reuze benieuwd naar.
Credits: de ’teaser-video’ is gemaakt door Marco Raaphorst. De andere twee meeschrijvers uit de video vind je hier: Marieke Sweens en Katja Linders.
Lees ook: Vallen en weer opstaan is wat ons tot mensen maakt
Bewaard onder Boeken, Mening | Reageer
Tags: Karin Ramaker, menselijkheid, opkrabbelen, rouwen
De logica van de macht
Geplaatst op 20 oktober, 2011
‘In een Codependent maatschappij moet iedereen iemand hebben om op neer te kijken om zich positief te voelen over zichzelf.’
Uit: Codependence – De Dans van Gewonde Zielen door Robert Burney
Ik heb deze zin uit het boek van Robert Burney verschillende keren gelezen toen ik werkte aan de Nederlandse vertaling van zijn boek. Door wat ik nu aan het lezen ben, begint de impact van het citaat van Robert Burney me pas in alle hevigheid duidelijk te worden. Ik heb het over het boek ‘The logic of power (2010)’ van Mauk Mulder.
Mauk Mulder definieert macht als een relatie. Hij heeft het dan ook over machtsrelaties, relaties waar we allemaal mee te maken hebben. In machtsrelaties gaat het om ongelijkwaardigheid: de één heeft of oefent meer macht uit dan de ander. Het boek geeft praktische voorbeelden in de vorm van observaties en analyses, van alledaagse situaties tot zeer extreme maar helaas niet zeldzame situaties op het gebied van nationale en internationale politiek. Het boek maakt duidelijk waarom veel misstanden op dit moment zijn zoals ze zijn.
Ik was niet van plan van deze blogpost een recensie te maken maar laat ik er alleen dit nog over zeggen: dit boek van Mauk Mulder MOET je echt lezen.
Geschokt als ik ben tijdens het lezen van dit boek, denk ik weer regelmatig terug aan het citaat van Robert Burney. Vanwaar toch al die ongelijkwaardige machtsrelaties, relaties met catastrofale gevolgen, gevolgen die we elke dag op het journaal zien en in de krant lezen?
Mijn antwoord is: omdat we in een codependent maatschappij leven waar iedereen iemand nodig heeft om op neer te kijken om zich positief te voelen over zichzelf.
Bewaard onder Boeken, Citaten, Codependency | 2 Comments
Tags: codependency, gewonde zielen, maatschappij, macht, relaties, Robert Burney
Vallen en weer opstaan is wat ons tot mensen maakt
Geplaatst op 10 oktober, 2011
Afgelopen vrijdag waren Karin Ramaker, Marco Raaphorst, Katja Linders, Marieke Sweens, Heide Goris en ik te gast bij Seat2Meet in Utrecht om te praten over ‘Opkrabbelen – nadat je op je bek bent gegaan’, het boek van Karin dat in November verschijnt.
Ongeveer een half jaar geleden vroeg Karin wie er zin had om mee te schrijven aan haar boek. Katja, Marieke, Heide, ik en nog twee andere meeschrijvers die er vrijdag helaas niet bij konden zijn, besloten mee te doen. Regelmatig stuurde Karin ons een aantal vragen toe (heb ik je al eens verteld dat Karin hele prikkelende vragen kan stellen? Nee? Nou, dat kan ze!) die wij dan beantwoordden als materiaal voor haar boek.
Vrijdag kwamen we samen voor een gesprek over op je bek gaan en weer opkrabbelen, een gesprek dat door Marco tot een video wordt verbouwd en die later via Karin’s blog wordt gepubliceerd.
Falen en op je bek gaan lijkt nog steeds in de taboehoek te zitten. Het glas is toch halfvol en dan praat je toch over de dingen die goed gaan, over de successen en niet over het halflege glas, de dingen die niet goed gaan of, erger nog, waar je zwaar faalt? Nee dus.
Marco gaf een treffend voorbeeld:
Als je op een verjaardag vertelt dat je zo’n leuke vakantie hebt gehad en goed weer hebt gehad en zo, dan luistert er geen hond. Maar als je begint met dat je koffers zijn kwijtgeraakt, het hotel zwaar waardeloos was en het eten een ramp, dan hangt iedereen aan je lippen.
Hoe komt dat? Op weg naar huis bedacht ik me dat verhalen over falen en mislukken, verhalen over op je bek gaan en weer opkrabbelen, het meest menselijke in ons naar boven halen: empathie.
Vallen en weer opstaan is wat ons tot mensen maakt, is waar iedereen zich in kan herkennen. Mits wel het val- en faalgedeelte van het verhaal wordt gedeeld en niet alleen het opsta- en succesgedeelte.
Bewaard onder Boeken, Mening | 2 Comments
Tags: falen, Karin Ramaker, Marco Raaphorst, menselijkheid, mislukking, opkrabbelen, succes
Codependency: stand van zaken
Geplaatst op 26 september, 2011
Al meer dan twee maanden niets over Codependency geschreven of geblogd. What’s up?
Mijn relatie met het onderwerp is aan het veranderen. Ik wil niet zeggen dat ik er helemaal vrede mee heb gesloten maar ik begin er wel anders tegenaan te kijken. Sinds ik dit fenomeen ongeveer tien jaar geleden voor het eerst leerde kennen en herkennen, is mijn relatie ermee eigenlijk voortdurend veranderd. Ben ik veranderd? Is het fenomeen veranderd? Ik denk allebei.
In het begin was het mijn ergste vijand, een parasiet die zich dagelijks volslurpte en mij leeg achterliet. Daarna ben ik er veel over gaan lezen en ging Codependency voor mij betekenen wat het voor de schrijvers betekende wiens boeken ik las.
Pas later ging ik ervaren wat het voor mij betekende: in oorlog zijn met mijzelf, met wie ik ben, met wat ik denk, voel, ervaar, nodig heb, verlang en droom. En nu? Nu begin ik ernaar te kijken als een verzameling condities en programmeringen die bedoeld zijn om me te helpen groeien, een verzameling typisch menselijke eigenschappen die in meer of mindere mate uit balans zijn geraakt, zijn uitvergroot of verkleind.
Ik merk dat ik Codependency niet meer zo nodig hoef te bestrijden en dat het me veel minder raakt als ik Codependency issues herken in mijn eigen gedrag en dat van anderen. Misschien is dat de reden dat ik er minder over schrijf en blog.
In oktober ga ik Henny Bos interviewen en gaat Henny mij interviewen. Henny is ervaringsdeskundige op het gebied van Codependency en leest en schrijft er veel over.
Ook heb ik in afstemming met Robert Burney besloten zijn tweede boek te vertalen en online te publiceren: Codependency Recovery: Wounded Souls Dancing in the light.
Of ik het ook helemaal gratis beschikbaar ga stellen zoals ‘Codependence – De Dans van Gewonde Zielen’ weet ik nog niet. Ik speel met de gedachte om het via waardebepaling achteraf te publiceren. Dat betekent dat iedereen het kan downloaden en mij achteraf betaalt in overeenstemming met wat het boek voor hem/haar waard was.
Voorlopig ben ik dus nog niet klaar met Codependency.
Bewaard onder Boeken, Codependency, Persoonlijk | 8 Comments
Tags: codependency, Henny Bos
Wat is een wonder?
Geplaatst op 12 september, 2011
‘Wat is een wonder?’ vroeg Michael Minneboo vrijdag tijdens een gezellige koffiedate in Breda. Aanleiding voor zijn vraag was de mislukking van mijn project dankbaarheid, een project waarbij dagelijks oefenen in dankbaarheid leidt tot wonderen.
Melody Beattie schreef er een boek over: Make Miracles in Forty Days. De subtitel van het boek is eigenlijk nog veel interessanter: Turning what you haye into what you want. Toen ik het bestaan van haar boek ontdekte klonk het mij als alchemie in de oren en startte ik project dankbaarheid.
Ik had niet zo 1,2,3 een antwoord op Michael’s vraag. Ja, voorbeelden dan wonderen die had ik wel, zoals ineens tien miljoen op mijn bankrekening. Legaal en belastingvrij uiteraard.
Maar wat is een wonder? Melody Beattie begint haar boek met de volgende definitie:
A miracle is when something happens that we couldn’t control, create, conceive or do on our own – whether by using willpower, strength, spirituality, skills, money, or any and all resources available to us.
Miracles aren’t supernatural. They’re how life responds when we practice universal laws, the unwritten rules governing nature, the human psyche, people, spirituality and the world.
(….)
The only qualification for it to be a miracle is that the problem or situation we want changed is beyond our ability to control or fix on our own.
De wonderen die ik op mijn doelenlijst had gezet voordat ik aan project dankbaarheid begon, zijn niet bereikt. Maar welke problemen of situaties zijn er in mijn leven veranderd sinds ik met project dankbaarheid begon en die ik zelf niet kan veranderen? Alweer een vraag waar ik geen antwoord op heb.
Misschien is het wonder wel dat er een wonder is gebeurd en dat ik niet weet welk wonder. Misschien staat het wonder net als Chinese bamboe na vijf jaar wortels kweken op het punt zichzelf te onthullen.
Bewaard onder Boeken, Citaten, Persoonlijk | Reageer
Tags: dankbaarheid, Melody Beattie, Michael Minneboo, wonderen
Kweek eerst wortels
Geplaatst op 9 september, 2011
‘Zonder al te veel interesse las ik een artikel over Chinese bamboe. Is het zaadje in de grond gestopt, dan is er ongeveer vijf jaar niets te zien behalve een minuscule loot. Alle groei voltrekt zich ondergronds: er vormt zich een complexe wortelstructuur, zowel verticaal als horizontaal. Aan het eind van het vijfde jaar loopt het Chinees bamboe in ijltempo uit, tot het een hoogte heeft bereikt van vijfentwintig meter. ‘
Paulo Coelho in zijn nieuwste boek ‘Aleph’
Al op de eerste bladzijden was ik flink geraakt door dit nieuwe boek. Zo herkenbaar, die spirituele impasse, alsof niks meer werkt, vol twijfels zitten.
Het versterkt mijn pleidooi om niet alleen successen te delen maar zeker ook de worstelingen. Ik heb soms meer steun aan het geworstel van een ander dan aan een succesverhaal. Of laat het geworstel dan in ieder geval deel uit maken van het succesverhaal.
Bewaard onder Boeken, Citaten | 8 Comments
Tags: groeien, Paulo Coelho, succes
