De bordjes vallen kapot

Geplaatst op 6 oktober, 2008 

Onderstaand artikel is geschreven voor het “papa magazine” van de website Bewuste Ouders.

Zomaar een zaterdag. Mijn partner is een dagje de deur uit en onze dochter van acht en een halve maand, en ik zijn alleen thuis. Nog niet zo lang geleden had het idee om alleen thuis te zijn met mijn dochter me nog angst bezorgd, bang dat ik haar niet de zorg zou kunnen geven die zij nodig heeft. Bang dat er niemand is om op terug te vallen als ik hulp nodig heb. Maar door in het diepe te duiken heb ik geleerd dat ik haar prima zorg kan geven en dat, als we samen thuis zijn, we het heel fijn kunnen hebben.

Zo ook zaterdag. Eerst het ochtendflesje en daarna tijd om te spelen. Als een jonge onderzoeker tijgert ze over de vloer op zoek naar nieuwe ontdekkingen. Ik voel me blij als ik haar zo bezig zie en ik merk dat ze af en toe even naar me omkijkt om te checken of er nog contact is en of het voor haar veilig is de huiskamer nog wat verder te verkennen. Om half tien is het tijd voor haar fruithapje. Dat hapt ze lekker vlot weg en ik voel me voldaan. Ik breng haar naar bed, doe haar eerst een schone luier om en verheug me op het uurtje, misschien anderhalf of zelfs nog langer, dat ik zodadelijk heb om een aan nieuwe website te gaan werken.

Terug beneden zet ik koffie en pak mijn laptop. Lekker op de bank. Laptop op schoot, koffie naast me. Door de babyfoon hoor ik haar, ze maakt nog wat geluidjes en hopelijk valt ze snel in slaap. Ineens schiet me te binnen dat ik de meterstanden van electriciteit en gas nog wil opnemen en doorgeven aan het energiebedrijf. Vlug naar de meterkast om de standen op te nemen. Standen via Internet doorgeven en de e-mail bevestiging even uitprinten voor in onze administratie map. Nu kan ik verder met de website maar dat lukt maar niet zoals ik het wil. Ik probeer van alles uit maar krijg niet het resultaat dat ik voor ogen heb. De tijd vliegt en ik hoor mijn dochter. Is ze alweer wakker? Heeft ze wel geslapen? Ik kijk op de klok en zie dat het nauwelijks een uur geleden is dat ik haar op bed heb gelegd. Even wachten, misschien valt ze terug in slaap en kan ik uitzoeken wat er op de website gebeurt. Het geluid dat via de babyfoon de huiskamer binnenkomt wordt harder. Nee, die valt echt niet meer in slaap, ik kan haar beter uit bed halen.

Het is nog te vroeg voor haar volgende maaltijd en ik laat haar weer even in de huiskamer spelen. Vanachter mijn laptop hou ik haar in de gaten maar merk al snel dat dit niet werkt. Ik kan me niet volledig concentreren op de website en tegelijkertijd op mijn dochter passen. Terwijl ze speelt, huilt ze af en toe. Misschien wil ze even contact, aanraking, even echt samen zijn. Ik pak haar op en knuffel haar maar als ik haar daarna weer op het spelkleed zet begint ze weer te huilen. Ik maak snel wat te eten voor mezelf klaar terwijl ik haar vanuit de keuken in de gaten hou. Ik zie op de klok dat het ook tijd is voor haar broodmaaltijd en maak in de keuken haar brood klaar. Dat was ik vergeten uit de diepvries te halen dus dat vraagt even tijd om op temperatuur te komen. Ik warm het op tussen mijn handen. Ik zet mijn dochter in haar stoeltje aan tafel en geef haar kleine stukjes brood terwijl ik zelf ondertussen ook wat eet. De eerste stukjes gaan prima maar daarna slaat ze mijn hand steeds weg als ik haar een nieuw stukje wil geven. Ze zal nu toch wel honger hebben? Waarom wil ze nou niks eten? Ze begint te huilen. Ik voel me gespannen, heb behoefte aan helderheid wat er aan de hand is en wat het is dat ze nodig heeft. Ik heb ook behoefte een rust en ruimte om zelf even te eten en tot rust te komen. En oh ja, die website wil ik vandaag ook afwerken.

Ik geef de broodmaaltijd op. De vloer ligt bezaaid met kruimels. Naar de keuken een flesje melk klaarmaken, hopelijk drinkt ze die wel. En dat doet ze. Omdat het daarna nog wat te vroeg is om haar naar bed te brengen laat ik haar nog even spelen maar ze heeft het zo te merken niet naar haar zin. Het is weer huilen, haar even oppakken, dan weer laten spelen en weer huilen. In gedachten probeer ik te achterhalen waarom het met die website niet wil lukken. Ik zou willen dat ze stil was maar dat is ze niet. Dingen accepteren zoals ze zijn komt bij me op. Ja, gemakkelijker gezegd dan gedaan. Het is nu haar bedtijd en ze slaapt dit keer gelukkig snel in.

In de huiskamer eerst opruimen. Broodkruimels, speelkleed, speelgoed, flesje. Nu is het even tijd voor mezelf. Even koffie maken. Terug met de website bezig. Er komt beweging in maar het kost allemaal veel meer tijd dan ik had gedacht. Ik kan wel tevreden zijn met het voorlopige resultaat. De puntjes op de i komen later wel.

Ik hoor de voordeur. Mijn partner komt thuis. Ik baal en ben blij tegelijk. Balen dat de rust en de stilte worden verbroken en blij omdat er nu ondersteuning is en ik niet meer alles alleen hoef te doen. Ik vraag haar hoe ze het heeft gehad en merk dat ik even tijd nodig heb om over te schakelen naar haar verhaal. Ze vraagt of ik onze dochter wel heb gewassen. Nee, dat heb ik niet gedaan. “Waarom heb je dat niet gedaan?” vraagt ze.

En op dat moment lijkt het wel of al die bordjes die ik met kunst en vliegwerk aan het draaien heb gehouden op hun stokjes, stuk voor stuk kapot vallen op de grond. Ik heb werkelijk geen zin om toe te lichten waarom ik iets wel of niet heb gedaan. Ik heb vreselijk mijn best gedaan en heb daar wat erkenning van nodig. Die geef ik mezelf door even in gedachten terug te filmen wat ik allemaal heb gedaan die dag.

In kritiek, want zo klinkt de waarom-vraag voor mij, heb ik nu geen trek. Wat typisch en treurig dat als mensen je iets vragen en je het voor hun ongewenste antwoord geeft er vrijwel altijd een waarom-vraag achteraan komt. En als je het voor de ander gewenste antwoord geeft komt er geen waarom-vraag. Zo “straffen” we elkaar, door elkaar waarom-vragen te stellen.

Ik hoor haar betogen hoe belangrijk het is onze dochter elke dag te wassen en hoe normaal het is om dat te doen. Ik hoor haar nauwelijks meer. Ik voel pijn en boosheid en krijg inspiratie om hierover te schrijven. Er zullen vast en zeker andere vaders zijn die deze situatie herkennen. Dat je je best hebt gedaan en dat het in de ogen van een ander niet goed genoeg is. Verschillen accepteren is soms best moeilijk.

Bewaard onder Persoonlijk, vaderschap | Reageer

Tags: , ,

Oei, ik groei geldt ook voor vaders

Geplaatst op 8 september, 2008 

Onderstaand artikel is geschreven voor de website van Bewuste Ouders

Vader zijn is een eenzame ontdekkingstocht. Aan het begin van die tocht krijg je één zekerheid mee en al het andere is onzeker. Die ene zekerheid die je meekrijgt is dat je als vader fouten zult maken. En met die bagage begin je aan je ontdekkingstocht.

In een disfunctionele samenleving als de onze krijgen we het vaderschap niet overgeleverd van onze eigen vaders. Hun schatrijke ervaringen, successen en fouten gaan domweg verloren omdat we geen cultuur hebben van elkaar verhalen vertellen. En als wij, de vaders van deze tijd, onze verhalen ook niet vertellen, dan begint de volgende generatie vaders hun tocht ook in volstrekte eenzaamheid.

En daarom moeten we zelf op zoek naar het vaderschap. Een zoektocht dwars door de jungle van steeds snellere veranderingen: wat vandaag waar is kan morgen alweer een leugen zijn. We komen er al snel achter dat ieder van ons zijn eigen vaderkoers moet uitstippelen, dat wij die koers ook stevig moet bewaken en ook dat we die koers soms moet bijstellen. Er zijn maar zat valkuilen en verleidingen die ons op de proef stellen, die ons testen. Op het werk en ook thuis vraagt, nee schreeuwt, alles en iedereen om aandacht. Alles is belangrijk en alles moet nu, de gekte van deze tijd. En juist daarom hebben we kompas nodig dat ons op onze koers houdt.

Onze intuïtie is dat kompas dat ons leidt naar ons authentieke vaderschap. En over deze zoektocht moeten we verhalen vertellen zodat de volgende generatie vaders start met een rijke bagage: onze verhalen. En misschien is er behalve de zekerheid dat we fouten zullen maken toch nog een andere zekerheid, namelijk dat we tijdens onze tocht zullen groeien. Want fouten maken is een voedingsbodem voor groei.

Bewaard onder Mening, vaderschap | Reageer

Tags: ,

Als je groeit groeit je omgeving mee

Geplaatst op 1 september, 2008 

Mijn dochter is alweer te groot voor het kinderbadje. Ze vond het aanvankelijk best leuk om in bad te gaan, vooral als we haar een beetje door het water lieten bewegen had ze dikke lol. Maar omdat ze groter en groter werd was er steeds minder ruimte in het kinderbadje om te bewegen. Ze vond er op een gegeven moment ook niks meer aan.

Sinds vorige week gaat ze in het ‘grote bad’, zittend in een badring. Dat is voor haar wel even wennen want dat grote bad lijkt ineens enorm groot. Toen ik haar vandaag zittend in de badring in dat grote bad zag had ik ineens in de gaten dat ze me eigenlijk een prachtige metafoor liet zien.

Mijn dochter is gegroeid, is letterlijk uit haar kinderbadje gegroeid. Haar omgeving (het bad) is ook groter geworden. Als je groeit groeit je omgeving met je mee. Misschien is het daarom soms zo moeilijk om te merken dat je gegroeid bent.

Bewaard onder vaderschap | Reageer

Tags: ,

De pijnshow

Geplaatst op 31 augustus, 2008 

Gisteren deed ik mee aan de pijnshow. Ik had me daar niet voor aangemeld maar ik zat er op een gegeven moment middenin. Ik had het niet zien aan komen anders had ik wel een stapje terug gezet. Toen ik er eenmaal middenin zat was leek er maar één weg te gaan: meedoen met de show en proberen te winnen. Hoewel winnen? Een pijnshow kent geen winnaars, alleen verliezers. Dat moet ook wel want anders is het geen pijnshow.

Ik gebruik de metafoor van de pijnshow voor een ruzie die ik gisteren had. Het was niet zomaar een ruzie, het was het soort ruzie dat ik wel eens op tv zie bij Dr. Phil en waar ik dan vol afschuw over zit te oordelen. Nou is zo’n tv programma als dat van Dr. Phil ook een soort pijnshow maar dat is een ander verhaal. Wat ik bedoel zijn ouders die ruzie maken in het bijzijn van hun kinderen. Verschrikkelijk vind ik dat, vreselijk moet dat zijn voor die kinderen.

Toen ik zelf vader werd had ik een aantal goede voornemens gemaakt. Nou is het gekke van goede voornemens dat als je goede voornemens maakt je er donder op kunt zeggen dat je op de proef wordt gesteld, je wordt als het ware getest. Het gebeurde al toen mijn dochter een maand of twee was. Ik haalde haar met de auto op bij een oppasadres en had haar in de Maxi-Cosi naast me in de auto geïnstalleerd. Autorijden met een baby aan boord maakt extra bewust van veiligheid dus ik reed voorzichtig. Ik reed bij een viaduct omhoog om in te voegen op de snelweg toen ik ineens werd gesneden door een andere auto die nog net voor mij wilde invoegen. Ik moest op de rem anders had ik hem geraakt. De adrenaline gutste door me heen, van schrik. Mijn eerste reactie: middelvinger omhoog. Oei! Dat was nou net iets wat ik niet had willen doen en al helemaal niet in het bijzijn van mijn dochter. Het voorbeeld dat ik haar wil geven is iedereen met respect te behandelen. Dat goede voornemen was zojuist in rook opgegaan. Ik schrok van mijn eigen reactie. Misschien heeft mijn dochter het niet opgemerkt maar daar gaat het niet om. Mijn ‘respecteer-iedereen-code’ was gebroken.

Gisteren ging er een ander voornemen om zeep: geen ruzie maken met mijn partner waar onze dochter bij is. In zijn boek “Leer van de mensen in je leven” schrijft K. Pollak dat ruzie nooit begint met de eerste zin, ruzie begint altijd met het antwoord. Ik herken dit wel en het is precies wat er gisteren gebeurde. Want zo kwam ik ineens in de pijnshow terecht: er werd iets gezegd en er kwam een antwoord en ineens was er pijn, irritatie, boosheid  en machteloosheid. Kortom, ik zat in die show. Op zich niks mis mee, pijnuitwisseling, want dat is een ruzie in mijn beleving, is onderdeel van het leven. Het is er gewoon. Geen ontkennen aan. Maar ik had me nog wel zo voorgenomen geen ruzie te maken waar onze dochter bij is. Pats! Daar ging dus weer een voornemen aan diggelen. En met dit besef was ook de pijnshow voorbij. Geen winnaars, alleen verliezers.

Als verliezer kun je dan alleen nog je wonden verzorgen. Diep ademhalen en accepteren wat er is gebeurd. En vanuit die acceptatie kun je verantwoordelijkheid nemen. Door in het bijzijn van onze dochter te zeggen dat we de ruzie betreuren en het daarna met een kus goed te maken. En zo kun je als verliezer er toch voor zorgen dat er nog wat te winnen valt, dat er zelfs voor iedereen wat te winnen valt.

Misschien zijn voornemens juist bedoeld om ooit eens te sneuvelen en is de head fake, dat wat je indirect leert als je goede voornemens maakt, juist wel om daar mee om te gaan. Om te accepteren wat geaccepterd moet worden. Om te repareren wat gerepareerd moet worden. Om te zeggen wat gezegd moet worden. Om te doen wat gedaan moet worden. Leuk is het niet, wel nuttig. Mensen zijn zo heerlijk perfect in hun imperfectie.

Bewaard onder Boeken, Persoonlijk, vaderschap | Reageer

Tags: ,

Oplossingsgerichte hefboom

Geplaatst op 22 juli, 2008 

Mijn dochter wordt morgen zes maanden. Een paar maanden na haar geboorte al heeft ze me laten zien wat een oplossingsgerichte hefboom is.

Ik merkte op een gegeven moment dat ze steeds één van mijn vingers beetpakte als ik haar een flesje melk gaf. Ze vouwde haar hele handje om één van de vingers heen van de hand waarmee ik haar het flesje gaf. Ik had eerst geen idee waarom ze dat deed.

Na een tijdje ontdekte ik dat ze door met haar handje tegen die ene vinger te duwen (van zich af) of er aan te trekken (naar zich toe) als het ware mijn hele hand bestuurde en daarmee het flesje. Zo kon ze aangeven of ze even wilde stoppen met drinken of dat ze weer verder wilde drinken.

Klein als ze was kon ze niet mijn hele hand besturen en ook niet het flesje maar ze had daar een briljante oplossing voor bedacht. Ze hoefde alleen mijn pink maar te bedienen.

Dat noem ik een oplossingsgerichte hefboom: een klein stapje zet een heleboel radertjes van het geheel in werking. Ik probeer daar steeds aan te denken als ik zelf een klein stapje zet.

Bewaard onder Oplossingsgericht werken, vaderschap | 1 Comment

Tags: ,

De gezonde babykamer

Geplaatst op 19 april, 2008 

Op nu.nl stonden onlangs twee artikelen over de babykamer:

Onderzoekers van de TU Delft adviseren om de babykamer zo vroeg mogelijk in te richten zodat alle gevaarlijke stoffen (gassen, weekmakers, formaldehyde, benzenen en biociden) tijdig uit de nieuwe meubels en verf verdwenen zijn.  Het kopen van tweedehands spullen kan volgens de onderzoekers ook een oplossing zijn.

Prima advies zo lijkt het op het eerste gezicht want als aanstaande ouder wil je toch het beste voor je kind, en dus ook een veilige en gezonde babykamer. Maar naar mijn idee ontbreekt hier toch een belangrijk stuk van het advies: Beste fabrikanten, wees creatief en innovatief en produceer veilige en gezonde producten.

Bewaard onder Actualiteit, vaderschap | Reageer

Tags:

Aanwezig en afwezig vaderschap

Geplaatst op 23 februari, 2008 

Eerder schreef ik op deze weblog over mijn wens om als vader fysiek en emotioneel aanwezig te zijn. Na een maandje ervaring in mijn rol als vader is me wel duidelijk geworden dat zoiets als een aanwezige of afwezige vader niet bestaat. Wat wel bestaat zijn momenten van aanwezigheid en ook momenten van afwezigheid. En als ik afwezig ben in mijn rol als vader, dan ben ik tegelijkertijd aanwezig in een andere rol, bijvoorbeeld die van ondernemer of schrijver.

Waar het om gaat is het bewustzijn in welke rol ik me beweeg en dat ik kan kiezen of ik en wanneer ik van de ene rol overstap naar de andere. Dit brengt plezier, heel veel plezier.

Bewaard onder vaderschap | 2 Comments

Tags: ,

Geboren worden

Geplaatst op 1 februari, 2008 

Woensdag 23 januari 2008 zijn mijn dochter en mijn vaderschap geboren. Mijn dochter is uiteindelijk via een keizersnede geboren, mijn vaderschap via een emotionele achtbaan.

Hoewel mijn dochter via een keizersnede ter wereld is gekomen heeft ze het moment van haar geboorte zelf gekozen. De apparatuur in het ziekenhuis registreerde op een gegeven moment zodanige fluctuaties in haar hartslag dat snel werd besloten tot een keizersnede. Mijn dochter communiceerde letterlijk en figuurlijk met haar hart dat ze de baarmoeder wilde verlaten.

Mijn vaderschap is als het ware gelanceerd. Ik had die nacht een moment waarop ik me in mijn hele lijf bewust was dat de bevalling ook helemaal anders kon aflopen dan gewenst. Gelukkig is mijn dochter kerngezond ter wereld gekomen maar op het moment dat ik hoorde dat haar hartslag ineens halveerde werd mijn vaderschap geboren. Ze zat op dat moment nog in de baarmoeder te wachten tot haar vader klaar zou zijn.

Bewaard onder vaderschap | 1 Comment

Tags: , , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →