De schreeuw om erkenning

Geplaatst op 25 november, 2010 

Innerlijke leefwereld

Mensen hebben een rijke innerlijke leefwereld bestaande uit gevoelens, behoeften, gedachten, herinneringen, dromen, verlangens en overtuigingen.

Uitdrukking geven aan wat er in ons leeft doet iedereen op zijn/haar eigen manier. Communicatie speelt daarbij een wezenlijke rol. We communiceren onze innerlijke leefwereld niet alleen met woorden maar ook met wat we doen, met waar we voor staan, met wat we scheppen en vernietigen. Met alles wat we doen en niet doen, communiceren we onze innerlijke leefwereld. Zo zie ik het vanuit mijn innerlijke leefwereld.

Nederland schreeuwt om cultuur

Afgelopen zaterdag deden meer dan 100.000 mensen mee aan de landelijke manifestatie Nederland schreeuwt om cultuur. Blogger, journalist en audiovisueel programmamaker Michael Minneboo maakte de volgende sfeerimpressie van de manifestatie in Amsterdam waar 20.000 mensen aan meededen:


 

Later hadden Michael en ik een interessante uitwisseling over de vraag: wat communiceren al deze mensen eigenlijk?

Communicatie op inhoud

Het meest voor de hand liggende antwoord is natuurlijk dat deze mensen hun ongenoegen communiceren over de aangekondigde bezuinigingen op kunst en cultuur. Op inhoudsniveau van de communicatie is dit waar. Luisteren naar het inhoudsniveau van de communicatie is wat we meestal doen. Als we alleen op inhoudsniveau luisteren, kunnen gemakkelijk conflicten ontstaan. In het voorbeeld van de manifestatie kunnen mensen zeggen dat ze het juist goed vinden dat er op cultuur wordt bezuinigd. Zo ontstaan voor- en tegenstanders die met allerlei argumenten hun punt inhoudelijk duidelijk maken.

Communicatie vanuit de innerlijke leefwereld

Op het niveau van de innerlijke leefwereld van deze mensen, kunnen we iets anders horen en zien dan wat ze letterlijk van zich af schreeuwen. Bijvoorbeeld hoe ze zich voelen en welke behoeften ze communiceren.

De mensen voelden zich bijvoorbeeld boos en bezorgd, gevoelens getriggerd door het idee dat er bezuinigd wordt op kunst en cultuur en wat dit mogelijk voor hun toekomst en die van Nederland betekent.

De mensen die meededen aan de manifestatie hadden ook behoeften, sommige bevredigd, andere onbevredigd. Meedoen aan de manifestatie was voor sommigen een manier (strategie) om voor hun behoefte aan zelfexpressie en creativiteit te zorgen. Maar de mensen hadden ook onbevredigde behoeften zoals de behoefte aan erkenning, erkenning voor wat kunst en cultuur voor deze mensen betekent. Maar ook de behoefte aan autonomie. Mensen die voor hun broodwinning afhankelijk zijn van kunst en cultuur en die nu mogelijk hun baan verliezen als gevolg van de bezuinigingen, zien zich ineens geconfronteerd met hun onvervulde behoefte aan autonomie, de behoefte om zelf te kiezen, zelf te beslissen en zelf te doen.

Welke mening je ook hebt over die bezuinigingen, die gevoelens en behoeften zijn voor iedereen herkenbaar. Alle mensen op aarde hebben namelijk dezelfde gevoelens en behoeften, van de politici die de bezuinigingen hebben bedacht tot mensen aan de andere kant van de wereld die geen weet hebben van wat zich in Nederland afspeelt.

Behoeften en strategieën

Geweldloze communicatie maakt onderscheid tussen behoeften en strategieën. Creativiteit is bijvoorbeeld een behoefte en om die behoefte te vervullen, kun je bijvoorbeeld gaan tekenen, schilderen, muziek maken, schrijven of toneelspelen. Tekenen, schilderen, muziek maken, schrijven en toneelspelen zijn voorbeelden van strategieën, dingen die je kunt doen om voor je behoefte aan creativiteit te zorgen. De behoefte aan creativiteit hebben we allemaal maar wat we doen om voor die behoefte te zorgen, is voor iedereen verschillend.

Geweldloze Communicatie ziet kunst en cultuur niet als behoefte maar als strategie, als een manier om voor één of meerdere behoeften te zorgen. Over die strategie hebben we allemaal meningen en oordelen. Voor de één is het bij wijze van spreken z’n lust en z’n leven en voor de ander is het elitaire geldverkwisting.

Kunst en cultuur kunnen bijvoorbeeld een strategie kan zijn voor de vervulling van de behoefte aan zelfexpressie, creativiteit, spelen en schoonheid. Zo kan de één kunst en cultuur inzetten om voor zijn/haar behoefte aan zelfexpressie te zorgen en zegt een ander: ‘Kunst en cultuur? Soft gedoe! Als ik behoefte heb aan zelfexpressie dan stap ik de boksring in om uiting te geven aan wat er in mij leeft.’ De strategie is verschillend, de behoefte hetzelfde.

Voorbij de woorden die gesproken worden, voorbij datgene wat al deze mensen op inhoudsniveau communiceren, bestaan 20.000 rijke innerlijke leefwerelden. Innerlijke leefwerelden die samen gekomen zijn om expressie te geven aan hun behoefte aan erkenning voor kunst en cultuur, erkenning voor wat kunst en cultuur betekent in deze innerlijke leefwerelden. Een behoefte die zij graag vervuld zien in de vorm van voldoende geld voor kunst en cultuur.

PS

Dat ik in de manifestatie vooral de behoefte aan erkenning en autonomie herken, zegt wat over mijn innerlijke leefwereld want daar spelen juist deze behoeften een wezenlijke rol. Ik ben benieuwd welke behoeften jij expliciet herkent in de manifestatie. Wil je erover delen?

Wordt vervolgd…

Credits: voor Michael Minneboo, voor de vragen die hij stelde over communicatie en zijn blogpost ‘Video: Amsterdam schreeuwt om cultuur’

Bewaard onder Actualiteit, Communicatie | 8 Comments

Tags: , , , ,

Durf te voelen. Durf te verbinden.

Geplaatst op 16 november, 2010 

Vandaag las ik één van de mooiste ‘ga-schrijven-pleidooien’ die ik ooit gelezen heb: Dare to feel. Dare to connect van Mark David Gerson. Lees zijn blog, zelfs als je niet van schrijven houdt is het een prachtstuk. Één citaat:

‘The call to write is a call to share our emotional depth with others. It’s a call to be vulnerable. It’s a call to connect.’

De oproep om onze emotionele diepte te delen met anderen en om kwetsbaar te zijn doet me bibberen.  Ik doe mijn best maar durf niet altijd. En daar schrik ik soms van want weet je wat dat betekent? Dat we onze menselijkheid zo ver zijn kwijtgeraakt.

Vandaar ook de crisis waar we ons in bevinden: het is de menselijkheid die in crisis verkeert. Niet de banken, het geld, de economie, de politiek. Nee, de menselijkheid is in crisis. Nu we dit weten kunnen we eraan werken.

Bewaard onder Citaten, Schrijven | 11 Comments

Tags: ,

Verslaving

Geplaatst op 22 oktober, 2010 

Er zijn zo van die onderwerpen waar iedereen een mening over heeft. Yuri van Gelder was/is zo’n onderwerp.

Een toevallige voorbijgangster die voor de camera werd gevraagd te reageren zei: ‘Er is niets menselijker dan een verslaving.’

Dat is de enige mening die ik me over Yuri wil blijven herinneren.

Bewaard onder Actualiteit, Mening | 4 Comments

Tags: ,

Met een groothoeklens naar verschillen kijken

Geplaatst op 7 oktober, 2010 

Leren leven met verschillen, dat wil zeggen verschillen herkennen, erkennen en accepteren, is zoals ik het zie één van de lastigste kanten van het leven hier op aarde. Ik heb het hier niet over verschillen in de zin van dat de één graag kampeert en de ander zich liefst in vijf sterren hotel laat verwennen, al kunnen ook die soms lastig zijn.

Sommige mensen doen en zeggen dingen die, zo lijkt het, van een andere planeet zijn geïmporteerd. We wonen op dezelfde planeet, in hetzelfde land of zelfs in dezelfde stad of straat en toch zijn de verschillen soms net zo groot als tussen marsmannetjes en de mens.

Verschil in opvoeding, karakter, opleiding, milieu? Het zal best een rol spelen maar geeft het een verklaring voor het gedrag dat ten grondslag ligt aan oorlog, hongersnood, geweld, onderdrukking en uitbuiting? Een manier om als het ware met een groothoeklens naar die verschillen te kijken, is het Michael systeem.

Ik ga hier niet in detail uit de doeken doen wat het Michael systeem inhoudt, daarvoor bestaan  op Internet talloze  bronnen zoals www.michaelteachings.com . In Nederland heeft onder andere Jill van Maasdijk hierover geschreven in haar boek ‘Lichtwerk in Nederland’.

In het kort bestaan er zeven  zieleleeftijden: de zuigeling ziel, de baby ziel, de jonge ziel, de volwassen ziel, de oude ziel, de opgestegen ziel en de oneindige ziel. De eerste vijf zieleleeftijden komen op aarde voor, de opgestegen ziel en de oneindige ziel niet. Elke zieleleeftijd heeft zijn eigen manier om naar de wereld te kijken:

De zuigelingen en baby zielen zijn gericht op ‘Ik’. De jonge en volwassen zielen op ‘Ik en jij’ en de oude zielen zijn gericht op ‘Jij en ik zijn wij’

Wat de media ons voorschotelt, wat er bijvoorbeeld in de politiek gebeurt, wat de banken doen en wat er zich in het bedrijfsleven afspeelt, wordt begrijpelijker en daarmee gemakkelijker te accepteren (wat niet betekent dat je het ermee eens bent), als je ernaar kijkt vanuit het perspectief van het Michael systeem en zieleleeftijden.

De aarde is een plek, een thuis, waar verschillende zieleleeftijden hun ervaringen kunnen opdoen. Hoe gastvrij ben je als je dat in je huis kunt hebben? 🙂

Bewaard onder Mening, spiritualiteit | 4 Comments

Tags: , , , , ,

Communicatie is een vak

Geplaatst op 7 september, 2010 

Mevrouw D. aan de telefoon voor wat al snel een koude acquisitiegesprek bleek te zijn. Na wat algemene vragen waaruit bleek dat ze zich niet had voorbereid, schakelde ze een tandje bij: ‘Vindt u ook dat communicatie een vak is?’

‘Nee, dat vind ik dus niet. Ik denk dat communicatie een wezenlijk onderdeel is van onze menselijkheid.’

‘Ja maar niet iedereen kan het.’

‘Nou mevrouw D., ik denk juist wel dat iedereen het kan, het is tenslotte deel van ons mens-zijn.’

Mevrouw D. verkocht me geen communicatietraining. Communicatie is inderdaad toch een vak 🙂

Bewaard onder Communicatie | 4 Comments

Tags:

Menselijkheid

Geplaatst op 31 augustus, 2010 

Dinsdag 24 augustus zond de Belgische televisiezender Canvas de documentaire ‘Mai qui a tué Maggie’ uit, een documentaire over de politieke dood van Maragret Thatcher.

Wat me in deze documentaire raakte, was dat onder het beeld dat ik van Margaret Thatcher had gevormd (meedogenloos), een echt mens schuilt dat kan voelen. Het was alsof haar politieke dood het ijzeren harnas deed openscheuren waar zij haar bijnaam ‘The Iron Lady’  aan te danken had. Onder dat harnas zat al die tijd al een mens dat net zo kwetsbaar kan zijn als jij en ik.

We laten ons door de beeldvorming in de media hypnotiseren. Met elk oordeel ontmenselijken we iemand stukje bij beetje.

‘Mai qui a tué Maggie’ leert mij dat in iedereen een mens schuilt. Ja, zelfs in Margaret Thatcher.

Bewaard onder Mening | 4 Comments

Tags: ,

Mensenwerk

Geplaatst op 9 augustus, 2010 

Op de laatste avond van mijn motorvakantie loop ik langs het pizza restaurant. Sjaak staat buiten en vraagt of ik nog even een biertje kom drinken. De verleiding is groot maar ik bedank. Morgen wil ik vroeg opstaan en fris weer naar huis rijden en ik wil nog afscheid nemen van een paar andere mensen. ‘We houden contact!’ roepen we. De eerste zinnen voor een aantal blogs denderen dan al door mijn gedachten. Iets over oude en nieuwe glorie en passie.

Ik loop in de richting van waar de zon bezig is met ondergaan en stap nog even binnen bij taverne ‘Chalet’ om afscheid te nemen van Jo en Veronique.

In de horeca werken twee soorten mensen. De ene soort vraagt wat je wilt bestellen en of het heeft gesmaakt. Ook al kom je vaker op bezoek, ze beperken zich tot de standaard Horeca zinnetjes: beleefd maar inhoudsloos. Tot een gesprek komt het niet. De andere soort zal je vragen of je op vakantie bent en of je het naar je zin hebt, het begin van een leuk gesprek.

De eerste soort is vervangbaar. Je kunt ze vervangen zonder dat je een verschil merkt want ze gebruiken dezelfde beleefdheden. Ze brengen je bord en/of glas en behandelen je als klant. Dit zijn wat Seth Godin in zijn boek ‘Linchpin’ de cogs noemt, de tandwielen. Als je in een machine een tandwiel vervangt, merk je er ook niets van.

De tweede soort is onmisbaar. Als zo iemand verdwijnt of vervangen wordt, merk je het meteen. Seth Godin noemt dit de Linchpins, zij die de kunst van het mens-zijn verstaan en mensenwerk doen. Zij brengen je bord en/of glas en behandelen je niet als klant maar als mens en dat doen ze door zelf mens te zijn. En dat is precies wat Jo en Veronique deden als ik er ’s avonds nog even op bezoek ging voordat ik mijn tentje opzocht.

De eerste keer dat ik er kwam vroeg Jo me of ik op vakantie was en sindsdien vertelde ik hem ‘s  avonds altijd even over mijn motortocht en avonturen van die dag.

Jo en Veronique verstaan de taal van het mens-zijn die voor sommigen zo moeilijk te leren is. Ik denk dat iedereen in staat is die taal te spreken maar of je het ook doet, wordt bepaald door in welke mate je in de ban bent van je reptielenbrein. Het reptielenbrein is het deel van het brein waar de angst leeft en dat bang is om fouten te maken. Het deel van het brein dat zegt dat niemand zit te wachten op het mens-zijn en dat je er toch niks aan hebt. Niks is minder waar want in de horeca kom je graag nog eens terug voor mensen als Jo en Veronique.

Taverne ‘Chalet’ vind je in Vaals aan de Vaalserhaagweg 5 (een zijstraat van de Maastrichterlaan). Website: http://tavernechalet.nl/

Lees ook: de taal van het reptielenbrein

Bewaard onder Ondernemen, Persoonlijk | 12 Comments

Tags: , , , ,

Oude en nieuwe glorie – deel 2

Geplaatst op 6 augustus, 2010 

Drie dagen later zit ik er weer. Zelfde pizza restaurant, zelfde terras, ander tafeltje. Binnen is het weer afgeladen vol en dat is geen probleem want ik zit graag buiten. Als je veel buiten bent, verandert je gevoel voor temperatuur en voel je de wind in al z’n finesses veel nadrukkelijker langs je huid en door je haren. Heerlijk vind ik dat, alsof je aangeraakt wordt door iets onzichtbaars.

Ambassadeurs

Als ik weer in mijn schrift zit te schrijven, staan er ineens twee oudere dames aan mijn tafeltje. Of ze ook even mogen zitten terwijl ze op de taxi wachten. Tuurlijk, kom er gezellig bij. De dame die tegenover me zit ontpopt zich als een gezellige praatster. Wat ik eerder op deze blog schreef over spontaniteit klopt gelukkig niet want tegenover me zit het levende bewijs dat ook volwassenen heerlijk spontaan kunnen zijn.

De gezellige praatster blijkt Sjaak al twintig jaar te kennen en in korte tijd ken ik zijn hele biografie. Het klopt helemaal met het beeld dat ik me al had gevormd. De dames zijn geen klanten en ook geen gasten, het zijn echte ambassadeurs.

Linchpins en tribes

Ik denk aan de boeken van Seth Godin: Linchpin en Tribes. Ik heb Seth eerder dit jaar in Antwerpen gezien en was onder de indruk van zijn betoog. Wat ik hier in Vaals beleef is het boek Linchpin in de praktijk. Sjaak is een Linchpin, iemand die het verschil maakt en die onmisbaar is door zijn mens-zijn, iemand die zijn menselijkheid meeneemt naar en in zijn werk, iemand die zijn menselijkheid deelt met anderen, iemand die anderen ook mens laat zijn.

De dames zijn Sjaaks ambassadeurs, deel van zijn tribe. Onopgemerkt heb ik me ook aangesloten bij die tribe. Dat gaat vanzelf zodra je geraakt wordt door de passie van het mens-zijn. Voor mens-zijn heb je geen matglas nodig om de buitenwereld buiten te houden en de binnenwereld binnen zoals die bedrijven in Duitsland en heb je geen grote reclameborden nodig zoals die bedrijven in België. Dat is allemaal vergane glorie. Wat je dan nodig hebt ben je zelf, de nieuwe glorie: ten volle zijn en laten zien wie je bent.

Verandering

Verandering is een magisch proces. Eerst lijkt het alsof er alleen maar dingen wegvallen en verdwijnen, dingen die vroeger met succes werkten, werken ineens niet meer. Het is een tijd van afscheid nemen en van rouwen met alle gevoelens die daarbij horen. En dan komt de leegte, the void zoals dat in het Engels zo mooi heet. Het oude is weg en het nieuwe is er nog niet, de tussenin fase. En dan, ogenschijnlijk vanuit het niets, dient zich het nieuwe langzaam aan.

Maar zo gaat het in werkelijkheid niet. Verandering is geen lineair proces van afscheid nemen , leegte en het nieuwe. Het nieuwe ligt al besloten in het oude. Zoals Brida zich in het gelijknamige boek van Paulo Coelho de woorden van haar vader herinnert: ‘De nacht is alleen maar een deel van de dag’.

De vergane glorie, het industriële tijdperk dat we dagelijks zien afbrokkelen, draagt de zaadjes van de nieuwe glorie al in zich mee. Hier en daar is die nieuwe glorie al volop zichtbaar en voelbaar zoals bij het pizza restaurant. Ik heb het over het tijdperk MENS.

Ondernemen

De dames rijden weg met hun taxi en ik krijg mijn pizza. Nee, geen inferno. Dit keer wil ik de calzone proeven en die is ook heerlijk

Na het eten schuift een vriend van Sjaak aan die heeft meegeholpen bij het opbouwen van het pizza restaurant. We praten over de grote veranderingen in het bedrijfsleven en hoe belangrijk het is om aandacht te geven aan kleine klussen en opdrachten. Veel grote bedrijven hebben zich laten verleiden door het grote geld en zitten nu in de problemen. Kleine ondernemers en zelfstandigen zijn in het gat van de kleine klussen en opdrachten gesprongen en hebben een goede boterham. We hebben het ook over motorrijden, voetbal en het pizza restaurant.

Bedankt

Hoewel het binnen nog vol zit en het voor het hele team alle hens aan dek is, maakt Sjaak even tijd om buiten een praatje te maken. Met zijn schort nog onder het meel ziet hij er karakteristiek uit. Jammer dat ik geen foto heb gemaakt.  Hij heeft nog volop toekomstplannen: videoschermen, nieuwe website, recepten uitwisselen, kooklessen geven en lezingen.

Sjaak en Thea Treffers en het hele team en ’tribe’ van Pizzeria Bellissima, bedankt voor het delen van jullie passie en mens-zijn. Het heeft me geraakt en geïnspireerd. Ik kan haast niet wachten tot ik volgend jaar weer in Vaals ben maar misschien hoeft het niet zo lang te duren.

Namasté,

Peter.

Pizzeria Bellissima is te vinden in Vaals, Maastrichterlaan 137. Website:  http://www.pizzeria-bellissima.nl/ Tip: eet langzaam (ja, ik weet dat dit moeilijk kan zijn) zodat je behalve de pizza ook de sfeer goed kunt proeven. Doe je Sjaak de groeten van mij?

Lees ook: Oude en nieuwe glorie – deel 1

Bewaard onder Ondernemen, Persoonlijk | 6 Comments

Tags: , , , , , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →