Vraag en antwoord: hoe kom ik van codependency af? (2)
Geplaatst op 18 maart, 2010
Dit artikel is een vervolg op de lezersvraag: ‘Hoe kom ik af van Codependency’.
In deel 1 noemde ik het 12 stappen programma. In dit deel wil ik als suggestie geven: ‘Spiegelogie’. Ook nu weer geldt: kies en voel steeds zelf wat voor jou werkt.
Spiegelogie
In Nederland is verhalenverteller Willem de Ridder de grondlegger van spiegelogie en de vele fanclubs die overal in het land bestaan. Hier een interview met Willem waarin hij vertelt over spiegelogie:
Het 12 stappen programma, de aangepaste versie ervan voor codependency, is een programma dat specifiek en direct is afgestemd op heling van codependency. Voor Spiegelogie geldt dit niet. Desondanks kan spiegelogie en in het bijzonder het regelmatig bijwonen van de spiegelogie fanclubs helpen bij de heling van codependency. Het draagt zonder meer bij aan het leren voelen en accepteren van je gevoelens en het stapje voor stapje herkennen en erkennen van je eigen kracht.
Een spiegelogie fanclub is een bijeenkomst waarbij de deelnemers een vast programma volgen. Tijdens de bijeenkomst steunt iedereen jou in je kracht en bij het voelen van je gevoelens. Jij bent er als het ware de ster en de anderen zijn jouw fans die jou steunen. Andersom ben jij ook weer fan van de andere deelnemers. Iedereen is er ster en fan tegelijk.
Het fanclub programma bestaat uit een aantal vaste onderdelen zoals:
- De gevoelservaring. De leider van de fanclub leest een korte tekst voor terwijl iedereen de ogen sluit en alle aandacht richt op zijn/haar lichaam, op het voelen.
- Individuele doelen. Elke deelnemer spreekt hardop zijn/haar doel uit op een manier alsof het al is bereikt (positieve affirmatie). Bijvoorbeeld: ik hou van mijzelf (in plaats van: ik wil van mijzelf houden). Telkens als een deelnemer zijn/haar doel heeft uitgesproken, spreken de andere aanwezigen een steunbetuiging uit waarin ze degene die het doel heeft uitgesproken helemaal steunen in zijn/haar doel en kracht. Die steun kun je ook echt voelen.
- Behaalde successen. Elke deelnemer spreekt kort een succes uit dat hij/zij heeft behaald. Het maakt niet uit hoe groot of klein het succes is of wat voor succes het is. Na het uitspreken van het succes applaudisseren en juichen de andere deelnemers over het behaalde succes.
- Dankbaarheid. Een kort moment om in stilte dankbaarheid te voelen en te ervaren.
- De PR oefening. PR staat voor positieve of prettige reflectie. Tijdens deze oefening zeg je tegen een deelnemer: ‘De prettige eigenschappen die ik in jou zie en die jij naar mij terugspiegelt zijn….’ En dan noem je in het kort iets of een paar dingen die je in de ander waardeert. Het leuke van spiegelogie is dat je alle complimenten die je een ander geeft, ook aan jezelf geeft want de ander fungeert als spiegel voor jou. Wat je in de ander ziet gaat over jou. Andersom spreken de deelnemers één voor één uit welke prettige of positieve eigenschappen jij naar hen terug spiegelt en dat voelt heerlijk.
De complete handleiding van het spiegelogie fanclubspel vind je hier: fanclubboekje
Bewaard onder Codependency, Vraag en antwoord | 7 Comments
Tags: codependency, gevoelens, kracht, spiegelogie, Willem de Ridder, zelfhulp
Je bent nooit boos OP iemand
Geplaatst op 11 maart, 2010
Je kunt je boos voelen variërend van een gevoel van lichte irritatie tot kokende woede. In ons taalgebruik zeggen we dan dat we boos zijn. Waarom zeggen we dat we boos ZIJN in plaats van dat we ons boos VOELEN? Boosheid is toch een gevoel?
Boosheid als gevoel lijkt iets anders te zijn dan bijvoorbeeld schrik als gevoel. Als je schrikt dan is dat gevoel van schrik er ineens en het is ook zo weer weg. Gevoelens komen en gevoelens gaan, het is e-motie: energy in motion (energie in beweging).
Met boosheid lijkt toch iets anders aan de hand. Je kunt minuten, uren, dagen boos zijn, sommige mensen zijn het zelfs hun hele leven lang. Ze voelen geen boosheid, ze zijn het gewoon. Boosheid is een staat van zijn en met je gedachten en overtuigingen kun je deze staat van zijn voeden en in stand houden, net zolang tot je echt genoeg hebt van steeds weer diezelfde ‘boosmakende gedachten en overtuigingen’ en dan is de boosheid ook zo voorbij.
Je kunt dus echt boos ZIJN in de zin van dat je in een staat van boosheid verkeert. Als ik me boos voel zeg ik liever: ‘Ik voel me boos’ dan: ‘Ik ben boos’ want als ik zeg: ‘Ik ben boos’ lijkt het wel of ik mijn boosheid bekrachtig en mijn boosheid verder toeneemt. Ik gooi dan als het ware een extra houtblok op het vuur.
Behalve dat we in ons taalgebruik zeggen dat we boos zijn in plaats van dat we ons boos voelen, zeggen (of denken) we ook dat we het op een ander zijn: ‘Ik ben boos jou jou’. De ander als oorzaak van de boosheid.
Maar de oorzaak van boosheid ligt nooit bij een ander. Meestal is de oorzaak van boosheid een goed/fout gedachte of overtuiging in de zin van: wat hier gebeurt mag niet gebeuren, het is fout wat er gebeurt. Een oordeel over en ontkenning van de realiteit.
Je kunt dus nooit boos zijn OP iemand ook al schreeuwt je hele lijf het letterlijk en figuurlijk uit dat het wel zo is. Als je jouw boosheid en de oorzaak ervan op een ander projecteert door te zeggen: ‘Ik ben boos op jou’, dan maak je van jezelf een slachtoffer en van de ander een dader. Zie daar in een conflictsituatie nog maar eens uit te komen. En moet je eens opletten wat er met je gebeurt en hoe je je voelt telkens als je die ander ziet of aan die ander denkt.
Credits: deze blog is ontstaan uit een uitwisseling met Petra Maartense (zie ‘Gevoelens als estafettestokje’). Petra blogt op ‘De vliegende schildpad’
Bewaard onder Communicatie, Mening | 17 Comments
Tags: boosheid, gevoelens, Petra Maartense, taal
Gevoelens als estafettestokje
Geplaatst op 9 maart, 2010
Gevoelens lijken soms wel op een estafettestokje. De één zegt: hier heb jij het stokje, neem het van me aan want jij bent er verantwoordelijk voor. De ander zegt: geef mij dat stokje, ik neem het van je over want ik ben er verantwoordelijk voor.
Jij geeft mij het gevoel dat…
Dit is typisch een uitspraak van iemand die zijn/haar estafettestokje maar al te graag uit handen geeft om er een ander verantwoordelijk voor te maken: wat ik voel is jouw verantwoordelijkheid. Deze vorm van het doorgeven van het estafettestokje hoor ik regelmatig. Vooral songwriters zijn er dol op maar ook in films en in het dagelijks leven hopt het stokje op deze manier gemakkelijk van de één naar de ander.
Ik geef jou het gevoel dat…
Deze versie hoor ik niet zo vaak. Hij viel me laatst op toen ik hoorde zeggen: ‘Fijn dat ik jou een gerust gevoel heb kunnen geven’. Het is een uitspraak van iemand die het estafettestokje graag uit handen van een ander neemt om er zelf verantwoordelijkheid voor te nemen: wat jij voelt is mijn verantwoordelijkheid.
Hou je eigen stokje vast want:
- Wat jij voelt is van jou en jij bepaalt wat je ermee doet.
- Wat ik voel is van mij en ik bepaal wat ik ermee doe.
Ter verdediging van dat gedoe met dat estafettestokje hoor ik wel eens zeggen dat die dingen nu eenmaal zo gezegd worden in onze taal. Maar het heeft niks met taal te maken maar met de onderliggende overtuigingen, de taal fungeert alleen als boodschapper.
Bewaard onder Communicatie, Mening | 13 Comments
Tags: gevoelens, overtuigingen, taal
Naverbranding
Geplaatst op 25 februari, 2010
Als je denkt dat je jezelf blij en vrij voelt nadat je een belangrijke ontdekking over jezelf hebt gedaan, een ontdekking die de weg vrijmaakt om meer jezelf te zijn, dan heb je het mis.
Ik dacht dat ik me blij en vrij zou voelen na de ontmaskering van mijn ‘accomodating point’
Zo was het ook toen ik erover schreef maar dat gevoel van blijheid en vrijheid was van korte duur. Dat heb je zo met gevoelens, ze komen en gaan. Emotion: energy in motion.
Een dag later voelde ik me ellendig. Moe, lusteloos en inspiratieloos. Ik was ook naar buiten gericht, gefocust op mijn omgeving en was snel geïrriteerd.
De dingen waren niet zoals ik wilde en daar ergerde ik me aan. Ik ergerde me vooral aan hoe ik me voelde, dat ik me niet blij en vrij voelde zoals ik vond dat ik me zou moeten voelen na mijn ontdekking.
Maar als je de strijd aangaat met de realiteit verlies je altijd.
Op een moment van helderheid herinnerde ik me een tekst van Melody Beattie uit haar prachtige boek ‘The language of letting go’. Het heet ‘After-Burn’:
Anything to do with owning our power and taking care of ourselves can trigger feelings of shame, guilt, fear. We do not have to allow these feelings to control us. They’re a backlash. They’re after-burn. Let them burn out. (….) The after-burn is what we allowed to control our life – shame and guilt.
Daarna heb ik de boel lekker laten affakkelen.
Bewaard onder Boeken, Citaten, Codependency, Persoonlijk | 8 Comments
Tags: codependency, gevoelens, Melody Beattie, zelfhulp
Vraag en antwoord: wat is in je kracht staan?
Geplaatst op 29 januari, 2010
In de serie ‘Vraag en antwoord’ de lezersvraag:
Wat is in je kracht staan?
Ik stel mezelf deze vraag ook regelmatig en merk dat ik er in de loop der jaren verschillende invullingen aan heb gegeven. Lang geleden (je weet wel: once upon a time…) had ik het idee dat ik in mijn kracht stond als ik over andere mensen oordeelde. Als ik maar genoeg oordelen over iemand kon bedenken (en dat lukte me) dat die ander ‘minder’ was dan mij, dan haalde ik daaruit de beleving van kracht. Maar dat was geen werkelijke kracht maar een schijnbeweging van het ego.
Gelukkig kijk ik er nu anders tegenaan. Kracht is voor mij de ruimte die ligt tussen een stimulus (iets dat gebeurt) en mijn respons. Is die ruimte er niet, en volgt mijn respons onmiddellijk op een gebeurtenis, dan reageer ik vanuit een automatische piloot en heb ik weinig bewust zeggenschap over wat ik doe. Ik ben dan een soort van tennisbal die de richting van de klap van het tennisracket volgt. Ik heb het hier niet een reflex reactie zoals wanneer iemand zonder te kijken de straat wil over steken en ik zie dat er een auto komt aanrijden met hoge snelheid.
Is die ruimte er wel en kan ik bewust mijn reactie kiezen, dan ben ik vrij te reageren zoals ik wil. In mijn kracht staan is voor mij de ruimte hebben en ervaren om bewust en in vrijheid (misschien dubbelop) mijn reactie te bepalen.
Als er iets gebeurt dat je raakt, dan wil het wel eens helpen een paar keer diep adem te halen of spreekwoordelijk tot tien te tellen om in die ruimte te komen. Voelen wat je voelt en nagaan waar je behoefte aan hebt, helpt om in actie te komen.
Bewaard onder Vraag en antwoord | 4 Comments
Tags: behoeften, Bewustzijn, gevoelens, kracht, oordelen, vrijheid
Het universum van voelen
Geplaatst op 25 januari, 2010
Ik voelde me onrustig. Gedachten die me alle kanten opstuurden: schrijf dit, schrijf dat, doe dit en doe dat. Ik wilde van alles tegelijk en kwam tot niks. Ik voelde me onrustig van veel willen doen maar niks uitvoeren. Het idee dat ik pas rust zou hebben als alles wat ik wilde doen was afgewerkt, wakkerde de onrust nog verder aan.
Nou heb ik gemerkt dat als ik me focus op hoe ik me voel, ik tot allerlei ontdekkingen kom. De onrust die ik voelde speelde zich voornamelijk af ik het bovenste deel van mijn lichaam, zo ongeveer vanaf de bovenzijde van mijn borst tot en met mijn hoofd. Daar voelde ik spanning en onrust. De rest van mijn lichaam voelde moe. Ik voelde ineens ook een soort van koortsachtige tinteling door mijn lichaam stromen.
Als je echt met aandacht naar je lichaam gaat en het van top tot teen scant, dan kom je tot de ontdekking dat er een heel universum van gevoelens schuil gaat onder je huid. Zoiets als de onder water wereld die Jacques Cousteau vroeger zo mooi in beeld bracht.
Toen ik merkte hoe moe ik me voelde was de beslissing snel genomen om door te gaan met niks doen. Dat wil zeggen: lekker horizontaal op de bank, ogen dicht en mezelf toestaan even te slapen. Die gedachten die me alle kanten op wilden sturen waren snel verdwenen. De onrust ook.
Er zit een wereld van verschil tussen iets willen doen (denken) en iets nodig hebben (gevoelens en behoeften). Om te ontdekken wat je nodig hebt kun je het beste even voelen.
De wil om iets te doen is krachtig gereedschap om in actie te komen en iets te ondernemen. Maar nog krachtiger is het als je dat gereedschap in dienst stelt van waar je behoefte aan hebt.
Lees ook: Mijn eigen slavendrijver
Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments
Tags: behoeften, gedachten, gevoelens
Gevoel van herkenning
Geplaatst op 20 januari, 2010
Gisteren noemde ik in ‘Wereldvrede‘ het e-book ‘What matters now’ van Seth Godin. Ik kan je echt aanraden dit gratis e-book te downloaden via Seth Godin’s blog want het staat vol korte inspirerende stukjes van verschillende schrijvers.
Ik vond het ene stukje nog inspirerender dan het andere, wilde liefst het hele boekje van buiten leren om me er aan te herinneren hoe alles wat ik doe en denk een verschil kan maken. Maar net die ene bladzijde over ‘World healers’ van Martha Beck raakte nog een extra snaartje.
Gevoelens zijn voor mij een soort van stromende rivier die haar eigen weg volgt. Langs die stromende rivier liggen hier en daar ijsblokken te wachten tot ze meegenomen worden door het water. Die ijsblokken zijn een soort van herinneringen die wachten op herkenning. Toen ik het stuk over ‘World healers’ las voelde ik hoe zo’n ijsblok loskwam en verder meegevoerd werd met de rivier. Hoe verder het met de rivier mee stroomde, hoe verder het ijs smolt en één werd met het water.
Het ijsblok bestaat nu niet meer, heeft z’n werk gedaan. Het verhaal over ‘World healers’ laat me nu niet meer los, heeft iets in beweging gezet. ‘Big thoughts and small actions make a difference‘ schrijft Seth Godin aan het begin van zijn e-book. Het lezen van ‘World healers’, nog geen 200 woorden alles bij elkaar, was zo’n ‘small action’ en wereldvrede een ‘big thought’.
Uit de elektronica weet ik nog dat als je een klein stroompje naar een transistor stuurt, deze een veel grotere stroom doet lopen. Acties, ook al zijn ze nog zo klein, werken ook als een transistor. Kleine actie, groot effect. Wat het precieze effect is van het lezen (en voelen) van ‘World healers’ weet ik nu niet. Ik zet groot in en ga ervan uit dat het uiteindelijke effect de wereldvrede is.
Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments
Hou maar op met huilen
Geplaatst op 14 december, 2009
Vorige week zag ik vanachter mijn laptop hoe op tv een arts tegen een huilend kind zei: ‘Hou maar op met huilen want ik word er zelf zo verdrietig van’.
Een zorgzaam tafereeltje van een arts die een kind wil troosten?
Ik denk dat het eerder een disfunctioneel tafereeltje is, emotioneel disfunctioneel. De arts kan niet met zijn gevoelens overweg en laat dat het kind oplossen: het kind mag niet huilen. Het kind krijgt de verantwoordelijkheid in z’n schoenen geschoven voor de gevoelens van de arts.
Sommige dingen zijn niet wat ze lijken. De moeder van het kind zei trouwens niks.
Bewaard onder Codependency, Mening | Reageer
Tags: codependency, gevoelens
Creative commons
Zwerven door het alledaagse © 2007 door Peter de Kock is in licentie gegeven onder CC BY-NC-SA 4.0
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.