Godsdienst en spiritualiteit

Geplaatst op 25 augustus, 2009 

Met zijn bekende uitspraak ‘Godsdienst is de opium van het volk’ bedoelde Karl Marx dat mensen zichzelf door middel van godsdienst rustig houden dan wel rustig gehouden worden, dat mensen passief blijven en zich niet meer inzetten voor maatschappelijke verandering.

Als godsdienst de opium van het volk is, dan is spiritualiteit de wiet van het volk.

Bewaard onder Mening, spiritualiteit | 1 Comment

Tags:

Drama en crisis is big business

Geplaatst op 21 augustus, 2009 

Waarom is er zoveel drama en crisis in de wereld? Dankzij het weeralarm van gisteren weet ik het: drama en crisis is big business.

De media berichten al geruime tijd over de Mexicaanse griep en hoe! De WHO spreekt over een pandemie, een wereldwijde epidemie. Het aantal slachtoffers van deze Mexicaanse griep, met of zonder dodelijke afloop, verschijnt dagelijks in het nieuws. Smullen hoor zo’n dagelijkse body count. Minister Klink koopt voor een kapitaal aan vaccins in om de hele Nederlandse bevolking in te enten. Kassa voor de farmaceutische industrie.

Michael Jackson sterft onder twijfelachtige omstandigheden. Binnen een paar uur neemt zijn naam permanent bezit van alle media. Iedereen heeft het over de King op Pop. Wat hij voor de popmuziek en de gehele mensheid heeft betekend wordt mega uitvergroot. De wereld is verloren zonder verlosser Michael. De verkoop van zijn muziek gaat ‘sky high’. Kassa voor de muziekindustrie.

De één z’n dood is de ander z’n brood. Letterlijk. Iemands dood uitvergroten, opkloppen tot drama en crisis en daar de wereld ermee overspoelen betekent nog meer brood op de plank.

Gisteren een voorbeeld waar gelukkig geen doden voor nodig waren. Beetje hilarisch voorbeeld zelfs.  Het KNMI had voor gisteren een weerswaarschuwing afgegeven. Nederland moest zich voorbereiden op heftig noodweer. Dat noodweer kwam niet maar mooi dat de buienradar op het Internet meer dan drie miljoen bezoekers trok, een record! Kassa voor de exploitanten van buienradar en adverteerders.

Structureel overdrijven en liegen kan wijzen op een drama verslaving. Maar het zijn ook marketing tools die de kassa’s doen volstromen. En het zijn ook leuke onderwerpen om zo eens over te bloggen 🙂

Bewaard onder Actualiteit, Mening | Reageer

Tags: , ,

Nederland had zelfmoord moeten plegen

Geplaatst op 19 augustus, 2009 

Trakteert het leven je als mens langdurig, diepgaand en wreed op meer ellende en tegenslag dan je aankunt, dan lijkt de dood op een gegeven moment een interessantere optie dan verder leven. Maar de ene mens blijft gewoon volharden in zijn of haar lijden, een ander ziet ineens het licht en weer een ander maakt er daadwerkelijk actief of passief een eind aan.

Hetzelfde kan ook een land overkomen. Nee, ik heb het niet over onze huidige tijd, ik bedoel de jaren zeventig want die waren pas wreed! Zo had Nederland onder andere te maken met een echte oliecrisis (benzine op de bon en autoloze zondagen), verloor het Nederlands elftal de finale van het WK voetbal van Duitsland (1974) en Argentinië (1978), er waren kapingen en gijzelingen door Zuid-Molukkers (de treinkapingen bij Wijster en bij de Punt en een gijzeling van een lagere school in Bovensmilde) en we hadden de Lockheed affaire (Prins Bernhard had steekpenningen aangenomen van een Amerikaanse vliegtuigbouwer). En dan was er ook nog het rapport van de Club van Rome dat een doemscenario voor de toekomst schetste waar zelfs de grootste positivo chronisch depressief van werd.

Als land had Nederland in de jaren zeventig gewoon zelfmoord moeten plegen.

Onze buurman is dan alcoholist en komt regelmatig straalbezopen thuis. Op de fiets. Hij moet onzichtbare zijwieltjes hebben want dat die man nooit eens op z’n bek dondert…

Het is 1976 en Pieter Menten is dagelijks in het nieuws, hij wordt beschuldigd van oorlogsmisdaden tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Alcoholist in de jaren zeventig, het tijdperk van de oliecrisis, verloren WK finales, kapingen, Lockheed affaire en de club van Rome. Ja, dan ben je een dubbele winnaar. Maar de buurman is van het type ’the winner takes it all’ want hij lijkt qua uiterlijk ook nog eens sprekend op Pieter Menten. Ja, dan heb je als mens echt rete vette pech.

De hele buurt weet het: onze buurman lijkt op Pieter Menten. Vanaf dat moment kan hij niet meer rustig slalommen op de fiets. Zodra hij aan komt zwabberen springen alle buurtkinderen op hem af. Een dronkaard is voor kinderen al een attractie op zich maar als die ook nog  sprekend lijkt op iemand die dagelijks op tv is, dan is dat een heus buurtevenement.

Zoals de indianen om een totempaal heen dansen, zo dansen die kinderen om de buurman heen en zingen hun buurman-mantra: ‘Menten! Menten! Menten! Menten! Menten!’ De buurman grijpt wanhopig naar zijn laatste kleingeld en gooit het op straat in de hoop dat die kinderen zich op het geld storten en hem met rust laten. Kan hij tenminste naar bed zijn roes uitslapen. Het schept een precedent want elke keer dat buurman thuis komt moet hij hetzelfde ritueel ondergaan. Alleen geld kan hem dan nog redden.

Het is een wonder dat Nederland de jaren zeventig heeft overleefd. Nederland was toen hard op weg zichzelf om te brengen, alleen het laatste duwtje ontbrak. Nederland moet net als de buurman onzichtbare zijwieltjes hebben gehad.

Bewaard onder Mening, Persoonlijk | 1 Comment

Tags: ,

Wat kost een klant?

Geplaatst op 18 augustus, 2009 

Zes uur, drukte bij de Albert Heijn. Drie kassa’s open. Klanten die het avondeten liever in de thuis in de pan gooien dan ermee voor de kassa wachten.

Bij kassa twee is een probleem. De scanner wil de barcode van de aardappelschijfjes niet lezen. Oponthoud. De caissière roept via de intercom een collega op. Oponthoud. Die collega komt en moet een andere zak aardappelschijfjes halen met een leesbare barcode. Oponthoud. Collega komt terug en de caissière scant de barcode. De scanner wil ook deze barcode niet lezen. Oponthoud. De caissière voert de cijfertjes van de barcode handmatig in. De kassa zegt dat de code onbekend is. Oponthoud. Het product, een zak aardappelschijfjes, staat niet in het kassasysteem.

Voor me zucht een klant. Achter me ook. Je raadt het al: ik sta in de rij bij kassa twee.

Hoe de caissière de prijs van die aardappelschijfjes achterhaalt weet ik niet maar het lukt hem. Hij is zichtbaar opgelucht want de rij is gegroeid tot tussen de winkelschappen.

Eindelijk aan de beurt. Ik zeg de caissière dat het veel goedkoper is om die aardappelschijfjes gratis mee te geven in plaats van al die heisa om te achterhalen wat de prijs ervan is. ‘Als er in deze hele rij klanten één klant is die vanwege het lange wachten besluit om de volgende keer, als is het maar eenmalig, boodschappen te doen bij de C1000 in plaats van bij de Albert Heijn, dan kost je dat veel meer dan een zak aardappelschijfjes van een paar Euro’. ‘Dus als je een product niet kunt scannen, geef het dan gratis weg! Veel goedkoper en sneller en meteen een stimulans om het kassasysteem op orde te brengen.’ Hij kijkt me aan en zegt: ‘Wij hebben ook dure producten maar ik zal het aan de manager doorgeven’.

Thuis besluit ik Albert Heijn nog wat te helpen. Ik stuur de klantenservice het hele verhaal en de tip die ik de caissière gaf. De dag erna een bedankje van de klantenservice en de bevestiging dat ze mijn bevindingen en opmerkingen via een rapportage onder de aandacht van de verantwoordelijke managers op het hoofdkantoor hebben gebracht.

Geïnteresseerd in wat er verder mee gebeurt vraag ik de klantenservice mij te informeren over het besluit van de managers. Daarop laat de klantenservice weten dat ik er verzekerd van kan zijn dat mijn opmerkingen de nodige aandacht hebben en serieus worden behandeld, maar dat eventuele beslissingen van de verantwoordelijke managers niet worden gecommuniceerd met de klant.

Ik besluit Albert Heijn nog wat verder te helpen. Ik geef de klantenservice een tip hoe ze zo’n terugkoppeling kunnen organiseren zodat klanten weten wat er met hun op- en aanmerkingen gebeurt. Daarop krijg ik hetzelfde antwoord, namelijk dat ze mijn bevindingen en opmerkingen via een rapportage onder de aandacht van de verantwoordelijke managers op het hoofdkantoor hebben gebracht.

Ik vraag klantenservice of ze me dan het e-mail adres van één van die managers willen toesturen zodat ik direct contact kan opnemen zonder klantenservice ertussen. Antwoord is dat interne e-mail adressen niet worden vrijgegeven. Als laatste actie vraag ik nog of ik dan een telefoonnummer kan krijgen in plaats van een e-mail adres maar de klantenservice valt stil, geen antwoord meer.

Boekhouding is een gek ding. Een boekhouding werkt alleen met dingen die je in geld kunt uitdrukken. Een zak aardappelschijfjes bijvoorbeeld. Die zal en moet worden afgerekend want daar hangt een prijskaartje aan, ook al weet de kassa zelf niet wat er op dat prijskaartje staat. Geen prijs bekend? STOP! Iedereen wachten tot die prijs bekend is .

Wat kost een klant? Nou, daar kan een boekhouding niks mee want daar hangt geen prijskaartje aan. Voor de boekhouding bestaat de prijs van een klant niet. Een beetje alsof klanten er in overvloed zijn en dat klanten overvloed aan tijd hebben om te wachten. En wat er in overvloed is daar kan een boekhouding niks mee want overvloed heeft geen prijs.

Met economie werkt het net zo. Hak je ergens een bos plat om er een fabriek te bouwen, dan heeft die fabriek waarde. Die waarde kan worden berekend en de waarde van de producten die de fabriek verlaten kan ook worden berekend. De waarde van het bos dat is verdwenen kan niet worden berekend en kan dus ook niet van de waarde van de fabriek worden afgetrokken als winst/verliesrekening. En zo ontstaat de gekte die economische groei heet.

Wat heeft die zak aardappelschijfjes Albert Heijn gekost? Veel meer dan de prijs ervan. Ik ken ten minste één klant uit de rij bij kassa twee die besloot de volgende keer de boodschappen bij de C1000 te doen. En dat beviel best goed.

Bewaard onder Mening, Persoonlijk | 5 Comments

Tags: ,

De regels overtreden

Geplaatst op 17 augustus, 2009 

Leven kan best ingewikkeld zijn. Het is soms net een circusact waarbij je te veel bordjes draaiende moet houden terwijl je tegelijkertijd moet zien uit te vinden wie je bent, wat je met je leven wilt en hoe je dat gaat doen. Tegen de tijd dat je dat een beetje hebt uitgepuzzeld liggen al die bordjes al lang en breed in stukken op de grond.

Nou zijn er godzijdank ook dingen in het leven die eenvoudig zijn. Jawel: eenvoudig! Twitter bijvoorbeeld. Een simpel berichtje verzinnen van  maximaal 140 tekens kan iedereen. En het berichtje via de ‘update-knop’ versturen kan ook iedereen. Is dat eenvoudig of is dat eenvoudig?

Maar nee hoor, er zijn helaas deskundigen. Inderdaad, mensen die er plezier aan bleven om iets dat eenvoudig is ingewikkeld te maken. Dat doen ze door regeltjes te bedenken, zoveel mogelijk. Ze noemen het de Twitter etiquette, een waslijst van dingen die je volgens hen wel en niet op Twitter moet doen: de do’s en don’ts. Hebben we iets eenvoudigs, wordt het toch weer ingewikkeld gemaakt!

Daarom is het leven ook zo ingewikkeld. Het leven is ingewikkeld gemaakt door deskundigen. Deskundigen bestaan bij de gratie van ingewikkelde dingen. Heb je al eens iemand ontmoet die deskundig is op het gebied van iets dat heel eenvoudig is? Nee, deskundigheid gaat over ingewikkelde dingen. Maar je weet nou hoe dat komt: die deskundigen maken het zelf ingewikkeld want anders hebben ze geen bestaansrecht.

Maar er is hoop. Als ik naar Twitter kijk naar hoe de meeste gebruikers het in de praktijk toepassen, dan trekken ze zich zo te zien weinig aan van die Twitter do’s en don’ts. Ze gebruiken Twitter zoals ze het zelf leuk vinden en dat maakt Twitter juist zo leuk en levendig. Het is daardoor zelfs dat Twitter zo is gegroeid!

En zo wordt ook het ingewikkelde leven weer eenvoudig. Hoe dan? Door de deskundigen met hun eigen do’s en don’ts bezig te laten en zelf je eigen gang te gaan.

Huub Koch vatte het op Twitter als volgt samen: ‘Dat is waar het interessant wordt. De regels overtreden. Daar komt de echte innovatie vandaan.’

 

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: , ,

Briljante denkgeest

Geplaatst op 13 augustus, 2009 

De woorden ‘niet’ en ‘nooit’ vind ik toch wel aardig bizar. Het universum kent ze niet, onze denkgeest ook niet (denk maar eens niet aan chocolade ijs en waar denk je dan ineens aan? Juist, aan chocolade ijs) en toch heeft onze denkgeest die woorden uitgevonden.

Rara hoe kan dat? Hoe kan onze denkgeest woorden uitvinden die het zelf niet herkent? En zou dat ook voor andere woorden gelden, dat onze denkgeest ze wel heeft uitgevonden maar niet herkent?

Ik hou het er maar op dat onze denkgeest zo uitermate briljant te werk gaat dat het zelfs dingen kan uitvinden die het niet herkent. Dat het iets heeft uitgevonden en dan zegt ‘Wow, te gek dat ik dit heb uitgevonden! Maar wat is het eigenlijk?’

(Geïnspireerd door ‘Vrolijk‘, een blogpost van Petra Maartense)

Bewaard onder Communicatie, Mening | 2 Comments

Tags: , , ,

Sterk zijn

Geplaatst op 12 augustus, 2009 

Gisteren kreeg ik per e-mail zo’n tearjerker-Powerpoint toegestuurd. Je kent ze vast wel: ge-photoshopte foto’s, gevoelig new age muziekje erbij en wat oneliners die je een boodschap meegeven.

De tearjerker die ik gisteren kreeg bestond uit foto’s van kinderen die je met grote ge-photoshopte ogen aankijken, begeleid door de volgende serie teksten met als thema ‘Sterk zijn’:

Wat betekent sterk zijn?

Nou, als er iets is dat sterk zijn NIET is, dan is het wel deze emotioneel-gewelddadige codependent bullshit !

Sterk zijn zoals het in die Powerpoint presentatie werd neergezet is het is jezelf niet toestaan te zijn wie je bent, jezelf niet toestaan te voelen wat je voelt, niet toestaan jezelf te geven wat je nodig hebt. En daarin dan ook nog eens volharden. Dat noem ik niet sterk zijn, dat noem ik innerlijk geweld.

Wil je weten wat codependency is? Neem dan de originele teksten van de Powerpoint presentatie en vervang de woorden ‘Sterke zijn is…’ door ‘Codependency is…’ en je komt een heel eind in de buurt.

Wat is eigenlijk een sterk mens? Ik ken wel een krachtig mens: een mens dat van zichzelf houdt, voor zichzelf zorgt, emotioneel eerlijk is tegen zichzelf, authentiek is en leeft vanuit eigen verantwoordelijkheid. Een mens ook dat kwetsbaar durft te zijn. Een mens dat leeft in respect en harmonie met zichzelf en anderen.

Bewaard onder Codependency, Mening | 3 Comments

Tags: ,

Eens waren wij nomaden en vrij

Geplaatst op 4 augustus, 2009 

Als ik met de motor op vakantie ga neem ik altijd een boek van Paulo Coelho mee. Ruimte is schaars in de motorbagage maar een boek neem ik altijd mee, al moet ik het bovenop m’n helm vastbinden. Het volgende verhaaltje is geïnspireerd door het boek ‘De Zahir’ van Paulo Coelho en een aantal dagen van motorrijden-eten-drinken-lezen-slapen.

Onze nomadenvrijheid

Onze nomadenvrijheid hebben we ons lang geleden laten afnemen door mensen die ons wijs maakten dat het beter was dat we op één plek zouden blijven. Maar alles wat stilstaat gaat dood en leven is bewegen en dus moeten we onze nomadenoorsprong, onze vrijheid, op de één of andere manier zien te herstellen. We moeten net als de nomaden die we waren weer gaan reizen: het leven als een reis te beleven en elke dag weer anders laten zijn dan de vorige.

Vroeger, toen we nog als nomaden rondtrokken, vertelden we elkaar bij het kampvuur verhalen. Het vertellen van verhalen vervulde allerlei functies zoals het doorgeven van kennis, ervaringen en beschouwingen over het leven, de aarde, cultuur en onze essentie. En, dat moeten we als nomaden ongetwijfeld hebben geweten, door de verhalen te vertellen kwam er ruimte vrij voor nieuwe verhalen en bleef niets bij het oude en was alles voortdurend in beweging. Niet alleen onze fysieke plek was steeds in beweging maar ook de verhalen waar we mee rondliepen waren steeds in beweging. Door elkaar verhalen te vertellen en ruimte te maken voor nieuwe verhalen stroomde het leven en waren we vrij.

Rondreizen

Afgezien van de paar weken dat we erop uit trekken tijdens vakantie is onze fysieke plek steeds dezelfde. Misschien dat de één wat vaker verhuist dan de ander maar van een fysiek nomadenbestaan is al lang geen sprake meer. We vallen elke avond op dezelfde plek in slaap en worden elke ochtend op dezelfde plek weer wakker. Rondreizen is voor sommige mensen veel te eng omdat ze bang zijn dat we door rond te reizen ontdekken dat landsgrenzen niet bestaan, dat we allemaal gelijk en uniek zijn en dat we allemaal met elkaar verbonden zijn.

Kampvuren

Kampvuren maken doen we ook niet meer. We hebben het vuur als het ware gedomesticeerd in de vorm van een open haard of barbecue. En dan liefst gas in plaats van hout en houtskool. Probeer in de straat waar je woont maar eens een kampvuur op te richten samen met de buurtbewoners en binnen no time is de straat verlicht door zwaailichten. Openbare vuren zijn voor sommige mensen veel te eng omdat ze bang zijn dat het vuur ons herinnert aan onze eigen kracht, ons eigen licht en onze eigen magie.

Verhalen vertellen

Maar ook al reizen we niet meer rond als de nomaden die we waren, ook al maken we geen kampvuren meer, we kunnen elkaar nog wel verhalen vertellen en dat doen we gelukkig ook. .

Internet is ons digitale kampvuur geworden waar we elkaar ontmoeten. Blogs en alle andere vormen van sociale media zijn de verhalen van weleer geworden die we elkaar vertellen. Zo hebben we onze eigen gatherings gevormd rondom de kracht van het vuur en de magie van het verhaal. En zo vertellen we elkaar onze verhalen zodat er ruimte komt voor nieuwe verhalen en waardoor elke dag toch steeds weer een beetje anders is dan de vorige. Omdat de verhalen anders zijn geworden want een verhaal dat verteld is maakt ruimte voor een nieuw verhaal.

Maar ook dit vinden sommige mensen veel te eng omdat ze bang zijn dat we hun verhalen (die steeds hetzelfde zijn) niet meer nodig hebben omdat het leven een ander verhaal heeft gekregen, het verhaal van ’the many’ in plaats van ’the few’. Het verhaal van onze nieuwe nomaden vrijheid.

Sommige mensen

Wie zijn toch die ‘sommige mensen’ die bang zijn voor rondreizen, bang voor kampvuren, bang voor verhalen? Wie zijn deze cipiers die willen voorkomen dat we onze vrijheid claimen? Het zijn onze politici, ambtenaren, werkgevers, kerkleiders, onderwijzers, wetenschappers en onze ouders…

Nee hoor, allemaal bullshit ! Ik ben het zelf (behalve als ik motorrij, behalve als ik blog, behalve als ik fikkie stook  en behalve als ik slaap).

Bewaard onder Boeken, Mening | 1 Comment

Tags: , , , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →