You make me feel like…

Geplaatst op 9 mei, 2009 

Er zijn mensen die denken dat ze een ander een bepaald gevoel kunnen geven. En andersom, dat een ander hen een bepaald gevoel kan geven.

‘Jij geeft mij het gevoel dat het mijn schuld is dat deze klus mislukt is’. Nu is ‘..dat het mijn schuld is dat deze klus mislukt is’ niet bepaald een gevoel maar eerder een interpretatie of oordeel. En door te zeggen ‘Jij geeft mij het gevoel dat…’ leg je de verantwoordelijkheid voor het gevoel (of interpretatie of oordeel) bij de ander neer.

Ook in songteksten klinkt de ‘You make me feel like…..’ regelmatig door. Hoe romantisch het voor sommigen ook klinkt als iemand zegt ‘You make me feel like dancing’ of ‘You make me feel like a star’, voor mij klinkt erin door dat de verantwoordelijkheid voor de gevoelens van de ene lekker op het bordje van de ander worden gelegd.

In wat je voelt kan het gedrag van een ander natuurlijk wel een rol spelen, het kan als trigger fungeren. Maar wat je voelt hangt af van wat je waarneemt, van hoe je de waarneming interpreteert, van je herinneringen en ervaringen, van je gedachten enz. Kortom, gevoelens hangen af van je innerlijke bagage en daar draag alleen jijzelf, de eigenaar van die bagage, de verantwoordelijkheid voor. Gevoelens zijn nuttig, gevoelens signaleren een vervulde of onvervulde behoefte.  Gevoelens communiceren wat je nodig hebt. Gevoelens zetten aan tot actie.

Bewaard onder Codependency, Communicatie, Mening | Reageer

Tags: , , , ,

Proberen

Geplaatst op 6 mei, 2009 

Proberen is eigenlijk best een gek woord. Ik bedoel, als je iets probeert te doen, doe je het dan wel of niet? Als je probeert een boek te schrijven, schrijf je dan een boek of niet? Proberen klinkt zo’n beetje als iets wel doen en tegelijk ook niet doen. En dat kan niet, je doet iets wel of je doet iets niet.

Voor mij betekent proberen gewoon dat je iets gaat doen en dat je je onzeker voelt over het resultaat.  In plaats van dat ik zeg: ‘Ik ga proberen te zingen’ zeg ik: ‘Ik ga zingen en voel me onzeker over het resultaat van mijn gezang’. Het eigenaardige is dat dit voor mij een stuk zelfverzekerder klinkt dan: ‘Ik ga proberen te zingen’.

Bewaard onder Communicatie | 2 Comments

Tags:

Hoezo nee?

Geplaatst op 5 mei, 2009 

Gisteren schreef ik over ‘Straffeloos nee zeggen‘. Ik wil nog even inzoomen op het ‘nee’ zeggen.

Herken je de situatie dat de ander je wat vraagt en jij nee zegt, dat de ander dan meteen vraagt naar het waarom? Hoezo nee? HOEZO NEE?

Als je nee zegt ‘moet’ je toch ten minste een voor de ander acceptabele reden opgeven. Zo niet, dan kans op straf. ‘Straffen’ gebeurt in alle soorten van relaties: werkrelaties, familierelaties, vriendschapsrelaties en liefdesrelaties. Misschien denk je dat je nooit gestraft wordt maar ook genegeerd worden of de ‘cold shoulder treatment’ zijn vormen van straf. Althans, ik ervaar het soms als vormen van straf. Rationeel weet ik dat het gedrag van de ander niets met mij te maken heeft, toch laat ik me er soms door raken. Hoe meer ik in het hier en nu ben, hoe beter ik ‘mijn en dijn’ van elkaar kan scheiden.

Wat je kunt doen is na het ‘nee’ zeggen even checken bij de ander, de verbinding maken, door te vragen: ‘Hoe is het voor jou dit nee te horen?’ En dan achter het antwoord van de ander proberen te herkennen en erkennen wat er leeft en speelt. ‘Goh, voel je je verdrietig omdat je je er helemaal op had verheugd om samen naar de film te gaan? Dat kan ik me voorstellen’.

Of, als de ander je bijvoorbeeld vraagt mee te gaan naar de film, erkenning uitspreken voor de uitnodiging.  ‘Dank je wel dat je me uitnodigt, onze vriendschap betekent veel voor me. Ik voel me nu moe en wil vanavond op tijd naar bed. Ik ga niet met je mee naar de film. Hoe is dit voor jou?’

Bewaard onder Communicatie | 1 Comment

Tags: ,

Straffeloos ‘nee’ zeggen

Geplaatst op 4 mei, 2009 

Als iemand je wat vraagt is het niet altijd duidelijk of de vraag ook echt bedoeld is als verzoek of dat de vraag een verkapte opdracht is of een eis.  Hoe kom je hier achter?

Ik denk dat er maar één manier is om daar achter te komen: checken (vooral belangrijk als je ‘nee’ wilt zeggen).

De ander vragen of wat jij verstaan hebt als vraag ook daadwerkelijk bedoeld is als vraag of dat het bedoeld is als opdracht of eis. Wat is het verschil? Op een vraag die als verzoek bedoeld is kun je straffeloos  ‘nee’ zeggen. Jouw ‘nee’ heeft dan geen consequenties. Heeft jouw ‘nee’ wel consequenties, dan is er sprake van een opdracht of eis.

Je kunt het de ander ook direct zonder u-bocht constructies vragen: ‘Heeft mijn ”nee” consequenties?’ Is het antwoord ‘ja’, dan kun je nog vragen wat die consequenties zijn en kun je beslissen of je die consequenties wilt accepteren of niet. Wil je de consequenties accepteren, en  zeg je ‘nee’ tegen de als vraag geformuleerde opdracht of eis, dan weet je wat je te wachten staat. Wil je de consequenties niet accepteren, zeg dan  ‘ja’ tegen de als vraag geformuleerde opdracht of eis. Laat je jezelf dan niet dwingen door die ander? Nee, je neemt gewoon een intelligente beslissing.

Hier een inspirerende kijk van Byron Katie ‘What’s the reality of pressure‘

Bewaard onder Communicatie | 2 Comments

Tags: , ,

Respect en erkenning

Geplaatst op 2 mei, 2009 

Vorige week waren mijn partner en ik bij de Praxis om een traphekje uit te zoeken. De veiligheid was haar inbreng in de keuze en de eenvoud van bevestiging was mijn inbreng. Op zoek dus naar een traphekje dat beide kwaliteiten bezit.

Binnen no time hadden we onenigheid over de werking van een bepaald type traphekje. We hadden het traphekje van alle kanten bekeken en ook de afbeelding op de verpakking en interpreteerden de werking verschillend.

So what? Inderdaad: So What? Maar vorige week reageerde ik daar toch anders op. Ik voelde me geïrriteerd. Irritatie met de potentie uit te groeien naar boosheid. Om een traphekje….

Mijn irritatie ging natuurlijk niet over dat traphekje. Op weg naar huis kon ik nog zeggen dat ik behoefte had aan respect en erkenning voor mijn mening. Respect en erkenning, twee voor mij herkenbare behoeften.

En waar moet die invulling van deze behoeften dan vandaan komen? Van die ander? Nee dus! Het is nodig dat die invulling in eerste instantie uit mijzelf komt. En dat was wat er naar mijn idee gebeurde in de Praxis. Als ik mijn eigen idee over hoe een traphekje werkt werkelijk respecteer en erken, kan het dan gebeuren dat ik me geïrriteerd voel als iemand anders het niet met me eens is en een andere kijk heeft? Nee, ik denk van niet.

Ik voelde me geïrriteerd omdat ik de mening van de ander belangrijker maakte dan die van mijzelf. Ik was, naar mijn idee, zeker over mijn kijk op de werking van het traphekje en toch liet ik me raken door die andere mening.

Irritatie en boosheid zijn voor mij signalen dat ik behoefte heb aan respect en erkenning. Signalen ook dat ik iets wat een ander doet, denkt of zegt belangrijker en groter maak dan  wat ik doe, denk of zeg. Signalen dat ik mijn eigen kracht uit handen geef omdat ik mijzelf identificeer met wat ik doe, denk of zeg. Signalen dat ik mijzelf niet in die mate respecteer en erken zoals ik dat graag wil.

In zijn blogpost ‘The mirror game’ zegt Chris Brogan het als volgt:

Listening to people’s opinions is a tricky thing. One reason we fall into low self-esteem is by paying more attention to what others say about us versus being guided from within.

 

En zo heeft dat ene traphekje, dat we overigens wel hebben gekocht, een nuttige rol vervuld.

Bewaard onder Communicatie, Persoonlijk | Reageer

Tags: , , ,

Moeten en willen

Geplaatst op 26 april, 2009 

We moeten van alles. We moeten naar het werk. We moeten boodschappen doen. We moeten naar dat verjaardagsfeestje. We moeten de afwas doen. We moeten een afspraak maken bij de tandarts.

Van wie moeten we al die dingen? Van onszelf.

Telkens als we iets ‘moeten’ ontnemen we onszelf ruimte. Het is dan net alsof we gedwongen worden iets te doen tegen onze zin in. We spelen dan de rol van slavendrijver en slaaf tegelijk.  Als je zegt dat je iets ‘moet’ zet je jezelf in de slachtofferrol. Slachtoffer van de omstandigheden, slachtoffer van al die dingen die je ‘moet’ doen en waar je zogenaamd geen keuze hebt.

Maar die keuze heb je wel. Je moet niet naar je werk maar je wilt naar je werk omdat je bijvoorbeeld geld wilt verdienen. Je moet geen boodschappen doen maar je wilt boodschappen doen omdat je wat te eten wilt hebben. Je moet niet naar het verjaardagsfeestje maar je wilt naar het feestje omdat de vriendschap met die ander waardevol voor je is.  Je moet de afwas niet doen maar je wilt de afwas doen omdat je graag een opgeruimd huis hebt. Je moet geen afspraak bij de tandarts maken maar je wilt een afspraak maken omdat je graag een gezond gebit hebt.

Vervang het woordje ‘moeten’ eens een tijdje door het woordje ‘willen’ en voel het verschil.  Zeg: ‘Ik wil…..omdat ik…..’. Als je zegt dat je iets wilt erken je je eigen verantwoordelijkheid.

Bewaard onder Communicatie | Reageer

Tags: , ,

Vergeven en vergeten, of niet?

Geplaatst op 13 april, 2009 

Op de blog van Paulo Coelho las ik een stukje dat een mooie aanvulling is op wat ik eerder schreef in ‘Vergeven, mededogen en loslaten‘

In zijn artikeltje ‘Forgiving and forgetting‘ schrijft hij:

‘People who tend to be seen as good – usually forgive and forget. But I don’t think that this is a question of being good or evil – I think the point is about being just. So maybe the tendency to forgive and forget those that have hurt us is not necessarily a good thing. Because if we don’t do anything to people that hurt us – they will probably continue on hurting others.’

Als er pijn is, verdriet of  boosheid, mede als gevolg van het gedrag van een ander, dan denk ik dat het nuttig kan zijn de ander te confronteren met de consequenties van zijn/haar gedrag. En ik denk ook dat dit kan bijdragen aan het leer- en groepiroces van alle betrokkenen.

Het model van geweldloze communicatie kan hierbij waardevol zijn omdat het helpt om datgene wat er is gebeurd respectvol te communiceren en zonder oordelen. Sommige mensen denken dat het toepassen van het model van gewelldoze communicatie maar soft is. Niets is minder waar want het legt consequenties en verantwoordelijkheden precies daar waar ze thuishoren en dit kan als zeer confronterend worden ervaren.

De de ander confronteren met de consequenties van wat hij/zij heeft gedaan kan ook helpen een stapje verder te zetten in het accepteren van wat er is gebeurd en in het loslaten ervan.

.

Bewaard onder Citaten, Communicatie | 2 Comments

Tags: , ,

Goed en slecht gevoel

Geplaatst op 8 april, 2009 

Als je je op dit moment ‘goed’ voelt heb ik ‘slecht’ nieuws voor je want een ‘goed’ gevoel bestaat niet. En als je je nu ‘slecht’ voelt heb ik ‘goed’ nieuws voor je want ook een ‘slecht’ gevoel bestaat niet.

 In ons dagelijks taalgebruik zeggen we wel dat we ons goed voelen of slecht, maar daarmee drukken we geen gevoel uit. We drukken er een oordeel mee uit over ons gevoel, een zwart/wit oordeel.

Gevoelens als angst of boosheid noemen we wel eens een slecht gevoel en blijdschap een goed gevoel. Maar deze gevoelens zijn niet slecht. Ze zijn ook niet goed. Het zijn gewoon gevoelens.

 Gevoelens hebben een belangrijke signaalfunctie en geven aan wat onze behoeften zijn en of ze vervuld of onvervuld zijn. Blijdschap kan wijzen op een bevredigde behoefte (we krijgen bijvoorbeeld de hulp en ondersteuning die we nodig hebben bij het oplossen van een probleem) en boosheid kan wijzen op een onbevredigde behoefte (we krijgen bijvoorbeeld niet de erkenning die we nodig hebben voor het werk dat we hebben gedaan).

 Gevoelens kunnen daarom aanzetten tot actie, tot het in beweging komen om voor onze behoeften te zorgen. Om onze eigen verantwoordelijkheid te nemen voor wat we nodig hebben.

Ook in zinnen als: ‘Ik heb het gevoel dat….’ wordt geen gevoel uitgedrukt. ‘Ik heb het gevoel dat je me in de steek laat’ drukt geen gevoel uit maar een oordeel. ‘Ik voel me eenzaam omdat ik behoefte heb aan contact’ drukt wel een gevoel uit en een behoefte en is vrij van oordelen.

Bewaard onder Communicatie | 1 Comment

Tags: , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →