Opkrabbelmuziek (2)

Geplaatst op 16 december, 2011 

Muziek kan wel eens net dat vonkje brengen dat nodig is om jezelf weer een stukje verder uit de shit te werken, om jezelf net als Baron von Münchhausen bij de lusjes aan je schoenen of laarzen vast te pakken en jezelf letterlijk omhoog te trekken. Opkrabbelen is best zwaar werk en men neme dus pittige opkrabbelmuziek.

We’ ve all been sorry, we’ve all been hurt
But how we survive is what makes us who we are

Rise against – Survive

Karin Ramaker, schrijfster van het boek ‘Opkrabbelen nadat je op je bek bent gegaan’, schreef hierover ook een blogpost: Waarom liedjes helpen bij het Opkrabbelen.

Lees ook: Opkrabbelmuziek

Bewaard onder Boeken, Muziek | Reageer

Tags: ,

Bedienen we het wapen of het instrument?

Geplaatst op 8 december, 2011 

Er zijn van die dagen dat het doodsimpel is om een keuze te maken waarover te bloggen. De sterfdag van John Lennon is zo’n dag.

Ik hield als kind een Beatles plakboek bij en kon slechts heel af en toe een nieuw artikeltje bijplakken dat ik vond in een krant of tijdschrift. Dat veranderde op 8 december 1980, mijn plakboek stroomde vol.

In eerste instantie was Ringo Starr mijn favoriete Beatle. Ik denk dat dit komt omdat Ringo de meest onzichtbare Beatle was. Onzichtbaarheid trok me toen aan, een vaardigheid die ik mezelf ook meester maakte om een beetje weg te kunnen blijven van de emotionele vulkaan die bij ons in huis woonde.

Later werd John Lennon mijn favoriet. Het raakte me dat een icoon die stond voor liefde, waarheid, vrede en kunst, zinloos werd vermoord door een paar stomme kogels. Als zelfs John Lennon de aardse krankzinnigheid niet kan overleven, wie dan wel?

Wat helaas wel heeft overleefd is de mindset van oorlog voeren en de mindset van grenzeloze zelfverrijking en uitbuiting.

Onze mindset is tegelijk een gevaarlijk wapen en een prachtig instrument. Kiezen of we het wapen bedienen of het instrument, dat is waar het om draait.

Love is the answer and you know that for sure
Love is a flower you got to let it grow

John Lennon – Mindgames

Heel wat jaren later ben ik blij wat minder Ringo te zijn en wat meer John, wat minder onzichtbaar en wat meer zichtbaar. Eng is het soms nog wel. John is immers dood en Ringo leeft nog steeds…

Bewaard onder Muziek, Persoonlijk | 2 Comments

Tags: ,

Opkrabbelmuziek

Geplaatst op 5 december, 2011 

Met het verschijnen van Karin Ramaker’s boek ‘Opkrabbelen nadat je op je bek bent gegaan’ denk ik ineens aan opkrabbelmuziek, muziek die tot steun is na het op je bek gaan, muziek die herinnert aan het opkrabbelen.

Dan denk ik aan The Sound: Winning

Het is een nummer met twee verschillende gezichten. Het eerste is dat van de tekst, een tekst over opkrabbelen. Het tweede is dat van de muziek, muziek die meer een sfeer neerzet van ‘When you’re on the bottom’ dan van ‘Crawl back to the top’.

Het is misschien juist daarom dat ik ‘Winning’ zo mooi vind. Niet allen brengt het herinneringen naar boven, ook maakt het weer helder dat als het opkrabbelen begint, het verdriet niet ineens voorbij is. Meestal begint het dan pas.

Bewaard onder Boeken, Muziek | 2 Comments

Tags: ,

De belangrijkste persoon

Geplaatst op 17 november, 2011 

Ik liep door een pretpark en voelde me ellendig. Naast me liep de belangrijkste persoon in mijn leven. Belangrijk was ze, belachelijk belangrijk zelfs. Ze had er weinig voor hoeven doen want ik was degene die haar zo belangrijk had gemaakt.

Ineens klonk er een boodschap uit de hemel. Meestal zijn die boodschappen heel subtiel en als je even niet oplet, mis je ze compleet. Maar niet dit keer.

Rollins band: Your number is one.

Duidelijker kon de hemel de boodschap niet maken. Luider ook niet.

Bewaard onder Muziek, Persoonlijk | 5 Comments

Tags: ,

Occupy je eigen leven

Geplaatst op 21 oktober, 2011 

Occupy je eigen leven, je eigen gevoelens en behoeften, je eigen dromen en verlangens, je eigen waarnemingen en oordelen, je eigen overtuigingen en perspectieven, je eigen keuzes en beslissingen, je eigen herinneringen, aannames en verwachtingen. En occupy vooral je eigen pijn en verwondingen.

Bewaard onder Muziek | 2 Comments

Tags: ,

Toestemming voor somberheid

Geplaatst op 28 juni, 2011 

Het komt ineens bij me op: hoe langer ik bezig ben met wat ik voor het gemak en voor het begrip even  ‘persoonlijke ontwikkeling’ noem, hoe meer ik mezelf toestemming moet geven om me even somber te mogen voelen.

Eigenlijk geef ik me die toestemming steeds minder zo van: nu heb je al zoveel geleerd en meegemaakt, somberheid is nu toch niet meer nodig?  Maar somberheid is soms wel nodig, het is er zo af en toe ineens.

Ik heb gemerkt dat het me helpt op zo’n moment even naar passende muziek te luisteren, iets melancholisch, iets  waarmee ik me als het ware even toestemming kan geven voor een moment van somberheid.

‘Outside’ van Staind samen met Fred Durst

Bewaard onder Muziek, Persoonlijk | 10 Comments

Tags: , ,

Als je alles geeft

Geplaatst op 18 januari, 2011 

Ik had mezelf getrakteerd op de nieuwe CD van Filter: ‘The Trouble with Angels’. Nee, dit is geen recensie en als het dat wel zou zijn, zou die niet bepaald objectief zijn want ik heb al vanaf het ontstaan van deze band een zwak voor hun muziek.

Ik zit lekker te luisteren, hoor ik opeens zingen:‘I’ve given you everything I could give’.

Oooh nee, niet van die codependent bullshit please. Maar het is al te laat en het zinnetje zit in m’n hoofd. Het vervolg van het nummer laat zich raden: alles gegeven en die ander is er vandoor en wel zonder berichtje.

Maar ik denk: als je alles hebt gegeven, dan heb je het belangrijkste juist niet gegeven en dat zijn jouw grenzen, jouw ‘nee’, jouw ‘tot hier en niet verder’.

Maar zoals ik al zei ben ik niet objectief als het over Filter gaat. Na ‘I’ve given you everything I could give’ hoor ik: ‘And my life became a lost, haunted world’ en ‘I’ve given you everything, and it’s all gone‘.

Gelukkig, hij heeft het dus in de gaten wat er gebeurt als je alles geeft.

Daarom vind ik Filter zo goed. Ik zei het je toch: ik ben niet objectief.

Lees ook: Codependency in onze muziekcultuur

Meer over codependency lees je in het gratis e-book: ‘Codependence – Dans van Gewonde Zielen‘.

Bewaard onder Codependency, Muziek | 7 Comments

Tags: , , ,

Claim je eigen macht

Geplaatst op 11 november, 2010 

Strategisch opgesteld bij de ingang van de supermarkt staat een rek met daarin een aantal kranten. Alleen als je naar binnen stapt met de bewuste intentie en het vurige verlangen om verschoond te blijven van allerlei bullshit, zie je één of meerdere krantenkoppen.

‘DE MACHTIGSTE MAN’ blèrde een krant. Onder de kop stond een foto van de Chinese president Hu Jintao die sinds een week machtiger is dan Obama en daarmee de machtigste man ter wereld is.

Ik kan niet zoveel met dat concept van machtigste man. Ik bedoel: is die man dan zo machtig dat hij voor wereldvrede heeft gezorgd, dat iedereen op deze planeet genoeg en gezond te eten en te drinken heeft, dat ons milieu ‘spic and span’ is? Zo machtig is hij dus ook weer niet.

Weet je hoe het zit met macht? Macht is wat we met bakken tegelijk weggeven aan anderen. Aan kerkleiders, aan politici, aan artsen, aan leraren, aan therapeuten en aan allerlei andere goeroes. Oh ja, en aan geld, we geven ook heel veel macht weg aan geld.

De machtigste man ter wereld is de man aan wie de meeste mensen hun eigen macht uit handen geven.

Machthebbers bestaan alleen omdat er zoveel machtgevers zijn. Als iedereen z’n eigen macht claimt, zijn er een dikke zes miljard Hu Jintao’s op aarde in plaats van maar eentje. Dat is niet alleen beter maar vooral ook veiliger.

Rage against the machine: take the power back

Bewaard onder Actualiteit, Mening, Muziek | 6 Comments

Tags:

← Vorige pagina — Volgende pagina →