Je eigen spelregels voor succes

Geplaatst op 30 november, 2009 

Zaterdagmiddag: je stapt het voetbalveld op voor een gezellig potje voetbal. Het is zo’n wedstrijd dat alles lukt en anderhalf uur voetballen en een kwartier pauze later, stap je met een mooie overwinning het veld af. Maar ondanks dat je lekker hebt gevoetbald, een mooi doelpunt maakte en nog een beslissende voorzet gaf, voel je je gefrustreerd. Waarom? Nou, omdat je geen hole in one hebt geslagen.

Maar een hole in one, dat heeft toch met golfsport te maken en niet met voetbal? Inderdaad. Als je het plezier van een mooi potje voetbal laat overschaduwen door het niet slaan van een hole in one, dan klinkt dat behoorlijk waanzinnig. Als het op sport aankomt, is het meteen duidelijk dat je het succes in de ene tak van sport niet laat beïnvloeden door de maatstaven van een andere sport. Maar hoe zit dat met succes in andere activiteiten dan sport?

Succes en succesvol zijn, is vaak gelinkt aan veel geld, een groot huis, een dure auto, macht, invloed, aanzien, beroemd zijn, VIP-feestjes, luxe vakanties en noem maar op. Maar deze invulling van succes is wel heel erg beperkt en als ik mijn werk en de dingen die ik doe er aan afmeet, dan ben ik net als die voetballer met z’n hole in one.

Iedereen heeft de vrijheid zelf te bepalen wat succes betekent. Je kunt meerdere definities van succes hebben, voor verschillende activiteiten een andere definitie. Als ik een blog schrijf en ik ga daar zo in op dat ik alles om me heen vergeet, dan noem ik dat succes. Als ik muziek maak en ik voel de klanken vibreren in mijn hele lichaam, dan noem ik dat succes. Als ik minder werk en daardoor meer tijd heb om samen te zijn met mijn partner en dochter, dan noem ik dat succes, ook al verdien ik minder geld.

Deze week las ik op Twitter het volgende citaat, verstuurd door  Coert Visser:

A joyful life is an individual creation that cannot be copied from a recipe.

M.Csikszentmihalyi

Onderdeel van deze ‘individual creation’ is naar mijn idee een persoonlijke definitie van succes, van wat het voor jou  betekent. Succes kun je alleen ervaren als je het eerst je eigen definitie hebt gegeven.

Lees ook:

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: ,

Mexicaanse griepprik ja of nee?

Geplaatst op 13 november, 2009 

Een vraag die veel mensen bezig houdt: een Mexicaanse griepprik ja of nee? Van wat ik op Internet lees en in mijn directe omgeving hoor, zijn er drie groepen: de groep die met zekerheid een prik wil, de groep die met zekerheid geen prik wil en de groep die twijfelt.

Wat me opvalt  is dat mensen uit de ene groep mensen uit de andere groep wil overtuigen. De ja-prikkers bewerken de niet-prikkers om toch maar te laten prikken en andersom. En de twijfelaars worden door beide andere groepen bewerkt.

Nou gaat het me niet om de inhoudelijke kant van de discussie want daar staat het Internet al vol van. Gevolg van al die overvloed aan informatie is dat niemand meer weet wat de waarheid is. Wat kun je nog geloven en wat niet? Iedereen wordt op zichzelf teruggeworpen om dat zelf te beslissen. En dat is soms best eng, bang om de ‘verkeerde’ beslissing te nemen. En  elkaar overtuigen, wakkert die angst naar mijn idee nog verder aan.

Deze week was ik tijdens een etentje zelf getuige van zo’n ja-prik / nee-prik discussie en ik schok ervan. Maar naarmate de discussie vorderde hoorde ik de beide ‘kampen’ eigenlijk hetzelfde zeggen, namelijk dat de keuze voortkomt uit de behoefte aan bescherming van de gezondheid. Iemand kiest voor niet-prikken omdat hij/zij gezond wil zijn. En iemand anders kiest voor wel-prikken omdat hij/zij gezond wil zijn.

Iedereen wil hetzelfde: gezond zijn. Alleen de strategie, de invulling ervan, is anders. En dat maakt dat mensen die hetzelfde willen met elkaar de strijd aangaan. En daar kun je volgens mij ook ziek van worden.

Bewaard onder Actualiteit, Mening | 4 Comments

Tags: , , ,

Hoofd of hart?

Geplaatst op 10 november, 2009 

Een spiritueel jargon juweeltje dat ik de laatste tijd zie en hoor is deze: ‘Communiceer je met het hoofd of met het hart?’.

Ik vraag me af wat er zou gebeuren als ik tegen iemand die met het hart communiceert zou zeggen: ‘Houd je kop’. Zou dan het hart ermee stoppen? Ik durf het niet uit te proberen.

Lees ook: Communicatie met het hart

Bewaard onder Mening, spiritualiteit | 6 Comments

Tags: ,

Het gevaar van veiligheid

Geplaatst op 9 november, 2009 

Steve en Erin Pavlina. Misschien zeggen deze namen je niets. Ik kende ze een jaar geleden ook niet tot ik hun blogs ontdekte op Internet. Steve blogt op www.stevepavlina.com over ‘Personal development for smart people’ en Erin blogt op www.erinpavlina.com over ‘Spiritual Wisdom for Conscious People’.

Steven en Erin zijn wat je kunt noemen een ‘blogpaar’. Bloggen zullen ze hopelijk nog heel lang blijven doen maar niet meer als ‘paar’: ze gaan scheiden. Niet bepaald opmerkelijk nieuws want scheidingen komen in de beste families voor.

Maar wat het nieuws van hun scheiding wel opmerkelijk maakte, was dat Steven en Erin er allebei over schreven op hun blog. Steve schreef erover in ‘Separation’ en Erin in ‘Our separation’. De openheid, helderheid en respect waarmee Steve en Erin over hun scheiding schrijven heb ik nog niet eerder gezien.

Steve schrijft dat hij en Erin genoeg van elkaar houden om te zien dat ze elkaar de vrijheid moeten geven zodat ze ieder hun eigen persoonlijke dromen kunnen realiseren.

Erin schrijft dat hun wensen en verlangens in de loop der jaren steeds minder met elkaar te verenigen waren en dat ze op een gegeven moment voortdurend compromissen aan het sluiten waren omwille van het geluk van de ander.

De grote vraag die Erin haar lezers stelt is deze: moet jij je sterkste wensen en verlangens onderdrukken om samen te zijn met je partner?

Niet alleen relaties maar ook bijvoorbeeld de vaste baan, verzekeringen, vakbonden en religie, vinden naar mijn idee hun oorsprong in een haast onverzadigbare behoefte om het leven steeds veiliger te maken. En als je dan de bijsluiter van zo’n veilig leventje leest, dan staat daar met kleine lettertjes: ‘heeft een sterk verdovende werking op elke vorm van avontuur tot de dood erop volgt’.

Het is niet toevallig dat veel methodes op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en zelfrealisatie, met oefeningen werken die als doel hebben je te helpen om bewust de comfort zone te verlaten en om de twilight zone van angst en onzekerheid te betreden.

Terug naar de vraag van Erin Pavlina. Ik vrees dat ik wel een aantal verlangens al een tijdje op een laag pitje heb gezet terwijl ze het liefst op groot vuur tot realisatie komen. In de zomer eens een maand op de motor door Europa toeren bijvoorbeeld. Of ergens in hartje Parijs op een plein gitaar spelen lijkt me ook wel kicken.

Bewaard onder Mening | 4 Comments

Tags: , , , , ,

Leven in een gigantische lasagneschotel

Geplaatst op 4 november, 2009 

Stel je voor dat je in een gigantisch grote lasagne schotel leeft, ergens in de laag kaas bovenop. Het enige wat je ziet is kaas, overal kaas. Als iemand je vraagt naar jouw wereldje zeg je: ‘kaas’.

Op een gegeven moment heb je het wel gehad met die kaas en ga je op onderzoek uit. Je gaat graven en na een tijdje kom je in een laag saus terecht. Je hele wereld verandert van kaas in saus, ineens is alles saus.

Maar ook dat gaat op een gegeven moment vervelen en je graaft nog verder, nog dieper tot je op een laag pasta terecht komt. En weer verandert alles en is je hele wereld ineens pasta.

En zo graaf je steeds verder en verder, dieper en dieper, laag na laag. Maar hoe diep je ook graaft, je hebt geen idee dat je in een lasagneschotel zit. Alleen degene die de lasagneschotel heeft klaargemaakt, ziet en weet dat al die laagjes samen een heerlijke lasagneschotel vormen.

Het leven is ook zo’n laagjes aangelegenheid. Je kunt erin graven en allerlei laagjes ontdekken. Hartstikke leuk en spannend. In sommige laagjes is het goed uit te houden, in andere heel wat minder.

Maar de verwarring wordt groot als je de realiteit en waarheid van het ene laagje projecteert op de realiteit van het andere laagje. Als voorbeeld weer de lasagne. Stel je zit een paar laagjes diep ergens tussen de tomaten. Ergens in een bovenliggend laagje hoor je iemand roepen: ‘Help  me want het leven is zo vreselijk. Alles is kaas en ik hou niet van kaas’. Antwoord je dan terug: ‘Hoezo is het leven vreselijk? Alles is tomaat en tomaat is heerlijk’ ?

Ik moet hier aan denken als ik hoor zeggen dat alles liefde is, dat ook het geweld in zijn meest gruwelijke verschijning eigenlijk een daad van liefde is omdat er lessen zijn te leren van het geweld en omdat zielen hebben afgesproken elkaar die lessen aan te bieden hier op aarde.

In het laagje lasagne waarin wij hier zitten, is geweld echt geen liefde. Misschien bestaan er diepere laagjes waar geweld een andere betekenis heeft maar hier op aarde, in het laagje aardse modder waar wij in rondlopen, is geweld niet iets wat we maar moeten wegwuiven met het idee dat alles liefde is.

In zijn boek ‘The Dance of Wounded Souls’ schrijft Robert Burney dat het verdraaide en  vervormde perspectief dat we van het leven hebben ontwikkeld, voor een deel het resultaat is van proberen de waarheden van het ene niveau, toe te passen op de realiteit van een ander niveau.

Andersom werkt het natuurlijk ook zo: omdat in het laagje waarin we ons hier bevinden zoiets  als geweld bestaat, betekent dit nog niet dat er ook geweld is op de andere lagen. Of dat het universum of god of hoe je alles wat er is maar wilt noemen, een gestoord gewelddadig zootje is.

Lees ook:

Bewaard onder Boeken, Mening, spiritualiteit | 2 Comments

Tags: , , , ,

Emoties herkennen

Geplaatst op 30 oktober, 2009 

Emoties werkelijk voelen en accepteren ligt in een emotioneel vijandige samenleving als de onze behoorlijk lastig. Voel je je verdrietig, dan krijg je te horen: ‘Kop op!’. Voel je je boos, dan is het welgemeend advies om vooral rustig te blijven. En voel je je blij, dan maakt een ‘pas maar op dat je niet wordt teleurgesteld’ al snel een einde aan het plezier.

Het beste draag je 24/7 een zo neutraal mogelijke uitdrukking op je gezicht zodat anderen zich vooral niet ongemakkelijk voelen. Emoties is zoiets als Mexicaanse griep: elk contact vermijden en als voorzorgsmaatregel in  ieder geval de handen wassen en een mondkapje dragen om besmetting te voorkomen.

Emoties herkennen is nu gemakkelijker dan ooit. Let op: ZONDER ZE TE VOELEN! Jawel, dankzij de techniek is het nu mogelijk om je emoties te herkennen zonder ze daadwerkelijk te voelen. Ene meneer Dragos Datcu van de TU in Delft heeft een camerasysteem uitgevonden dat emoties herkent aan de hand van gezichtsuitdrukkingen.

Dus: haal weg die badkamerspiegel en vervang deze door de camera van meneer Datcu. Je staat ’s morgens op, kijkt in de camera en je weet precies of jij je boos voelt, bang of gespannen zonder dat je het ook maar zelf hoeft te voelen! Weg met dat softe emo-gedoe: gevoelloos leven is nu gemakkelijker dan ooit.

Bewaard onder Actualiteit, Mening | Reageer

Tags:

De kracht van een verhaal

Geplaatst op 26 oktober, 2009 

In alles zit een verhaal: van een toevallige ontmoeting met een goeroe tot een meneer die in een afvalcontainer graait.   Zelfs in een doodnormale man zit een verhaal.  En waarom is dat? Omdat we verhalenvertellers zijn. De één schrijft het op, de ander fotografeert het, weer een ander vertelt het op straat tijdens het boodschappen doen en iedereen heeft ze in het hoofd: verhaaltjes. Zelfs ’s nachts.

Verhalen moeten wel een ongelooflijke kracht hebben, en dat hebben ze.

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags:

Wij zijn de aarde

Geplaatst op 15 oktober, 2009 

Als ik naar de bomen kijk en me zo voorstel hoe deze in de aarde zijn verankerd met hun wortels, dan vraag ik me af wat waar de aarde begint en waar deze ophoudt.  Met ander woorden: wat is de aarde eigenlijk? Neem nou zo’n boom die in de aarde is geworteld. De aarde is ook die boom. Als we het over de aarde hebben, bedoelen we de planeet inclusief wat er op die planeet groeit.

Vanmiddag op de fiets vroeg ik me af hoe dat dan zit met de mensen die op de aarde rondlopen. Met onze voetzolen raken we het oppervlak van de aarde. Is het vlak waar voetzool en aarde elkaar raken de overgang van mens naar aarde en van aarde naar mens? Begint daar de mens en eindigt daar de aarde en andersom?

Ik keek nog eens naar die bomen met hun prachtige herfstkleuren, bomen die uit de aarde omhoog steken zoals de haren op het hoofd van een mens. Als die bomen deel zijn van de aarde zoals de haren van een mens deel uitmaken van de mens, zijn wij mensen dan ook deel van de aarde? Zijn wij de aarde zelf?

In hoe er over de aarde wordt gepraat klinkt door dat de aarde iets is buiten onszelf, dat ‘ding’ onder onze voeten. Maar de aarde, dat zijn wijzelf. Wij zijn de aarde.

Bewaard onder Mening, spiritualiteit | Reageer

Tags:

← Vorige pagina — Volgende pagina →