Op je bek gaan en weer opkrabbelen

Geplaatst op 27 oktober, 2011 

Ja, ik ben wel eens op mijn bek gegaan. Meerdere keren zelfs in letterlijke en figuurlijke zin. Op onze bek gaan doen we individueel en, als ik de berichten zou geloven over de wereldwijde crisis, collectief.

Op je bek gaan leidt, als je een beetje van jezelf houdt en om jezelf geeft, een rouwproces in. Een ander woord voor dit rouwproces is opkrabbelen. Opkrabbelen betekent niet dat je weer opstaat en net doet alsof er niets is gebeurd. Voor werkelijk opkrabbelen is heel wat meer moed nodig, de moed om door een rouwproces te gaan.

Op je bek gaan geeft helderheid over wat je te doen staat: opkrabbelen.

Volgende maand komt het boek ‘Opkrabbelen‘ uit van Karin Ramaker. Ik ben er zelf ook reuze benieuwd naar.

Credits: de ’teaser-video’ is gemaakt door Marco Raaphorst. De andere twee meeschrijvers uit de video vind je hier: Marieke Sweens en Katja Linders.

Lees ook: Vallen en weer opstaan is wat ons tot mensen maakt

Bewaard onder Boeken, Mening | Reageer

Tags: , , ,

Alles gratis

Geplaatst op 18 oktober, 2011 

Ik heb het er regelmatig over als ik met mensen over geld praat: alles gratis.

Stel dat door een wonder morgen wereldwijd al het geld verdwenen is, zou het leven dan ophouden te bestaan? Ik denk het niet. Het leven zou er wel heel anders uit gaan zien en mensen zouden heel andere dingen gaan doen maar het leven zou doorgaan.

Het lijkt een onmogelijke opgave: leven zonder geld. Als iedereen geld heeft maar jij niet, is het inderdaad een lastig verhaal. Maar als niemand geld heeft, is het al een stuk gemakkelijker.

Als iemand lang geleden had verkondigd dat er een tijd zou komen waar mensen voor alles moeten betalen, zou die persoon voor gek worden verklaard. Dus is het werkelijk zo gek te veronderstellen dat het mogelijk is dat alles gratis is?

Lees ook:

Bewaard onder Mening | 4 Comments

Tags:

Angst om in jezelf te laten kijken

Geplaatst op 17 oktober, 2011 

Michael Minneboo, Marco Raaphorst en Karin Ramaker blogden er al eerder over: bloggen met je billen bloot, jezelf kwetsbaar opstellen en laten zien wie je bent.

Blogs waarin de blogger zichzelf kwetsbaar opstelt en zijn/haar menselijkheid deelt, zijn blogs die ik het liefste lees en die me het meest raken en beroeren. Het zijn blogs waar ik me in kan herkennen, kan spiegelen. Blogs waar ik lezend een stukje van mezelf heel door dat ene schaduwkantje dat die ander ook heeft, te herkennen, erkennen en accepteren.

Er zijn heel wat redenen te bedenken om jezelf in je blogs juist niet kwetsbaar op te stellen, om jezelf niet te laten zien of om alleen een heel beperkt stukje van jezelf te laten zien en dat uit te vergroten. Personal branding heet dat dan.

Wat voor mij soms doorklinkt in discussies hierover, is de angst om te worden afgewezen als anderen lezen wie we werkelijk zijn. Het Engelse woord voor intimiteit, intimacy, kun je lezen als INTO-ME-SEE. Angst voor intimiteit is de angst om in jezelf te laten kijken.

Soms wordt deze angst begrijpelijk, logisch en rationeel verpakt in zakelijke argumenten. Ik kan me die argumenten soms voorstellen en tegelijkertijd mis ik in de zakelijke wereld het persoonlijke, het menselijke, het kwetsbare.

Als we in een wereld zouden leven waar iedereen bewust en integer genoeg is, een wereld waar we kunnen zijn en laten zien wie we zijn, zonder te worden afgewezen of ‘gestraft’, zouden blogs dan nog steeds zakelijk en onpersoonlijk zijn?

Lees ook:

Bewaard onder Bloggen, Mening | 6 Comments

Tags: , , , , , , ,

De universele probleemoplosser

Geplaatst op 14 oktober, 2011 

Zou je graag een probleemoplosser willen hebben waarmee je elk probleem, ik herhaal: elk probleem, kunt oplossen? Grote problemen, kleine problemen, wereldproblemen en  persoonlijke problemen? Emotionele problemen, financiële problemen, relatieproblemen en  werkproblemen?

Zo’n probleemoplosser bestaat.

Jarenlang heb ik Amerikaanse self-help blogs en blogs voor persoonlijke ontwikkeling bestudeerd. Je kent ze vast wel, blogs met titels als:

Vele honderden van deze blogs heb ik bestudeerd (ik heb ze niet toegepast want dan lag ik nu in een hangmat aan een tropisch strand naar de Buena Vista Social Club te luisteren in plaats van op de bank met de laptop op schoot deze blog schrijven) en tot de conclusie gekomen dat zich uit al deze blogs zich een universele probleemoplosser laat destilleren.

En zo heb ik hem gevonden, de universele probleemoplosser, en ik ben bereid deze gratis en voor niks met jullie te delen. Hier komt ie dan.

De universele probleemoplosser, de oplossing voor elk probleem:

Doorloop alle stappen en blijf ze herhalen tot dit leven voorbij is. Begin dan in een volgend leven weer opnieuw met alle stappen. Het werkt.

Bewaard onder Mening | 9 Comments

Tags: , ,

Vallen en weer opstaan is wat ons tot mensen maakt

Geplaatst op 10 oktober, 2011 

Afgelopen vrijdag waren Karin Ramaker, Marco Raaphorst, Katja Linders, Marieke Sweens, Heide Goris en ik te gast bij Seat2Meet in Utrecht om te praten over ‘Opkrabbelen – nadat je op je bek bent gegaan’, het boek van Karin dat in November verschijnt.

Ongeveer een half jaar geleden vroeg Karin wie er zin had om mee te schrijven aan haar boek. Katja, Marieke, Heide, ik en nog twee andere meeschrijvers die er vrijdag helaas niet bij konden zijn, besloten mee te doen. Regelmatig stuurde Karin ons een aantal vragen toe (heb ik je al eens verteld dat Karin hele prikkelende vragen kan stellen? Nee? Nou, dat kan ze!) die wij dan beantwoordden als materiaal voor haar boek.

Vrijdag kwamen we samen voor een gesprek over op je bek gaan en weer opkrabbelen, een gesprek dat door Marco tot een video wordt verbouwd en die later via Karin’s blog wordt gepubliceerd.

Falen en op je bek gaan lijkt nog steeds in de taboehoek te zitten. Het glas is toch halfvol en dan praat je toch over de dingen die goed gaan, over de successen en niet over het halflege glas, de dingen die niet goed gaan of, erger nog, waar je zwaar faalt? Nee dus.

Marco gaf een treffend voorbeeld:

Als je op een verjaardag vertelt dat je zo’n leuke vakantie hebt gehad en goed weer hebt gehad en zo, dan luistert er geen hond. Maar als je begint met dat je koffers zijn kwijtgeraakt, het hotel zwaar waardeloos was en het eten een ramp, dan hangt iedereen aan je lippen.

Hoe komt dat? Op weg naar huis bedacht ik me dat verhalen over falen en mislukken, verhalen over op je bek gaan en weer opkrabbelen, het meest menselijke in ons naar boven halen: empathie.

Vallen en weer opstaan is wat ons tot mensen maakt, is waar iedereen zich in kan herkennen. Mits wel het val- en faalgedeelte van het verhaal wordt gedeeld en niet alleen het opsta- en succesgedeelte.

Bewaard onder Boeken, Mening | 2 Comments

Tags: , , , , , ,

her-INNEREN

Geplaatst op 20 september, 2011 

Dankzij een blog van Petra Maartense over onverstoorbaarheid , herinnerde ik me de metafoor van de oceaan: aan de oppervlakte kan het golven, soms flink golven, maar in de diepte is het altijd vredig.

Zo is het leven ook. Hoe meer je aan de oppervlakte bent (oppervlakkig leeft), hoe wilder en ruwer het eraan toe kan gaan en hoe meer je heen en weer geslingerd wordt door de golven. Hoe dieper je duikt in je eigen leven, hoe rustiger en vrediger het is.

De waanzinnigheid van de buitenwereld is alleen maar bedoeld om ons te stimuleren te gaan duiken: her-INNEREN.

Bewaard onder Mening | 11 Comments

Tags: ,

Een pijnlijke les in autonomie

Geplaatst op 13 september, 2011 

Een jaar of vijf geleden volgde ik het leerjaar Geweldloze Communicatie. Later, als ik een gezellige grijsaard op leeftijd ben, zal ik er prachtige verhalen over vertellen aan wie het maar horen wil. Voor de bloglezers hier alvast een primeur.

Aan het begin van het leerjaar was het de bedoeling om groepjes van drie te vormen, zogenaamde buddy-groepjes, om een jaar lang met je buddy’s ervaringen en inzichten uit te wisselen en om steun te krijgen tijdens het leer- en groeiproces. Want de inzet van het leerjaar was niets minder dan het loslaten van je persoonlijke drama. En daar heb je, zo was het verhaal, wel wat support van buddy’s bij nodig.

We besteedden uitgebreid aandacht aan het proces van kiezen, hoe kies je je buddy’s, op grond waarvan kies je, welke gevoelens en behoeften spelen daarbij, wat verwacht je van je buddy’s en wat heb jij je buddy’s te bieden? We stelden buddy-profielen op om er zeker van te zijn dat we toch echt met de juist buddy’s in zee gingen. De inzet was hoog en een jaar was lang.

Na alle voorbereiding brak eindelijk de les aan waarin we onze buddy’s daadwerkelijk gingen kiezen. De les begon en ergens halverwege de ochtend zei de trainster ineens: ‘zo, en dan hebben jullie nu drie minuten om je buddy’s te kiezen.’

Iedereen schoot overeind en wat volgde was een scene die zich het best laat vergelijken met de chaos op de beursvloer tijdens een dikke beurscrash. Na drie minuten waren de meeste groepjes gevormd.  Maar was iedereen blij? Niet echt. Niemand had erop gerekend dat na de zorgvuldige voorbereiding, de grande finale van het buddy’s kiezen op deze manier zou verlopen en in zo’n korte tijd.

De moraal van het verhaal was wreed en pijnlijk: niemand had gevraagd om meer tijd dan de aangekondigde drie minuten, niemand had zich uitgesproken over een andere manier van buddy’s kiezen. Iedereen had braaf gehoorzaamd, de eigen autonomie massaal verloochend in ruil voor loyaliteit aan de trainster en uit aangeleerde angst voor de denkbeeldige straf.

Als gezellige grijsaard zal ik later vertellen dat als iemand je iets vraagt of opdraagt, altijd eerst na te gaan hoe het voor je is om gehoor te geven aan de vraag of opdracht en dat je altijd naar je eigen gevoelens en behoefte(n) kunt luisteren voordat je besluit of je wel of niet in actie wilt komen. Ongeacht wie degene is die de vraag stelt of opdracht geeft.

Lees ook:

Bewaard onder Communicatie, Mening, Persoonlijk | 10 Comments

Tags: , , , , , ,

Onze verhalen over elkaar

Geplaatst op 6 september, 2011 

Ik had een afspraak met iemand waar ik een verhaal over had. We hadden elkaar nog nooit ontmoet maar dat maakt de innerlijke verhalenverteller niks uit om toch een verhaal te verzinnen. Die ander bleek ook een verhaal over mij te hebben.

Onze verhalen over elkaar bleken totaal niet te kloppen.

Ik vraag me zo af: waarom zijn die verhalen er eigenlijk, wat is het nut ervan? Ik kan maar één reden bedenken: de leegte opvullen.

Misschien is er nog een tweede reden: die verhalen zijn bedoeld om onze nieuwsgierigheid te prikkelen, om op onderzoek uit te gaan en elkaar te ontmoeten.

Want stel je voor dat onze verhalen over elkaar wel altijd waar zouden zijn. Zouden we nog uit bed komen?

Bewaard onder Mening, Persoonlijk | 7 Comments

Tags: , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →