Bouwoverlast in de wijk, probleem of tragiek?

Geplaatst op 18 oktober, 2013 

Als er midden in je wijk wordt gebouwd, kun je overlast verwachten. Veel overlast zelfs.

Volgens Paul Frissen, schrijver van het boek ‘De fatale staat’, mag je een probleem pas een probleem noemen als er een oplossing voor is. Is er geen oplossing, dan is er geen sprake van een probleem maar van tragiek. Tragiek kun je niet oplossen, je kunt je er alleen mee verzoenen.

Dus is overlast als gevolg van een bouwproject in je wijk een probleem of tragiek? De overlast is vervelend maar onvermijdelijk. Sommige overlast is wel degelijk te vermijden, ik noem uit eigen ervaring een paar voorbeelden.

Om half zes ’s morgens wordt een zware machine aangevoerd. Die machine wordt pas rond de middag op de bouwlocatie ingezet. Door de machine aan te voeren op het moment dat deze nodig is, is de overlast een stuk minder.

Vrachtwagens rijden af en aan, dat is onvermijdelijk als er gebouwd wordt. Die vrachtwagens moeten soms enkele minuten tot een half uur wachten voordat ze worden gelost of geladen en dat gebeurt vaak met draaiende motor. Door tijdens het wachten (en ook tijdens het laden en lossen) de motor uit te schakelen, is de overlast een stuk minder.

Aannemers komen vaak met busjes. Onvermijdelijk. Maar die hoeven echt niet op de stoep te worden geparkeerd waar ze de doorgang blokkeren. Verkeersregels zijn er ook voor aannemers toch? Leef ze na en de overlast is minder.

Een aannemer bezorgt huis aan huis een korte brief met daarin de mededeling dat ze de volgende dag al rond vijf uur ’s morgens beginnen met het opstellen van een betonpomp. Als reden geven ze aan dat ze genoodzaakt zijn zo vroeg te beginnen omdat het zo druk is bij de betoncentrale. Die brief wordt ’s avonds bezorgd. Zie dan nog maar eens maatregelen te treffen zoals bij voorbeeld je kinderen een nachtje bij oma laten logeren. Door zo’n brief eerder te bezorgen kan de overlast worden verminderd.

Nou moet je weten dat elke aannemer weet dat als je net voor de bouwvak een flinke fundatie wilt storten, je te maken hebt met drukte bij de betoncentrales. Om dan te zeggen dat ze vanwege die drukte helaas genoodzaakt zijn is de boel omdraaien. Ze zijn in die drukte terechtgekomen omdat ze een planning hebben gemaakt om precies voor de bouwvak het beton voor de fundatie te storten.

Later geeft via Twitter een andere aannemer als reden op dat ze vanwege de warmte zo vroeg moesten beginnen omdat het beton anders te hard droogt. Eerlijk zijn kan ook bijdragen aan het verminderen van de overlast.

Onvermijdelijke overlast is vervelend maar nog vervelender is de vermijdbare overlast. Het is juist deze vermijdbare overlast die ophoudt te bestaan als de aannemer zich beseft gast te zijn in de wijk en zich als goede gast gedraagt. Niks geen tragiek maar een probleem want het is oplosbaar.

Een spoedcursus volgen ‘verzoenen met het onvermijdelijke’ is natuurlijk ook altijd handig.

Credits: de tip over ‘De fatale staat’ van Paul Frissen kreeg ik van stripjournalist en blogvriend Michael Minneboo. Michael bedankt.

Een interview met Paul Frissen over zijn boek kun je bekijken via Uitzending Gemist.

Lees ook: Bouwen in harmonie met de omgeving

Bewaard onder Boeken, Mening | 2 Comments

Tags: , , , , , , , ,

Zelfs in het paradijs komt overlast voor

Geplaatst op 14 oktober, 2013 

Een tijdje geleden had ik een afspraak met iemand van de gemeente Oosterhout. Aanleiding was een e-mail die ik had gestuurd met daarin een aantal probleempunten zoals ik die in de wijk constateer. Tegenover me zat een prima kerel. Doet z’n stinkende best en struikelt zelf ook over allerlei bureaucratische hindernissen.

Het gebied waar jij het over hebt is een paradijs vergeleken met…..

Zijn vergelijking was even wat minder best. Het doet me denken aan een bedrijf waar een manager werkte die elk probleem waarmee hij werd geconfronteerd van tafel veegde met de metafoor van het halfvolle glas, een dooddoener van de buitencategorie.

Om het even concreet te maken voor wie bekend in Oosterhout bekend is: het gaat om de  vergelijking tussen de gebieden die bekend staan als Zuiderhout en Arkendonk, twee gebieden die met elkaar gemeen hebben dat er een winkelcentrum staat.

Dus ik op een vrijdagmiddag op de fiets richting de hel van Arkendonk.

Het eerste dat me er opviel was dat het er zeer schoon was. Op een verdwaald papiertje na was er geen zwerfafval en ook naast de prullenbakken lag geen afval. Het was er gewoon schoon zoals het hoort.

Het binnenpleintje van Arkendonk oogt een stuk gezelliger dan dat van Zuiderhout. Op Arkendonk staan op het binnenplein platanen met daaronder een stuk of drie bankjes. Het ziet er uitnodigend uit om even neer te ploffen en een praatje te maken  met wie er op dat moment toevallig naast je zit. Op Zuiderhout ontbreekt zo’n gezellig pleintje.

Een ander punt is dat er op Arkendonk geen leegstand is. Leegstand, zo vind ik, draagt bij aan een beleving van malaise. Op Zuiderhout staan op dit moment twee panden leeg waarvan eentje al geruime tijd.

Beide winkelcentra zijn qua architectuur vergane glorie uit wat ik schat de jaren zestig / zeventig van de vorige eeuw en dat zie je er meteen. Zuiderhout oogt wat opener en daardoor ruimer. Arkendonk is door het gebruik van gangetjes en paadjes wat onoverzichtelijk maar is duidelijk groter.

Wat Arkendonk ook anders maakt, is de aanwezigheid van een sporthal met zwembad.  Ook de wijk is anders, simpel gezegd is de wijk rondom Arkendonk rijker dan die rondom Zuiderhout.

Sommige problemen zijn hetzelfde zoals fietsers die in het voetgangersgebied fietsen en door vlak achter je heel hard te remmen laten merken dat ze vinden dat jij maar aan de kant moet.

Voorkom overlastTot slot heb ik gekeken naar de laad- en losplaatsen van de aanwezige supermarkten: een Albert Heijn en een Jumbo. Beide laad/losplaatsen liggen aan de rand van het winkelcentrum, die van de Jumbo grenst direct aan en woongebied, die van de Albert Heijn is daar wat verder van verwijderd. Hoe wordt overlast hier beperkt door de Jumbo: door een keurig instructiebord met daarop duidelijk vermeld de laad/lostijden. Op Zuiderhout  ontbreken instructies met betrekking tot laad/lostijden en daar wordt dan ook regelmatig misbruik van gemaakt.

Op grond van mijn observaties komt Arkendonk zelfs wat beter uit de bus dan Zuiderhout maar het blijft een momentopname. Zo weet ik niet of de laad/lostijden van de Jumbo worden nageleefd en of die gezellig bankjes op het binnenpleintje ’s avonds laat niet als een soort van luidruchtig open lucht café en/of coffeeshop worden gebruikt.

Mij maakt het niet uit hoe de gemeente Oosterhout een wijk noemt zolang ze de mensen die er wonen en de overlast die wordt gemeld maar serieus nemen. Zelfs als het paradijs meldt dat er overlast is.

Tip voor de gemeente Oosterhout: lees eens iets over de broken windows theory.

Lees ook: Waarom je overlast in je buurt of wijk beter wel kunt melden

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: , ,

Hey wijk, gedraag je als goede gastheer/gastvrouw

Geplaatst op 9 oktober, 2013 

In een aantal recente blogs heb ik het verhaal over wat ik graag wil dat er gebeurt als er midden in een woonwijk een bouwproject van start gaat, wel flink op het bordje van de aannemers gelegd:

De aannemer als goede gast in de wijk, dat gaat natuurlijk alleen werken als diezelfde wijk ook een goede gastheer/gastvrouw is. En dat waren we in de wijk niet.

Wat hadden we in de wijk kunnen doen?

We hadden de aannemers voor koffie met iets lekkers kunnen uitnodigen in het nabijgelegen wijkcentrum.  Dan hadden we daar persoonlijk kennis met elkaar kunnen maken en specifieke details over de directe omgeving van het bouwproject uitwisselen. Bijvoorbeeld: die meneer die op nummer X woont heeft last van astma. Als jullie met machines gaan werken die veel stof veroorzaken, waarschuw hem dan ruim van te voren zodat hij maatregelen kan nemen.  We hadden van te voren een buurtblog kunnen starten en de aannemers uitnodigen zich daar voor te stellen en om af en toe eens een gastblog te schrijven over het bouwproject. We hadden de aannemers voor de buurtblog ook kunnen interviewen.

Ik weet niet of zoiets in Nederland als eens is gedaan maar ik zie het helemaal zitten. Dan wordt bouwen in harmonie met de omgeving pas echt harmonie.

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: , , , ,

Social media? Zover zijn wij nog niet

Geplaatst op 7 oktober, 2013 

Tijdens diezelfde bespreking stelde ik de gemeente Oosterhout en de aannemers voor om social media in te zetten om tijdens het bouwproject in contact te zijn met de buurt.

Ik zie daar zoveel voordelen in. Dat mensen een aanspreekpunt hebben, dat ze hun verhalen en vragen kwijt kunnen. En klachten natuurlijk en dat daar iets mee gedaan wordt. En dat omwonenden proactief op de hoogte worden gesteld van welke werkzaamheden er zijn gepland en wat ze daarvan kunnen merken en wat de aannemers eraan doen de overlast te beperken en wat de bewoners kunnen doen er minder last van te hebben.

Begin een blog, open een Twitter account en een Facebook pagina. Doe iets.

Om de tafel zaten allemaal grote sterke mannen. Antwoord van die grote sterke mannen: zover zijn wij nog niet.  Ik bood nog aan ze ermee te helpen. Wij zijn per e-mail bereikbaar was het antwoord.

Dan maar plan B en ik stel voor dan tenminste een soort van inloopspreekuur te organiseren. Een bouwkeet waar omwonenden bijvoorbeeld tussen tien en elf uur ’s morgens koffie kunnen drinken en hun verhaal en vragen kwijt kunnen en dat ze antwoorden en informatie krijgen omdat het hun buurt is.

Bij de gemeente zien ze dat wel een klein beetje zitten. En de aannemers ook als ze maar niet zelf in die bouwkeet hoeven zitten. Dus ook dit voorstel wordt niet overgenomen.

Dus moeten we het met e-mail doen want de gemeente Oosterhout en twee grote aannemers zijn nog niet zover dat ze via social media kunnen willen communiceren.

Moet je weten dat op een paar honderd meter van de bouwlocatie een basisschool staat waar kinderen al zelfstandig bloggen. Die zijn wel zover. Daar zitten de echte grote sterke mannen en vrouwen. Ze zijn twaalf jaar en jonger.

Lees ook: Bouwen in harmonie met de omgeving

Bewaard onder Persoonlijk | 4 Comments

Tags: , , , , , ,

Bouwen in harmonie met de omgeving

Geplaatst op 4 oktober, 2013 

Een aannemer die aan het werk is op het terrein van een chemische fabriek of olieraffinaderij weet het: voorkom explosies. En die aannemer neemt maatregelen  zoals het gebruik van speciaal gereedschap dat geen vonken kan veroorzaken. Werken in harmonie met de omgeving heet dat.

Een aannemer die aan het werk is vlak naast een historisch gebouw weer het: voorkom schade. En die aannemer neemt maatregelen om schade door zware trillingen te voorkomen zoals het toepassen van boorpalen in plaats van heipalen. Werken in harmonie met de omgeving heet dat.

Een aannemer die aan het werk is in een waterwingebied weet het: voorkom vervuiling. En die aannemer neemt maatregelen om vervuiling van de bodem te voorkomen zoals het elders parkeren van voertuigen. Werken in harmonie met de omgeving heet dat

Een paar maanden geleden was er op het stadhuis van de gemeente Oosterhout een bespreking. Om de tafel zaten vertegenwoordigers van de gemeente, van een grote supermarktketen, van twee grote aannemers en van een winkeliersvereniging. Ik mocht er als omwonende van het bouwproject ook bij zijn.

Na het rondje voorstellen kreeg de directeur van één van de aannemers als eerste het woord. Grote tekeningen en planningen op tafel. Eerst de geruststelling dat ze ervaring hebben want in Waalwijk hebben ze ook z’n project gedaan bij een winkelcentrum, dat ze zo goed rekening kunnen houden met de winkeliers en dat die altijd bereikbaar zullen zijn.

Als hij het verhaal wil vervolgen met de planning en projectfasering onderbreek ik:

Vergeet u niet een partij?

Wie dan?

De omwonenden.

Oh ja, daar houden we natuurlijk ook rekening mee.

Maar u noemde ze niet.

En hij gaat verder met waar hij gebleven was.

Tegen het einde van de bespreking wil ik toch graag weten hoe het nou zit en stel een vraag: Waar kunnen de omwonenden aan merken dat er rekening met ze wordt gehouden?

Als non verbale communicatie geluid zou maken was ik nu doof geweest. De verbale communicatie bleef stil. Geen antwoord.

Heren aannemers, voor jullie de herkansing:

Een aannemer die aan het werk is midden in een woonwijk weet het: [vul maar in aannemer]. En die aannemer neemt maatregelen om [vul maar in aannemer].

Werken in harmonie met de omgeving heet dat.

Lees ook:

Bewaard onder Mening | 4 Comments

Tags: , , , ,

Hey aannemer, gedraag je als een goede gast – deel 2

Geplaatst op 2 oktober, 2013 

Een gevalletje van om half zes ’s morgens wakker worden. Op een zaterdag. Onvrijwillig.

Het geluid van een hamer die hard tegen stalen pijpen slaat maakt verder slapen onmogelijk. Ik probeer het even te negeren, misschien houdt het snel weer op. Maar dat doet het niet.

Ik trek snel wat kleren aan en ga naar buiten naar de bron van het lawaai.  Daar staat inderdaad iemand een bouwsteiger af te breken, alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat op zaterdagochtend half zes te doen terwijl iedereen in de wijk nog slaapt.

Ik roep. Hij hoort me. Ik doe mijn beklag. Twee van zijn collega’s mengen zich in het gesprek. Noemen mijn reactie ‘kinderachtig’ en ‘gezeik’.  Eentje zegt dat hij er niets mee te maken heeft dat iedereen wakker wordt maar dat hij het werk op tijd af moet krijgen. Ik vraag hem voor welke aannemer hij werkt. Dat wil hij niet zeggen.

Diezelfde zaterdag is de bouw iets na de middag verlaten. Iedereen al naar huis.  Dan hadden ze die ochtend ook wel een paar uur later kunnen beginnen.

Later, na tussenkomst van de gemeente Oosterhout, laat de hoofdaannemer weten dat met de betreffende onderaannemer (de naam daarvan krijg ik niet te horen) was afgesproken dat er alleen gevoegd zou worden.

Weet hoe de rollen zijn verdeeld, weet wie de gastheer/gastvrouw is en wie de gast. Wij, de wijk, zijn gastheer en gastvrouw en jullie, aannemers, zijn de gasten.  Met dit grondbeginsel hoort elk bouwproject te beginnen.

Lees ook: Hey aannemer, gedraag je als een goede gast

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: , , , ,

Het voordeel van kleine ergernissen

Geplaatst op 30 september, 2013 

Als iemand mij vorige week tijdens de bijeenkomst van het sociaal wijkteam Oosterheide de vraag had gesteld die ik aan anderen stelde, namelijk wat zijn volgens jou de grootste problemen in de wijk, dan had ik hele andere antwoorden gegeven dan de eenzaamheid en armoede die anderen noemden.  Dan had ik me daarna misschien wel schuldig gevoeld over mijn kleine ergernissen.

Maar niks gebeurt voor niks, ook kleine ergernissen niet. Het waren immers die kleine ergernissen die me deden besluiten om in beweging te komen, om bijvoorbeeld naar de bijeenkomst van het sociaal wijkteam te gaan.  En het is die beslissing die weer leidt tot het vervullen van het verlangen een buurtblog te beginnen.

Dus heb je kleine ergernissen? ‘Pas dan maar op’ want het zijn kleine brandstofcellen die het motortje voeden waarmee je komt waar je wezen wilt.

Lees ook: Er leeft en speelt veel meer in je wijk dan je denkt

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: , ,

Er leeft en speelt veel meer in je wijk dan je denkt

Geplaatst op 27 september, 2013 

Sommige toevalligheden doen zo hun best je iets duidelijk te maken dat je ze wel moet opmerken, zelfs al ben je blind en doof.

Dit was voor mij zo’n toevalligheid:

 

Ik wil al een tijdje een buurtblog beginnen. Op zoek naar mede-bloggers deed ik voorzichtig een oproep via Twiter maar zonder respons. Ik begon aan een briefje met het idee dat huis aan huis te verspreiden maar  verder dan een inleiding kwam ik niet. Het was niet dat ik niet graag genoeg wilde, eerder dat ik niet goed wist hoe te beginnen.

En toen was daar die tweet. En afgelopen donderdag die bijeenkomst.

Bij binnenkomst zag ik een grote ruimte met aan één tafel een aantal dames. Ik werd bijzonder gastvrij ontvangen en had al meteen een gesprekje over wat kleinere en grotere problemen die ik in mijn directe woonomgeving ervaar en waar ik graag wat aan wil doen.

Meer mensen kwamen binnen en een lange tafel aan de zijkant vulde zich met heel veel eten en drinken. De avond bleek ‘American Style’ te zijn, dat iedereen dus wat te eten en/of drinken meeneemt. Maar dat wist ik dus niet want ik had alleen die tweet gezien. ‘Alles moet op’ werd er geroepen. Een onmogelijke opdracht.

Ik had nog steeds geen idee wat voor avond het zou worden dus ik ging aan een tafeltje zitten en legde mijn schrijfblokje klaar voor wat zou gaan komen. Ik zat daar zo’n minuut of tien lekker rond te kijken in afwachting tot ‘we zouden gaan beginnen’, tot iemand het woord zou nemen en we in de groep gingen bespreken wat we in de wijk graag willen verbeteren.

Toen dat maar niet gebeurde begreep ik dat dit niet zo’n avond was maar dat je zelf even aan de bak moet om eruit te halen wat je nodig hebt. Dus ik begon te ontmoeten en vragen te stellen. Iedereen die ik sprak vroeg ik het volgende: wat zijn volgens jou de grootste problemen in de wijk? In mijn achterhoofd hoopte ik op bevestiging van de problemen die ik ervaar maar die bevestiging kreeg ik niet. Vrijwel iedereen die ik sprak noemde deze problemen: armoede en eenzaamheid. Nog maar een keertje: armoede en eenzaamheid.

In de wijk waar ik woon bestaat dus armoede en eenzaamheid. De dingen waar ik me in mijn wijk dagelijks aan erger verdampten met de snelheid van het licht. Ze waren weg op een manier alsof ze nooit hadden bestaan. Het is gemakkelijk je te ergeren aan zaken als zwerfvuil omdat die zo zichtbaar en tastbaar zijn. Maar armoede en eenzaamheid, dat speelt zich af achter gesloten deuren in de harten en zielen van de mensen.

Maar ik wilde dus een buurtblog en vond de PR dame van het sociaal wijkteam. Na een kort gesprek zaten we ineens in een andere ruimte achter een computer om de website van het sociaal wijkteam te bekijken of er van de nieuwsrubriek een blog kan worden gemaakt. Want waarom zelf met een buurtblog beginnen als zoiets eigenlijk al bestaat? Waarom niet bloggen via de website van het sociaal wijkteam? Waarom niet samenwerken? Beetje WordPress erbij in in plaats van een dichtgetimmerde en geprogrammeerde website waar voor elke aanpassing moet worden betaald en hey ho let’s go.

En omdat voor een buurtblog buurtverhalen nodig zijn, ging ik terug de netwerkarena in op zoek naar mensen met verhalen. Ik hoefde niet eens te zoeken want ze vonden mij. Een buurtbeheerder van de gemeente Oosterhout, een meneer die voor Amarant werkt en mensen met een verstandelijke beperking helpt om zelfstandig te wonen, een gemeenteraadslid die zelf in de wijk woont en een mevrouw die voor het centrum voor jeugd en gezin Oosterhout werkt, leverden zoveel indspiratie en verhalen op dat al duurde een dag 48 uur, ik ze nooit allemaal kan verwerken.

Wat me het diepst raakte was natuurlijk het bestaan van eenzaamheid en armoede. Maar ook dat er zoveel mensen actief bezig zijn met werken aan de wijk, met verbeteringen waar de kranten en het journaal best wat meer aandacht aan mogen besteden.

En ik maar denken dat ik de enige was die zich druk maakt om de wijk. Soms is het heerlijk er helemaal naast te zitten.

Bewaard onder Bloggen, Persoonlijk | 9 Comments

Tags: , , , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →