Blijf rennen

Geplaatst op 16 juni, 2011 

‘Rennen papa, rennen, ik wil ook een ballon.’

Vader en dochter renden over het schoolplein. ‘Er zijn er niet zo veel meer hoor’ roept een  teleurstellingsmanager ze na. Het is de moeder van een kind dat wel een ballon heeft.

Binnen in het schoolgebouw is geen spoor te ontdekken van de ballonnen. ‘Misschien zijn ze op’ zegt de vader tegen zijn dochter. Ze begint te huilen. ‘Ik blaas thuis wel een ballon voor je op.’ Ook hij is teleurstellingsmanager.

In een andere gang van het schoolgebouw vinden ze de bron van de ballonnen. Er is er nog eentje. Blij pakt het meisje de laatste ballon. ‘Wat een geluk, je hebt de laatste’ zegt de vader. ‘Nu heeft een ander kindje geen ballon’ antwoordt het meisje en houdt triomfantelijk haar grote groene ballon omhoog.

Werk aan de winkel voor een andere teleurstellingsmanager denk ik.

Sommige mensen zeggen dat je ervoor moet zorgen dat je geen verwachtingen en verlangens meer hebt en dat dit spiritueel is. Misschien is dat wel zo. Maar hebben zij wel eens een vader samen met zijn dochter over het schoolplein zien rennen voor een ballon? Hebben zij wel eens het gezicht gezien van een kind dat de laatste ballon had? Mooi man!

Ja maar….. zullen de teleurstellingsmanagers roepen, en dat kind dat net naast de laatste ballon grijpt dan?

Het gezicht van dat kind is net zo mooi als dat kind dat wel een ballon heeft, het ziet er alleen anders uit en het maakt andere geluiden. En als dat kind in zijn/haar leven genoeg van dat soort ervaringen heeft, teleurstelling na teleurstelling na teleurstelling, dan kan het later altijd nog teleurstellingsmanager worden.

Te veel teleurstellingen, dat is wat alle teleurstellingsmanagers met elkaar gemeen hebben. En ook dat ze niet meer rennen voor een ballon.

Blijf rennen.

Bewaard onder vaderschap, Verhaaltjes | 5 Comments

Tags: , , ,

Relatieshit

Geplaatst op 14 april, 2011 

Laatst schreef ik over de angst die toeslaat als iemand me vraagt een bio te schrijven. Maar het kan nog erger: iemand die tijdens een eerste afspraak als openingsvraag op je afvuurt: ‘vertel eens iets over jezelf’. Een echte sfeerkiller!

‘Nou, je wilt dat ik iets over mijzelf vertel? Ik ben professioneel knoflook tester maar dat heb je waarschijnlijk al geroken. Zullen we nu dan ergens shoarma gaan eten?’

Guess what? We houden allebei van shoarma en van knoflook en zijn al die tijd op zoek geweest naar de ware, naar een soulmate, een tweelingziel…

Onze relatie ontwikkelt zich stormachtig. Van de drie levens, het jouwe, het mijne en het onze, blijft van het jouwe en het mijne steeds minder over. Een half jaar later leven we alleen nog voor elkaar. We  zien het als onze missie om elkaar compleet en heel maken.

Onze behoeften zien er dan uit als de sliertjes in een bord spaghetti: alles in- en door elkaar gedraaid en verwikkeld. Wat is jouw behoefte en wat de mijne? Wat heb jij nodig en wat heb ik nodig? We weten het zelf niet en toch verwachten we van elkaar dat we helderziende zijn en dat we precies weten wat de ander nodig heeft. Zonder dat we daar zelf om vragen natuurlijk.

Nog wat later in de relatie beleven we meer pijn dan vreugde. Eigenlijk is er nauwelijks nog vreugde. We voelen ons eenzaam in het samen zijn maar praten daar nooit over. Als die ander nou maar verandert komt alles goed.

Maar die ander verandert niet en we beginnen elkaar erom te haten. Doodsbang als we zijn om in de steek te worden gelaten, blijven we bij elkaar.

Één van ons speelt de agressieve John Wayne rol en de ander de passieve rol van martelaar. De dynamiek tussen deze twee rollen voelt voor ons vertrouwd want onze ouders speelden in hun relaties diezelfde disfunctionele rollen. Gezonde rolmodellen kennen we niet. Wat zijn dat?

We vergelijken onszelf voortdurend met anderen. We trekken vrienden aan die flink in de problemen zitten zodat we ons beter voelen dan onze vrienden. We helpen en redden ze graag want dan voelen we ons zo goed over onszelf. En als we ook maar heel even het idee hebben dat onze vrienden beter zijn dan wij, dan bekritiseren we ze en maken ze belachelijk. Niet waar ze bij zijn natuurlijk. Of misschien toch maar dan op een passief-agressieve manier.

Hulp zoeken? Nee, wij hebben geen problemen. Anderen, die hebben problemen maar wij niet. Trouwens, wat zouden de buren wel niet denken?

Tien jaar later hebben we onze pijnlijke relatiepatronen keer op keer herhaald, steeds op zoek naar liefde, naar vervulling en heelheid. Maar we vonden het nooit daar waar we zochten, buiten ons zelf.

Wat wij liefde noemden, was codependency. In het Nederlands co-dependentie of medeafhankelijkheid.

Vroeg of laat krijgen we onze wake up call en zijn we klaar om onze problemen uit handen te geven aan een hogere kracht, zijn we klaar voor de eerste stap van het spirituele twaalf stappen programma: Wij erkenden dat wij machteloos zijn over anderen – dat ons leven onhanteerbaar was geworden.

De andere stappen van dit krachtige spirituele programma zullen volgen, de stappen zullen ons vinden, precies zoals we nodig hebben. Het zal de relatie met onszelf drastisch verbeteren en als gevolg daarvan (niet andersom) ook de relaties met anderen.

‘Love hurts, love scares, love wounds and mares any heart’ zong Nazareth in 1976.

Nee, liefde doet geen pijn, dat is codependent bullshit. Wat pijn doet is de afwezigheid van liefde of de liefde buiten jezelf zoeken.

Meer over Codependency lees je in het gratis e-book (Nederlandse vertaling): ‘Codependence – Dans van Gewonde Zielen‘.

Bewaard onder Codependency, Verhaaltjes | Reageer

Tags: , , , ,

De held van de dag

Geplaatst op 21 december, 2010 

Terwijl de held van dit verhaaltje naar huis reed, liet hij zijn gedachten nog eens over zijn heldendaden van die dag gaan. Hij was tevreden en vermoeid. Heldenwerk is best zwaar moet je weten.

Voor hem reed een fietser, voorzichtig balancerend over de door auto’s gemaakte sporen in de sneeuw. Onze held bedacht zich een moment of hij nog energie had voor een laatste heldendaad.

‘Vooruit dan maar’ en hij toeterde een paar keer flink.

De fietser had twee mogelijkheden. Ofwel in het spoor blijven en die toeterende automobilist  achter hem trotseren of uitwijken naar het besneeuwde deel van de rijbaan. Vallen zou betekenen dat minimaal één autoband een afdruk zou achterlaten op zijn been, arm of misschien wel hoofd.

De fietser die duidelijk geen held was, bleef in het spoor rijden. De automobilist die duidelijk wel een held was ging vlak achter de fietser rijden, wachtte tot de linker rijbaan vrij was, gaf een dot gas en passeerde.

In zijn achteruitkijkspiegel zag hij de fietser snel kleiner worden. Een held laat zich door niets of niemand tegenhouden en zeker niet door een fietser. Held zijn kicks ass.

Bewaard onder Verhaaltjes | 11 Comments

De terugkeer van de eigen macht

Geplaatst op 9 december, 2010 

Niet zo lang geleden en ook niet ver hier vandaan, leefde een volk dat was geleerd om alle macht weg te geven. De mensen gaven hun macht weg over hun eigen leven, over hun eigenwaarde en zelfvertrouwen, over hun waarheid en keuzes die ze maakten. Ze gaven het met bakken tegelijk weg aan de politiek, kerk, media en wetenschap, aan artsen, leraren  en ondernemingen.

Je kon het zo gek niet bedenken of de mensen gaven hun eigen macht erover weg. Zelfs hun macht over wat ze aten en dronken en hoe ze zich kleedden gaven ze weg. Aan reclamemensen bijvoorbeeld.

Ze deden dit al heel lang en konden zich niet herinneren dat ze het ooit anders deden. Macht weggeven was net zo vanzelfsprekend geworden als adem halen.

Op een dag gebeurde wat niemand had zien aankomen: alle macht was weggegeven, er was geen druppeltje macht meer over om nog weg te geven.

Politici, kerkleiders, media leiders, wetenschappers, artsen, leraren en bedrijfseigenaren raakten in paniek want ze wilden nog meer macht. Een klein groepje onder hen, de machtsverslaafden, bedacht een oplossing: ze zouden een crisis creëren. Dat had in het verleden ook altijd geholpen om de mensen bang te maken en bange mensen geven graag hun macht uit handen.

Dus er kwam een crisis en nog één en nog één. De mensen werden inderdaad bang en wilden maar al te graag nog meer macht weggeven. Maar er was een probleem: ze hadden zichzelf al leeggegeven, ze hadden geen macht meer over om weg te geven.

Sommige mensen worden helden als ze niets meer te verliezen hebben en daar hadden de machtsverslaafden niet op gerekend. Hoe ze hun best ook deden om de crisis nog groter te maken of om nog meer crisissen te bedenken, er kwamen steeds meer helden bij die zeiden: wij nemen onze eigen macht weer in handen.

En zo werd het december 2010: het volk was op een massale schaal bezig hun eigen macht weer uit te oefenen, bezig om weer mens te worden en om macht uit te oefenen met elkaar in plaats van over elkaar.

Bewaard onder Verhaaltjes | 13 Comments

Tags: ,

P-day

Geplaatst op 15 november, 2010 

Zaterdag was het P-day, een dagje Peter, Peter, Peter, Peter en Paul. Sinds een paar jaar een terugkerend feestje vol herinneringen aan onze studietijd. Samen vormden we twee jaar lang het bestuur van de studentenvereniging van de HTS in Vlissingen en vooral de herinneringen aan de feesten die we organiseerden lijken elk jaar wilder en wilder te worden.

Vorig jaar kon één van de Peters er helaas niet bij zijn. We waren in een uitermate vage kroeg beland waar we door de nog vagere klanten werden aangezien voor een vage band die er die avond zou optreden. Die band richtten we ter plaatse op: ‘Peter, Peter, Peter, Paul and the  motherfuckers’. Als iemand ons dan zou vragen of wij Peter, Peter, Peter, en Paul van de band zijn, zouden we zeggen: ‘Ja, en die motherfuckers dat zijn jullie’. Een beetje in die sfeer hebben we elk jaar een reünie en vieren we het contact dat we lang geleden hadden en het contact dat we nu hebben.

Dit jaar was de rode draad ‘consequentieloosheid’. Wat zou je doen als je wist dat wat je deed geen consequenties zou hebben? Zo’n vraag brengt de holbewoner in de mens naar boven, geloof me 🙂

Paul is een apart verhaal. Om te beginnen omdat hij Paul heet en geen Peter. En ook omdat hij in die tijd werktuigbouwkunde studeerde en geen elektrotechniek zoals de Peters. We ‘gedogen’ hem als het ware.

Tijdens onze studietijd organiseerden we een keer een Sinterklaasfeest. Iedereen die een leuke anekdote kende over een medestudent,  kon dat op een briefje schrijven en in de brievenbus van Sinterklaas stoppen.

Paul had ook een briefje ingevuld. Hij schreef dat een aantal van zijn medestudenten tijdens de lunchpauze altijd zo opscheppen over hun seksuele prestaties.  Het ging over drie medestudenten en het leek ons als organisatie wel leuk om op het podium een echte wip neer te zetten waar die drie studenten in opdracht van Sinterklaas even een potje konden wippen om hun prestaties te laten zien.

We hadden een probleem: drie man op een wip, dat werkt niet. Onze oplossing was geniaal en duivels.

Toen Sinterklaas de drie studenten bij zich riep, zat Paul zich al te verheugen over wat er zou gaan gebeuren. Sinterklaas zou die drie in een aula vol bierdrinkende studenten wel eens even flink aanpakken.

Tot Paul’s verrassing vroeg Sinterklaas ook Paul op het podium te komen. De studenten moesten Sinterklaas vertellen waar ze tijdens de lunch toch steeds over praatten. Daarna moesten ze van Sinterklaas met z’n vieren op de wip. En zo loste Paul ons wip-probleem op.

Herinneringen zijn mooi maar wat nog mooier is, is die herinneringen delen samen met de mensen waarmee je ze hebt beleefd.  Ik kijk al weer uit naar e volgende P-day, een dag vol P-lezier.

Bewaard onder Persoonlijk, Verhaaltjes | 3 Comments

Tags:

Prei

Geplaatst op 1 november, 2010 

Ik had nooit gedacht dat ik ooit nog eens een blogje zou schrijven over prei maar dankzij een caissière van de Albert Heijn is het er nu toch van gekomen.

Ik had prei gekocht, een fantastische groente die je overal mee kunt combineren. Het maakt niet uit wat je kookt, bakt, frituurt of stooft, prei past er altijd bij. Prei is een echte allemansvriend. In het dorpje Teteringen is zelfs een restaurant met de naam Prei. Ik heb er nog nooit gegeten maar heb wel zo mijn fantasieën over wat er aan preilekkernij op de menukaart staat.

OK, ik heb dus prei nodig en leg bij de kassa alles op de lopende band. Loop snel door naar het andere het einde van die band om, terwijl de caissière alles scant, de boodschappen snel in mijn tas te stoppen. Terwijl ik geconcentreerd bezig ben mijn inpaktempo te synchroniseren met het scantempo van de caissière, hoor ik opeens: ‘Is dit fruit?’ Ik kijk om en zie de caissière met een prei in haar hand.

Tja, prei is behalve een allemansvriend in de keuken ook een nachtmerrie bij de kassa want er zit geen stickertje op zoals op appels en ook geen barcode.

Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ze niet weet wat ze in haar hand heeft, zeg ik haar: ‘Dat is prei’ en ga verder met inpakken.

Bewaard onder Verhaaltjes | 6 Comments

De magie van acceptatie

Geplaatst op 21 oktober, 2010 

Het naar-bed-gaan-ritueel van mijn dochter bestaat uit een aantal stappen. Zo wil ze tijdens het tandenpoetsen graag een ter plaatse te verzinnen verhaaltje horen, wil ze dat ik nog even gitaar speel terwijl zij springend en zingend de vering van de matras uittest en wil ze als laatste dat ik nog een boekje voorlees.

Deze week wilde ze tijdens het tandenpoetsen een verhaaltje horen over ene tovenaar Foeksia.  Verrek, ik ken geen tovenaar Foeksia. Wat voor verhaaltje verzin ik over een tovenaar die ik niet ken? Wat voor tovertrucs doet die Foeksia?

Ik begin te verzinnen en te vertellen. Over dat die Foeksia op een dag helemaal niet meer wil toveren. Hij is het beu om alles maar te willen veranderen met zijn getover. Hij wil het leven wel eens een dagje accepteren precies zoals het is. Hij gaat de deur uit en laat alles gewoon gebeuren…

Wat denk je? Die Foeksia heeft de dag van z’n leven. Overal bijzondere ontmoetingen, ontroerende gebeurtenissen en allerlei verrassingen. Een dag van wonderen zonder ook maar één tovertruc.

Misschien een wat zware moraal voor een bedtijd verhaaltje maar ik heb het ermee gered.

Ik heb inmiddels wat research gedaan naar die tovenaar Foeksia. Dat blijkt helemaal geen tovenaar te zijn maar een miniheks uit een boek van Paul van Loon. Hier in huis is Foeksia sinds mijn verhaaltje een levenskunstenaar 🙂

Bewaard onder vaderschap, Verhaaltjes | 2 Comments

Tags: , , ,

Spontaniteit

Geplaatst op 3 augustus, 2010 

Ik stond me in de was- en doucheruimte op de camping te scheren toen er een jongetje van een jaar of 4 – 5 naast me kwam staan. Terwijl hij wat in zijn toilettas stond te rommelen klonk het ineens: ‘Mijn vader gebruikt geen scheerschuim’.

Huh, are you talking to me?

Nee, dat zei ik hem niet. ‘Dan scheert je vader zich zeker elektrisch?’ ‘Nee hoor, mijn vader gebruikt alleen water’. ‘Ai, dat lijkt me pijnlijk’ en ik zag hoe ondertussen een andere man bij de wastafels aan de gang was gegaan zich te scheren. De man  keek ons aan en ik zei: ‘We zijn scheerervaringen aan het uitwisselen’ en wees op het jongetje en mij. De man zei niks.

Het jongetje wel:  ‘We zijn gisteren op de Mariaberg geweest. Daar hebben we gegeten en kregen we gratis ijs. Op de Mariaberg staat een groot wit Mariabeeld’.

Da’s een duidelijke aanwijzing denk ik want het stikt hier van de bergen. ‘Als ik vandaag met de motor ga toeren ga ik die Mariaberg ook eens opzoeken en…..’ Verder kom ik niet want het jongetje vertelt: ‘Mijn moeder zeurt te veel’.

Even had ik het idee in het tv programma ‘Praatjesmaker’ te zitten maar ik zie nergens een camera. Wel een jongetje dat heerlijk spontaan een gesprek voert. Wat een verschil met die volwassenen (ja, ik ook) die elkaar hooguit goeiemorgen zeggen.

Bewaard onder Persoonlijk, Verhaaltjes | 9 Comments

Tags: ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →