Alles Gratis: de praktijktest

Geplaatst op 24 oktober, 2011 

Zaterdag 22 oktober was een prachtige dag voor de praktijktest van de nieuwe economie, de economie van alles gratis. Precies volgens planning gingen ’s morgens alle pinbetalingen plat en was het  onmogelijk om met de pinpas te betalen.

Volgens het draaiboek zou vanaf dat moment de economie van alles gratis gedurende minstens een uur een feit zijn. De afspraak was dat de supermarkten zoveel vertrouwen zouden hebben dat ze de waarde die ze gratis weggeven in de vorm van boodschappen, op één of andere manier en in één of andere vorm later weer terug zouden krijgen.

Vol spanning stapte ik zaterdagochtend 22 oktober de supermarkt binnen. Eerst rustig alle boodschappen die ik nodig had in mijn mandje gelegd en daarna naar de kassa. Het voelde als de geboorte van een eerste kind: de eerste tekenen van leven van de nieuwe economie van alles gratis.

Ik sloot achteraan in de rij bij de kassa. ‘Heeft u wel contant geld bij?’ riep de caissière, ‘de pinautomaten zijn in storing, u kunt alleen contant betalen’. Dat de pinautomaten het niet deden, wist ik. Dat stond immers in het draaiboek. Maar dat we met contant geld moesten betalen, dat stond er niet in. De bedoeling was dat ik de boodschappen gratis mee zou nemen en dat ik later zou betalen en dat de supermarkt me daarin zou vertrouwen.

Ik kom al zeker vijf jaar bij deze supermarkt en geef er gemiddeld EUR 100,- per week uit. Dat is zo’n EUR 5.000,- per jaar. Sinds ik er klant ben heb ik er al EUR 25.000,- uitgegeven en dat is erg veel geld.

Als de supermarkt inkopen doet bij de groothandel, betaalt de supermarkt achteraf. Ze bestellen de goederen, nemen deze in ontvangst, ondertekenen de vrachtbrief, ontvangen enkele dagen later de factuur en betalen deze een paar weken later. De groothandel vertrouwt erop dat het geld komt.

Naar de klanten toe hanteert  de supermarkt een andere werkwijze: eerst betalen, dan pas de spullen meenemen. Of je nou jaren klant bent en of je er al zo’n slordige EUR 25.000,- hebt uitgegeven, maakt niks uit. Ook niet op zaterdag 22 oktober tijdens de praktijktest van de nieuwe economie van alles gratis. Geen contant geld bij? Dan boodschappen laten staan.

Misschien was deze caissière of deze supermarkt niet op de hoogte van het draaiboek maar dat lijkt me erg onwaarschijnlijk. Eerder denk ik dat op het laatste moment de angst en het gebrek aan vertrouwen heeft toegeslagen dat ze geen waarde terug zouden krijgen voor de waarde die ze met hun klanten mee zouden geven.

Ik had me er nog wel zo op verheugd die boodschappen gratis mee naar huis te nemen en een paar uur later met geld, terug te komen naar de supermarkt en dan alsnog te betalen. Het had een overwinning voor het vertouwen moeten zijn, het had de poorten naar de nieuwe economie van alles gratis wagenwijd open moeten zetten. Maar wat de praktijktest heeft aangetoond, is dat als het erop aan komt, het vertrouwen er niet is.

Desondanks is er al een volgende praktijktest gepland. Hoe deze eruit ziet en wanneer deze plaatsvindt, is nog een geheim. Het belooft een knaller te worden.

Lees ook:

Bewaard onder Actualiteit, Verhaaltjes | 2 Comments

Tags: ,

De waardecrisis: hoe gaat het verder?

Geplaatst op 11 oktober, 2011 

Vervolg op:

Hoe gaat het verder met die mensen die vergeten waren hoe waardevol ze waren en die op hun zoektocht naar waarde in de ban waren geraakt van geld en regeltjes volgen? Trappen ze in een volgende valkuil of doen ze een ontdekking die hun levens blijvend verandert?

Laat in een reactie op deze blogpost jouw verhaaltje achter over de waardecrisis (net zo lang of kort als jij wilt).

De eerste drie inzenders krijgen gratis het boek ‘De magische gouden ring‘ , geschreven door Petra Maartense, thuisgestuurd.

Bewaard onder Verhaaltjes | 23 Comments

Tags: , ,

De waardecrisis: gehoorzaamheid = waarde

Geplaatst op 6 oktober, 2011 

Vervolg op De waardecrisis: geld = waarde

Een aantal slimme ondernemers zagen hierin een gat in de markt. Ze schreven vlug een vreselijk waardeloos boek vol tegenstrijdigheden en gooiden er een flinke reclamecampagne  tegenaan om de mensen te doen geloven dat als ze hun leven zouden leven volgens de regels van dat boek, ze weer waardevol zouden zijn. Dat wilden de mensen maar al te graag. Er was alleen een probleem: niemand snapte het boek. De ondernemers hadden dit al lang zien aankomen want ze hadden ondertussen speciale leslokalen laten bouwen die ze kerken noemden om de mensen te trainen in het op de juiste manier interpreteren van dat boek.

Het plannetje werkte en de leslokalen stroomden vol. De ondernemers voelden zich oppermachtig. Wij zijn waardevol zeiden ze tegen de mensen want wij leven precies volgens de regels van het boek. Als jullie dat ook doen worden jullie ook heilig en waardevol, net als wij. En de mensen deden nog meer hun best te leven zoals in het boek stond.

Maar ook dit liep op een rel uit toen op een dag een aantal van deze heilige ondernemers werden betrapt: ze deden dingen die  volgens hun eigen boek absoluut verboden waren. De mensen hadden de regels gevolgd van heilige ondernemers die zich helemaal niet heilig hadden gedragen, hun heiligheid en hun boek vol regels bleek een leugen.  Wat die heilige ondernemers hadden geflikt was vreselijk erg maar was de mensen nog veel erger vonden, was dat ze hun waarde weer kwijt waren.

Wordt vervolgd…

Bewaard onder Verhaaltjes | 14 Comments

Tags: , ,

De waardecrisis: geld = waarde

Geplaatst op 4 oktober, 2011 

Er leefde eens een volk dat totaal ontspoord was en de mensen leefden er binnenstebuiten, ondersteboven en achterstevoren. Het volk was lang geleden getroffen door een geheimzinnige ziekte waardoor de mensen waren vergeten hoe waardevol ze waren.

Het volk was erg rijk en welvarend en er waren speciale gebouwen waar de mensen hun  geld  konden opbergen. De beheerders van die gebouwen, eigenlijk een soort conciërges maar ze werden bankiers genoemd, zeiden dat het geld in veilige handen was. Van al dat geld gingen die bankiers flink feest vieren en hun eigen zakken vullen.

De bankiers werden steeds gehaaider en bedachten samen met een aantal handlangers een systeem dat mensen deed geloven dat veel geld ook betekende dat ze als mens meer waarde hadden. De mensen wilden dolgraag waardevol zijn en deden nog beter hun best om geld te vergaren. En waar ging al dat geld naar toe? Juist, naar de bankiers.

Op een dag ging het flink mis. Een aantal bankiers had het zo bont gemaakt dat de banken geen cent meer hadden. De mensen raakten helemaal in paniek. Al hun geld kwijt was al heel erg maar dat ze nu ook zelf waardeloos waren omdat ze geen geld hadden, dat was nog veel erger. Zonder geld had hun leven geen waarde meer.

Wordt vervolgd…

Bewaard onder Verhaaltjes | 2 Comments

Tags: , ,

De waarheid en de leugens

Geplaatst op 23 september, 2011 

Er was eens een waarheid zo groot en allesomvattend, dat niemand er wat mee kon. Proberen de waarheid te bevatten was zoiets als proberen een brood met de omvang van mammoettanker in één keer door te slikken.

Diep bedroefd om alles wat het te bieden had maar waar niemand wat mee kon, bedacht de waarheid een plan en liet zichzelf door leugens in een heleboel kleine stukjes snijden.

Die stukjes waren precies groot genoeg om te behappen en er was genoeg voor iedereen. Niemand had DE waarheid maar iedereen had genoeg aan ZIJN/HAAR waarheid.

Bewaard onder Verhaaltjes | 8 Comments

Tags:

Kampeertip: het trekkersveldje

Geplaatst op 10 augustus, 2011 

Om optimaal te genieten van het campingvermaak dat ik noemde in ‘De camping als sociaal experiment‘ , kan ik je van harte aanraden om een aantal dagen met je tentje op het trekkersveldje te staan. Op het trekkersveldje heb je namelijk elke dag nieuwe buren en dat staat garant voor elke dag nieuw vermaak. Een bijkomend voordeel is dat je niet erg je best hoeft te doen om te socializen want morgen zijn die aardige buren toch weer weg.

Heb je een grote tent, ga dan vooral niet op het trekkersveldje staan. Het ziet er werkelijk niet uit zo’n grote tent tussen al die kleine trekkerstentjes, het is zoiets als een grote villa midden in een volksbuurt.  Maar waarom zou je trouwens een grote tent willen? Een echte vent slaapt namelijk in een kleine tent.

Bewaard onder Verhaaltjes | 4 Comments

Tags: , ,

De camping als sociaal experiment

Geplaatst op 9 augustus, 2011 

Een camping is eigenlijk een interessant sociaal experiment omdat iedereen er dezelfde status heeft: iedereen draagt  dezelfde vakantie outfit, slaapt op hetzelfde gras, plast en poept op dezelfde wc’s, staat onder dezelfde douches, is technisch werkeloos en aangewezen op dezelfde kleine gemeenschap.

Kortom:
All animals are equal: JA
But some animals are more equal than others: NEE

Maar wellicht belangrijker nog: je hoort er alles van elkaar. Het dunne tentzeil op de camping is wel even wat anders dan de dikke muren thuis. Op de camping deel je elk geluidje met elkaar, of je het nou leuk vindt of niet. De social media zouden er jaloers op zijn.

Het leukste van kamperen is daarom ‘s morgens na het wakker worden nog een uurtje stilletjes in je tentje blijven liggen en luisteren.

Hilarisch zijn echtparen die samen een veel te ingewikkelde tent willen opzetten. Ook erg leuk zijn ouders die maar niet snappen dat kinderen tijdens het spelen ook graag geluid willen maken. Ook een topper zijn ouders die denken dat ze op alle vragen van kun kinderen een intelligent antwoord moeten hebben.

Echt, tegen dat ene uurtje ’s morgens op de camping kan geen cabaretvoorstelling op.

Zo lag ik dus ’s morgens te genieten toen ik voetstappen vlak naast mijn tentje hoorde. ‘Dit is toch geen tent!’ klonk het.  Ik checkte snel de samenstelling en constructie van mijn onderkomen: ja, ik lag toch echt in een tent.

Na de voorstelling hoorde ik op weg naar de douches ineens diezelfde stem die uit de richting kwam van…..  WTF, noem je dat kamperen? Een enorme caravan, daar tegenaan gebouwd een bungalow tent en daar weer tegenaan gebouwd een soort van partytent constructie met aan de zijkant daar weer van een schuin aflopend tentzeil dat fungeerde als afdak voor de fietsenstalling. Alles bij elkaar meer leef- en woonoppervlak dan de woonkamer + keuken van mijn huis bij elkaar opgeteld.

Ik was het ineens met die stem eens: nee, dit is toch geen tent!

Ik herhaal:
All animals are equal: JA
But some animals are more equal than others: NEE JA

Bewaard onder Verhaaltjes | 2 Comments

Tags: , , ,

Wereldkampioenschap people pleasing

Geplaatst op 19 juli, 2011 

Heb je het ook gezien vorige week, dat wereldkampioenschap people pleasing? Nee? Dan heb je toch echt wat gemist hoor.

Eerst waren de organisatie en de toeschouwers over de zeik omdat die pleasers niet van elkaar wilden winnen, bang om zich schuldig te voelen over hun overwinning en over de teleurstelling van de verliezers. Bang ook voor wat de winnaars over de verliezers zouden denken en andersom.

Toen werden de toeschouwers boos omdat ze geen waar voor hun geld kregen. Voelden die pleasers zich daar weer schuldig over en begonnen ze een nieuwe poging om ditmaal wel serieus strijd te leveren om de wereldtitel.

Maar toen de eerste verliezers afvielen, werd de strijd meteen weer gestaakt. Sorry, sorry riepen de winnaars want ze voelden zich schuldig over het verdriet van de verliezers. Sorry, sorry riepen ook de verliezers want ze voelden zich schuldig over de excuses van de winnaars.

Het dreigde compleet uit de hand te lopen toen enkele toeschouwers boos het veld bestormden. Sorry, sorry roepend moesten de pleasers rennen voor hun leven.

Het schijnt dat de pleasers nu geld bij elkaar aan het brengen zijn om de toeschouwers schadeloos te stellen. In de landelijke kranten verschijnt morgen een paginagrote advertentie van ze:

 

Bewaard onder Codependency, Verhaaltjes | 11 Comments

Tags: , , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →