Nee zeggen is makkelijk

Geplaatst op 16 juni, 2015 

Vorig jaar rond deze tijd ging het ook zo: net iets te druk.

Ja, logisch want sommige wijkactiviteiten zoals de buurtmoestuin en het bijenlint vragen in het voorjaar nu eenmaal meer tijd dan in de winter.

Maar dat is het niet.

Ik neem soms te weinig tijd om even een moment stil te staan bij de vraag of ik iets echt leuk vind of niet. Vind ik iets niet echt leuk, dan is NEE zeggen makkelijk.

Een weekje motorvakantie zal me goed doen. Daar zeg ik dan weer graag JA tegen.

Wat ook helpt is dit: The Subtle Art of Not Giving a F#ck

Bewaard onder Persoonlijk | 10 Comments

Tags: ,

Uit het museum gegooid

Geplaatst op 15 mei, 2015 

Ik zal 14, 15, misschien 16 zijn geweest dat we op schoolreis gingen naar Leiden waar we een museum zouden bezoeken.

Eenmaal in het museum vielen we in groepjes uiteen. Het groepje waar ik in zat verveelde zich, had in 5 minuten dat hele museum wel gezien en besloot met de lift te gaan spelen. Even later stonden we buiten. We waren eruit gegooid.

Doen alsof iets je totaal niet interesseert is een machtsmiddel van jewelste. Ik zie nog onze leraar Nederlands zowat krankzinnig worden nadat ie een klasgenoot wegens wangedrag naar de conrector had gestuurd en hij nonchalant fluitend de klas verliet.

Ik moest aan het voorval in dat museum denken toen ik vandaag met Michael Minneboo aan het bijkletsen was. Ik vertelde over een teleurstelling van een paar weken geleden toen een workshop rondom het thema zwerfafval met een groep jongeren van 15 en 16 jaar niet helemaal verliep zoals ik het me had voorgesteld.

Laten we het erop houden dat ik de museum directeur was, helemaal enthousiast over de collectie en dat de jongeren liever met de lift speelden. Het was niet leuk maar vooruit. Ik had ook kunnen reageren als die leraar Nederlands. Dat was trouwens sowieso een eikel omdat hij de meisjes bevoordeelde.

Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments

Tags: , , , ,

Waar ben ik aan begonnen?

Geplaatst op 28 april, 2015 

Soms  begin je ergens aan zonder precies te weten wat het is of waar het naar toe gaat. De vraag waar ben ik aan begonnen? is onvermijdelijk. Het beste moment voor deze vraag is als je al zover op weg bent dat je niet meer terug kunt. En wilt.

Ik heb het hier over avonturen waar je helemaal in op gaat.

In november 2013 begon ik met het opruimen van zwerfafval. Je kunt alles daarover teruglezen op de wijkblog Oosterheide. Wat er sinds eind 2013 allemaal is gebeurd dat is teveel om op te noemen en ik heb daar ook geen zin in want ik wil meteen door naar dat waar ben ik aan begonnen? moment.

Dat kwam 28 maart toen ik met een zwerfafval prikstok aan het dansen was.

Super sympathiek van de cameramensen dat ze ‘Liefde is: Statiegeld‘ in de film hebben laten zitten.

Waar ben ik aan begonnen? Ik hoef het niet meer te weten, ik wil het niet eens weten want het is veel leuker zo…

Miranda, Juul, Madelon en iedereen die meehelpt aan een schone planeet: enorm bedankt.

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: , , ,

Oosterhout is precies goed

Geplaatst op 29 maart, 2015 

Een tijdje geleden vroeg iemand me of ik het in Oosterhout naar mijn zin heb. We zaten samen in de kroeg in Breda waar ik lang heb gewoond. Niet in die kroeg, wel in Breda.

Voor mij is Oosterhout op dit moment precies goed.

Oosterhout is zodanig klein dat je er iedereen kunt ontmoeten. Raadsleden, wethouders en soms de burgemeester, je kunt ze tegen het lijf lopen en ze je verhaal vertellen en ze luisteren nog ook. Oosterhout is ook zodanig groot dat er genoeg gebeurt, je hoeft je hier geen moment te vervelen.

Natuurlijk ben ik wel eens jaloers op grotere steden zoals Arnhem waar echt ‘kick ass’ burgerinitiatieven plaatsvinden als Coehoorn Centraal. En ik ben ook wel eens jaloers op kleinere gemeenschappen zoals den Hout omdat bijna iedereen elkaar daar kent.

Maar toch, Oosterhout is nu mijn plek.

Bewaard onder Persoonlijk | 4 Comments

Tags: , ,

Een kaarsje voor Marshall Rosenberg

Geplaatst op 12 februari, 2015 

Gisteren kreeg ik het bericht op dat Marshall Rosenberg afgelopen zaterdag was overleden.

Marshall Rosenberg is de grondlegger van het model van Geweldloze Communicatie, een manier van communiceren, misschien wel een manier van leven, waar ik een dikke tien jaar geleden mee in aanraking ben gekomen.

Ik volgde de ene training na de andere en wilde er alles van weten. Dat wat nog het gemakkelijkste gedeelte. Er daarna in het dagelijks leven mee aan de slag gaan, mijn god, wat dat dat vaak frustrerend. En niet alleen voor mij, ook voor degenen met wie ik ineens zonodig volgens ‘het boekje’ wilde communiceren. Ik zal je dit openbaren: als je pas een training geweldloze communicatie hebt gevolgd word je eerst een tijdje onuitstaanbaar.

Maar terug naar Marshall. In mijn top tien van belangrijke dingen die ik in mijn leven heb geleerd staan er een aantal die ik heb geleerd dankzij hem zoals deze: dat er zoiets bestaat als behoeften en dat gevoelens een functie hebben bij het signaleren van bevredigde en onbevredigde behoeften.

Nu ik het schrijf klinkt het zo simpel en voor de hand liggend. Op het moment dat ik me realiseerde wat dit betekende werd ik boos en blij tegelijk. Boos omdat zoiets wezenlijks me nooit eerder geleerd was. Wat doen we al die jaren op school als we de dingen die er echt toe doen niet leren? En blij omdat het mijn leven kon veranderen (wat het ook heeft gedaan).

Hoewel ik al geruime tijd niet meer over Geweldloze Communicatie blog en ik me er ook wel eens cynisch over heb uitgelaten, raakt de dood van Marshall me wel. Ik heb echt veel aan hem te danken.

Kaarsje voor jou Marshall.

Bewaard onder Communicatie, Persoonlijk | 4 Comments

Tags: ,

Met die liefde moet je wel wat doen

Geplaatst op 23 januari, 2015 

Afgelopen vrijdag mocht ik tijdens de nieuwjaarsreceptie van Groen Links in Oosterhout een groen lintje plus oorkonde in ontvangst nemen. Niet omdat ik lid ben van Groen Links of ook maar enige politieke ambitie heb maar, zoals ik het zie, omdat Groen Links graag waardering wil uiten voor wat onze wijk Oosterheide afgelopen jaar in beweging heeft gebracht.

Diezelfde vrijdag, ’s morgens tijdens het hardlopen, bedacht ik een dankwoord. Hier een fragment daarvan:

Het tegenovergestelde van liefde is niet haat maar onverschilligheid. Wij mensen zijn onuitputtelijke en oneindige bronnen van liefde, niemand uitgezonderd. Maar met die liefde moet je wel wat doen….

Gelukkig kent ons dagelijks leven een overvloed aan uitnodigingen om iets met die liefde te doen. Als voorbeeld iets dat letterlijk en figuurlijk voor het oprapen ligt: zwerfafval. Behalve een probleem van ongekende proporties, zijn al die plastic flesjes en blikjes op straat ook een uitnodiging om iets te gaan doen.

Probeer het maar eens uit en ruim eens een maand lang elke dag één stukje zwerfafval op, één stukje, meer is niet nodig. En ontdek, ervaar en voel hoe het je verandert tot in het diepste van je wezen. Dat is de liefde die aan het werk is.

Je kunt aan dat proces nog een katalysator toedienen met behulp van een verhaal. Mijn verhaal is een wijk waar mensen samen eigenaarschap uitoefenen over hun eigen wijk en dat in die wijk overvloed stroomt naar waar gebrek, schaarste en behoefte is.

Maak je verhaal groot want andere mensen doen graag mee aan iets groots. Vertel je verhaal zo vaak je maar kunt, niet met de bedoeling anderen te overtuigen maar omdat je elke keer als je je verhaal vertelt, je er zelf een stukje meer in gaat geloven.

Maar let op: er kunnen bijwerkingen optreden. Zo is het mogelijk dat je je uiterste best doet zover mogelijk uit de buurt van de politiek te blijven en dat je ineens op een nieuwjaarsreceptie van Groen Links staat of (gebeurde ter plekke) een arm van een wethouder van de SP om je heen krijgt…

Op 31 januari gaan we weer zwerfafval opruimen. Als je zin hebt: doe met ons mee. En als het je na afloop niets heeft gedaan, zeg het me dan: Peter, je verhaal is bullshit. Als het je wel wat heeft gedaan, zeg het me dan ook want dat helpt mij weer om in mijn eigen verzinsels te geloven.

Dank jullie wel voor de uitnodiging, de erkenning en de aanmoediging…..

Voor wie er bij was: de tekst zoals ik die heb uitgesproken kan best iets anders zijn geweest. Ik heb deze namelijk nooit opgeschreven.

Lees ook: Oorkonde voor de wijk

Bewaard onder Persoonlijk | 6 Comments

Tags: , , , ,

De leefwereld van de wijk

Geplaatst op 4 januari, 2015 

Op Twitter introduceerde ik de blogpost ‘Verbinding met de wijk begint met transparantie‘ door te zeggen dat het een voorbeeldje is van de systeemwereld die de leefwereld van de wijk niet ziet.

De leefwereld van de wijk, ken ik die eigenlijk zelf wel?

De wijk waar ik woon is in alle opzichten enorm divers en dat maakt die wijk voor mij zo interessant. We hebben hier zowat alles en daarmee ook een heleboel moeilijkheden en mogelijkheden, problemen en uitdagingen.

Als ik het over de wijk heb, heb ik het vaak over twee dromen:

Is dat de leefwereld van de wijk of raakt het aan de kern van die leefwereld? Deze twee dingen raken aan mijn leefwereld maar wie ben ik om te zeggen dat deze twee dingen belangrijk zijn voor de hele wijk?

In 2015 wil ik daarom graag breder en dieper in contact komen met de verschillende leefwerelden in de wijk waar ik woon. Ik ben bereid me erdoor te laten veranderen…

Lees ook: Afdalen in de ziel van de wijk

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: ,

Goede voornemens zijn voor elke dag

Geplaatst op 2 januari, 2015 

Zoals dat gaat aan het begin van het nieuwe jaar heb ik vandaag aardig wat mensen een gelukkig Nieuwjaar toegewenst. Maak er wat moois van voegde ik eraan toe en iedereen zei ik doe mijn best.

Kijk, dat is al enorm hoopvol want niemand zei er iets moois van maken? Maar daar heb ik geen zin in / geen tijd voor / geen geld voor.

Er was één man die het onzin vond om 1 januari te beginnen met goede voornemens. Ik moest even doorvragen. Zijn punt was dit: waarom zou je wachten tot 1 januari om iets in je leven te veranderen?

Zijn boodschap: wil je iets veranderen, doe het dan NU.

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →