Ik zeg maar niks

Geplaatst op 15 november, 2015 

Het is niet altijd gemakkelijk mijn vader credits te geven. Hij was goed in ervoor zorgen dat het ons materieel aan niks ontbrak. Hij was ook goed, uitmuntend zelfs, in niet zeggen wat ie ergens van vond. Dan zei hij: Ik zeg maar zo, ik zeg maar niks.

G@tv#r, wat was dat soms tyfus irritant. Zeg het dan man, zeg het dan!

Kunnen zeggen wat je ergens van vindt is vrijheid. En dat wil niet zeggen dat we alles maar moeten zeggen. Soms is je bek open trekken een zegen, soms is het een vloek.

Social media is het ene uiterste, mijn vader het andere. Op z’n tijd hou ik van allebei. Nu vooral van mijn vader ook al weet ik dat ie dat niet gelooft.

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: ,

Een ontheffing om zwerfafval te mogen opruimen

Geplaatst op 10 november, 2015 

OK, de titel is misleidend, ik geef het toe. Maar lees even verder, misschien zit er toch wat waarheid in. Deze blog is trouwens ook helemaal niet voor jou bedoeld maar voor de gemeente Oosterhout.

Welkom gemeente, fijn dat jullie even een moment de tijd willen nemen om dit te lezen.

Jullie kennen in onze stad vast wel Jan de Blikjesman. Nee? Ik stel hem kort even aan jullie voor. Jan is fulltime zapper. Ik ken gelukkig een heleboel zappers maar Jan de Blikjesman is de enige fulltimer. Zappers zijn belangrijk voor onze stad want ze helpen mee de boel een beetje schoon te houden.

Jan is een opvallende verschijning:

Jan de Blikjesman

Jan de Blikjesman, fulltime zapper

Hij is altijd met de fiets,te herkennen aan het oranje vlaggetje achterop en de plastic tassen aan zijn stuur vol zwerfafval. Zwerfafval opruimen doet hij altijd zittend op zijn fiets en dat is niet voor niets: hij is slecht ter been. Zelf zal hij zeggen dat hij best af kan stappen maar dat dan de kans groot is dat hij er niet meer op komt. En daarom blijft hij liefst zitten.

Behalve aan zijn fiets is hij ook te herkennen aan een gave die in onze samenleving helaas schaars is. Als je met hem praat, als is het maar een paar woorden, word je blij. Of het de schittering in zijn ogen is, zijn gevoel voor humor of de eerlijke zachtheid van zijn woorden of een combinatie daarvan, dat weet ik niet maar het werkt wel.

Mensen als Jan moeten we koesteren omdat ze onze stad kleur geven. Maar Jan heeft een probleem en heeft daar hulp bij nodig. Hij is namelijk door de politie aangesproken toen hij op het voetgangersgebied van Winkelcentrum Zuiderhout fietste. Dat deed hij daar met een nobel doel: zwerfafval opruimen. Te voet kan hij dat niet doen en dus doet hij dat op de fiets. Stapvoets rijdt hij van blikje naar flesje, van zakje naar bakje en ruimt het allemaal netjes op.

Van de politie moest hij afstappen maar dat deed hij niet. Jan vertelde netjes waarom. Hij kreeg gelukkig geen bekeuring maar wel het dringende advies voor een ontheffing te zorgen zodat hij fietsend kan blijven zappen. Zijn fiets is zijn zapmobiel waar hij niet zonder kan en wij kunnen niet zonder Jan en daarom beste gemeente deze vraag:

Jullie hebben mijn e-mail adres, stuur mij, en daarvoor hoeven jullie geen webformulier in te vullen en ook niet in te loggen met DigiD of eHerkenning maar gewoon lekker simpel contact, een pfd-je dat ik kan printen en dat ik Jan kan geven als ontheffing om fietsend, ook op het voetgangersgebied, te mogen zappen.

Misschien denken jullie waarom komt Jan dat niet zelf aanvragen? Zien jullie hem het stadhuis al binnen rijden op zijn fiets? Ik kwam gisteren uit Breda gefietst en zag Jan in Teteringen aan het zappen. We maakten een praatje en hij vertelde wat hem was overkomen op Zuiderhout. Of ik voor hem voor zo’n ontheffing kan zorgen? HA! Zeg ik, vergunningen en ontheffingen via de gemeente regelen, dat is nou net mijn sterkste punt. NOT!

Maar voor Jan wil ik het doen, alleen voor hem. En daarom beste gemeente, dit is geen grap maar heel serieus: stuur mij alsjeblieft zo’n pdf-je, stuur mij zo’n ontheffing voor Jan de Blikjesman. Een ja wordt zeer gewaardeerd.

Bedankt!

Hartelijke groet,
Peter de Kock

Bewaard onder Persoonlijk | 6 Comments

Tags: , ,

Als de zon onder gaat

Geplaatst op 20 oktober, 2015 

Het is alweer even geleden dat ik deze beauty onder zag gaan:

De mengeling van dankbaarheid, verwondering, schoonheid, verbinding, vreugde en kwetsbaarheid, a.k.a. vakantiegevoel, kan ik me nog goed voor de geest halen, een gevoel dat ik graag vaker zou willen voelen.

Als de zon onder gaat is het maar de vraag of ie de volgende dag weer opkomt. Als ik de zon was zou ik wel eens denken: hallo aarde, zoek het vandaag lekker zelf uit.

Maar zo zit de zon gelukkig niet in elkaar. Wij mensen gelukkig ook niet, wij staan ook elke dag weer opnieuw op om er het beste van te maken, ook al staat heel de wereld in de fik…..volgens de sociale media dan.

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags:

Het spel: meespelen of veranderen?

Geplaatst op 16 oktober, 2015 

Er is een theorie die zegt dat spelletjes zijn bedacht om ons te leren regels te volgen. Er is een theorie die zegt dat onderwijs is bedoeld om ons te leren gehoorzamen.

Ik weet niet zeker of dit zo is. Ik weet wel dat er veel, heel erg veel regels zijn en dat veel van die regels ons niet (meer) dienen.

In de stad waar ik woon kunnen inwoners een gratis cursus volgen ‘Politiek actief’. Interessant voor wie wil leren hoe de lokale politiek werkt en hoe je als inwoner invloed kunt uitoefenen. Of: interessant voor wie binnen de bestaande lijntjes wil kleuren?

Een spel veranderen doe je zelden door de bestaande regels te volgen.

Ik had deze week het plezier een kind aan de slag te zien met banaan en pindakaas. Dat is een geweldige combinatie zeg ik nog, houden zo! 

Maar ik wil er ook nog kruiden op…. en wat volgt is een aardige waslijst.

Geloof me nou maar, banaan met pindakaas is lekker, het is een bekende combinatie. Wat ben ik hier aan het doen? Weet je, ga je gang maar, doe maar wat jij lekker vindt.

Met mijn regels was het banaan met pindakaas geworden. Zonder mijn regels werd het een smaakexplosie.

Goed weekend allemaal.

Bewaard onder Mening, Persoonlijk | 8 Comments

Tags: , , , ,

Mijn oma’s Twitter

Geplaatst op 11 oktober, 2015 

Mijn oma…. Ze leeft al lang niet meer maar wist precies waar het met Twitter en Facebook om draaide. Niet dat ze deze netwerken gebruikte, zeker niet. Toen ze stierf bestonden deze netwerken nog niet eens.

Wat ze wel wist was dit: elke dag je stoepje vegen.

En dat is wat ze deed. Elke dag trok ze er ’s morgens met een bezem op uit om haar stoepje te vegen.  Die stoep zag er onberispelijk uit maar daar ging het haar niet om. Het ging haar om de contacten met iedereen die haar stoepje passeerde. Iedereen kende haar en zij kende iedereen.

Die bezem was haar manier van inloggen op haar sociale netwerk.

Ik hou van de bezem, symbool van het langzame mensenwerk. De bladblazer vind ik helemaal niks, veel en snel resultaat maar zonder datgene waar het echt om draait: om ons, wij mensen.

Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments

Tags: , , , ,

Geef contact

Geplaatst op 8 oktober, 2015 

Als je wat voor iemand wilt doen: geef contact.

Eigenlijk wilde ik het bij dit ene zinnetje laten om het een keer simpel te houden. Dingen ingewikkeld en groot maken doen we al zo vaak en dan weten we niet meer wat te doen of hoe te beginnen. Dus onthou alleen dit: geef contact.

En nou denkt er vast iemand: doe dat zelf eens wat vaker. Ja, zo ben ik dan ook wel weer.

Alvast een goed weekend.

Bewaard onder Persoonlijk | 3 Comments

Tags: ,

Met andere ogen kijken

Geplaatst op 21 september, 2015 

Afgelopen weekend was ik op Breda Barst. 20 jaar bestaat dit prachtige festival alweer en het is altijd weer heerlijk er te zijn, vooral als ook het weer een beetje meehelpt en dat deed het dit jaar.

De meest indrukwekkende Breda Barst minuten waren niet afkomstig van de speed beat van the Deaf of van de psychedelische rocksound van Pauw en ook niet van de jaren 70 rockinvloeden van Navarone of van de zangeres van For I Am King die kan grunten dat je jezelf even moet ondersteunen.

Hoewel deze bands zeker indruk hebben gemaakt, was ik toch het meest onder de indruk van UNSEEN en dat is niet eens een band…

UNSEEN is een project van de dames van Stuif. Je gaat op een stoel zitten en kijkt naar voorbijlopende festivalgangers, dat doe je door een schilderijlijstje. Dat maakt het kijken al tot een bijzondere ervaring en te zien aan het aantal voorbijgangers dat stil bleef staan om even een foto te maken van die mensen die achter die lijstjes zaten, ook voor de mensen die we zo heerlijk zaten waar te nemen.

Via een koptelefoon kregen we een verhaal voorgeschoteld over waarnemen, over kijken naar andere mensen. Alles bij elkaar duurde het misschien vijf minuten en tijdens die minuten veranderde er van alles. Iedereen die ik zag werd steeds leuker, aardiger, liever, intrigerender, spannender en mooier.

En the fun thing is dat dit effect na afloop nog een tijdje duurde. Daarna ebde het langzaam weg en kon ik het  gevoel van zachtheid en mildheid naar anderen terug oproepen door even bewust om te schakelen van hoe ik gewoonlijk naar anderen kijk naar hoe ik ook anders naar anderen kan kijken.

Als we zo anders kunnen kijken met een simpel lijstje voor onze neus en een stem die ons een kort verhaaltje vertelt over waarnemen, dan kunnen we ook zonder deze hulpmiddelen onszelf andere verhaaltjes vertellen over anderen.

UNSEEN, werkelijk de meest indrukwekkende Breda Barst minuten.

Ook indrukwekkend was het crowdsurfen van de zanger van the Greatest Handshake. Die wilde graag op handen gedragen worden en dat werd ie. Het werd alleen geen rondje door de tent van ‘de Spaanse Kraag’ maar hij verdween op handen richting Kasteelplein.

Bewaard onder Muziek, Persoonlijk | 4 Comments

Tags: , ,

Als je het mooie niet kunt zien, ruik het dan

Geplaatst op 7 augustus, 2015 

De herinnering aan Châteauneuf-du-Pape bood zich aan omdat ik vanmiddag met de gelijknamige fles wijn over straat liep, een cadeautje voor iemand die ik graag mag.

We waren op fietsvakantie in Zuid-Frankrijk. Eerst met de bus naar Avignon en daar zou het avontuur beginnen: een week lang onze neus achterna fietsen met als enige zekerheid dat we in Avignon weer zouden worden opgepikt voor de terugreis naar Nederland.

Vooruit, er was er nog een tweede zekerheidje: dat we op de eerste dag door Châteauneuf-du-Pape zouden fietsen omdat we die wijn zo belachelijk lekker vonden.

De bus arriveerde in Avignon en daar stonden we dan met onze racefietsen. Dat het midden in de nacht was hadden we niet ingecalculeerd. Wat te doen? Fietsen! En zo reden we die nacht inderdaad door Châteauneuf-du-Pape.

We hebben er in het donker vrijwel niets van gezien maar mijn god, die geur! Als er een eau de toilette bestond met de geur van Châteauneuf-du-Pape tijdens die zomernacht, dan kocht ik  een jerrycan vol met het spul.

Er is zo ontzettend veel moois in de wereld en er zijn momenten dat we het niet zien. Weet dan dat we nog andere zintuigen hebben om dat moois waar te nemen en te ervaren: zien we het niet, dan kunnen we het misschien ruiken, proeven, horen of voelen.

Bewaard onder Persoonlijk | 1 Comment

Tags: , , , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →