Het Emiel effect

Geplaatst op 23 oktober, 2013 

Kom je op een feestje en vraagt iemand je wat je zoals bezig houdt de laatste tijd. Zijn gezelschap voelt goed en de vraag klinkt oprecht dus je deelt een droom, een verlangen.

Dan gaat hij vragen stellen over je droom.

Zo op het eerste gezicht hele normale vragen maar na de vijfde vraag krijg je het in de gaten: bij elk antwoord ga je je droom scherper zien, kun je de beelden bijna vastpakken, aanraken, voelen, proeven, ruiken, horen. Je bent bezig je droom tot realiteit te transformeren. Dat is wat hij aan het doen is: je daarbij helpen. Ik noem dit het Emiel effect.

Bij veel bedrijven en organisaties werkt het heel anders. Als je daar een droom deelt krijg je een ‘Ja maar……‘ Die bedrijven en organisaties kunnen nog veel leren van echte feestjes.

Bewaard onder Persoonlijk | 8 Comments

Tags: , , ,

Meningenmoeheid

Geplaatst op 16 oktober, 2013 

Het is nu officieel: ik heb meningenmoeheid.

Verboden voor meningen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En ik meen het dus geen comments mogelijk.

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Social media? Zover zijn wij nog niet

Geplaatst op 7 oktober, 2013 

Tijdens diezelfde bespreking stelde ik de gemeente Oosterhout en de aannemers voor om social media in te zetten om tijdens het bouwproject in contact te zijn met de buurt.

Ik zie daar zoveel voordelen in. Dat mensen een aanspreekpunt hebben, dat ze hun verhalen en vragen kwijt kunnen. En klachten natuurlijk en dat daar iets mee gedaan wordt. En dat omwonenden proactief op de hoogte worden gesteld van welke werkzaamheden er zijn gepland en wat ze daarvan kunnen merken en wat de aannemers eraan doen de overlast te beperken en wat de bewoners kunnen doen er minder last van te hebben.

Begin een blog, open een Twitter account en een Facebook pagina. Doe iets.

Om de tafel zaten allemaal grote sterke mannen. Antwoord van die grote sterke mannen: zover zijn wij nog niet.  Ik bood nog aan ze ermee te helpen. Wij zijn per e-mail bereikbaar was het antwoord.

Dan maar plan B en ik stel voor dan tenminste een soort van inloopspreekuur te organiseren. Een bouwkeet waar omwonenden bijvoorbeeld tussen tien en elf uur ’s morgens koffie kunnen drinken en hun verhaal en vragen kwijt kunnen en dat ze antwoorden en informatie krijgen omdat het hun buurt is.

Bij de gemeente zien ze dat wel een klein beetje zitten. En de aannemers ook als ze maar niet zelf in die bouwkeet hoeven zitten. Dus ook dit voorstel wordt niet overgenomen.

Dus moeten we het met e-mail doen want de gemeente Oosterhout en twee grote aannemers zijn nog niet zover dat ze via social media kunnen willen communiceren.

Moet je weten dat op een paar honderd meter van de bouwlocatie een basisschool staat waar kinderen al zelfstandig bloggen. Die zijn wel zover. Daar zitten de echte grote sterke mannen en vrouwen. Ze zijn twaalf jaar en jonger.

Lees ook: Bouwen in harmonie met de omgeving

Bewaard onder Persoonlijk | 4 Comments

Tags: , , , , , ,

Hey aannemer, gedraag je als een goede gast – deel 2

Geplaatst op 2 oktober, 2013 

Een gevalletje van om half zes ’s morgens wakker worden. Op een zaterdag. Onvrijwillig.

Het geluid van een hamer die hard tegen stalen pijpen slaat maakt verder slapen onmogelijk. Ik probeer het even te negeren, misschien houdt het snel weer op. Maar dat doet het niet.

Ik trek snel wat kleren aan en ga naar buiten naar de bron van het lawaai.  Daar staat inderdaad iemand een bouwsteiger af te breken, alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat op zaterdagochtend half zes te doen terwijl iedereen in de wijk nog slaapt.

Ik roep. Hij hoort me. Ik doe mijn beklag. Twee van zijn collega’s mengen zich in het gesprek. Noemen mijn reactie ‘kinderachtig’ en ‘gezeik’.  Eentje zegt dat hij er niets mee te maken heeft dat iedereen wakker wordt maar dat hij het werk op tijd af moet krijgen. Ik vraag hem voor welke aannemer hij werkt. Dat wil hij niet zeggen.

Diezelfde zaterdag is de bouw iets na de middag verlaten. Iedereen al naar huis.  Dan hadden ze die ochtend ook wel een paar uur later kunnen beginnen.

Later, na tussenkomst van de gemeente Oosterhout, laat de hoofdaannemer weten dat met de betreffende onderaannemer (de naam daarvan krijg ik niet te horen) was afgesproken dat er alleen gevoegd zou worden.

Weet hoe de rollen zijn verdeeld, weet wie de gastheer/gastvrouw is en wie de gast. Wij, de wijk, zijn gastheer en gastvrouw en jullie, aannemers, zijn de gasten.  Met dit grondbeginsel hoort elk bouwproject te beginnen.

Lees ook: Hey aannemer, gedraag je als een goede gast

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: , , , ,

Het voordeel van kleine ergernissen

Geplaatst op 30 september, 2013 

Als iemand mij vorige week tijdens de bijeenkomst van het sociaal wijkteam Oosterheide de vraag had gesteld die ik aan anderen stelde, namelijk wat zijn volgens jou de grootste problemen in de wijk, dan had ik hele andere antwoorden gegeven dan de eenzaamheid en armoede die anderen noemden.  Dan had ik me daarna misschien wel schuldig gevoeld over mijn kleine ergernissen.

Maar niks gebeurt voor niks, ook kleine ergernissen niet. Het waren immers die kleine ergernissen die me deden besluiten om in beweging te komen, om bijvoorbeeld naar de bijeenkomst van het sociaal wijkteam te gaan.  En het is die beslissing die weer leidt tot het vervullen van het verlangen een buurtblog te beginnen.

Dus heb je kleine ergernissen? ‘Pas dan maar op’ want het zijn kleine brandstofcellen die het motortje voeden waarmee je komt waar je wezen wilt.

Lees ook: Er leeft en speelt veel meer in je wijk dan je denkt

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: , ,

Er leeft en speelt veel meer in je wijk dan je denkt

Geplaatst op 27 september, 2013 

Sommige toevalligheden doen zo hun best je iets duidelijk te maken dat je ze wel moet opmerken, zelfs al ben je blind en doof.

Dit was voor mij zo’n toevalligheid:

 

Ik wil al een tijdje een buurtblog beginnen. Op zoek naar mede-bloggers deed ik voorzichtig een oproep via Twiter maar zonder respons. Ik begon aan een briefje met het idee dat huis aan huis te verspreiden maar  verder dan een inleiding kwam ik niet. Het was niet dat ik niet graag genoeg wilde, eerder dat ik niet goed wist hoe te beginnen.

En toen was daar die tweet. En afgelopen donderdag die bijeenkomst.

Bij binnenkomst zag ik een grote ruimte met aan één tafel een aantal dames. Ik werd bijzonder gastvrij ontvangen en had al meteen een gesprekje over wat kleinere en grotere problemen die ik in mijn directe woonomgeving ervaar en waar ik graag wat aan wil doen.

Meer mensen kwamen binnen en een lange tafel aan de zijkant vulde zich met heel veel eten en drinken. De avond bleek ‘American Style’ te zijn, dat iedereen dus wat te eten en/of drinken meeneemt. Maar dat wist ik dus niet want ik had alleen die tweet gezien. ‘Alles moet op’ werd er geroepen. Een onmogelijke opdracht.

Ik had nog steeds geen idee wat voor avond het zou worden dus ik ging aan een tafeltje zitten en legde mijn schrijfblokje klaar voor wat zou gaan komen. Ik zat daar zo’n minuut of tien lekker rond te kijken in afwachting tot ‘we zouden gaan beginnen’, tot iemand het woord zou nemen en we in de groep gingen bespreken wat we in de wijk graag willen verbeteren.

Toen dat maar niet gebeurde begreep ik dat dit niet zo’n avond was maar dat je zelf even aan de bak moet om eruit te halen wat je nodig hebt. Dus ik begon te ontmoeten en vragen te stellen. Iedereen die ik sprak vroeg ik het volgende: wat zijn volgens jou de grootste problemen in de wijk? In mijn achterhoofd hoopte ik op bevestiging van de problemen die ik ervaar maar die bevestiging kreeg ik niet. Vrijwel iedereen die ik sprak noemde deze problemen: armoede en eenzaamheid. Nog maar een keertje: armoede en eenzaamheid.

In de wijk waar ik woon bestaat dus armoede en eenzaamheid. De dingen waar ik me in mijn wijk dagelijks aan erger verdampten met de snelheid van het licht. Ze waren weg op een manier alsof ze nooit hadden bestaan. Het is gemakkelijk je te ergeren aan zaken als zwerfvuil omdat die zo zichtbaar en tastbaar zijn. Maar armoede en eenzaamheid, dat speelt zich af achter gesloten deuren in de harten en zielen van de mensen.

Maar ik wilde dus een buurtblog en vond de PR dame van het sociaal wijkteam. Na een kort gesprek zaten we ineens in een andere ruimte achter een computer om de website van het sociaal wijkteam te bekijken of er van de nieuwsrubriek een blog kan worden gemaakt. Want waarom zelf met een buurtblog beginnen als zoiets eigenlijk al bestaat? Waarom niet bloggen via de website van het sociaal wijkteam? Waarom niet samenwerken? Beetje WordPress erbij in in plaats van een dichtgetimmerde en geprogrammeerde website waar voor elke aanpassing moet worden betaald en hey ho let’s go.

En omdat voor een buurtblog buurtverhalen nodig zijn, ging ik terug de netwerkarena in op zoek naar mensen met verhalen. Ik hoefde niet eens te zoeken want ze vonden mij. Een buurtbeheerder van de gemeente Oosterhout, een meneer die voor Amarant werkt en mensen met een verstandelijke beperking helpt om zelfstandig te wonen, een gemeenteraadslid die zelf in de wijk woont en een mevrouw die voor het centrum voor jeugd en gezin Oosterhout werkt, leverden zoveel indspiratie en verhalen op dat al duurde een dag 48 uur, ik ze nooit allemaal kan verwerken.

Wat me het diepst raakte was natuurlijk het bestaan van eenzaamheid en armoede. Maar ook dat er zoveel mensen actief bezig zijn met werken aan de wijk, met verbeteringen waar de kranten en het journaal best wat meer aandacht aan mogen besteden.

En ik maar denken dat ik de enige was die zich druk maakt om de wijk. Soms is het heerlijk er helemaal naast te zitten.

Bewaard onder Bloggen, Persoonlijk | 9 Comments

Tags: , , , ,

Mensen kijken

Geplaatst op 20 september, 2013 

Ik stond dus op Breda Barst naar al die mensen te kijken. Dat is soms wat overweldigend zoveel prikkels tegelijk ervaren.

Een moment dacht ik: al die mensen hebben het oneindige vermogen tot liefhebben. Wil niet zeggen dat ze het allemaal ten volle benutten maar ze hebben het vermogen ertoe wel.

Als je dat even tot je laat doordringen verandert alles. Is iedereen je beste vriend en is vrede op aarde een feit.

Heb een goed weekend.

Lees over Breda Barst ook: Oosterhout Blues en Breda Barst – deel 2

Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments

Tags: , ,

Oosterhout Blues en Breda Barst – deel 2

Geplaatst op 19 september, 2013 

En dan is het zaterdag, tijd om kleur te bekennen, tijd om te kiezen. Of heel veel fietsen.

De ochtend begint met veel regen maar als de organisatie van Breda Barst via Twitter laat weten dat het vanaf drie uur droog is, besluit ik de middag te beginnen in Breda en het avondprogramma van Oosterhout Blues & Roots te volgen.

 

De paraplu gaat voor de zekerheid toch maar mee maar het is ’s middags inderdaad prima weer. Het festivalterrein in het Valkenberg park ligt er net als andere jaren weer prachtig bij. Een beetje Lowlands in het klein zeg ik altijd.

Ik vind het altijd weer leuk om kinderen te zien rondrennen op jacht naar lege drinkbekers die ze bij de info stand kunnen inruilen voor een zakje snoep of een consumptie bon. Sommige ‘handelaars’ staan al bij je op wacht als je beker nog halfvol is.

Van alle podia zijn de twee hoofdpodia, het Amstel podium en het Barst podium, en de Spaanse Kraag mijn favoriet. De programmering is net als andere jaren prima. Zodra een optreden op het ene hoofdpodium klaar is start een volgend optreden op het andere hoofdpodium.

De Spaanse Kraag is het enige overdekte podium. De bandjes die daar in de kleine tent spelen hebben allemaal één ding met elkaar gemeen: snoeihard. Gitaren, bas, drums en zang, het vecht onderling om boven de geluidsorkaan uit te komen. Het is een genot om te zien met hoeveel inzet en passie daar gespeeld wordt. Als je eens wilt benchmarken of je nog wel plezier hebt in wat je zoals doet zou je eens een kijkje in deze tent moeten nemen.

Bandjes kijken, door het park wandelen, vrienden ontmoeten en nieuwe vrienden maken en niet te vergeten regelmatig ‘lege bekers produceren’ voor de kinderen, het is een gave om dat lang vol te houden en ik heb die gave. Het is zo gezellig dat het ineens avond is en ik geen zin meer heb nog naar Oosterhout Blues & Roots te gaan. En dat komt goed uit want dan kan ik Traumahelikopter nog zien, een band die samen met Raketkanon die op zondagavond spelen, ‘strijdt’ om de eer van leukste bandnaam.

Op zondag is het pleit definitief beslecht. De weersverwachtingen zijn best aardig, tegen de avond kan het gaan regenen  maar verder blijft het droog. Omdat Oosterhout Blues & Roots op zondag alleen een middagprogramma heeft, wint Breda Barst definitief de keuzestrijd. Mijn ‘gave’ komt ook op zondag goed van pas.

Als Drive Like Maria bezig is om als laatste band het festival af te sluiten en ik nog wat consumptiebonnen nodig heb, loop ik naar de kassa’s. Gelukkig, er is er nog eentje open. Ik leg een tientje op de balie en vraag om bonnen. ‘Dat kan niet meneer want wij zijn al gesloten’

Ik kijk om me heen en zie dat bij de andere kassa’s de rolluiken dicht zijn maar bij de kassa waar ik sta is het rolluik open en brandt nog licht. Er is ook nog personeel. ‘Nee, die andere kassa’s zijn gesloten, jullie zijn nog open’. ‘Nee meneer, wij zijn ook gesloten’.

En zo gaat dat een paar keer op en neer tot uiteindelijk mijn tientje wordt aangenomen. In afwachting van de laatste bonnen komt een veiligheidsmannetje zich er ongevraagd mee bemoeien. Of ik maar even meteen weg wil gaan. Pardon? Ja, of ik maar even meteen weg wil gaan. Het meisje dat eerder nog mijn tientje had aangenomen geeft het weer terug.

Ik geef het veiligheidsmannetje nog mee dat z’n toon helemaal niet bij de sfeer van het festival past maar daar heb je natuurlijk schijt aan als je een veiligheidsuniform draagt.

Zonder bonnen loop ik terug naar de bar. De bar zo moet je weten is eigenlijk een uitvouwbare vrachtwagen die in een handomdraai kan worden omgetoverd tot bar. Daar staat R nog te wachten, een goede vriend met wie ik graag de laatste bonnen wilde delen. Als even later Drive Like Maria de laatste akkoorden speelt, maken de dames en heren achter de bar aanstalten om hun bar weer terug om te toveren tot vrachtwagen. Er staan nog drankjes die al zijn ingeschonken voor klanten die niet meer zullen komen. De barvrouw pakt het hele handeltje op en zet het voor R en mij neer. ‘Zonde om weg te gooien‘ zegt ze.

Kijk, je hebt veiligheidsmannetjes die de sfeer waarin ze werken niet snappen omdat ze ervan uitgaan dat iedereen erop uit is de boel te verzieken. En je hebt barvrouwen die de sfeer waarin ze werken wel snappen omdat ze ervan uitgaan dat iedereen erop uit is een fijn feest te vieren.

R en ik pakken ieder één beker en delen de rest uit aan wie we nog kunnen vinden. We lachen zo hard dat we er kramp van krijgen. Het veiligheidsmannetje had moeite met mijn tientje en nu hebben we twaalf bekers gratis, omgerekend 12 x EUR 2,30.

Barvrouw: you rock. R en ik ook trouwens.

Lees ook: Oosterhout Blues en Breda Barst – deel 1

Bewaard onder Muziek, Persoonlijk | 2 Comments

Tags: , , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →