Als ik sterf
Geplaatst op 31 juli, 2015
Ze noemen zich speed painters en in een paar minuten tijd of korter nog, kwakken ze ogenschijnlijk willekeurig verf op een doek.
Tot het laatste moment heb je als kijker geen idee wat ze aan het doen zijn tot in de allerlaatste seconde de camera uitzoomt en de speed painter zijn kunstwerk een halve slag draait……….
Uitzoomen, anders kijken naar wat je al die tijd hebt gezien en je ziet het! Zomaar ineens.
Elke dag doe ik maar wat. Van de dag van vandaag kan ik nog wel soep koken maar al die andere dagen, weken, maanden en jaren, hoe zit het daarmee? Waarom waren sommige dagen zo licht en andere zo donker?
Uitzoomen en anders kijken, dat is wat er gebeurt als ik sterf, dan zie ik het geheel. Tot die tijd kwak ik nog wat verf op het doek, iedereen, inclusief mezelf, in verwarring achterlatend: WTF is die aan het doen?
Bewaard onder Persoonlijk | 4 Comments
Vandaag nemen we afscheid
Geplaatst op 25 november, 2013
Vandaag nemen we afscheid. De laatste keer dat ik je zag vroeg ik of je nog terug naar de aarde wilt komen. Je zei toen dat je graag naar een planeet gaat waar de mensen aardiger tegen elkaar zijn. Het zal mij niet verbazen als dat toch weer de aarde wordt want er is hier veel aan het veranderen.
Je verzoek om tijdens het afscheid vooral kleurige kleding te dragen zegt veel want als er een boodschap is die je hebt nagelaten, dan is het deze: ‘Leef! Geniet!’.
Bedankt, het ga je goed.
Bewaard onder Persoonlijk | 3 Comments
Levenskracht
Geplaatst op 25 oktober, 2013
Gemaaid bermgroen, voor dood achtergelaten langs de kant van de weg. Dood?
Het deed me denken aan die plantjes die je dwars door stenen en dwars door asfalt omhoog ziet groeien als je bijvoorbeeld in Vlissingen vanaf het NS station langs de kust naar het centrum loopt. Het leven heeft een kracht waar de dood niet tegenop is gewassen.
Bewaard onder Fotobloggen | Reageer
Tags: dood, Fotobloggen, leven
Voor ik sterf
Geplaatst op 6 september, 2013
Met Huub Koch in Rotterdam. Een intiem gesprek over kwetsbare onderwerpen. Over dingen die niet mogen veranderen maar die daar schijt aan hebben en wel veranderen. En dan zie je maar hoe je daar mee omgaat.
Op weg naar de trein kwam ik een veelzeggend bord. Het ontroerde me.
Helemaal onderaan heeft iemand geschreven ‘Learn how to grunt‘. Ik hoop dat ik erbij ben als hij/zij voor het eerst op een podium staat en zijn/haar buik laat spreken.
Bewaard onder Fotobloggen | 15 Comments
Tags: dood, Fotobloggen, Huub Koch, kwetsbaarheid, veranderen
Motorpeinzingen
Geplaatst op 8 augustus, 2013
Grafstenen
Ik rij voorbij een handel in grafstenen. De verschillende modellen staan voor iedereen duidelijk zichtbaar uitgestald als reminder: ‘Oh ja, ik ga ook een keer dood, laat ik maar vast een steen kiezen’. Tussen de stenen staat ook een nogal fors beeld van een heilige. Modelletje Sinterklaas. Dat kun je als toekomstig overledene dus ook bestellen. Is weer eens wat anders dan een steen. Maar wat nou als je dat beeld kiest en later blijkt dat die heilige niet zulke fraaie dingen heeft gedaan? Staat die schijnheilige wel mooi bij je graf. En waarom zijn die heiligen bijna altijd mannen? En waarom staan ze vaak met één of twee handen in de lucht en niet met de handen in de zij of in hun zakken?
Tattoo
Naast me zit een man met een tattoo op zijn arm. Twee woorden. Eerste woord: bad. Tweede woord: in eerste instantie moeilijk leesbaar maar het ziet er toch echt uit als ‘ass’. ‘Bad ass’. Wat zou er zo slecht zijn aan zijn kont? Zou hij iets met zijn kont kunnen dat heel erg slecht is?
Anne Clark
Binnen in de kroeg zingt Anne Clark ‘It rains even harder now’. Buiten is het kurkdroog, blauwe lucht en een aangename 22 graden. Hier heeft ze vandaag geen gelijk. Gisteren in Weert wel. Daar is vanwege noodweer een camping geëvacueerd. De trut.
Wat denken campinggasten?
Als je in een heet motorpak terug op de camping komt, dan wil je maar één ding: uit dat pak. En omdat ik bedoel: meteen uit. Dat doe je niet in je tentje waar het nog veel heter is maar gewoon buiten waar iedereen het kan zien. Wat denk je dat voorbijgaande campinggasten denken als ze je in je onderbroek zien staan?
- Dat heb je nou met zo’n klein tentje
- WTF
- Gaat die onderbroek ook uit?
- Ander antwoord
Het juiste antwoord is 4. Wat die campinggasten denken is: Wanneer zou die snurkende buurvrouw nou eens weggaan? Hoe hou ik die kinderen bezig? Wat voor weer wordt het morgen? Vanavond seks (en met wie)?
I follow rivers
Voor de Dom in Aken spelen twee straatmuzikanten. Ze spelen ‘I follow rivers’ in de Triggerfinger stijl. Een mooi nummer. Een mooi nummer? Luister even naar die tekst zeg. Willen we in ons hart iemand om te volgen? Willen we in ons hart dat iemand ons volgt? Dat komt niet vanuit het hart, het zijn disfunctionele programmeringen. Maar vooruit, je kunt een rivier volgen en dat kan best leuk zijn. Maar iemand anders? Codependency voor beginners.
Motorpeinzingen zijn overpeinzingen tijdens motorvakantie.
Bewaard onder Verhaaltjes | Reageer
Tags: codependency, dood, humor, kamperen, motorvakantie
En ineens zijn ze dood
Geplaatst op 1 oktober, 2012
Na het bericht dat mijn oud-collega P. was overleden, ging ik graven in oud fotomateriaal. Best confronterend om behalve P. ook andere oud-collega’s te zien stralen en lachen die inmiddels al zijn overleden.
Nooit meer de gelegenheid om herinneringen om te halen, nooit meer de gelegenheid ze te vertellen hoe fijn ik het vond dat ze er waren, nooit meer de gelegenheid om van hun uniekheid te genieten. Ook nooit meer de gelegenheid te leren van hun scherpe randjes en donkere kantjes.
Ik kan nou wel zeggen dat ik voortaan meer bewust ga genieten van mensen terwijl ze nog in leven zijn maar het is een illusie te veronderstellen dat het dan ook meteen gebeurt.
Het hoort bij de eigenaardigheden van het leven, dat je pas beseft hoe belangrijk iets voor je was als je het niet meer hebt, het hoort het gewoon bij omgaan met verlies.
Of misschien is het wel veel minder fraai en is het zoals Byron Katie zegt: ‘But if you don’t question your thinking, someone dies and it’s all about you. You may think it has to do with them and with how much you love them, but if you look more closely, it’s really pure ego.‘
Lees ook: Een prachtig moeilijk mens
Bewaard onder Citaten, Persoonlijk | 2 Comments
Tags: Byron katie, dood, leven, verlies
Een prachtig moeilijk mens
Geplaatst op 28 september, 2012
Hij was de eerste waarbij ik in de gaten kreeg dat waar ik me zo aan ergerde iets over mij vertelde. Ik had over spiegelen gelezen en hij was mijn eerste praktijktest.
Dankzij hem mocht ik ontdekken dat mijn irritatie, namelijk dat hij altijd gelijk wilde hebben, me iets liet zien over mijn eigen verlangen om gelijk te hebben. Na wat dieper graven ontdekte ik dat het me vooral ging om mijn behoefte te worden gehoord.
Hij was een charismatisch spreker en verteller en kon putten uit tientallen jaren ervaring. Hij combineerde humor met encyclopedische feitenkennis en was onvermoeibaar, ging maar door en door en door.
Voor hem wilde je graag een stapje extra zetten en als je even niet uitkeek deed je net als hem: over je eigen grenzen heen gaan. Je kon kiezen: boos op hem worden omdat hij zo veeleisend was of erkennen dat over je grenzen heen gaan iets is dat je jezelf aan doet.
Een andere uitdaging was om, ook al beschikte je niet over zijn ervaring en feitenkennis, toch je mond open te trekken, te laten horen hoe jij erover dacht. Niet met de bedoeling om gelijk te krijgen, maar om je eigen ruimte te claimen en om te worden gehoord, in eerste instantie door jezelf. De moed hebben om te zeggen: dit is wat ik ervan vind…. Ook al wist je dat hij met tien tegenargumenten kon komen.
Toen ik ontdekte dat wat ik zo moeilijk aan hem vond me eigenlijk hielp om me niet door hem te laten meeslepen maar om dicht bij mezelf te blijven, werd de omgang een stuk gemakkelijker en leuker.
In januari 2011 sprak ik hem voor het laatst tijdens een nieuwjaarsreceptie en begin dit jaar hadden we nog even e-mail contact. Vorige week is hij overleden Het bericht van zijn dood werd pas bekend gemaakt na de uitvaart. Gelegenheid om afscheid te nemen was er helaas niet. Hij wilde het zo.
Ik weet zeker dat iedereen die met hem heeft samengewerkt zich zal herinneren hoe hij was en talloze anekdotes kan vertellen over projectvergaderingen met hem want die waren bekend en berucht.
Hij was wat je kunt noemen een moeilijk mens. Maar het zijn juist deze moeilijke mensen die je vreselijk veel leren over jezelf, over je grenzen, over waar jij voor staat, over jouw pijn- en krachtpunten. Hij was daarom vooral een prachtig mens.
Met zijn dood verliezen we een bijzonder kleurrijk mens. Bedankt P. voor alles wat ik van je heb geleerd.
Lees ook:
Bewaard onder Persoonlijk | 4 Comments
Tags: dood, grenzen, irritatie, samenwerken, spiegelen
Ook bloggers gaan dood
Geplaatst op 7 juli, 2012
Een bijzondere gewaarwording: een overlijdensbericht per blog. Hanneke blogde haar eigen in memorium
Een goeie reis Hanneke en vaarwel. Bedankt voor alle mooie contacten via jouw en mijn blog.
Liefs, Peter.
Creative commons
Zwerven door het alledaagse © 2007 door Peter de Kock is in licentie gegeven onder CC BY-NC-SA 4.0
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.