Op het podium met Peter Hook

Geplaatst op 22 August, 2016 

Je kent ze vast wel, die once in a lifetime kansen die je gewoon moet pakken. Ik kreeg de mijne onlangs tijdens een concert van Peter Hook.

Peter Hook ja, Peter Hook, ex-bassist van Joy Division en New Order die nu met zijn project Peter Hook & The Light alle zalen naar z’n nostalgische sodeju speelt met materiaal van Joy Division en New Order.

 

 

Of ik op het podium wilde komen om mee te spelen? Ja fok nog aan toe, natuurlijk Peter. Nou moet je weten dat ik dankzij de gitarist van David Bowie tribute band Ground Control, een zeer opzwepende versie van Joy Division’s ‘Walked in Line’ in huis heb maar dan heb ik wel mijn eigen gear nodig.

Dus ik snel haar huis om mijn spullen te gaan halen want ik woon om de hoek. Maar je weet hoe dat gaat als je thuis bent, dan liggen er allerlei andere dingen op je te wachten die om aandacht vragen. En die dingen geef ik mijn aandacht en ben daardoor te laat terug in de zaal om samen met Peter Hook een onvergetelijke Walked in Line te spelen.

Nu zal de beginnende dromen duider meteen zeggen dat dit een overduidelijk en typisch geval is van procrastination en zelfsabotage. De wat meer ervaren dromen duider echter zal zeggen dat dit een overduidelijk en typisch geval is van autonomie: niet Peter Hook bepaalt wat jij doet maar jijzelf.

Hoe dan ook, Peter Hook en ik samen op het podium, het kwam er niet van en wat een zegen want daardoor zijn mijn herinneringen aan Walked in Line zoals ik die ooit samen speelde met de huidige gitarist van Ground Control levendiger dan ooit. Herinneringen, wat een feest…

Bewaard onder Muziek, Persoonlijk | 2 Comments

Tags: ,

Doen alsof

Geplaatst op 6 March, 2016 

Zaterdagmiddag mochten Sander, Leo, en ik in het ORTS programma Oosterhout Vandaag op Zaterdag een half uurtje vertellen over onze gekte voor muziek. Gastheer Peter de Hoogh stelde de vragen en de gekte deed de rest.

We mochten ieder één liedje uitkiezen voor de uitzending. Onmogelijk natuurlijk maar vooruit, het werd voor mij Life of Agony ‘Let’s pretend’.

Ja zeg, laten we doen alsof je van me houdt, laten we doen alsof je me kent. Ik vind het hartverscheurend en daarom mijn keuze want muziek moet je niet alleen raken, het moet je omver blazen.

Bewaard onder Muziek | 4 Comments

Een stabiele samenleving wordt gedragen door drie poten

Geplaatst op 23 December, 2015 

Een tafel met twee poten is hoogst instabiel. Onze huidige samenleving rust grotendeels op twee poten: de macht van de politiek en de macht van de bedrijven. Geen wonder dat onze samenleving zo instabiel is.

Met vier poten is het al stukken beter maar iedereen weet dat een tafel op vier poten kan wiebelen. Nee, dan drie poten, dat is ideaal. Een tafel op drie poten staat altijd stabiel. Onze samenleving heeft een derde poot nodig: WIJ.

Bewaard onder Mening, Muziek | 2 Comments

Tags: , ,

De vrouwen van de zusters van barmhartigheid

Geplaatst op 23 December, 2015 

In de jaren jaren tachtig met kop en schouders mijn favoriet: The Sisters of Mercy.

Een boel prachtige singles,  EP’s en hun eerste (en voor velen laatste) LP First and Last and Always. Daarna werd het vaag: bandleden die het voor gezien hielden, ruzie om de bandnaam, een afsplitsing die verder ging onder de naam The Mission (en die ook prachtige muziek maakten) en Andrew Eldritch die zijn Sisters-project voortzette met steeds nieuwe muzikanten.

Door de jaren heen hadden ze wel wat met vrouwen. Welkom in een wereld vol drama:

ALICE

EMMA

JOLENE

MARIAN

SUZANNE

Bewaard onder Muziek | Reageer

Tags:

Met andere ogen kijken

Geplaatst op 21 September, 2015 

Afgelopen weekend was ik op Breda Barst. 20 jaar bestaat dit prachtige festival alweer en het is altijd weer heerlijk er te zijn, vooral als ook het weer een beetje meehelpt en dat deed het dit jaar.

De meest indrukwekkende Breda Barst minuten waren niet afkomstig van de speed beat van the Deaf of van de psychedelische rocksound van Pauw en ook niet van de jaren 70 rockinvloeden van Navarone of van de zangeres van For I Am King die kan grunten dat je jezelf even moet ondersteunen.

Hoewel deze bands zeker indruk hebben gemaakt, was ik toch het meest onder de indruk van UNSEEN en dat is niet eens een band…

UNSEEN is een project van de dames van Stuif. Je gaat op een stoel zitten en kijkt naar voorbijlopende festivalgangers, dat doe je door een schilderijlijstje. Dat maakt het kijken al tot een bijzondere ervaring en te zien aan het aantal voorbijgangers dat stil bleef staan om even een foto te maken van die mensen die achter die lijstjes zaten, ook voor de mensen die we zo heerlijk zaten waar te nemen.

Via een koptelefoon kregen we een verhaal voorgeschoteld over waarnemen, over kijken naar andere mensen. Alles bij elkaar duurde het misschien vijf minuten en tijdens die minuten veranderde er van alles. Iedereen die ik zag werd steeds leuker, aardiger, liever, intrigerender, spannender en mooier.

En the fun thing is dat dit effect na afloop nog een tijdje duurde. Daarna ebde het langzaam weg en kon ik het  gevoel van zachtheid en mildheid naar anderen terug oproepen door even bewust om te schakelen van hoe ik gewoonlijk naar anderen kijk naar hoe ik ook anders naar anderen kan kijken.

Als we zo anders kunnen kijken met een simpel lijstje voor onze neus en een stem die ons een kort verhaaltje vertelt over waarnemen, dan kunnen we ook zonder deze hulpmiddelen onszelf andere verhaaltjes vertellen over anderen.

UNSEEN, werkelijk de meest indrukwekkende Breda Barst minuten.

Ook indrukwekkend was het crowdsurfen van de zanger van the Greatest Handshake. Die wilde graag op handen gedragen worden en dat werd ie. Het werd alleen geen rondje door de tent van ‘de Spaanse Kraag’ maar hij verdween op handen richting Kasteelplein.

Bewaard onder Muziek, Persoonlijk | 4 Comments

Tags: , ,

Ik kan bijna niet wachten

Geplaatst op 5 September, 2015 

Het was zaterdagmiddag en hij draaide Pleased to Meet Me van the Replacements voor me, de hele plaat. Ik had nog nooit van ze gehoord en was van de wereld tot en met het laatste nummer Can’t Hardly Wait:

Een paar weken geleden tijdens de vakantie kwam deze plaat ineens weer voorbij. Dat is het leuke van de vakantie, je pakt zomaar eens wat uit je platenkast.

En weer had ik die zaterdagmiddag thrill: zou zij er vanavond ook zijn? Ik kan bijna niet wachten.

De kracht van muziek die je door de tijd en al je emoties doet reizen.

Bewaard onder Muziek | 2 Comments

Tags:

Een droom en dan samen vet gas geven

Geplaatst op 4 August, 2015 

Het filmpje dat iedereen al heeft gezien. Binnen een paar dagen nog wel…

Ik krijg daar kippenvel van. Niet alleen van de video maar vooral van wat er aan vooraf is gegaan:

Rockin'1000 – Romagna Calling the Foo Fighters English subtitled from Rockin'1000 on Vimeo.

Een idee, een droom, iets onmogelijks, belachelijk zelfs… En er gaan mensen meedoen en samen vet gas geven. Dat! Dat is waar ik kippenvel van krijg.

Bewaard onder Muziek | 2 Comments

Tags: ,

Jezelf vermaken met jezelf

Geplaatst op 20 June, 2015 

Ergens in april zag ik dat The Soft Moon zou spelen in Amsterdam en Eindhoven. Oosterhout is dan ineens een heel klein gat want je komt na zo’n optreden met het OV niet meer thuis.

Maar gelukkig handel ik dankzij verlangen wel eens impulsief en kocht ik in april een kaartje voor het optreden in Eindhoven tijdens het Psych Lab Festival.

Hartstikke leuk totdat 6 juni nadert. Het verlangen lijkt alweer vergeten en wat overheerst is het zoeken naar redenen om niet te gaan want laten we wel wezen, als The Soft Moon volgens het programma pas om 23:30 uur begint, hoe zorg ik er dan voor dat ik diezelfde nacht nog in mijn eigen bed eindig?

Als je jezelf ooit verveelt moet je eens kijken wat er zich in jezelf afspeelt. Man, wat is dat een bron van vermaak zeg. Innerlijke dialogen die nergens op slaan maar wel overtuigend overkomen, het is net politiek. De vraag is: trap je erin?

De weg uit het innerlijke en oneindige debat is dit: het oorspronkelijke verlangen. Plus, niet onbelangrijk, succesherinneringen. Want wacht even: hoe vaak heb ik dit soort dingen vroeger niet gedaan? Hey ja, dan reed ik met iemand mee naar huis, bleef ergens slapen of nam de volgende ochtend de eerste trein. Thuis komen doe je altijd.

En zo werd het een geweldige 6 juni waarop ik met de fiets naar Tilburg reed, verder met de trein naar Eindhoven, ‘s nachts rond half twee weer met de trein naar Tilburg en van daaruit met de fiets naar huis.  ‘s Nachts op de fiets met een geweldig optreden van The Soft Moon in je mik, ik kan het iedereen aanbevelen. En meteen weer een succesherinnering erbij, handig voor later.

 

Bewaard onder Muziek, Persoonlijk | 4 Comments

← Vorige paginaVolgende pagina →

Deze blog maakt gebruik van cookies Privacy informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close