De penalty van Johan Neeskens

Geplaatst op 20 mei, 2009 

Laatst sprak ik iemand die haar kwaliteiten aan het onderzoeken is. Het kan bijzonder verhelderend, inspirerend en nuttig zijn eens na te gaan waar je goed in bent.

Toen zij al een aardig lijstje had zei ze: ‘Hé, dat zijn precies de dingen die ik wil graag wil leren…’

Prima!

En de valkuil is dat je blijft leren tot je een ons weegt! De bedoeling van kwaliteiten is dat je ze gebruikt, dat je er iets mee doet. En als je graag wil leren: al doende leert men ook. Met alleen leren schiet je niks op want tegen de tijd dat je uitgeleerd bent (als dat al mogelijk is…) is je leven voorbij. End of story.

Een voetballer die elke training zijn vrije trappen oefent en er tijdens de wedstrijd nooit eentje neemt omdat hij eerst wil leren om nog beter vrije trappen te nemen, ontneemt zichzelf en anderen een groot plezier. Het plezier om de bal in een vol stadion uitzinnige fans keihard de kruising in te jagen. En als de bal net over zoeft of op de lat knalt: dat is ook mooi.

Kwaliteiten zijn er om te vieren, met anderen.

Dus ga achter die bal staan en neem die vrije trap met veel gevoel. Of lanceer de bal desnoods á la Neeskens met penaltystip en al, dwars door het midden. Vol overtuiging.

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags:

Liefde en angst

Geplaatst op 16 mei, 2009 

Waar liefde is kan geen angst zijn. Je handelt uit liefde of uit angst. Liefde is angst laten varen.

Je kent ze vast wel, dit soort statements over liefde en angst. Het Internet en allerlei Self-Help boeken staan er vol mee. Liefde en angst worden vaak neergezet als tegenpolen: angst = ego = negatief, liefde = hogere Zelf = positief.

Het klinkt voor mij nogal zwart/wit. Het klinkt of  je handelt vanuit 100% angst en 0% liefde OF 100% liefde en 0% angst. Alsof daar tussenin een groot vacuüm bestaat.

Maar het vacuüm is niet leeg (onder andere Nassim Haramein – Unified Field Theory) en ook de ruimte tussen liefde en angst is niet leeg. Het is niet OF het ene OF het andere. Liefde en angst zijn met elkaar verbonden. Als bondgenoten, niet als vijanden.

Een batterij heeft een pluspool en een minpool om de elektriciteit te laten stromen. De pluspool en minpool van de batterij zijn verschillend en gelijkwaardig, de ene pool is niet beter of slechter dan de andere. Beide polen zijn nodig.

Naar analogie van de batterij heeft angst een functie om de liefde te laten stromen. Angst is als het ware de uitnodiging voor de liefde die zegt: ‘Liefde, kom gauw hier naar toe want hier ben ik, angst!’. Angst verdrijft de liefde niet. Angst verwelkomt de liefde, nodigt de liefde uit.

Angst bestrijden is net zo zinloos als de minpool van een batterij elimineren want dan is er geen stroom meer.

Liefde is geen angst laten varen. Liefde is angst accepteren zodat de liefde kan stromen.

Bewaard onder Mening, spiritualiteit | 3 Comments

Tags: , ,

Geweldloze Communicatie niet spontaan?

Geplaatst op 13 mei, 2009 

Regelmatig hoor ik dat Geweldloze Communicatie niet spontaan is, dat als je communiceert volgens het model van Geweldloze Communicatie, dit geen of nauwelijks ruimte biedt voor spontaniteit. Hmmmm?

Spontaan betekent volgens de online Van Dale: zonder dwang, uit eigen beweging.

Je kunt het idee, de aanname of overtuiging hebben dat je ‘moet’ communiceren volgens het model van Geweldloze Communicatie. Bijvoorbeeld omdat je zojuist een training hebt gevolgd en jezelf oplegt dat je het geleerde meteen in de praktijk ‘moet’ toepassen. Of omdat je partner of een vriend(in) volgens dit model communiceert en jij jezelf oplegt dat je dit ook ‘moet’ doen.

Zodra je het idee hebt dat je iets ‘moet’ (van een ander of van jezelf) creëer je ruimtegebrek en dat voelt als bijvoorbeeld weerstand of irritatie. Je kunt dan gemakkelijk denken dat je die weerstand of irritatie ervaart omdat je niet meer spontaan kunt communiceren. Het oordeel ‘ik kan door Geweldloze Communicatie niet spontaan zijn’ kan wel eens een oordeel zijn dat wijst in de richting van de onderliggende behoefte aan ruimte. Ruimte die je jezelf hebt ontnomen door iets te ‘moeten’, door jezelf een ‘verplichting’ op te leggen.

Je kunt ook het idee hebben dat Geweldloze Communicatie niet spontaan is omdat het gaat over het volgen van regeltjes. Regeltjes in de zin van het herkennen van de verschillende stappen van het model en het herkennen van de verschillende valkuilen (onderscheid tussen waarneming en interpretatie/oordeel, onderscheid tussen gevoelens en quasi gevoelens, onderscheid tussen behoeften en strategieën, onderscheid tussen een verzoek en een eis).

We vergeten vaak dat de manier waarop we al jaren communiceren ook is aangeleerd aan de hand van een heleboel regeltjes. Regeltjes die we op school hebben geleerd en die we ons hele leven al zo vaak hebben toegepast dat we ons er niet eens bewust zijn dat we dit doen.

Om een taal te kunnen gebruiken is een woordenschat nodig, kennis van de schrijfwijze, uitspraak en betekenis van de woorden. Er is ook grammatica nodig. Allemaal regeltjes die we ooit hebben geleerd maar die we niet meer herkennen als regeltjes. En omdat we deze regeltjes op de automatische piloot kunnen toepassen noemen we dat soms spontaan communiceren.

Het is met Geweldloze Communicatie net als bij het leren van een vreemde taal of leren autorijden. In het begin voelt het onwennig, ongemakkelijk en frustrerend. Als je iets nieuws gaat leren ben je in het begin onbewust onbekwaam, daarna bewust onbekwaam, vervolgens bewust bekwaam en ten slotte onbewust bekwaam.

Als je naast de manier waarop je altijd communiceert en waarin je onbewust bekwaam bent, een andere manier van communiceren leert waarin je in het begin bewust onbekwaam bent, dan liggen de oordelen als het ware om de hoek op je te wachten. Oordelen over jezelf (‘Ik kan het niet’) of over Geweldloze Communicatie (‘Het is niet spontaan, het is niks voor mij’). Misschien wijzen deze oordelen in de richting van je behoefte aan leren of je behoefte aan vertrouwen.

Geweldloze Communicatie vraagt om bewustzijn, om aanwezig zijn in het hier en nu, om eigen verantwoordelijkheid voor wat er in je leeft en speelt en hoe je dat communiceert met jezelf en de ander.

En daar ligt naar mijn idee een wezenlijk verschil met hoe we gewend zijn te communiceren.

We zijn gewend en ermee vertrouwd om eruit te flappen wat we denken en noemen dat spontaniteit. Handelen zonder dwang en vanuit eigen beweging EN vanuit bewustzijn kan ik spontaan noemen. Is het bewustzijn er niet, dan klinkt spontaniteit voor mij eerder als impulsiviteit. Wil je jouw ‘communicatieshow’ laten runnen vanuit bewustzijn of vanuit impulsen? In het eerste geval bedien jij de knoppen. In het tweede geval geef je de bediening van de knoppen uit handen.

Uiteindelijk kun je ook Geweldloze Communicatie inzetten zonder dwang en uit eigen beweging. Spontaan dus. Maar wel vanuit bewustzijn. En hoewel in het begin de ‘regeltjes’ een handig hulpmiddel zijn en de communicatie misschien wat klinkt als een trucje, wordt Geweldloze Communicatie na verloop van tijd een manier van leven die aansluit op jouw authenticiteit en die net zo goed past als je favoriete spijkerbroek.

Vanuit bewustzijn kun je ook kiezen wanneer je het model van Geweldloze Communicatie expliciet inzet en wanneer niet. Want je kunt bij de bakker natuurlijk gerust een half volkoren vragen zonder te benoemen hoe je je voelt en wat je behoefte is.

Bewaard onder Communicatie, Mening | 1 Comment

Tags: , , , ,

Op de roltrap

Geplaatst op 12 mei, 2009 

De maatschappij is net een soepel lopende roltrap.  Zodra je erop stapt weet je waar je uitkomt. Je gaat van A naar B, van geboorte naar dood. De roltrap brengt je er wel. Lekker duidelijk. Lekker veilig. Onderweg geen moeilijk gedoe, gewoon een kwestie van op de roltrap blijven staan.

Dat was zo’n beetje de rol die we de maatschappij toekenden. Onderwijs, kerken, bedrijven, banken, vakbonden, gezondheidszorg, politiek, rechtspraak. Ze waren er voor ons. En daaronder een onfeilbaar vangnet van sociale zekerheid. Redenen genoeg om braaf op de roltrap te blijven staan.

Maar die roltrap kraakt al een tijdje en loopt niet meer zo soepel. De roltrap waar we blind op vertrouwden is niet zo betrouwbaar als we dachten. Groot onderhoud kan de boel nog een tijdje aan de praat houden maar vroeg of laat moeten we gewoon van die roltrap afstappen en weer zelf leren traplopen. Op eigen benen, op eigen kracht.

Wat doe jij als de roltrap er halverwege mee stopt?

Bewaard onder Actualiteit, Mening | 1 Comment

Tags: , ,

In voor- en tegenspoed

Geplaatst op 11 mei, 2009 

Er is maar één iemand die je trouw kunt beloven in voor- en tegenspoed en tot de dood jullie scheidt.  Die ene iemand dat ben jezelf.

Bewaard onder Mening | Reageer

You make me feel like…

Geplaatst op 9 mei, 2009 

Er zijn mensen die denken dat ze een ander een bepaald gevoel kunnen geven. En andersom, dat een ander hen een bepaald gevoel kan geven.

‘Jij geeft mij het gevoel dat het mijn schuld is dat deze klus mislukt is’. Nu is ‘..dat het mijn schuld is dat deze klus mislukt is’ niet bepaald een gevoel maar eerder een interpretatie of oordeel. En door te zeggen ‘Jij geeft mij het gevoel dat…’ leg je de verantwoordelijkheid voor het gevoel (of interpretatie of oordeel) bij de ander neer.

Ook in songteksten klinkt de ‘You make me feel like…..’ regelmatig door. Hoe romantisch het voor sommigen ook klinkt als iemand zegt ‘You make me feel like dancing’ of ‘You make me feel like a star’, voor mij klinkt erin door dat de verantwoordelijkheid voor de gevoelens van de ene lekker op het bordje van de ander worden gelegd.

In wat je voelt kan het gedrag van een ander natuurlijk wel een rol spelen, het kan als trigger fungeren. Maar wat je voelt hangt af van wat je waarneemt, van hoe je de waarneming interpreteert, van je herinneringen en ervaringen, van je gedachten enz. Kortom, gevoelens hangen af van je innerlijke bagage en daar draag alleen jijzelf, de eigenaar van die bagage, de verantwoordelijkheid voor. Gevoelens zijn nuttig, gevoelens signaleren een vervulde of onvervulde behoefte.  Gevoelens communiceren wat je nodig hebt. Gevoelens zetten aan tot actie.

Bewaard onder Codependency, Communicatie, Mening | Reageer

Tags: , , , ,

Angst, angst, angst

Geplaatst op 29 april, 2009 

Oh boy, wat is er toch veel angst. Niet een beetje angst zoals angst voor de tandarts (al is dat voor sommigen meer dan een beetje angst) maar angst voor het leven zelf. Het lijkt wel of het leven zich tegen ons keert in de vorm gebeurtenissen die de hele planeet in de greep van de angst brengen.

Een paar jaar geleden mochten we de angst voor terreur onder ogen zien. Sinds vorig jaar is daar de angst voor de instorting van de economie en financiële wereld bijgekomen. En nu mogen we als toetje ook nog de angst voor een pandemie begroeten. Om gek van te worden, gek van de angst.

Dat er angst is lijkt me heel normaal, we zijn mensen niet waar? Angst maakt deel uit van onze fysieke wereld. Een wezenlijk deel zelfs. Maar wat op het ene niveau aanvoelt als angst kan op het andere niveau een geschenk zijn.

Soms helpt het om gebeurtenissen die angst veroorzaken een andere betekenis te geven. Welke betekenis kan ik terreur, kredietcrisis en pandemie geven?

Ik kan ze beschouwen als signalen van een veranderende wereld. Signalen van een wereld die instabiel is geworden en hoognodig aan vernieuwing toe is. De zekerheid en veiligheid van ons bekende wereldje verliezen is beangstigend. Maar waarom zou dat wat we ervoor in de plaats terugkrijgen niet nog veel mooier en beter zijn dan wat we nu hebben? We staan aan de vooravond van een nieuwe wereld, een wereld van harmonie, balans, vrede, liefde en verbinding.

Ik kan ze beschouwen als lessen, lessen die me iets waardevols willen leren. Bijvoorbeeld om in het hier en nu te leven. In de toekomst leven en speculeren over alle mogelijke rampen die kunnen gebeuren is de werkelijke bron van de angst. Angst is een geheugensteuntje dat ons wil helpen door te zeggen: ‘Leef in het hier en nu’. Angst herinnert ons eraan dat ons verblijf in deze fysieke wereld tijdelijk is. En dat het de bedoeling is om elke dag ten volle te leven. Alsof het de laatste dag van ons verblijf hier op aarde kan zijn.

Lang leve de angst. Hoera, ik voel me bang.

Bewaard onder Actualiteit, Mening | 3 Comments

Tags: , , ,

Natte dekens

Geplaatst op 19 april, 2009 

Wel eens gehoord van ‘Wet blankets’ ? Wet blankets zijn mensen die met hun “goedbedoelde” op- en aanmerkingen de vonken van andermans creativiteit willen blussen.  Zelf geef ik er de voorkeur aan om niet de persoon maar die zogenaamd goedbedoelde opmerking een wet blanket te noemen. 

Gisteren hoorde ik weer een wet blanket, het was een woord met een hoog blusgehalte: realiteitszin. Als je een origineel idee hebt of een ambitieus plan, dan moet je ‘realiteitszin’ hebben want de realiteit mag je nooit uit het oog verliezen. Waarom eigenlijk?

Ik denk dat iemand die het over realiteitszin heeft diep van binnen misschien het volgende bedoelt: 

‘Ik wil dat je binnen mijn beperkte realiteit blijft want dat is veilig voor mij.  Het idee dat er buiten mijn beperkte realiteit nog veel meer is vind ik doodeng.’

Wat doe je dan als creatieveling? Nog een extra blok hout op het vuur!

Lees ook: Julia Cameron: The Artist’s Way

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags:

← Vorige pagina — Volgende pagina →