Meer rijkdom met minder geld

Geplaatst op 26 september, 2008 

Vandaag was een prachtige herfstdag, een dag om te vieren. Ik had ineens zin om te gaan lunchen aan zee. Inmiddels weet ik dat zo’n idee in eerste instantie kan rekenen op gedachten als “Dat kan toch zomaar niet? En het werk dan? En die to do lijst dan?” maar dat ik me daardoor niet hoef te laten leiden als ik dat niet wil.

Ik ben op de motor gestapt en naar Vlissingen gereden. Natuurlijk eerst een rondje over de boulevard; de zeelucht voelen, proeven en ruiken. Mens, wat is dat toch lekker!  Terrasje uitgezocht in de zon en mezelf geïnstalleerd. En uitzicht op zee natuurlijk. Binnen no time had ik een heerlijk broodje voor me en een kopje koffie.  Wat heeft een mens eigenlijk nog meer nodig? Niets toch? Daar zat ik dan, overspoeld door de beleving van rijkdom.

Anderhalf jaar geleden ben ik minder gaan werken. Ik had het boek “Real success without a real job” gelezen van Ernie Zelinsky en was geïnspireerd de stap te wagen eens wat andere dingen te gaan ondernemen. Zoals op een mooie herfstdag aan zee lunchen. Ik kan je vertellen dat ik meer rijkdom heb met minder geld.

Onderweg naar huis passerde ik een waardetransport en even later nog één. Mijn intuïtie zei me dat ik ook nog wel ergens nummer drie zou passeren. En jawel hoor ! Hier in de straat notabene.  Geld, opgesloten in donkere vrachtwagens, is op dat moment niets waard. Het is gewoon papier in een donkere ruimte. Geld is pas wat waard in de handen van iemand die van innerlijke rijkdom bulkt.

Bewaard onder Boeken, Persoonlijk | 6 Comments

Tags: , ,

Bemoei je met je eigen zaken

Geplaatst op 22 september, 2008 

Anyone who interferes in the destiny of others will never discover his own.

Paulo Coelho in zijn boek The Alchemist

Bewaard onder Boeken, Citaten | Reageer

Tags:

Julia Cameron: The Artist’s Way

Geplaatst op 21 september, 2008 

Ik heb het boek uit, het boek “The Artist’s Way” van Julia Cameron. Het boek biedt een 12-weken programma voor het opruimen van creatieve blokkades en een weg naar herstel van creativiteit.

De formule is eenvoudig: elk hoofdstuk biedt een inleidende thema-tekst van Julia Cameron en aan het eind van elk hoofdstuk een aantal oefeningen. Als rode draad door het hele boek loopt de opdracht aan de lezer om aan het begin van elke dag de zogenaamde ochtendpagina’s te schrijven. Gewoon beginnen met schrijven, het maakt niet uit waarover, als je maar schrijft.  Een tweede rode draad door het boek is om wekelijks met jezelf een kunstenaarsafspraakje te maken, een afspraakje met jezelf zonder anderen erbij om te doen wat je leuk vindt, Iets wat je inspireert.

Ik vond de formule van het boek erg krachtig. De tijd die ik nodig had voor het boek en voor alle oefeningen was wel aanzienlijk langer dan 12 weken.  Het is interessant te merken wat een weerstand sommige oefeningen oproepen. En dat is prima, dat zijn de creatieve blokkades die van zich laten horen, bijvoorbeeld in de vorm van allerlei oordelende gedachten zoals “wat een stomme oefening, wat een oponthoud zeg deze oefening, ik wil verder in het boek ipv tijd verspillen aan deze oefening”.  Het leukste vond ik om weer in contact te komen met oude dromen en om die weer tot leven te brengen. En dat gaat geleidelijk. Soms langzaam en dan ineens weer snel. Eerst een stap vooruit en dan weer twee achteruit en dan weer drie vooruit.

En wat ontzettend helpt is om perfectionisme los te laten want perfectionisme werkt als een creatieve blokkade. Terwijl ik deze blogtekst zit te schrijven bemerk ik een aantal bekritiserende gedachten zoals dat deze tekst niet goed genoeg is, dat de tekst anders moet, dat ik er beter eerst nog maar eens een nachtje over kan slapen voordat ik deze tekst online zet. En dat is precies waar dat boek over gaat: om die bekritiserende gedachten voorbij te laten waaien, ze wel op te merken maar er niet tegen te vechten. En natuurlijk om deze tekst gewoon te publiceren zoals deze nu is. Gewoon doen. Het gaat om progressie, niet om perfectie.

Ik vond op YouTube nog een filmpje van Julia Cameron waarin zij onder andere ingaat op het gevaar van “wet blankets”, mensen die met hun “goedbedoelde” op- en aanmerkingen de vonken van jouw creativiteit willen blussen.

Bewaard onder Boeken, Schrijven | 13 Comments

Tags: ,

Gloednieuwe boeken over oplossingsgericht werken

Geplaatst op 14 september, 2008 

Deze week kreeg ik twee gloednieuwe boeken over oplossingsgricht werken in handen:

Oplossingsgericht aan de slag. Geschreven door Gwenda L. Schlundt Bodien en Coert E. Visser. Uitgeverij Crystallise Books.

Paden naar oplossingen. Geschreven door Coert Visser en Gwenda Schlundt Bodien. Uitgeverij Just-in-time-books.

Ik ga ze snel lezen en kom er op deze blog op terug. Voor de liefhebbers van oplossingsgericht werken lijken deze twee boeken mij echte ‘must haves’. Resultaatgericht, respectvol en op een snelle en prettige manier verandeingen tot stand brengen en doelen realiseren. Wie wil dat nou niet? Over de manier waarop, oplossingsgricht werken, gaan deze twee boeken.

De auteurs, Gwenda Schlundt Bodien en Coert Visser zijn oprichters van de NOAM, Netwerk voor Oplossingsgricht Adviseren en Managen.

Bewaard onder Boeken, Oplossingsgericht werken | Reageer

Tags:

Hoe wij onszelf ver-slaven

Geplaatst op 10 september, 2008 

A carefully elaborate ritual that the person tries to perform precisely, because he or she is afraid that – if any part is left out – everything will go wrong. The name of that ritual is Routine.

When we are young, we don’t take anything too seriously. But slowly, this set of daily rituals becomes solidified, and takes us over. Once things have begun to go along pretty much as we imagined they would, we don’t dare risk altering the ritual. We like to complain, but we are reassured by the fact that each day is more or less like every other. At least there is no unexpected danger.

That way, we are able to avoid any inner or outer growth, except for the kinds that are provided for within the ritual: so many children, such and such kind of promotion, this and that kind of financial success. When the ritual becomes consolidated, the person becomes a slave.

Citaat uit het boek “The Valkyries” van Paulo Coelho.

Bewaard onder Boeken, Citaten | Reageer

Tags: ,

De pijnshow

Geplaatst op 31 augustus, 2008 

Gisteren deed ik mee aan de pijnshow. Ik had me daar niet voor aangemeld maar ik zat er op een gegeven moment middenin. Ik had het niet zien aan komen anders had ik wel een stapje terug gezet. Toen ik er eenmaal middenin zat was leek er maar één weg te gaan: meedoen met de show en proberen te winnen. Hoewel winnen? Een pijnshow kent geen winnaars, alleen verliezers. Dat moet ook wel want anders is het geen pijnshow.

Ik gebruik de metafoor van de pijnshow voor een ruzie die ik gisteren had. Het was niet zomaar een ruzie, het was het soort ruzie dat ik wel eens op tv zie bij Dr. Phil en waar ik dan vol afschuw over zit te oordelen. Nou is zo’n tv programma als dat van Dr. Phil ook een soort pijnshow maar dat is een ander verhaal. Wat ik bedoel zijn ouders die ruzie maken in het bijzijn van hun kinderen. Verschrikkelijk vind ik dat, vreselijk moet dat zijn voor die kinderen.

Toen ik zelf vader werd had ik een aantal goede voornemens gemaakt. Nou is het gekke van goede voornemens dat als je goede voornemens maakt je er donder op kunt zeggen dat je op de proef wordt gesteld, je wordt als het ware getest. Het gebeurde al toen mijn dochter een maand of twee was. Ik haalde haar met de auto op bij een oppasadres en had haar in de Maxi-Cosi naast me in de auto geïnstalleerd. Autorijden met een baby aan boord maakt extra bewust van veiligheid dus ik reed voorzichtig. Ik reed bij een viaduct omhoog om in te voegen op de snelweg toen ik ineens werd gesneden door een andere auto die nog net voor mij wilde invoegen. Ik moest op de rem anders had ik hem geraakt. De adrenaline gutste door me heen, van schrik. Mijn eerste reactie: middelvinger omhoog. Oei! Dat was nou net iets wat ik niet had willen doen en al helemaal niet in het bijzijn van mijn dochter. Het voorbeeld dat ik haar wil geven is iedereen met respect te behandelen. Dat goede voornemen was zojuist in rook opgegaan. Ik schrok van mijn eigen reactie. Misschien heeft mijn dochter het niet opgemerkt maar daar gaat het niet om. Mijn ‘respecteer-iedereen-code’ was gebroken.

Gisteren ging er een ander voornemen om zeep: geen ruzie maken met mijn partner waar onze dochter bij is. In zijn boek “Leer van de mensen in je leven” schrijft K. Pollak dat ruzie nooit begint met de eerste zin, ruzie begint altijd met het antwoord. Ik herken dit wel en het is precies wat er gisteren gebeurde. Want zo kwam ik ineens in de pijnshow terecht: er werd iets gezegd en er kwam een antwoord en ineens was er pijn, irritatie, boosheid  en machteloosheid. Kortom, ik zat in die show. Op zich niks mis mee, pijnuitwisseling, want dat is een ruzie in mijn beleving, is onderdeel van het leven. Het is er gewoon. Geen ontkennen aan. Maar ik had me nog wel zo voorgenomen geen ruzie te maken waar onze dochter bij is. Pats! Daar ging dus weer een voornemen aan diggelen. En met dit besef was ook de pijnshow voorbij. Geen winnaars, alleen verliezers.

Als verliezer kun je dan alleen nog je wonden verzorgen. Diep ademhalen en accepteren wat er is gebeurd. En vanuit die acceptatie kun je verantwoordelijkheid nemen. Door in het bijzijn van onze dochter te zeggen dat we de ruzie betreuren en het daarna met een kus goed te maken. En zo kun je als verliezer er toch voor zorgen dat er nog wat te winnen valt, dat er zelfs voor iedereen wat te winnen valt.

Misschien zijn voornemens juist bedoeld om ooit eens te sneuvelen en is de head fake, dat wat je indirect leert als je goede voornemens maakt, juist wel om daar mee om te gaan. Om te accepteren wat geaccepterd moet worden. Om te repareren wat gerepareerd moet worden. Om te zeggen wat gezegd moet worden. Om te doen wat gedaan moet worden. Leuk is het niet, wel nuttig. Mensen zijn zo heerlijk perfect in hun imperfectie.

Bewaard onder Boeken, Persoonlijk, vaderschap | Reageer

Tags: ,

Verlangen + Angst = Avontuur

Geplaatst op 16 augustus, 2008 

Jaren geleden tijdens motorrijles vroeg mijn instructeur op een keer: “Hoe stuur je een motor?”. Onervaren maar logisch nadenkend antwoordde ik “Met het stuur natuurlijk”. “Een motor stuur je met je ogen, waar je naar kijkt daar ga je naar toe” zei hij”. Vervolgens liet hij me dit zelf ondervinden aan de hand van de vele oefeningen met de pionnen. Ik denk nog vaak terug aan de wijze woorden van mijn instructeur die niet alleen op motorrijden van toepassing zijn maar op het hele leven.

Tijdens de vakantie las ik voor de tweede keer het boek “De Alchemist” van Paulo Coelho. Gewoonlijk koop ik voor de vakantie altijd een nieuw boek maar dit keer had ik een boek uit de boekenkast getrokken dat ik een jaar of drie geleden als eens had gelezen. Terwijl ik dit boek opnieuw zat te lezen vroeg ik me af: “Hoe lees je een boek?”. De Alchemist zo moet je weten, is waarlijk een magisch boek dat iets in je in beroering brengt.

Ik geloof dat als je een boek leest dat je echt raakt, je het boek met je ziel aan het lezen bent en dat daardoor nieuw verlangen kan ontwaken. Verlangen dat er misschien altijd al is geweest maar nooit eerder is opgemerkt.

In het boek “De Alchemist” verlangt Santiago, een schaapsherder, ernaar om zijn persoonlijke legende te ontdekken. Je persoonlijke legende is de reden van je bestaan, iedereen heeft een persoonlijke legende. Het verlangen om je persoonlijke legende te vinden kan op allerlei manieren ontwaken. Door een boek met je ziel te lezen bijvoorbeeld. Het ontwaken van het verlangen roept ook een reactie op: angst, een teken dat het avontuur is begonnen want verlangen + angst = avontuur.

Bewaard onder Boeken | 10 Comments

Tags: , , , ,

In memoriam Randy Pausch

Geplaatst op 6 augustus, 2008 

Vandaag las ik het verdrietige nieuws dat op 25 juli 2008 Randy Pausch is overleden. Een maand geleden ontdekte ik op het Internet zijn zogenaamde ‘The last lecture’ met als titel ‘Really achieving your childhood dreams’.

Randy, getrouwd, vader van drie jonge kinderen en professor in de informatica en pionier op het gebied van virtual reality, krijgt op een dag te horen dat hij alvleesklierkanker heeft. Deze vorm van kanker is ongeneeslijk en Randy heeft nog enkele maanden te leven. Met deze wetenschap geeft hij op de Carnegie Mellon University voor een volle zaal met collega’s en studenten zijn laatste voordracht die inmiddels miljoenen harten heeft geraakt.

Randy draagt ‘Really achieving your childhood dreams’ op aan zijn kinderen. Het is een booschap die hij zijn kinderen wil meegeven om te dromen. Het is een boodschap van inspiratie, hoop en aanmoediging om te dromen en om dromen waar te maken. Over de muren waar je tegenop zult lopen zegt hij het volgende:

“Muren zijn er om de mensen tegen te houden die het niet graag genoeg willen. Ze zijn er om de ánderen tegen te houden.”

Randy Pausch heeft er alles aan heeft gedaan om zo lang mogelijk in leven te blijven om samen met zijn vrouw en kinderen te kunnen zijn. Hij heeft het leven een prachtige erfenis nagelaten.

Naar aanleiding van zijn laatste voordracht is er ook een boek verschenen met de titel “The last lecture”. Het is in het Nederlands uitgeveven bij uitgeverij Forum Amsterdam onder de naam ‘Nu ik dood zal gaan, mijn laatste woorden voor mijn kinderen en de wereld’.

Een boek voor mensen die durven te dromen en die de moed hebben hun dromen waar te maken.  Een boek van een moedig mens voor andere moedige mensen.

Randy, bedankt.

Bewaard onder Boeken, Inspiratie | 3 Comments

Tags: ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →