Doe eens een Prongetje

Geplaatst op 3 April, 2015 

In 1990 zag ik ze voor het eerste live. Ze speelden in het voorprogramma van Faith no More die toen nog net niet te groot waren voor het Tilburge Noorderligt.

Iedereen kwam voor Faith no More die toen ‘The Real Thing’ net uit hadden, het eerste album met zanger Mike Patton. Het was voorjaar en iedereen stond buiten of in de hal terwijl het voorprogramma al speelde. Toen ik de deuren van de zaal opende speelden ze daar voor een haast lege zaal maar dat was aan hun energie en passie zeker niet te merken. Ik heb het over Prong.

Ik heb ze vaker live gezien, de laatste keer was in Mezz Breda in 2012. Ik zag ze in grote en kleine settings maar waar ze ook speelden, voor een groot festival publiek of voor een paar honderd mensen: altijd weer die energie en passie. Prong speelt omdat ze het leuk vinden.

Ik las vandaag nog dat we in een imago economie leven omdat bedrijven steeds maar aan marketing en reclame uitgeven, soms meer dan aan productie en onderzoek. Prong heeft ook een imago en heeft daar heel wat jaren hard aan gewerkt. Niet met veel geld of dure marketing campagnes maar door muziek op te nemen die ze zelf knettergoed vinden en door die knetterlive te spelen zo vaak ze maar kunnen.

Dat is wat ik een Prongetje noem: doen als Prong, doen waar je in gelooft en wat je leuk vindt en dat blijven doen, of het nou succesvol is of niet, of er nou twee mensen enthousiast van worden of 20.000, blijf ermee door gaan.

Op dit moment toeren ze weer om hun laatste album te promoten: Songs from the black hole. Een plaat vol covers van bands door wie Prong zelf is geïnspireerd zoals Black Flag, Killing Joke en Fugazzi en ook deze van Sisters of Mercy.

Maar met een cover sluit ik niet af, wel met deze: een echte Prong!

Goed weekend allemaal en Prong erop los.

PS: Prong is natuurlijk Tommy Victor maar dat doet aan het verhaal niks af.

Bewaard onder Muziek | Reageer

Tags: , , ,

Plezier is genoeg

Geplaatst op 6 December, 2013 

We zitten in Utrecht, in le Journal. Een oudere man met een schetsblok in zijn hand komt aan ons tafeltje staan. Hij wil ons schetsen. We moeten er maar niet op letten als hij steeds weer onze kant op kijkt.

Dus wij verder met ons gesprek en hij aan het schetsen.

Een half uurtje later gaan we bij hem kijken. De journalist in Michael begint hem vragen te stellen en de fotograaf in Johan maakt foto’s. Ik ben er om dit te horen: hij tekent omdat hij het leuk vindt om te tekenen.

Hij tekent niet voor de likes of voor de pageviews.  Erkenning, roem en succes? Het kan niet op tegen het plezier van plezier.

Lees ook: December 2013: Geen verplichte gezelligheid a.u.b. van Michael Minneboo

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: , , ,

Jezelf uitnodigen voor je eigen feestje

Geplaatst op 30 October, 2013 

Op de fiets naar huis. Iets meer dan een half uur en met die harde wind in de rug waarschijnlijk minder.  Onderweg al plannen wat ik thuis als eerste ga doen en hoeveel tijd ik daar voor heb voordat we aan tafel gaan.

Dan ineens een idee: in plaats van de kortste weg naar huis omrijden, dwars door het bos. Het idee duurde een fractie van een seconde maar omdat het zo afweek van wat ik van plan was, viel het op. Doen dus.

Rij ik even later door dat bos. Geen mooi verhard fietspad maar hotseknotse over paadjes met veel takken (door de storm lagen er flinke exemplaren), bladeren, stenen en zand en modder.

Ik zou hier zomaar kunnen vallen…
Ik zou hier een lekke band kunnen rijden…
Ik zou hier ook vies kunnen worden…
En als ik thuis kom kan ik niet meer doen wat ik van plan was te doen…

So what!

Dit is mijn feestje!

Bewaard onder Muziek, Persoonlijk | 2 Comments

Tags: ,

Bruikleen en bezit

Geplaatst op 24 May, 2013 

En zo kwam er via de speel-o-theek economie een bak vol constructor in huis. Ja, en dan ga ik ook kwijlen, niks aan te doen. Dus samen aan de slag en een beetje buurman en buurman spelen.

Met de film ‘Ibbeltje‘ naar het boek van Annie M.G. Schmidt nog vers op het netvlies, wilden we iets maken dat net zo cool en stoer is als de gemotoriseerde bezem van die heks uit Ibbeltje. Een geweldige heks trouwens, dat gezicht van haar als haar gevraagd wordt bent u nou de heks uit roodkapje?

En voilà, hier het resultaat, gemaakt met bruikleenmateriaal. Het bouwwerk is dus niet ons bezit maar dat dondert niks want wat we bezitten zijn de prachtige herinneringen en het plezier dat we eraan beleefden.

speel-o-theek

Bewaard onder Fotobloggen, vaderschap | 3 Comments

Tags: , , ,

Zandkastelen bouwen

Geplaatst op 30 June, 2011 

In spirituele kringen wordt vaak gezegd dat het niet gaat om het bereiken van je doel, maar om de reis ernaartoe.  Ik hou ervan om een doel te bereiken en ik hou ervan dat als ik ergens aan gewerkt heb, het ook blijvend resultaat geeft. De metafoor dat het om de reis gaat, heb ik al te vaak gehoord en is niet bepaald mijn favoriet.

Ik dacht aan deze metafoor toen ik vorige week in Domburg zag hoe drie hardwerkende mannen een zandkasteel bouwden.  Waarom zou je op het strand een zandkasteel bouwen als je toch al zeker weet dat je de strijd tegen het opkomende water gaat verliezen, als je zeker weet dat alle werk uiteindelijk voor niks is geweest en je zandkasteel weer opgaat in de zeebodem?

Natuurlijk gaat dat zandkasteel eraan en is de strijd tegen het water totaal kansloos. Maar het gaat niet om het zandkasteel, het gaat om het plezier van er samen aan werken en samen zien hoe lang het stand houdt. En misschien ook een beetje om het idee, hoe klein ook, dat er misschien een wondertje gebeurt en het zandkasteel stand houdt.

Ik heb de metafoor dat het om de reis gaat meteen ingewisseld voor die van het zandkastelen bouwen. Ik zeg: bouw gerust zandkastelen, elke dag weer. Ook al gaan ze diezelfde dag nog tegen de vlakte. Maar, en dat is de belangrijkste les die ik in Domburg heb geleerd van deze drie mannen: zet er trots je piratenvlag op want dat maakt het werk zoveel leuker.

Bewaard onder Persoonlijk, spiritualiteit | 8 Comments

Tags: ,

Plezier vermoorden

Geplaatst op 10 February, 2011 

Woensdagochtend had in mijn dochter naar de voorschool gebracht. Ik fietste naar huis en genoot van een moment iets eerder. Er was een ‘vreemde’ juf in de klas en één van de vaste juffen was er niet. Mijn dochter wilde geen afscheid van me nemen, wilde vastgehouden worden terwijl ik haar zag kijken naar die ‘vreemde’ juf.

‘Wil je die juf even een handje geven?’ vroeg ik haar. ‘Nee, jij doen’ zei ze en bleef zitten waar ze zat: in mijn armen.  Ik stapte op de nieuwe juf af en stelde mijn dochter en mezelf voor. De nieuwe juf stelde zich ook voor en vertelde dat de vaste juf ziek was  en dat zij daarom invalt.

Blijkbaar was dat het verhaaltje dat mijn dochter op dat moment nodig had. Ik zette haar op de grond en als een raket liep ze de speelhoek in. Ik riep haar nog iets na over afscheid nemen maar ze was al weg.

Terwijl ik haar in gedachten nog blij naar de speelhoek zag lopen, fietste ik haar huis. Het was heerlijk weer, weliswaar fris maar de lucht was blauw en de zon scheen volop. Die combinatie van de kou en zonnestralen die al merkbaar warmte brengen, voelde heerlijk.

Ik dacht ineens aan de weersverwachtingen voor de komende dagen en ik voelde ergernis dat dat er bewolking en regen zat aan te komen. Mijn blijdschap en plezier waren acuut pleiten.

En zo vermoordde ik mijn plezierig fietstochtje.

Normaal gesproken zou ik hier niet zo’n aandacht aan besteden maar sinds ik het volgende filmpje van Brené Brown heb gezien, weet ik dat we dit met z’n allen op grote schaal doen: ons plezier vermoorden. Het is de prijs die we betalen omdat we niet kwetsbaar willen zijn.

Bewaard onder Persoonlijk, vaderschap | 9 Comments

Tags: , , ,

Deze blog maakt gebruik van cookies Privacy informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close