Brief uit de toekomst
Geplaatst op 7 augustus, 2009
Vandaag lag er in de brievenbus een brief als antwoord op mijn ‘brief aan de toekomst‘ van gisteren. Ik deel graag met jullie wat de toekomstige bewoners van de aarde ons laten weten.
Beste huidige bewoners van planeet aarde,
Wij zijn nogal geschrokken van de brief die wij van Peter hebben gekregen. Wij hebben naar aanleiding van die brief een grote incarnatie conferentie georganiseerd en besloten niet op planeet aarde te incarneren. Een planeet waar je op een terras niet eens staand een biertje mag drinken geeft naar ons idee een veel te zwaar collectief karma en daar willen wij graag van verschoond blijven.
Onze incarnatie conferentie was een indrukwekkende bijeenkomst. Op een groot video scherm was te zien hoe het er in jullie tijd op aarde aan toegaat. Is het echt waar dat jullie je door andere mensen laten vertellen wat je moet denken, wat je moet doen en hoe je moet leven terwijl jullie dat diep van binnen allemaal zelf weten? Is het echt waar dat jullie elkaar uitmoorden door oorlog terwijl vrede jullie natuurlijke staat van zijn is? Is het echt waar dat er mensen sterven van honger en dorst terwijl er overvloed aan eten en drinken is voor iedereen?
Toen we deze videopresentatie gezien hadden was de beslissing om niet te incarneren op planeet aarde snel genomen. Blij dat we waren! We hebben daarna nog flink feest gevierd en bier gedronken. Staand.
Hartelijke groeten van wij die niet op aarde terugkeren.
Bewaard onder Verhaaltjes | 3 Comments
Tags: leven, spiritualiteit, ziel
Brief aan de toekomst
Geplaatst op 6 augustus, 2009
Beste bewoners van planeet aarde,
ik schrijf deze brief om jullie te vertellen hoe het komt dat de beschaving waarin ik leef, is uitgestorven op het moment dat jullie deze brief lezen.
Als jullie opgravingen gaan doen naar de overblijfselen van mijn beschaving, dan zullen jullie geen Machu Picchu vinden. Jullie zullen ook geen pyramides vinden. En ook geen hunnebedden om maar wat dichter bij huis te blijven.
Nee, wat jullie zullen opgraven zijn kantoorgebouwen. Heel veel kantoorgebouwen.
In deze kantoorgebouwen, zo moeten jullie weten, creëren wij in mijn tijd het leven. Jawel, in deze kantoorgebouwen vinden wij het leven uit. Kunstmatig leven wel te verstaan in de vorm van wetten en regels over hoe wij het leven moeten leven. Misschien denken jullie nu: hoe kan leven nou kunstmatig zijn, een boom is toch een boom, wat is daar nou kunstmatig aan? Nou, kunstmatige bomen kennen wij ook hoor: van plastic. Maar dat is een ander verhaal.
Het zit zo, in mijn tijd is iedereen doodsbang voor het leven. En dat komt omdat iedereen eigenlijk doodsbang is voor zichzelf. We zijn doodsbang voor onze scheppende kracht en we zijn doodsbang voor onze vernietigende kracht. We kunnen alles scheppen en alles vernietigen wat we maar willen en daarom zijn we doodsbang voor onszelf.
En om die angsten een beetje te beteugelen vinden we zoveel mogelijk wetten en regels uit.
En daar hebben we in mijn tijd al die kantoorgebouwen voor. In die gebouwen bedenken we wetten en regels die voorschrijven hoe we het leven moeten zien en hoe we het moeten leven. En in die kantoorgebouwen doen we aan de verspreiding van die wetten en regels en zien we toe op de naleving ervan. Want als we ons niet aan die zelfbedachte wetten en regels houden, dan volgt straf.
We leven gewoon het door onszelf uitgevonden leven zoals dat in de wetten en regels staat in plaats van het echte leven.
En hoewel dit een tijdlang heeft gewerkt, gaat mijn beschaving daar aan ten onder en bestaat deze niet meer op het moment dat jullie dit lezen. We gaan ten onder omdat het leven zoals wij willen dat het is, voor geen meter meer aansluit bij het leven zoals het werkelijk is.
Ik denk dat het voor jullie wel handig is om dit te weten voordat jullie die belachelijke kantoorgebouwen opgraven. Die kantoorgebouwen geven wij verschillende namen zoals Binnenhof, Provinciehuis, Gemeentehuis of Belastingdienst. Oh ja, sommige van die kantoorgebouwen noemen we in mijn tijd bedrijven, scholen of kerken. Ze zien er aan de buitenkant iets anders uit maar de functie is hetzelfde.
Veel plezier met opgraven. Of, als ik jullie een tip mag geven: graaf maar niet en laat alles maar liggen want opgeruimd staat netjes.
Cheers, Peter.
PS: Vandaag las ik een artikel over een nieuw uitgevonden regel: staand een biertje drinken op een terras mag niet meer. Ik denk dat we nu wel snel ten onder zullen gaan.
Bewaard onder Verhaaltjes | 3 Comments
Vacatures
Geplaatst op 16 januari, 2009
Gezocht: dappere zielen die willen incarneren.
Taak: liefde en licht brengen.
Standplaats: planeet aarde.
Functie omschrijving:
Als ziel incarneer je in een mensenlichaam en heb je voortdurend te maken met allerlei gevoelens en behoeften en een continue stroom van gedachten. Er is vaak geen touw aan vast te knopen aan wat je voelt en denkt maar het is wel de bedoeling dat je dat leert en onder de knie krijgt. Eenmaal in je mensenlichaam vergeet je dat je een ziel bent. Je zult je zelfs gaan afvragen wie je bent en wat je op aarde doet maar dat is een goed teken want het is het begin van je werkelijke taak: liefde en licht brengen op aarde. Dat lijkt gemakkelijker dan het is want je zult te maken krijgen met allerlei mensen die zeggen precies te weten wat jij moet doen en wat jij moet geloven. Sommigen gaan hierin erg ver. Je krijgt vanuit de spirituele wereld alle bagage mee die je nodig hebt om je taak te vervullen maar daar heb je voorlopig niets aan omdat je zult denken dat je een mens bent en dat het je enige taak is naar school te gaan, trouwen, kinderen krijgen, werken, met pensioen gaan, en dood gaan.
Wij bieden:
Een boeiende functie met uitstekende carrière kansen op een planeet die nogal respectloos wordt behandeld. Een unieke werkomgeving: planeet aarde; makkelijk bereikbaar met openbaar vervoer. Vanzelfsprekend hoort bij deze boeiende functie een aantrekkelijk salaris dat varieert van enkele Euro’s per maand tot vele miljoenen Euro’s per maand, afhankelijk van in welk werelddeel en in welke familie je incarneert. Extra bonussen zijn mogelijk in de vorm van zogenaamde bonuservaringen zoals geweld, haat en hebzucht.
Interesse?
Vraag, bel of mail God.
Bewaard onder Verhaaltjes | Reageer
Tags: spiritualiteit, ziel
Winst ten koste van alles
Geplaatst op 7 december, 2008
Met weer een enerverend jaar achter de rug keken de directieleden vol tevredenheid naar de cijfers: 2008 zou weer beter worden afgesloten dan 2007. De stijgende lijn ging door met stijgen. Hoger en hoger ging de winst.
Hoe anders was dit een aantal jaren geleden toen er nog verliezen werden geleden. In een uiterste poging dit tij te keren hadden de directieleden na een paar flinke vergaderingen besloten tot een nieuwe strategie en deze onder woorden gebracht in één enkele zin: ‘Winst ten koste van alles’. De bedoeling was om iedereen in het bedrijf eens flink wakker te schudden van de noodzaak van winst.
En de winst waar zo naar werd verlangd kwam er. Zwarte cijfers heet dit in jargon. De Powerpoint presentatie over het jaar 2008 zou duidelijk maken dat de resultaten verder waren gestegen. De toelichting op de cijfers zou nagenoeg hetzelfde zijn als voorgaande jaren: de cijfers stemmen tot tevredenheid maar we zijn er nog lang niet want….. en dan zou er een opsomming volgen van allerlei denkbeeldige bedreigingen. De financiële crisis voorop.
De strategie “Winst ten koste van alles” was zeer succesvol geweest. De directieleden waren erin geslaagd winst te behalen. Maar dat niet alleen! Ook het tweede deel van de strategie ‘ten koste van alles’ was volledig geslaagd.
Daar waar winst het bedrijf was binnengestroomd waren getalenteerde en succesvolle medewerkers het bedrijf uitgevlucht. De sfeer in de fabriek was er vaak om te snijden, creativiteit en innovatie hadden plaats gemaakt voor ‘Doen wat je gezegd wordt’. Maar dat zijn zaken die niet in een Powerpoint tot uitdrukking kunnen worden gebracht. Winst wel.
Winst ten koste van alles zou ook in 2009 z’n uitwerking hebben: nog meer winst en nog minder……ach, who cares? Als het de mensen niet bevalt dan rotten ze maar op. De aandeelhouders, die waren tenminste tevreden, voor heel even.
Bewaard onder Ondernemen, Verhaaltjes | Reageer
Tags: Ondernemen
Geldmagneten
Geplaatst op 26 november, 2008
Heb je het ook gelezen? Ik bedoel die advertentie van die fabrikant van geldmagneten die wereldwijd zijn producten terugroept naar de fabriek. Er schijnt een productiefout te zijn gemaakt waardoor die geldmagneten zo sterk zijn zodat ze zelfs geld aantrekken dat niet eens bestaat. Het gerucht gaat dat de kredietcrisis is veroorzaakt door die magneten.
De directie van het betreffende bedrijf maakte bekend dat hun producten voornamelijk in het bezit zijn van miljardairs overal ter wereld. Een miljardair is dus iemand met een miljard aan niet bestaand geld. Zijn we dus eigenlijk allemaal miljardair.
Bewaard onder Verhaaltjes | Reageer
Tags: geld
e-mail poëzie
Geplaatst op 23 november, 2008
Ik ben je naam vergeten. Hoe je eruit ziet weet ik ook niet meer. Wat we hebben afgesproken is me ontschoten. En je hobby’s kan ik me niet herinneren. Wat voor werk je doet schiet me nu niet te binnen.
Maar je e-mail adres is pure poëzie eenabsurdsupersterkestrontklont@actiefnaakt.nl
Tot mails.
Bewaard onder Verhaaltjes | Reageer
Stel dat je dit droomt…
Geplaatst op 3 september, 2008
Samen met je partner en jullie dochtertje van nog geen jaar ben je in het bos. Jullie maken gezellig een wandeling terwijl jij de wandelwagen duwt. Op een gegeven moment spreek je met je partner af dat je samen met je dochter even een andere route wilt lopen. Je zult terugkeren naar de afgesproken plek in het bos om elkaar daar straks weer te ontmoeten.
Je gaat aan de wandel en na een tijdje bemerk je dat je bent verdwaald, je kunt de weg naar de afgesproken plek niet meer vinden. Je schrikt en loopt een stukje verder in de hoop de juiste weg weer te vinden. Na een tijdje arriveer je bij een T-splitsing; linksaf is door het bos en rechtsaf is door een winkelcentrum. Hoewel je bijna zeker weet dat je linksaf moet vraag je de weg toch maar aan een voorbijganger. Die zegt dat je rechtsaf moet, door het winkelcentrum. Hoewel het je erg onlogisch lijkt begin je te twijfelen aan je eigen keuze om linksaf te gaan en je volgt de raad van de voorbijganger op. Je bent immers verdwaald zo bedenk je.
In dat winkelcentrum aangekomen slaat de schrik je om het hart. Er heeft daar zojuist een ramp plaatsgevonden en de riolering en toiletten zijn ontploft. Alles en iedereen zit letterlijk onder de shit. Mensen zijn aangeslagen en lopen elkaar ondersteunend en druipend van de viezigheid door het winkelcentrum. Tot overmaat van ramp is nu ook een luchtband van de wandelwagen lek en je komt nu echt voor geen meter meer vooruit, hoe hard je ook je best doet. Je bent bang dat als jullie niet snel wegkomen uit dat winkelcentrum er misschien nog een ontploffing komt en jullie ook onder de shit zullen zitten.
Geinige droom nietwaar? Wel een beetje onfris daar in dat winkelcentrum. Had maar je intuïtie gevolgd op die T-kruising en was je maar linksaf geslagen… In plaats daarvan heb je je intuïtie genegeerd en heb je gedaan wat een ander je zei dat je moest doen met als gevolg dat je nu letterlijk en figuurlijk in de shit zit en je niet meer vooruit komt.
Bewaard onder Persoonlijk, Verhaaltjes | 1 Comment
Tags: dromen, intuitie, keuzes
Supermarktdialoog
Geplaatst op 29 juni, 2008
“Mam, mag ik een snoepje?”
“Nee schat, nu niet”
“Mam, mag ik dan straks een snoepje?”
“Straks misschien”
“Wanneer straks?”
“Hou eens even op zeg”
“Maar ik wil een snoepje”
“Hou op met zeuren”
“Maar ik wil…”
“Ophouden zeg ik! En doe niet zo vervelend”
“Je bent zelf vervelend”
“Hou jij je grote mond eens”
“Nee, jij hebt zelf een grote mond”
“Als we thuis zijn vertel ik alles tegen je vader”
“De moeder van Ashley is veel aardiger”
“Dan ga je daar maar wonen”
Ze stonden nu in de rij bij kassa 4. Het was druk. Boven hen, onzichtbaar voor het onbewuste oog, vierden twee pijnlichamen een klein feestje. Het ene pijnlichaam was groot en zwaar. Het andere was nog klein en licht maar het groeide snel.
Toen ze eindelijk aan de beurt waren bij kassa 4 was de kassarol ineens op.
“Mamma, duurt dit nog lang, ik ben zo moe?”
“Ik ben ook moe, van jou!”
De twee pijnlichamen lachten zich rot en gaven elkaar een high-five.
Bewaard onder Verhaaltjes | Reageer
Creative commons
Zwerven door het alledaagse © 2007 door Peter de Kock is in licentie gegeven onder CC BY-NC-SA 4.0
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.