Die vervloekte sprookjes

Geplaatst op 21 januari, 2010 

Ergens moeten we geleerd hebben dat er een punt komt in ons leven dat we altijd gelukkig zullen zijn. We moeten alleen nog even de ideale partner ontmoeten, die ene droombaan vinden, de jackpot winnen en die prachtige villa in Zuid-Frankrijk kopen. Liefde, succes, geld, gezondheid. Als we dat allemaal hebben zijn we voor altijd gelukkig.

Er zijn er ook die een kortere weg volgen naar altijd gelukkig zijn. Ze controleren en manipuleren de werkelijkheid net zo lang tot ze zich zo vaak en zo lang mogelijk blij voelen, alleen maar blij. En daarom hebben ze paniek in de tent als  ze zich verdrietig voelen, boos of bang.

Of we werken ons te pletter om dat punt te bereiken dat we altijd gelukkig zullen zijn, of we controleren en manipuleren erop los om nu alvast maar altijd gelukkig te zijn.  Ik gok op twee paarden want ik volg beide wegen 🙂

Hoewel? Het lijkt me dodelijk saai om altijd gelukkig te zijn. Een beetje zoals na een overdosis botox in je gezicht en je altijd glimlacht. Weg zijn alle nuances, weg alle gezichtsexpressie.

Vanwaar toch die illusie van voor altijd gelukkig willen zijn?

Het is de schuld van die vervloekte sprookjes. Verhaaltjes over ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’.  Is het je al eens opgevallen dat sprookjes geen vervolgverhaal hebben? Dat is om de illusie van ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ in stand te houden want in werkelijkheid leefden ze niet lang en gelukkig. Ze gingen vreemd, kregen ruzie, gingen scheiden en vochten het voor de rechter uit. En daarna kreeg er eentje een vervelende ziekte en ging dood. En tussendoor hadden ze momenten van gelukkig zijn.

Bewaard onder Mening | 4 Comments

Tags:

Wereldvrede

Geplaatst op 19 januari, 2010 

Als het dan toch ‘moet’ gebeuren, dan maar liever omdat we het allemaal samen voor elkaar hebben gekregen dan dat het het werk is van één man of vrouw :).  Ik heb het hier over wereldvrede.

Gisteren las ik in Seth Godin’s e-book ‘What matters now’ een stukje van Martha Beck over ‘World healers’:

The great challenge of the 21st century is to wage peace on a globe full of humans while repairing the unintended damage we’ve inflicted on ourselves, other beings, and the earth. We need modern shamans to channel ancient “technologies of magic” like empathy, creativity, art, and spiritual interconnection, through “magical technologies”
like medicine, computers, and satellites. That marriage of ancient and cutting-edge genius can heal hearts, minds, beasts, plants, ecosystems—almost anything.

En vandaag, met die inspirerende woorden van Martha Beck nog in gedachten, ontdekte ik het promo filmpje van Internet for Peace:

Ik denk: ‘Waarom ook niet?’ Die moderne sjamanen waar Martha Beck het over heeft, dat zijn wij, de Internetters. En Internet is het technologie kanaal dat we gebruiken om ons vredeswerk te doen. En daarom gaat de Nobel prijs voor de vrede in 2010 niet naar èèn man of vrouw maar naar ons allemaal. Zet maar alvast op je CV: 2010 Nobelprijs voor de vrede gewonnen.

Beatrix zal nog wel eens terugdenken aan haar Kersttoespraak als de wereldvrede een feit is. Dan citeert ze JP met de woorden: ‘Met de kennis van nu…..’.

Credits: ik vond het promofilmpje via de blog van Ramon Stoppelenburg

Bewaard onder Mening, spiritualiteit | 10 Comments

Tags: ,

Onzichtbare Barbapapa’s

Geplaatst op 14 januari, 2010 

Wie heeft er als kind niet gedroomd dat je kon vliegen of dat je andere superkrachten had? Mijn droom was dat ik mezelf onzichtbaar kon maken. Er ging dan ook een wereld voor me open toen ik ontdekte dat onzichtbaarheid bestaat en dat je het kunt leren.

Het geheim van jezelf onzichtbaar maken is dat je jezelf zoveel mogelijk aanpast aan anderen: het kameleon effect. Hilarisch dat militairen denken dat ze daar camouflagepakken voor nodig hebben maar je gedrag aanpassen is veel effectiever om jezelf onzichtbaar te maken en je hebt er geen dure pakken voor nodig.

Om jezelf aan te passen aan anderen moet je een soort van Barbapapa of Barbamama worden. Huub Huub Barbatruc en je past jezelf aan: je vormt je naar je ouders, je collega’s, je vrienden en naar wat allerlei instanties zoals onderwijs, kerk, media en politiek je willen doen geloven. Als je op een gegeven moment voor de spiegel staat en jezelf afvraagt ‘wie ben ik nou eigenlijk?’, dan ben je echt een super Barbapapa geworden.

Dat je hiervoor echt geen bijzondere talenten of gaven hoeft te hebben, bewijst onze samenleving: het is één groot Barbapapa-gebeuren geworden, iedereen kan het.

Organizations thrive on their ability to allow individuals to remain faceless. It permits them to act badly, not in the interest of their customers.

Seth Godin in ‘Put a name on it‘.

Zoek je nog een stageplek voor je opleiding tot Barbapapa? Dan weet je nou waar je moet zijn.

Bewaard onder Codependency, Mening | Reageer

Tags: , ,

Passie als luchtballon

Geplaatst op 13 januari, 2010 

Wat is jouw passie?  En als je dat op dit moment niet weet: hoe vind je jouw passie? Ik volg een aantal blogs die regelmatig over passie schrijven en hoe je je passie kunt vinden. Om je te helpen je passie te vinden, stellen die blogs vragen en geven ze opdrachten. Meestal lees ik zo’n blog vluchtig door want de vragen en opdrachten heb ik al meerdere keren gezien en brengen me niet de inspiratie die ik nodig heb om er actief mee aan de bak te gaan.

Deze week las ik bij toeval een artikeltje (ik heb het helaas nog niet teruggevonden) dat me een andere kijk gaf op passie.  Passie, zo las ik, wordt tot zo’n groot begrip gemaakt dat mensen er niet of nauwelijks echt bij kunnen. Ik ben het daarmee eens. Als mensen mij naar mijn passie vragen sta ik ofwel met mijn bek vol tanden of ik antwoord ‘schrijven’ en voel me dan onzeker of schrijven nou echt wel mijn passie is.

Passie is toch immers iets groots? Iets dat net zo kickt als drugs in het lichaam van de junk? Maar, zo ging het artikeltje verder, vergeet het woord passie en kijk eens naar de dingen die je gewoon leuk vind om te doen, waar je blij van wordt en waar je af en toe ook een beetje angst voor hebt. Die dingen zijn je passie.

De toevoeging ‘..en waar je af en toe ook een beetje angst voor hebt’ maakt van het grote ding dat van passie wordt gemaakt, ineens weer iets dat behapbaar en vooral heel menselijk is. Het begrip passie is net een luchtballon: hoe groter je hem opblaast, hoe groter de kans dat ie uit elkaar knalt en dan heb je helemaal niks meer. Maar hoe meer lucht je uit het begrip passie laat lopen, hoe kleiner het wordt en hoe meer momenten van passie je creëert.

Afwassen is niet bepaald mijn passie. Als mijn dochter ’s avonds na het eten vraagt ‘hassen, hassen’ en daarmee afwassen bedoelt, dan zet ik haar op een stoel achter het aanrecht en doen we samen de afwas. Dat wil zeggen: ik doe de afwas en zij speelt met het water, giet het van het ene kopje in het andere en af en toe ook over haar schort. Op dat moment beleef ik passie. Op zo’n moment is zelfs afwassen mijn passie.

Passie is voor mij iets van het moment. Eigenlijk kan elk moment een moment van passie zijn. De vraag ‘wat is mijn passie’ inspireert me niet. Wat me wel inspireert is de vraag hoe ik alles wat ik doe met passie kan doen. Met afwassen lukt het me al zo af en toe.

Dus wat is mijn passie: op dit moment is dat op de ‘publish knop’ van deze blog klikken.

Bewaard onder Mening, Persoonlijk | 6 Comments

Tags:

Waarom boeken lezen gevaarlijk is

Geplaatst op 12 januari, 2010 

Boeken lezen is een gevaarlijk werkje. De monniken moeten dat in de middeleeuwen al geweten hebben toen ze het monopolie hadden op lezen en schrijven.  Lezen en schrijven? Veel te gevaarlijk als iedereen dat kan.  De politici van nu die het Internet proberen te controleren zijn de monniken van toen.

Maar boeken lezen is echt gevaarlijk maar om een andere reden. Sinds ik het boek ‘De zeven eigenschappen van effectief leiderschap’ aan het lezen ben van Stephen Covey, heb ik in de praktijk twee situaties meegemaakt die gaan over een les uit dat boek. Zo kreeg ik van mijn dochter een les winnen/winnen aangeboden en bracht een bedrijf waar de concurrent het sfeerbeeld bepaalt me een les in de cirkels van invloed en betrokkenheid.

Daarom is het zo gevaarlijk een boek te lezen: je gaat er wat van leren. Niet doordat je leest maar doordat je in de praktijk gaat meemaken waar je over leest. Zeer gevaarlijk.

Bewaard onder Boeken, Mening | 2 Comments

Tags:

Waarom problemen lekker zijn

Geplaatst op 8 januari, 2010 

Problemen zijn lekker, geef het maar toe. Waarom heb je er anders zoveel?

Ik heb massa’s problemen. Kreeg ik voor elk probleem een Euro, dan was ik nu miljonair. Maar zou ik al mijn problemen wel willen verkopen voor een Euro per stuk? Ik ben daar niet zo zeker van want mijn problemen zijn me bijzonder dierbaar.

Stel je voor dat er in de kleedkamer van Feyenoord spelers zijn die voor en na de trainingen de hele tijd over Ajax praten, over dat Ajax betere spelers heeft, meer scorend vermogen en een beter positiespel. Hoe lang denk je dat het duurt voordat Mario Been die spelers het Feyenoord stadion uittrapt?

En bizar voorbeeld nietwaar? Spelers van Feyenoord praten niet de hele tijd over hoe goed Ajax is. En toch gebeurt het: niet in het Feyenoord stadion maar wel in bedrijven, bedrijven waar wat de concurrent wel en niet doet het sfeerbeeld bepaalt.

Ik had laatst een ervaring met zo’n bedrijf en vroeg me af wat maakt dat mensen problemen creëren en de problemen die ze hebben groter maken dan ze al zijn. Waarom doen mensen dat toch?

Waarom richten mensen zich op wat Stephen Covey noemt de cirkel van betrokkenheid  en niet op de cirkel van invloed? Waarom richten mensen zich op wat ze niet kunnen veranderen (anderen) in plaats van wat ze wel kunnen veranderen (zichzelf)?

Als ik zo zit te reflecteren op wat anderen doen, gaat het uiteindelijk vaak over mezelf. Ik erger me als ik merk dat mensen zichzelf regelrecht de machteloosheid in manoeuvreren door zich te richten op de cirkel van betrokkenheid en op die dingen zie ze niet kunnen veranderen.

Ik erger me daaraan omdat ik het zelf ook doe. Bij wat ik doe, bedenk ik steeds hoe iemand anders daar beter in is. Hou ik me met Geweldloze Communicatie bezig, dan heb ik Marshall Rosenberg op mijn netvlies. Hou ik me met progressiegericht werken bezig, dan is het Coert Visser. Schrijf ik, dan is het ineens Paulo Coelho waar ik me mee vergelijk. En als ik gitaar speel is het bijvoorbeeld Jerry Cantrell die ik als maatlat gebruik. Waarom doe ik dat?

Ik kan maar één reden bedenken en dat is dat Marianne Williamson gelijk heeft:

‘Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.’

Het is die angst die maakt dat we, corrigeer: dat ik, me focus op de cirkel van betrokkenheid in plaats van de cirkel van invloed en dat ik probeer die dingen te veranderen die ik niet kan veranderen.

Het is allemaal de ‘schuld’ van het gelijk van Marianne Williamson 🙂

En daarom zijn problemen zo lekker, omdat ze ons, corrigeer: omdat ze mij, weghouden van die kracht. Liever een massa problemen dan de angst voor die kracht.

Bewaard onder Mening, Persoonlijk | 6 Comments

Tags: ,

Waarom ik me geen zorgen maak over individualisering

Geplaatst op 7 januari, 2010 

Individualisering, het zou een bedreiging zijn voor onze solidariteit, onze compassie en onze samenleving. Koningin Beatrix sprak er over tijdens haar kersttoespraak.

Ik herken de individualisering wel en zie het niet als een bedreiging. Ik zie het eerder als een gevolg van het andere uiterste: dat van jezelf uitverkopen aan de collectieve waarden en normen van een maatschappij waarin iedereen, omwille van de instandhouding van het systeem, binnen nauwe marges hetzelfde moet zijn.

Harmonie en balans komen vaak tot stand door het heen en weer slingeren tussen uitersten. Het ene uiterste hebben we gehad, dat van de collectieve dwangbuis. Het andere uiterste is zich nu aan het manifesteren. Individualisering is voor mij een fase in die slingerbeweging en een teken dat de slinger in beweging is, op weg naar het midden.

Bewaard onder Actualiteit, Mening | Reageer

Tags: ,

Vergelijk jezelf (on)gelukkig (2)

Geplaatst op 30 december, 2009 

Als ik e-mail ontvang met Powerpoint bijlagen, dan weet ik al hoe laat het is: dan is het de bedoeling dat ik blij wordt en dat ik de e-mail doorstuur naar minstens tien anderen zodat die ook blij kunnen worden.

Ik word echter zelden blij van die Powerpoints. Ik schreef er al eerder over in ‘Sterk zijn’. Deze week kreeg ik er weer één, dit keer zonder de ondersteunende gevoelige new age muziek maar wel met de oneliners en foto’s. De boodschap was dit keer dankbaarheid.

Ik verklap hier wat van de oneliners uit de Powerpoint presentatie,  moet je zelf even bedenken wat voor foto’s daar bijhoren…

En? Weet je al wat voor soort foto’s hier bij horen?

Jezelf gelukkig prijzen en dankbaar zijn door naar het ongeluk van een ander te kijken is een vorm van  ‘Codependent thinking’. Het werkt niet en het is disfunctioneel.

Spiritueel leraar, codependency therapeut en schrijver Robert Burney vertelt op Blogtalkradio hoe we onze eigenwaarde buiten onszelf zoeken en dat we dat doen door onszelf te vergelijken met anderen:

‘We got taught, we got programmed, to look outside of ourselves to determine our definition of self worth. To people, places and things, to money, property and prestige, accomplishments, popularity, relationships. But also to external manifestations of our own being like looks, talents and intelligence. And all those external or outside things are ultimately temporary. They can all be taken away. They can all change.’

‘Not only were we taught to look outside, we were taught to do it in comparison. You have worth if you have better grades than, if you are better looking than, if you are a better athlete than, if you have a better car than. What we learn growing up in a Codependent culture is that self worth is a competitive issue. Which means in order to feel good about myself, I have to have somebody else to look down on.’

De boodschap van de Powerpoint, wees dankbaar voor alles wat je hebt, onderschrijf ik. Maar de weg naar die dankbaarheid toe, jezelf vergelijken met mensen die het veel slechter hebben, verafschuw ik.

En het werkt niet want wat nou als je iemand tegen komt die het veel beter heeft en je jezelf daarmee vergelijkt? Wat dan?

Lees ook deel 1 van ‘Vergelijk jezelf (on)gelukkig‘

Bewaard onder Codependency, Mening | 6 Comments

Tags: , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →