Word Power

Geplaatst op 24 februari, 2009 

Woorden hebben kracht. Woorden kunnen dragers zijn van liefde en ook van angst. Woorden kunnen creëren en ook vernietigen. Woorden kunnen voeden en ook vergiftigen.

Ik heb twee verschillende wordclouds gemaakt met behulp van Wordle. Bekijk ze één voor één en voel bij elke wordcloud even wat de woorden bij je doen. Klik op de afbeelding om deze vergroot weer te geven.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voel je het verschil? Denk hier eens aan terug bij wat je zegt of schrijft. Want jij hebt Word Power.

Bewaard onder Communicatie, Schrijven | 4 Comments

Tags: , , ,

De grootste moed

Geplaatst op 20 januari, 2009 

Zou je in je leven nog langer bang zijn als je ooit iets had gedaan wat alleen de aller dappersten durven? Zou je nog langer in angst leven als je ooit iets had ondernomen waar zoveel moed voor nodig is dat het beklimmen van de Mount Everest erbij in het niets valt? Zou je nog langer in angst leven als je wist dat je over een enorme moed beschikt en dat je die al eens getoond hebt?

Er is inderdaad iets waar een enorme berg moed voor nodig is, meer moed dan voor het beklimmen van de Mount Everest.  En dat is……geboren worden! Elke mens op aarde beschikt over deze moed en heeft deze moed getoond. Iedereen heeft als eens een strijd op leven of dood gevoerd en deze gewonnen tijdens de geboorte.

‘Moed‘ zo schrijft de Wikipedia, is de bereidheid de confrontatie met lichamelijke pijn, tegenslag en levensbedreiging, onzekerheid, angst en intimidatie aan te gaan en te doorstaan.

Deze moed zit in iedereen. Er bestaan geen bange mensen, er bestaan alleen moedige mensen.

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags: ,

Ontwapen je angst

Geplaatst op 12 januari, 2009 

Ik ontdekte vorige week een gedicht van Najiba Abdellaoui, de winnares van het NK Poetry Slam 2008. Haar gedicht geeft voor mij in prachtige warme woorden de essentie van Geweldloze Communicatie weer. Laat je meevoeren met de woorden, laat je uitnodigen……….

Pak een grote zware hamer
(je weet wel die ene)
en haal de muren van je hokje naar beneden
Dit is stap één

Pak tussen het puin
je koffer met gesloten ogen
Neem alleen het hoognodige mee
Alleen wat je ooit gevonden hebt
en dat wat je bereid bent te verliezen
Ga dan op pad

Kijk bij iedere stap die je neemt
verder dan je blik
de koker van je gedachtes
Laat jezelf los
en meevoeren met alle streken
van de wind
Praat met de kwajongens
vossen
vreemden
Lees jouw verhaal
in hun spiegelbeeld
en breek het met steentjes

Haal de angel uit je bitterheid
maar bovenal
ontwapen je angst

Ontdoe jezelf van
Kwetsende granaten
Gefrustreerde pijlen
Onzekere onderzeeërs
Belerende bommen
Stekende sneren
Ieder stuk uit jouw haatzaaiende
woordenarsenaal

Ontwapen je angst
(ontwapen mij)
Haal de angel uit je verbetenheid
Doe het licht aan
(verlicht)
en zaai ongeladen woorden

Najiba Abdellaoui

Bovenstaand gedicht is geplaatst met toestemming van de auteur van het gedicht.

Bewaard onder Communicatie, Inspiratie | Reageer

Tags: ,

Het universum communiceert via symbolen: Sinterklaas bijvoorbeeld

Geplaatst op 5 december, 2008 

Woensdag had ik uit angst en schrik ‘Nee’ gezegd tegen een cadeautje dat het universum mij wilde aanbieden. Meteen daarna had ik de angstmakende gedachte dat het universum mij nu vast en zeker geen nieuwe cadeautjes meer zou aanbieden.

Niet veel later diezelfde dag zaten mijn reisgenoot en ik in de trein op weg naar huis. Het was druk in de trein en we zaten op het balkon waar nog voldoende plaats was om te zitten. Een Sinterklaas en twee zwarte pieten stapten ook in die zelfde trein. Ik had Sinterklaas op het perron al even gezien en hem gezegd dat aanstaande vrijdag mijn dochter van tien en een halve maand voor het eerst kennis met hem gaat maken. Hij vroeg me of ze wel lief was geweest en ik antwoordde hem dat ik niet meer in lief en stout geloof en dat ik denk dat ongehoorzaamheid de nieuwe deugd is. Sinterklaas, blijkbaar nog een type van de oude stempel, antwoordde me dat ik dan maar mee moest in de zak.

In de drukke trein kwam diezelfde Sinterklaas naast me zitten. De twee pieten zochten ook een plekje op het balkon, ze deelden pepernoten uit. Toen even later de conducteur kwam vertelde deze dat er vooraan in de trein ook een Sinterklaas zat. Lachen natuurlijk. Sinterklaas had wat moeite met het vinden van zijn treinkaartje onder al die kleding. Ik stootte hem aan en zei dat ik me slap zou lachen als zou blijken dat hij zwart reed.

“Sint” zeg ik hem ”Ik wil van jou wel een Ducati, een rode”. “Die wil ik ook wel” zegt Sint me terug. “Hoezo, rijd je ook motor”. “Nee” antwoordt Sint, “ik rijd paard, Amerigo”. De man bleef trouw aan zijn rol. .

’s Avonds vertelde ik het verhaal van de treinreis met Sinterklaas aan mijn partner. “Nou” zegt ze “da’s ook een mooie symboliek”. Meteen krijg ik zo’n lightbulb moment. Het universum had HET SYMBOOL van gulheid en overvloed op me afgestuurd: Sinterklaas. En de boodschap achter deze symboliek: het universum droogt nooit op qua gulheid en overvloed, dus heb geen angst.

Vanavond zie ik Sinterklaas weer. Ben benieuwd of hij die Ducati bij zich heeft.

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: , , ,

De kracht van woorden

Geplaatst op 7 oktober, 2008 

“De wereld in paniek” schreeuwt een grote krantenkop me toe terwijl ik de supermarkt binnen loop. Ik hou  even stil. Even voelen wat dit met me doet. Schrik en verwarring, dat is wat ik voel. Opmerkelijk wat het zien van zo’n krantenkop met me doet, of liever gezegd, wat ik toelaat dat zo’n krantenkop met me doet.

In het boek “Rijk in Geest en Geld, de fabelachtige vertelling van een miljonair” van Mark Fisher staat een passage die me doet denken aan die krantenkop. Het boek gaat over een jongeman die graag miljonair wil worden en via een oom komt hij in contact met een echte miljonair die hem wel wil introduceren in de geheimen van rijkdom. De miljonair biedt de jongen een aantal lessen aan. Tijdens één van die lessen is de jongen in zijn kamer in het huis van de miljonair. Op een gegeven moment begint een printer in die kamer tekst af te drukken, steeds dezelfde zin: “Je hebt nog maar een uur te leven”. De jongeman denkt eerst even dat het een grap is maar raakt volkomen in paniek.

Uiteindelijk confronteert de miljonair hem met zijn les en vertelt de jongeman dat wat er op papier staat gedrukt alleen maar een paar woorden zijn en dat ze zelfs niet eens voor de jongeman bedoeld waren. “Begrijp je nu de kracht van woorden?” vraagt de miljonair hem. “Hun kracht is zo groot dat ze zelfs niet waar  hoeven te zijn om een uitwerking op de mensen te hebben”.

Terug naar de krantenkop in de supermarkt. Natuurlijk is de wereld niet in paniek maar dat ziet de angst industrie graag anders. De angst industrie is wereldwijd de grootste industrie met de meeste klanten. De angst industrie draait op volle toeren, net zoals de printer in de kamer van de jongen die miljonair wilde worden.

Twee dingen:

Misschien betekent: “De wereld in paniek” wel dat de angst industrie zelf in paniek is omdat steeds meer mensen de producten en diensten van deze industrie niet meer hoeven. Ik denk dat de wereld in een prachtig transformatie proces zit.

Bewaard onder Actualiteit, Boeken | Reageer

Tags: , , ,

De bordjes vallen kapot

Geplaatst op 6 oktober, 2008 

Onderstaand artikel is geschreven voor het “papa magazine” van de website Bewuste Ouders.

Zomaar een zaterdag. Mijn partner is een dagje de deur uit en onze dochter van acht en een halve maand, en ik zijn alleen thuis. Nog niet zo lang geleden had het idee om alleen thuis te zijn met mijn dochter me nog angst bezorgd, bang dat ik haar niet de zorg zou kunnen geven die zij nodig heeft. Bang dat er niemand is om op terug te vallen als ik hulp nodig heb. Maar door in het diepe te duiken heb ik geleerd dat ik haar prima zorg kan geven en dat, als we samen thuis zijn, we het heel fijn kunnen hebben.

Zo ook zaterdag. Eerst het ochtendflesje en daarna tijd om te spelen. Als een jonge onderzoeker tijgert ze over de vloer op zoek naar nieuwe ontdekkingen. Ik voel me blij als ik haar zo bezig zie en ik merk dat ze af en toe even naar me omkijkt om te checken of er nog contact is en of het voor haar veilig is de huiskamer nog wat verder te verkennen. Om half tien is het tijd voor haar fruithapje. Dat hapt ze lekker vlot weg en ik voel me voldaan. Ik breng haar naar bed, doe haar eerst een schone luier om en verheug me op het uurtje, misschien anderhalf of zelfs nog langer, dat ik zodadelijk heb om een aan nieuwe website te gaan werken.

Terug beneden zet ik koffie en pak mijn laptop. Lekker op de bank. Laptop op schoot, koffie naast me. Door de babyfoon hoor ik haar, ze maakt nog wat geluidjes en hopelijk valt ze snel in slaap. Ineens schiet me te binnen dat ik de meterstanden van electriciteit en gas nog wil opnemen en doorgeven aan het energiebedrijf. Vlug naar de meterkast om de standen op te nemen. Standen via Internet doorgeven en de e-mail bevestiging even uitprinten voor in onze administratie map. Nu kan ik verder met de website maar dat lukt maar niet zoals ik het wil. Ik probeer van alles uit maar krijg niet het resultaat dat ik voor ogen heb. De tijd vliegt en ik hoor mijn dochter. Is ze alweer wakker? Heeft ze wel geslapen? Ik kijk op de klok en zie dat het nauwelijks een uur geleden is dat ik haar op bed heb gelegd. Even wachten, misschien valt ze terug in slaap en kan ik uitzoeken wat er op de website gebeurt. Het geluid dat via de babyfoon de huiskamer binnenkomt wordt harder. Nee, die valt echt niet meer in slaap, ik kan haar beter uit bed halen.

Het is nog te vroeg voor haar volgende maaltijd en ik laat haar weer even in de huiskamer spelen. Vanachter mijn laptop hou ik haar in de gaten maar merk al snel dat dit niet werkt. Ik kan me niet volledig concentreren op de website en tegelijkertijd op mijn dochter passen. Terwijl ze speelt, huilt ze af en toe. Misschien wil ze even contact, aanraking, even echt samen zijn. Ik pak haar op en knuffel haar maar als ik haar daarna weer op het spelkleed zet begint ze weer te huilen. Ik maak snel wat te eten voor mezelf klaar terwijl ik haar vanuit de keuken in de gaten hou. Ik zie op de klok dat het ook tijd is voor haar broodmaaltijd en maak in de keuken haar brood klaar. Dat was ik vergeten uit de diepvries te halen dus dat vraagt even tijd om op temperatuur te komen. Ik warm het op tussen mijn handen. Ik zet mijn dochter in haar stoeltje aan tafel en geef haar kleine stukjes brood terwijl ik zelf ondertussen ook wat eet. De eerste stukjes gaan prima maar daarna slaat ze mijn hand steeds weg als ik haar een nieuw stukje wil geven. Ze zal nu toch wel honger hebben? Waarom wil ze nou niks eten? Ze begint te huilen. Ik voel me gespannen, heb behoefte aan helderheid wat er aan de hand is en wat het is dat ze nodig heeft. Ik heb ook behoefte een rust en ruimte om zelf even te eten en tot rust te komen. En oh ja, die website wil ik vandaag ook afwerken.

Ik geef de broodmaaltijd op. De vloer ligt bezaaid met kruimels. Naar de keuken een flesje melk klaarmaken, hopelijk drinkt ze die wel. En dat doet ze. Omdat het daarna nog wat te vroeg is om haar naar bed te brengen laat ik haar nog even spelen maar ze heeft het zo te merken niet naar haar zin. Het is weer huilen, haar even oppakken, dan weer laten spelen en weer huilen. In gedachten probeer ik te achterhalen waarom het met die website niet wil lukken. Ik zou willen dat ze stil was maar dat is ze niet. Dingen accepteren zoals ze zijn komt bij me op. Ja, gemakkelijker gezegd dan gedaan. Het is nu haar bedtijd en ze slaapt dit keer gelukkig snel in.

In de huiskamer eerst opruimen. Broodkruimels, speelkleed, speelgoed, flesje. Nu is het even tijd voor mezelf. Even koffie maken. Terug met de website bezig. Er komt beweging in maar het kost allemaal veel meer tijd dan ik had gedacht. Ik kan wel tevreden zijn met het voorlopige resultaat. De puntjes op de i komen later wel.

Ik hoor de voordeur. Mijn partner komt thuis. Ik baal en ben blij tegelijk. Balen dat de rust en de stilte worden verbroken en blij omdat er nu ondersteuning is en ik niet meer alles alleen hoef te doen. Ik vraag haar hoe ze het heeft gehad en merk dat ik even tijd nodig heb om over te schakelen naar haar verhaal. Ze vraagt of ik onze dochter wel heb gewassen. Nee, dat heb ik niet gedaan. “Waarom heb je dat niet gedaan?” vraagt ze.

En op dat moment lijkt het wel of al die bordjes die ik met kunst en vliegwerk aan het draaien heb gehouden op hun stokjes, stuk voor stuk kapot vallen op de grond. Ik heb werkelijk geen zin om toe te lichten waarom ik iets wel of niet heb gedaan. Ik heb vreselijk mijn best gedaan en heb daar wat erkenning van nodig. Die geef ik mezelf door even in gedachten terug te filmen wat ik allemaal heb gedaan die dag.

In kritiek, want zo klinkt de waarom-vraag voor mij, heb ik nu geen trek. Wat typisch en treurig dat als mensen je iets vragen en je het voor hun ongewenste antwoord geeft er vrijwel altijd een waarom-vraag achteraan komt. En als je het voor de ander gewenste antwoord geeft komt er geen waarom-vraag. Zo “straffen” we elkaar, door elkaar waarom-vragen te stellen.

Ik hoor haar betogen hoe belangrijk het is onze dochter elke dag te wassen en hoe normaal het is om dat te doen. Ik hoor haar nauwelijks meer. Ik voel pijn en boosheid en krijg inspiratie om hierover te schrijven. Er zullen vast en zeker andere vaders zijn die deze situatie herkennen. Dat je je best hebt gedaan en dat het in de ogen van een ander niet goed genoeg is. Verschillen accepteren is soms best moeilijk.

Bewaard onder Persoonlijk, vaderschap | Reageer

Tags: , ,

Een spetterend betoog voor creativiteit in het onderwijs

Geplaatst op 10 september, 2008 

Ik ben echt onder de indruk van het spetterende pleidooi van Ken Robinson om in het onderwijs veel meer aandacht te besteden aan creativiteit. Creativiteit, zo zegt hij, moet in het onderwijs net zo belangrijk zijn als leren lezen en schrijven. 

Het onderwijs richt zich vrijwel uitsluitend op één deel van ons lichaam: ons hoofd. En dan voornamelijk de linker hersenhelft. Aan de rest van ons lichaam besteedt het onderwijs geen aandacht: ons lichaam mag de rol vervullen van vervoermiddel voor ons hoofd.

Kinderen durven nog fouten te maken maar tegen de tijd dat ze volwassen zijn hebben de meesten angst om fouten te maken. In het onderwijs en in bedrijven is het maken van fouten het ergste wat je maar kan overkomen. De prijs is hoog: “If you are not prepared to be wrong, you will never come with anything original.”

Picasso zei ooit dat alle kinderen geboren kunstenaars zijn. Het probleem is om kunstenaar te blijven als we opgroeien want we worden niet IN onze creativiteit onderwezen maar we worden UIT onze creativiteit onderwezen. “Many highly talented briliant creative people think they are not because the thing that they were good at at school wasn’t valued or was actually stigmatized.”

“Our task is to educate their (our children) whole being.”

Bewaard onder Inspiratie | Reageer

Tags: ,

Hoe wij onszelf ver-slaven

Geplaatst op 10 september, 2008 

A carefully elaborate ritual that the person tries to perform precisely, because he or she is afraid that – if any part is left out – everything will go wrong. The name of that ritual is Routine.

When we are young, we don’t take anything too seriously. But slowly, this set of daily rituals becomes solidified, and takes us over. Once things have begun to go along pretty much as we imagined they would, we don’t dare risk altering the ritual. We like to complain, but we are reassured by the fact that each day is more or less like every other. At least there is no unexpected danger.

That way, we are able to avoid any inner or outer growth, except for the kinds that are provided for within the ritual: so many children, such and such kind of promotion, this and that kind of financial success. When the ritual becomes consolidated, the person becomes a slave.

Citaat uit het boek “The Valkyries” van Paulo Coelho.

Bewaard onder Boeken, Citaten | Reageer

Tags: ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →