Bewustwording en Communicatie

Geplaatst op 30 juni, 2009 

We leven in het bewustzijnstijdperk, het is bewustzijn voor en bewustzijn achter. Van bewust ademhalen tot bewuste keuzes maken. Van bewustzijn wie we zijn tot bewustzijn wat we willen.

‘Ben jij al bewust?’ ‘Nee, dat zet ik wel op mijn to-do-list voor volgend jaar.’

Voor mij is bewustzijn niet een ding, ook niet een staat van zijn. Bewustzijn is voor mij een proceswoord, een woord dat een proces uitdrukt.

Daarom klinkt bewustworden of bewustwording voor mij prettiger dan bewustzijn. Ik ben altijd bezig met bewustwording. Iedereen is altijd bezig met bewustwording. Het is net als met ademhalen: het gaat de hele dag door en je hebt het soms (of vaak) niet eens in de gaten.  Bewustworden doe je ook de hele dag door, het gaat vanzelf.

Je kunt het proces van bewustworden wel beïnvloeden. Je kunt het vertragen met alcohol, drugs, dag en nacht werken of jezelf volproppen met eten. Je kunt bewustworden ook een positief handje helpen.

Bewustwording laat zich maar moeilijk trainen. Je kunt niet naar een soort van fitness waar je je bewustwording gaat trainen en ontwikkelen. En toch zijn er wel manieren om je bewustwording te ondersteunen: communiceren is zo’n manier.

Hoe we communiceren is een reflectie van ons proces van bewustworden. Hoe we communiceren zegt iets over onze bewustwording. Het werkt ook de andere kant op: door aandacht te besteden aan hoe we communiceren en onze communicatie te ontwikkelen, beïnvloeden we ook onze bewustwording.

Het is net een kettingreactie die dan op gang komt:

Communicatie beïnvloedt bewustwording beïnvloedt communicatie beïnvloedt bewustwording en ga zo maar door.

Het ontwikkelen van je communicatie is gemakkelijker te leren dan je bewustwording trainen. Bewustwording is zo ongrijpbaar. Communicatie zeer grijpbaar, het is hoorbaar, voelbaar en merkbaar.

Kijk bijvoorbeeld naar zoiets eenvoudigs als het model van Geweldloze Communicatie. Geweldloze Communicatie gaat bij uitstek over bewustwording. Bewustwording van wat er gebeurt (de waarneming), bewustwording van de gevoelens en onderliggende behoeften. Bewustwording van hoe we die behoeften bevredigd willen zien en wat daarvoor nodig is en hoe we dat in actie omzetten. Bewustwording ook van verantwoordelijkheden: wat is van jou en wat is van mij? Bewustwording van gelijkwaardigheid en van verschillen. Bewustwording van verbinding. Bewustwording van ruimte.

Geweldloze Communicatie draagt bij aan bewustwording op verschillende niveaus: van het fysieke tot het spirituele.

Bewaard onder Communicatie, Mening | Reageer

Tags: ,

Het ego verdient beter

Geplaatst op 17 juni, 2009 

Wat ik hoor is dat ego vaak gelijk wordt gesteld aan wat we in ons taalgebruik benoemen als negatief gedrag. Gedrag waar we moeite mee hebben, dat van onszelf en dat van de ander, wordt  toegeschreven aan het ego. En gedrag waar we trots op zijn claimen we als ons succes. Alsof ego iets buiten onszelf is waar we alle rommel naartoe schuiven die we zelf niet willen hebben. Ego klinkt als oordeel. Ik denk dat het ego beter verdient.

We leven hier op een nogal spiritueel vijandige planeet. En dan druk ik het nog voorzichtig uit. Om het hier als ziel in een mensenlichaam een tijdje vol te houden is een goede bescherming nodig, beschermingsfactor factor oneindig zeg maar. Het ego is die bescherming.

Nu kun je over de manier waarop het ego die bescherming biedt allerlei oordelen hebben.  Ik denk dat ik zonder ego al vroeg een emotionele, psychische en naar ik inschat ook fysieke, dood zou zijn gestorven. De gekte op deze planeet is werkelijk zo pijnlijk en hartverscheurend (letterlijk!) dat we stevig gereedschap nodig hebben om hier te overleven. En dat gereedschap is het ego. Mijn ego heeft mijn leven gered. Jouw ego heeft jouw leven gered. Ego bedankt!

Terug naar nu. De tijd is veranderd en verandert steeds sneller. We worden bewust, bewust van wie we zijn en wat we hier doen. Het is nu de tijd om alles weer in balans te brengen en dat geldt ook voor het ego. Dat wat het ego vroeger deed om te helpen ons leven te redden, kan nu aardig in de weg zitten. We hoeven het ego niet uit te roken of weg te pesten, dat werkt ook niet. We kunnen het ego liefdevol accepteren en de consequenties van onze ego-keuzes uit het verleden accepteren en daar waar nodig andere keuzes maken. We kunnen andere kanten van onszelf ontwikkelen, kanten waarvan we misschien niet eens dachten dat we ze hadden. Er is meer informatie, hulp en gereedschap voorhanden om ons daarbij te ondersteunen dan ooit tevoren. We hebben de tijd mee, als de wind vol in de zeilen.

Zin in een kijkje achter de schermen van alle verschillende delen van jezelf? Kijk dan eens naar het Big Mind proces van Genpo Roshi en zie hoe nuttig al die delen zijn. Echt geweldig!

Bewaard onder Mening, spiritualiteit | 6 Comments

Tags: , ,

Geweldloze Communicatie bestaat niet

Geplaatst op 10 juni, 2009 

Breaking news voor al diegenen op wie de term ‘Geweldloze Communicatie’ werkt als een rode lap op een stier: Geweldloze Communicatie bestaat niet!

In de term Geweldloze communicatie’ klinkt een ontkenning door: geweldloos = zonder geweld. En het menselijk brein kan maar moeilijk uit de voeten met ontkenningen. Denk maar aan het voorbeeld dat iemand je vraagt  om niet aan een roze olifant de denken. Guess what?…..je denkt aan een roze olifant.

Geweldloze Communicatie, zo lees en hoor ik regelmatig, is communicatie vrij van oordelen. En ik zeg dat communicatie zonder oordelen niet bestaat. We hebben oordelen over onszelf en oordelen over de ander. We hebben oordelen over van alles en nog wat ook al doen we nog zo ons best.

En nu nog meer breaking news: dat is prima! Het doel van Geweldloze Communicatie is niet om vrij te zijn van oordelen. Geweldloze Communicatie is een prima hulpmiddel om oordelen, die van onszelf en/of van de ander, te vertalen naar behoeften. Oordelen zijn vaak expressies van onvervulde behoeften. Als ik op de fiets rijd en ik moet keihard in de remmen omdat een automobilist mij niet ziet, dan schrik ik en roep of denk ik misschien ‘klootzak!’. Het oordeel ‘klootzak’ wijst op mijn behoefte aan veiligheid.

Onze taal zit vol geweld. Misschien omdat onze taal is uitgevonden door mensen vol innerlijk geweld. Geweldloze Communicatie is niet geweldloos maar helpt eigen verantwoordelijkheid te nemen voor de beleving van geweld bij jezelf en de ander. En wat je dan ter beschikking staat is het model van Geweldloze Communicatie. Want dat bestaat wel.

Bewaard onder Communicatie, Mening | 1 Comment

Tags: , , ,

Proceswoorden

Geplaatst op 9 juni, 2009 

Onze taal kent allerlei soorten woorden zoals zelfstandige naamwoorden en werkwoorden. Er zijn woorden die ik mooi vind en woorden die ik minder mooi vind.  Er zijn ook woorden waar ik me aan erger zoals het werkwoord loslaten. Wat vind ik het vreselijk als ik iemand hoor zeggen: ‘Laat het toch los’. In spirituele kringen is loslaten het toverwoord en ik raak er niet door betoverd. Integendeel. Hoe komt dat?

Loslaten in de zin van ‘laat het toch los’ klinkt voor mij als iets wat ik kan doen met een begin en een einde. Als ik het werkwoord fietsen gebruik en ik zeg dat ik ga fietsen, dan is er een duidelijk beginpunt waar ik begin met fietsen en een eindpunt waar ik klaar ben met fietsen. Met loslaten werkt dit niet zo.

Als ik bezig ben iets los te laten dan ben ik er nooit mee klaar, ik ben eigenlijk altijd wel bezig met loslaten. Loslaten verloopt in fasen, net zoals rouwen. Loslaten en rouwen hebben voor mij vaak dezelfde betekenis.

Loslaten is wat ik noem een proceswoord. Een proceswoord is voor mij een woord dat een proces weergeeft. Loslaten is een proces. Een proces drukt voor mij een beweging uit, een ontwikkeling. Loslaten is afwikkelen. Loslaten is afpellen zoals de schillen van een ui. Telkens als ik een laagje heb afgepeld is er weer een ander laagje.

Ik kan daarom gerust zeggen dat ik nog helemaal niks heb losgelaten in de zin van dat ik klaar ben met loslaten. En ik kan ook zeggen dat ik voortdurend bezig ben alles los te laten.

Zelfs ontkenning en boosheid zijn onderdeel van het proces van loslaten. Dus als ik me ergens boos over voel hoeft niemand me te zeggen ‘laat het los’ want daar ben ik op dat moment juist mee bezig!

Een ander voorbeeld van een proceswoord is voor mij het woord authenticiteit. Authenticiteit is voor mij een proces. Ik ben er altijd mee bezig en nooit mee klaar.

Onze taal zit namelijk hier en daar nogal gammel in elkaar. Onze taal is net een trechter waar de rijke werkelijkheid doorheen geperst moet worden om in woorden te kunnen uitdrukken. En dan gaat er wel eens wat verloren.

Bewaard onder Communicatie, Mening | 3 Comments

Tags: , ,

Gelijkwaardigheid en verschillen

Geplaatst op 6 juni, 2009 

Mensen zijn gelijkwaardig en verschillend.

Vanuit het perspectief van Geweldloze Communicatie hebben alle mensen op aarde dezelfde behoeften. Alle mensen!

Mannen en vrouwen hebben dezelfde behoeften. Kinderen en volwassenen hebben dezelfde behoeften. Rijke en arme mensen hebben dezelfde behoeften. Mensen met verschillende huidskleuren hebben dezelfde behoeften. Mensen uit verschillende culturen hebben allemaal dezelfde behoeften.

Vanuit deze behoeften kunnen we elkaar herkennen en erkennen, vanuit onze behoeften zijn we allemaal gelijkwaardig.

Waar we in verschillen is hoe we die behoeften bevredigen. Dat wat we doen om voor een behoefte te zorgen noemen we in Geweldloze Communicatie een strategie.

Zo hebben we bijvoorbeeld allemaal de behoefte aan ontspanning. Als ik graag even motor ga rijden om voor mijn behoefte aan ontspanning te zorgen, dan kan een ander een oordeel hebben over de strategie ‘motor rijden’. Bijvoorbeeld: motorrijden is gevaarlijk. Als een ander graag naar een soap serie kijkt om voor haar behoefte aan ontspanning te zorgen, dan kan ik een oordeel hebben over de strategie ‘soap serie kijken’. Bijvoorbeeld: naar een soap serie kijken is stom.

Als we over elkaar oordelen gaat het vaak over de strategieën die we toepassen om voor onze behoeften te zorgen.  Als we voorbij de strategieën kijken naar de achterliggende behoeften, dan kunnen we onze verschillen gemakkelijker accepteren en ons gemakkelijker verbinden met elkaar.

Al zien iemands keuzes er nog zo onhandig uit, elk gedrag heeft nut in de zin van dat het gericht is op de bevrediging van een behoefte.

In de nieuwsbrief ‘NVC Quick Connect’ van Juni 2009 staat een toepasselijk voorbeeld van een moeder die tegen haar kind had staan schreeuwen. Deze moeder oordeelde over zichzelf  (Wat is er toch verkeerd met mij?) omdat ze dat had gedaan. Uiteindelijk blijkt, na wat doorvragen, dat haar gedrag tegen haar kind schreeuwen, voortkwam uit haar behoefte om het welzijn van haar kind te beschermen. En die behoefte zal iedereen herkennen.

Bewaard onder Communicatie, Mening | 4 Comments

Tags: , , ,

Veiligheid zit van binnen

Geplaatst op 29 mei, 2009 

Deze week kreeg ik een hele rake reactie van Petra Maartense. Zij reageerde op het stuk ‘Veiligheid als gevangenis‘. Omdat haar reactie zo wezenlijk is,  herhaal ik hier wat ze eerder deze week schreef:

‘Ha Peter,
Dat is weer een interessante, alweer exact aansluitend op de thema’s die mij bezig houden. Mag ik mijn visie op basis van mijn ervaring, er op loslaten? Zoek je veiligheid buiten jezelf (bv bij een ander, je huis, materie of door patronen en gewoontes te koesteren) of zoek je het in jezelf? Voel je de veiligheid in jezelf, met wie en waar je ook bent, dan voel je ook vrijheid. De vrijheid om te zijn wie je bent, waar je ook bent en wat je ook doet. Dan is veiligheid verrijkend in plaats van beperkend!’

Inderdaad, het gaat om de veiligheid van binnen!  In een wereld die bol staat van de verzekeringen, je kunt jezelf zowat tegen elke scheet verzekeren als je maar betaalt, wordt dit wel eens vergeten. En zo leven we in een binnenstebuiten wereld waarin we datgene wat we in ons hebben buiten onszelf gaan zoeken, we vullen onze behoefte aan veiligheid in met dingen buiten onszelf. En daar zullen we de veiligheid die we werkelijk nodig hebben niet vinden, hoeveel verzekeringen, camera’s, politieagenten, vakbonden, wetten en regels er ook zijn.

Een probleem aan de binnenkant lost zich niet op aan de buitenkant. Wat is dan dat probleem aan de binnenkant? Dat we ons niet veilig voelen met onszelf, dat we onszelf niet de veiligheid, gerustheid en vertrouwen kunnen bieden dat wat er aan de buitenkant ook gebeurt, wat er zich in ons leven ook voordoet, we er voor onszelf zullen zijn, no matter what!

Petra, bedankt voor je reactie! Wil je meer van Petra lezen, check dan haar blog http://devliegendeschildpad.blogspot.com/

Bewaard onder Mening | 9 Comments

Tags: , ,

Veiligheid als gevangenis

Geplaatst op 26 mei, 2009 

Het leuke van een blog is dat een artikel nooit af is want zodra het artikel online is geboren begint het aan een eigen leven. Dagen, weken of soms maanden na de publicatie van een artikel ontstaan er ineens nieuwe ideeën over datzelfde onderwerp. Of soms vallen verschillende onderwerpen ineens samen en ontstaat uit die samensmelting weer een nieuw idee. Ja, creativiteit is een magisch proces.

Zo schreef ik ‘Veiligheid en geluk‘ over veiligheid en ‘Blog, nozems en vrijheid‘ over vrijheid. En ineens zie ik het: de behoefte aan veiligheid kan de beleving van vrijheid in de weg zitten.

Vrijheid betekent avontuur, je hart volgen, nieuwe wegen inslaan, nieuwe dingen doen op nieuwe manieren. Avontuur kan je perceptie van veiligheid aardig doen wankelen.

Waar kies je dan voor? Hoever ben je bereid te gaan om je hart te volgen en hoeveel ”onveiligheid’ ben je bereid daarvoor te trotseren? En van de andere kant bekeken: hoeveel vrijheid ben je bereid in te leveren om de beleving van veiligheid te kunnen koesteren?

Veiligheid is tot op zekere hoogte een basisvoorwaarde om als mens te kunnen functioneren. Maar NOG meer veiligheid kan ten koste gaan van de vrijheid. Veiligheid, hoe gek het misschien ook klinkt, kan dan een zelfgebouwde gevangenis worden. Zit je wel lekker veilig. Maar niet vrij.

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: , ,

Geweldloze Communicatie niet aardig?

Geplaatst op 25 mei, 2009 

In ‘Geweldloze Communicatie niet spontaan?‘ schreef ik over een bezwaar dat ik wel eens hoor dat Geweldloze Communicatie niet spontaan is. Er is nog een ander bezwaar dat ik ook regelmatig hoor, namelijk dat Geweldloze Communicatie niet aardig is.

Hoewel mededogen de smeerolie is van de Geweldloze Communicatie, kan Geweldloze Communicatie in bepaalde situaties confronterend zijn. Het kan iemand confronteren met de effecten van zijn of haar gedrag, met de effecten van wat hij of zij zegt.

Het model van Geweldloze Communicatie is bij uitstek geschikt om iemand terug te geven wat de effecten zijn van wat hij of zij doet of zegt. Zie bijvoorbeeld het artikel ‘Doe eens onaardig‘.

Sommige mensen denken dat het juist geweldloos is als je alles wat een ander doet of zegt altijd maar als een spons absorbeert. Niets is minder waar! Door alles maar te sponsen doe je jezelf geweld aan en je ontneemt de ander de kans iets te leren over de effecten van zijn of haar gedrag en communicatie.

Geweldloze Communicatie is ook bij uitstek geschikt om onderscheid te maken tussen mijn en dijn. Wat is van jou en wat is van mij? Wat zijn jouw verantwoordelijkheden en wat zijn de mijne?  Jij zorgt voor wat van jou is en ik voor wat van mij is.

Als iemand altijd van je gewend is dat je zijn of haar problemen lekker absorbeert, en je geeft op een dag via het model van Geweldloze Communicatie terug wat de situatie met je doet, dan kan het gebeuren dat je te horen krijgt dat wat je zegt niet aardig is. Beschouw het maar als een compliment!

Dus het bezwaar dat Geweldloze Communicatie niet aardig is, daar kan ik wel in meegaan. Want onder het mom van aardig zijn doen we onszelf en ook de ander regelmatig geweld aan.

Bewaard onder Communicatie, Mening | Reageer

Tags:

← Vorige pagina — Volgende pagina →