Alles kapot

Geplaatst op 14 september, 2010 

Alles is kapot: de banken, de economie, de kerk, de politiek. De tralies van wat maatschappij werd genoemd, zijn vanzelf weggeroest. Ik ruik de vrijheid al.

Bewaard onder Actualiteit, Mening | 4 Comments

Tags: ,

Laat jezelf zien (2)

Geplaatst op 13 september, 2010 

Op zijn blog ‘Mijns Inziens‘ vroeg Edwin Mijnsbergen welk blog of welke blogpost ooit impact op je heeft gehad en waarom. Hier mijn antwoord:

Een website/blog die mij rond 2002 bij de keel heeft gegrepen en dat sindsdien nog regelmatig doet, is http://www.joy2meu.com/ van Robert Burney.

Wat deze man mij heeft geleerd is dat, wil je een boodschap overbrengen, het nodig is om jezelf als boodschapper tot diep in je ziel te laten zien. Er zijn veel boodschappers met een mooie boodschap maar een boodschap doet pas wat met je als de boodschapper laat zien wie hij is. En dan bedoel ik niet de sterke en succesvolle kanten (die laten we allemaal maar al te graag zien) maar de emotionele en kwetsbare kanten. En juist die kanten maken een boodschapper geloofwaardig.

Een ander voorbeeld ter onderbouwing van mijn betoog. Ik zag laatst de documentaire ‘It might get loud’ met Jimmy Page, The Edge en Jack White. Wat mij daarin het meeste raakte was dat deze topgitaristen de guts hebben om te erkennen dat ook zij soms het gevoel hebben geen pepernoot te kunnen spelen, dat niks ze lukt op de gitaar. Zo’n opmerking brengt het gitaar spelen meteen down to earth. En zoiets doet Robert Burney met zijn manier van werken ook.

Lees ook: Laat jezelf zien

Bewaard onder Bloggen, Mening | 4 Comments

Tags: , , ,

Menselijkheid

Geplaatst op 31 augustus, 2010 

Dinsdag 24 augustus zond de Belgische televisiezender Canvas de documentaire ‘Mai qui a tué Maggie’ uit, een documentaire over de politieke dood van Maragret Thatcher.

Wat me in deze documentaire raakte, was dat onder het beeld dat ik van Margaret Thatcher had gevormd (meedogenloos), een echt mens schuilt dat kan voelen. Het was alsof haar politieke dood het ijzeren harnas deed openscheuren waar zij haar bijnaam ‘The Iron Lady’  aan te danken had. Onder dat harnas zat al die tijd al een mens dat net zo kwetsbaar kan zijn als jij en ik.

We laten ons door de beeldvorming in de media hypnotiseren. Met elk oordeel ontmenselijken we iemand stukje bij beetje.

‘Mai qui a tué Maggie’ leert mij dat in iedereen een mens schuilt. Ja, zelfs in Margaret Thatcher.

Bewaard onder Mening | 4 Comments

Tags: ,

Laat jezelf zien

Geplaatst op 19 augustus, 2010 

Na het optreden riep het publiek Danny Vera en z’n band terug voor een toegift. Een paar akkoorden later was er ineens
stilte. Einde toegift. Het aggregaat dat de stoom voor het geluid levert, was uitgevallen.

Daar sta je dan voor een groot veld met een man of duizend. Wat doe je dan? Wachten tot er weer stroom is? Zwaaien naar het publiek en ermee kappen? Gitaar kapot slaan op een versterker?

Wat een echte muzikant doet is wat Danny Vera deed: hij maakte de toegift in z’n eentje af, onversterkt en zichzelf begeleidend op gitaar. Het was nauwelijks te horen maar het was prachtig om te zien. Dat moet de organisatie ook gedacht hebben want terwijl het podium werd omgebouwd voor de volgende band en de mensen van de techniek druk bezig waren om weer stroom uit het aggregaat te krijgen, kwam Danny het podium weer op. Hij ging helemaal vooraan op het uiterste randje van het podium zitten en begon te zingen en te spelen. Akoestisch, unplugged, onversterkt, naturel. Kippenvel.

Het werd het mooiste moment van het festival.

Als alle hulpkrachten zoals aggregaten, versterkers en microfoons uitvallen, is wat overblijft pure mens-power. Geen muur van geluid meer om je achter te verstoppen, geen band meer om je te begeleiden.  Wat overblijft, is wie je bent en als je dat laat horen en zien, maak je geen kunst maar ben je het. En dat is zo mooi.

Met dank aan het uitgevallen aggregaat en Danny Vera.

Bewaard onder Mening, Muziek | 8 Comments

Gouden tijden

Geplaatst op 14 augustus, 2010 

Stel je voor dat iedereen waar je mee in contact komt, op het werk, in de supermarkt, op straat of op Internet, je gratis en voor niks drugs aanbiedt. En dat ook de nieuwslezer van het journaal en je ochtendkrantje je het spul gratis aanbieden. Het ware luilekkerland voor junks.

De drugs liggen letterlijk en figuurlijk voor het oprapen in de vorm van drama. Liefhebbers van drama leven in zo’n luilekkerland. Het is smikkelen en smullen en het enige gevaar is een overdosis. En ach, met een overdosis kun je altijd nog headlines voor de ochtendkranten gaan schrijven.

Voor liefhebbers van vrede zijn dit ook gouden tijden. Nooit eerder waren de stimulansen om de vrede in jezelf te vinden krachtiger en talrijker dan nu. Dankzij al die drama’s.

Bewaard onder Mening | 4 Comments

Tags: ,

Jezelf zorgen maken vanuit betrokkenheid

Geplaatst op 20 juli, 2010 

Vraag aan mensen waarom ze zich zorgen maken en je zult onder andere horen dat ze zo betrokkenheid zijn en dat  ze ergens mee begaan zijn. Dat klinkt mooi: betrokkenheid en ergens mee begaan zijn.

Natuurlijk geven we allemaal (OK, er zijn uitzonderingen) om de aarde, het milieu en onze medemens. En om daar uiting aan te geven maken we ons zorgen.

Maar als je je geen zorgen maakt, ben je dan onverschillig en harteloos? Kan het je dan niks schelen? In de ogen van mensen die zich vaak en veel zorgen maken is dat zo ja. Als je zorgeloos kunt zijn, zien zij je als ongeïnteresseerd en niet betrokken. Zorgeloosheid scoort goed op de irritatieschaal van hen die overlopen van de zorgen.

Maar of je echt betrokken bent en begaan bent met het lot van de aarde, het milieu en de medemens, wordt niet bepaald door jezelf er zorgen over te maken. Het deel van ons brein dat zich zorgen maakt, kan zich letterlijk overal zorgen over maken. Om alles. Maar denk je dat dat deel van het brein dat doet vanuit betrokkenheid? I don’t think so.

Jezelf zorgen maken is een leuke afleidingsmanoeuvre van het brein om niet in het hier en nu te zijn. Het haalt je uit balans en uit je kracht en berooft je van je energie. Jezelf zorgen maken kan ook een leuk surrogaat zijn voor actie. Niks doen en jezelf zorgen maken scoort dan toch nog vrij aardig op de schaal van betrokkenheid zo wil het brein dan doen geloven (en daarmee zeg ik niet dat mensen die zich zorgen maken niks doen).

Worry never robs tomorrow of its sorrow, it only saps today of its joy. Leo Buscaglia

Bewaard onder Citaten, Mening | 12 Comments

Tags: , ,

Kindermoord op de werkvloer

Geplaatst op 15 juli, 2010 

Vorige week in dierenpark ‘Apenheul’ een presentatie bijgewoond over apenstreken op de werkvloer. Het thema leek me wat flauw maar die oordelen vooraf maakten al snel plaats voor verwondering en soms ook verbijstering over hoe mensen op de werkvloer typisch apengedrag vertonen.

Van de verschillende soorten apengedrag was ik het meest onder de indruk van het verschijnsel kindermoord. Bij sommige apensoorten gebeurt het dat een mannetje de baby apen van een ander mannetje vermoordt om vervolgens zijn eigen nageslacht te produceren.

Tijdens de presentatie werd als werkvloer-voorbeeld gegeven het opleggen van een huisstijl na een  overname. Of een nieuwe afdelingsmanager die het wekelijkse afdelingsoverleg niet meer op maandag maar op dinsdag wil. De oude huisstijl en het oude afdelingsoverleg moeten worden ‘vermoord’ om plaats te maken voor de inbreng van de nieuwe eigenaar of nieuwe afdelingsmanager.

Op zich lijkt dit vrij onschuldig gedrag en vanuit het bedrijfskundig perspectief heel normaal (normaal in de zin van gangbaar). Volgens de apendeskundigen in Apenheul is het niet nodig er oordelen over te hebben maar zijn er allerlei situaties op de werkvloer te herkennen als de apenstreek ‘kindermoord’.

Als je er over gaat nadenken wordt het nog interessanter.

Stel je bedrijf X voor met een vaste leverancier A voor het leveren en onderhouden van bepaalde machines. Op een dag komt er bij bedrijf X een nieuwe inkoper werken. Deze neemt als eerste leverancier A onder de loep en gaat na stevig onderhandelen in zee met leverancier B. Herken je de kindermoord?

Het verhaal gaat verder. Leverancier B mag nieuwe machines leveren en wil ook de door leverancier A geleverde machines onderhouden. Maar die moeten dan wel geleidelijk aan vervangen worden door machines van leverancier B. De machines van leverancier A worden eruit gewerkt en machines van leverancier B komen ervoor in de plaats. Herken je de kindermoord?

Vanuit het perspectief van zaken doen is wat de nieuwe inkoper doet en wat leverancier B doet heel normaal (normaal in de zin van gangbaar). Maar zo is het voor een aap die de kinderen van een andere aap vermoord ook heel normaal om dat te doen.

De Bonobo’s laten zien hoe het anders kan. Omdat bij de Bonobo’s iedereen nageslacht verwekt bij elkaar, is nooit duidelijk welk kind van wie is. Bij Bonobo’s komt dan ook geen kindermoord voor. Waarom zouden ze immers?

Stel je nou voor dat de machines van bedrijf A niet het exclusieve eigendom zijn van bedrijf A maar dat deze machines door open innovatie, een soort van open source samenwerking, tot stand zijn gekomen. Mensen over de hele wereld hebben samengewerkt aan de ontwikkeling van die machines. Van wie zijn die machines dan? Van iedereen. Misschien hebben zelfs mensen aan de machines van bedrijf A gewerkt die ook hebben meegewerkt aan de machines van bedrijf B. Misschien werken bedrijf A en B zelfs wel samen aan de ontwikkeling van machines. De noodzaak om de machines van bedrijf A op straat te zetten en machines van bedrijf B binnen te halen, zou veel kleiner zijn.

Als het om duurzaam ondernemen gaat, waar veel bedrijven de mond vol van hebben, dan kunnen we leren van de Bonobo’s. Bedrijven kunnen beter overal ‘kinderen verwekken’ in plaats van alleen binnen hun eigen bedrijfsmuren. Samenwerken heet dat.

Ik zeg niet dat het niet goed is om machines te vervangen. Soms is dat nodig. Maar wat ik wel zeg is dat door de apenstreek ‘kindermoord’ soms met het vuile badwater ook het kind wordt weggespoeld. Omwille van de poen. Omwille van het eigen nageslacht.

Wat bij de apen kindermoord wordt genoemd, heet bij ons economisch of commercieel handelen.  Spoel het vuile badwater weg en behoudt het kind door ervoor te zorgen dat alles van iedereen is.

Bewaard onder Mening, Ondernemen | 6 Comments

Tags: , ,

Kiezen en beslissen

Geplaatst op 6 juli, 2010 

Kiezen is een proces en tijdens dat proces worden hier en daar beslissingen genomen. Een beslissing neem je in het moment en is onderdeel van het keuzeproces. Ook al beslis je niks, het proces van kiezen is op de voor- of achtergrond altijd bezig.

Soms verwar ik die twee en denk dat als ik niks beslis, ik niet bezig ben met kiezen en stil sta. In werkelijkheid ben ik voortdurend in beweging en stroom ik met het keuzeproces mee op weg naar een beslissing.

Zelfs als een beslissing is genomen, gaat het keuzeproces gewoon verder. Bijvoorbeeld met rouwen om datgene waar ‘NEE’ tegen gezegd is om daarna datgene te vieren waar ‘JA’ tegen is gezegd.

 

Bewaard onder Mening, Persoonlijk | Reageer

Tags:

← Vorige pagina — Volgende pagina →