Leven in een gigantische lasagneschotel

Geplaatst op 4 november, 2009 

Stel je voor dat je in een gigantisch grote lasagne schotel leeft, ergens in de laag kaas bovenop. Het enige wat je ziet is kaas, overal kaas. Als iemand je vraagt naar jouw wereldje zeg je: ‘kaas’.

Op een gegeven moment heb je het wel gehad met die kaas en ga je op onderzoek uit. Je gaat graven en na een tijdje kom je in een laag saus terecht. Je hele wereld verandert van kaas in saus, ineens is alles saus.

Maar ook dat gaat op een gegeven moment vervelen en je graaft nog verder, nog dieper tot je op een laag pasta terecht komt. En weer verandert alles en is je hele wereld ineens pasta.

En zo graaf je steeds verder en verder, dieper en dieper, laag na laag. Maar hoe diep je ook graaft, je hebt geen idee dat je in een lasagneschotel zit. Alleen degene die de lasagneschotel heeft klaargemaakt, ziet en weet dat al die laagjes samen een heerlijke lasagneschotel vormen.

Het leven is ook zo’n laagjes aangelegenheid. Je kunt erin graven en allerlei laagjes ontdekken. Hartstikke leuk en spannend. In sommige laagjes is het goed uit te houden, in andere heel wat minder.

Maar de verwarring wordt groot als je de realiteit en waarheid van het ene laagje projecteert op de realiteit van het andere laagje. Als voorbeeld weer de lasagne. Stel je zit een paar laagjes diep ergens tussen de tomaten. Ergens in een bovenliggend laagje hoor je iemand roepen: ‘Help  me want het leven is zo vreselijk. Alles is kaas en ik hou niet van kaas’. Antwoord je dan terug: ‘Hoezo is het leven vreselijk? Alles is tomaat en tomaat is heerlijk’ ?

Ik moet hier aan denken als ik hoor zeggen dat alles liefde is, dat ook het geweld in zijn meest gruwelijke verschijning eigenlijk een daad van liefde is omdat er lessen zijn te leren van het geweld en omdat zielen hebben afgesproken elkaar die lessen aan te bieden hier op aarde.

In het laagje lasagne waarin wij hier zitten, is geweld echt geen liefde. Misschien bestaan er diepere laagjes waar geweld een andere betekenis heeft maar hier op aarde, in het laagje aardse modder waar wij in rondlopen, is geweld niet iets wat we maar moeten wegwuiven met het idee dat alles liefde is.

In zijn boek ‘The Dance of Wounded Souls’ schrijft Robert Burney dat het verdraaide en  vervormde perspectief dat we van het leven hebben ontwikkeld, voor een deel het resultaat is van proberen de waarheden van het ene niveau, toe te passen op de realiteit van een ander niveau.

Andersom werkt het natuurlijk ook zo: omdat in het laagje waarin we ons hier bevinden zoiets  als geweld bestaat, betekent dit nog niet dat er ook geweld is op de andere lagen. Of dat het universum of god of hoe je alles wat er is maar wilt noemen, een gestoord gewelddadig zootje is.

Lees ook:

Bewaard onder Boeken, Mening, spiritualiteit | 2 Comments

Tags: , , , ,

Vragen zijn magneten

Geplaatst op 2 november, 2009 

In de nieuwsbrief  ‘Shield of the Command’ van Jill van Maasdijk (nummer 11/november 2009) staan tien vragen om te stellen in 2010. Vraag 9 vond ik wel heel intrigerend: ‘Wat ben ik bang van mezelf te weten te komen?’. Nou uhhh?

Ik had die vragen maar  één keer gelezen, hardop, en toen begonnen die vragen zich als het ware al een weg te banen naar de antwoorden. Vragen hebben kracht, vragen zijn magneten die  antwoorden aantrekken. Kijk uit met vragen.

Want het grappige was dat vraag 4 (hoe saboteer ik mijn eigen vooruitgang) uit diezelfde nieuwsbrief  het antwoord was op vraag 9.  Jawel, ik ben bang om te weten te komen hoe ik mijn vooruitgang saboteer. Zonder enige moeite vraag 9 beantwoord. Nou vraag 4 nog en de andere acht vragen. Tijd zat, het is ook nog geen 2010.

Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments

Tags:

Goeroetje spelen

Geplaatst op 22 oktober, 2009 

Op weg naar de bewaakte fietsenstalling sprak ineens een man me aan. Aan zijn uiterlijk te zien kwam hij uit India of kwamen zijn ouders daar vandaan. Hij liet me snel een goudkleurig visitekaartje zien en zei in het Engels dat hij spiritueel healer en helderziend was. Hij had ook knoflook gegeten maar dat vertelde hij er niet bij.

Hij vertelde dat hij in het voorbij gaan mijn energieveld had gevoeld en dat mijn happy face hem was opgevallen. Nou moet je weten dat we midden in een drukke winkelstraat stonden en er aan de lopende band mensen passeerden. Kan iemand in die drukte binnen een fractie van een seconde voelen hoe het met het energieveld van een voorbijganger is en dat onderscheiden van de energievelden van alle andere voorbijgangers? Wat denk jij, kan dat? En hoe weet hij dat wat hij voelt niet gewoon iets van hemzelf is zoals een broodje shoarma dat ongemakkelijk op zijn maag ligt en knoflooksaus die de weg door de slokdarm in tegenovergestelde richting wil bewandelen?

Hij vertelde dat ik al drie jaar last heb van wisselende energieniveaus, dat ik laag in mijn energie zit, dat ik wel een happy face heb maar van binnen niet zo happy ben, dat ik niet zoveel moet nadenken en nog wat van dat blabla.

Toen trok ik de stekker uit het gesprek want hij sloeg de plank compleet mis (op die happy face na). Ik zei hem dat ik het totaal niet met hem eens was en wenste hem nog een leuke dag.

Kijk, als je goeroetje wilt spelen, doe het dan wel goed. Les 1 voor goeroes is deze: bemoei je met je eigen zaken en hou je spirituele waffel als je denkt te weten wat een ander wel en niet moet doen.

Paulo Coelho zegt het in zijn prachtige boek ‘De Alchemist’ zo: ‘Anyone who interferes in the destiny of others will never discover his own’.

Of was die goeroe toch helderziend en zag hij in het voorbijgaan dat ik een onderwerp nodig had voor mijn blog?

Bewaard onder Boeken, Citaten, Persoonlijk | 16 Comments

Tags: ,

Het huidige moment

Geplaatst op 19 oktober, 2009 

‘Wat het huidige moment ook inhoudt, aanvaard het alsof het jouw keuze was. Eerst aanvaarden, dan doen. Werk altijd mee, nooit tegen. Maak van het heden je vriend en bondgenoot, niet je tegenstander. Je leven verandert er op een wonderbaarlijke manier door.’

Eckhart Tolle in zijn boek De kracht van het nu

Bewaard onder Boeken, Citaten | Reageer

Tags: , ,

Wij zijn de aarde

Geplaatst op 15 oktober, 2009 

Als ik naar de bomen kijk en me zo voorstel hoe deze in de aarde zijn verankerd met hun wortels, dan vraag ik me af wat waar de aarde begint en waar deze ophoudt.  Met ander woorden: wat is de aarde eigenlijk? Neem nou zo’n boom die in de aarde is geworteld. De aarde is ook die boom. Als we het over de aarde hebben, bedoelen we de planeet inclusief wat er op die planeet groeit.

Vanmiddag op de fiets vroeg ik me af hoe dat dan zit met de mensen die op de aarde rondlopen. Met onze voetzolen raken we het oppervlak van de aarde. Is het vlak waar voetzool en aarde elkaar raken de overgang van mens naar aarde en van aarde naar mens? Begint daar de mens en eindigt daar de aarde en andersom?

Ik keek nog eens naar die bomen met hun prachtige herfstkleuren, bomen die uit de aarde omhoog steken zoals de haren op het hoofd van een mens. Als die bomen deel zijn van de aarde zoals de haren van een mens deel uitmaken van de mens, zijn wij mensen dan ook deel van de aarde? Zijn wij de aarde zelf?

In hoe er over de aarde wordt gepraat klinkt door dat de aarde iets is buiten onszelf, dat ‘ding’ onder onze voeten. Maar de aarde, dat zijn wijzelf. Wij zijn de aarde.

Bewaard onder Mening, spiritualiteit | Reageer

Tags:

De nieuwe leraren

Geplaatst op 5 oktober, 2009 

I totally disagree with people who think we have to become perfect before we can teach something. That’s the old paradigm. The new paradigm of teachers is not about  ‘I know everything, I have mastered this, now come follow me’. It’s about ‘Come take my hand, we go discover this together. I share with you the mistakes I have made so far and you share with me the mistakes you have made and hopefully we won’t make those same mistakes.’ Go out and play the game and do it together.

Steve Rother (bron: Virtual Light Broadcast #5 October 2009)

Bewaard onder Citaten, spiritualiteit | 2 Comments

Tags: ,

Karma op de schop

Geplaatst op 1 oktober, 2009 

Vandaag stond op nu.nl een artikel over een internationaal team van astronomen die in het heelal misschien een nieuwe kracht hebben ontdekt. Als die kracht inderdaad bestaat moet het huidige begrip van zwaartekracht misschien wel worden herzien en gelden ook de wetten van Newton en Einstein niet meer.

Wat een impact zal deze ontdekking hebben! Dat wat we lange tijd als onomstotelijk en bewezen waarheid beschouwden, is dat straks misschien niet meer. Bewijzen zijn niet langer bewijzen en waarheid is niet langer waarheid. Is het niet fascinerend hoe snel en hoe diepgaand alles verandert?

Ik las dat artikel over die ontdekking van die nieuwe kracht en dacht terug aan het stukje van gisteren over een hele kudde ikken. Wat Gertrud in haar comment schrijft en waarover Gertrud en ik daarna nog per e-mail hebben uitgewisseld, is waar. Waar in de zin van dat ik het herken uit spirituele boeken. Maar is het dan ook echt waar?

Misschien is het wel waar geweest en is het dat nu niet meer. Net zoals de wetten van Newton en Einstein eens waar waren en straks niet meer. Of misschien is het wel zo dat, omdat we in bewustzijn groeien, ook het filter verandert waar alle gechannelde boodschappen doorheen gaan. En als dat filter verandert, verandert ook de boodschap die we ontvangen. Met een ruimer bewustzijn wordt het filter ruimer en de boodschap die er doorheen komt rijker. En net als de eens zo onomstotelijke wetten van Newton en Einstein veranderen, kan ook het begrip van karma veranderen, is het niet meer die rugzak vol persoonlijke shit uit vorige levens maar een zak vol tools die je kunt gebruiken.

Wat er met de wetten van Newton en Einstein gaat gebeuren weet ik niet. Ik vind het wel spannend. Gelukkig heb ik mijn natuurkundeboeken al lang geleden opgeruimd maar misschien kunnen nu ook een aantal spirituele boeken het recyclingcircuit in.

Ik zou het wel fijn vinden als behalve Newton en Einstein, ook karma op de schop gaat. Karma klinkt me toch net iets te veel als een opgepimpte spirituele versie van wat het christendom de hel noemt.

Bewaard onder Actualiteit, spiritualiteit | 5 Comments

Tags: , ,

Een hele kudde ikken

Geplaatst op 30 september, 2009 

Gisteravond laat ‘Wie ben ik?‘ gepost met de stille hoop dat deze vraag me even met rust zou laten maar de antwoorden blijven stromen. Zoals vanochtend tijdens de koffie toen ik Jill van Maasdijk’s ‘Shield of the command’ (nummer 10 / oktober 2009) las.

Het artikel ‘Kwamtum worden’ van Lee Caroll geeft een hele nieuwe kijk op karma. In plaats van dat de energie van vorige levens is bedoeld voor karmische uitwisseling , is het precies andersom en is alles wat je in vorige levens hebt geleefd een persoonlijke goudmijn waar je weer uit kunt opgraven wat je wilt.

Voor mij klinkt dit zo:

De bagage die je steeds weer met je meezeult (karma)  is geen rugzak volgeladen met de consequenties van wat je ooit in vorige levens hebt uitgevreten en waar je in dit leven weer opnieuw verantwoordelijkheid voor moet dragen met de bedoeling die rugzak steeds lichter te maken. Wat je met je meedraagt is alles wat je in vorige levens bent geweest en met de bedoeling daaruit te putten wat je in dit leven weer opnieuw wilt gebruiken. Heb je in dit leven bijvoorbeeld last van angst, put dan uit een vorig leven waarin je moedig was en leg dat bovenop je leven nu.

Terug naar de vraag ‘Wie ben ik?’ Antwoord: een hele kudde ikken.

Bewaard onder spiritualiteit | 4 Comments

Tags:

← Vorige pagina — Volgende pagina →