Waarheid

Geplaatst op 12 april, 2008 

Onlangs zond de VPRO in het programma Tegenlicht ‘Wiki’s waarheid’ uit, een discussie over de Internet encyclopedie Wikipedia.

Iedereen kan dankzij het Internet informatie publiceren over elk denkbaar onderwerp. Iedereen kan op het Internet journalist zijn. Iedereen kan zijn of haar eigen nieuws publiceren en presenteren aan een  wereldwijd publiek. De populariteit hiervan blijkt wel uit het enorme aantal weblogs op het Internet. Gratis informatie,  voor iedereen en door iedereen.

Maar hoe zit het dan met de kwaliteit en betrouwbaarheid van al die informatie? ‘Heeft het volk de wijsheid in pacht?’. Of zijn wijsheid en waarheid voorbehouden aan professionele journalisten die hiervoor hebben gestudeerd en die hiervoor ook worden betaald? Vormt het Internet een bedreiding voor experts zoals Andrew Keen schrijft in zijn boek ‘The Cult of the Amateur. How Today’s Internet is Killing Our Culture and Assaulting our Economy’?

Sympathie gaat uit naar Ndesanjo Macha, digitaal activist en de eerste blogger in de Afrikaanse taal (Swahili). Hij vertelt over de ware betekenins van het woord amateur en dat is liefhebber, een amateur is een liefhebber.

Als het om waarheid gaat beschikt iedereen over een stukje van die waarheid. De waarheid, ook al gaat het over nog zoiets kleins, is vaak veel groter en complexer dan wij denken. Iedereen beschikt over een stukje van die grote waarheid en daarom is het goed dat zoveel mogelijk mensen erover schrijven en publiceren.

En natuurlijk is het de vraag wat de kwaliteit is van al die informatie en hoe betrouwbaar die is. Maar is het niet geweldig dat we dankzij Internet aan het leren zijn daar zelf onderscheid in te maken? Dat we stoppen met klakkeloos aannemen wat de experts ons voorschotelen en dat we uit een immens groot aanbod zelf keuzes maken en zelf verantwoordelijkheid nemen voor wat wij als waarheid willen zien?

Bewaard onder Actualiteit, Boeken, Mening | Reageer

Tags: , , , , ,

Control: film over Ian Curtis (Joy Division)

Geplaatst op 20 maart, 2008 

Met de film Control Control brengt regisseur Anton Corbijn op beklemmende wijze het leven in beeld van Ian Curtis, zanger van de band Joy Division. De film heeft in 2007 diverse prijzen gewonnen. Gisteren had ik de kans deze film eindelijk te zien.

Control is een film in stemmig zwart wit en vertelt het verhaal van Ian Curtis, een jonge, breekbare en creatieve man, zanger van de band Joy Division. De muziek van Joy Division staat als een icoon van die tijd, eind jaren 70. De tijd van ‘No Future’. Joy Division staat voor doemmuziek, muziek en teksten die je bij de keel grijpen en die beelden en gevoelens oproepen van eenzaamheid, wanhoop, uitzichtloosheid en pijn.

Control, het verhaal van een man die innerlijk verscheurd raakt omdat hij niet kan kiezen tussen zijn relatie met zijn vrouw Debbie met wie hij een dochtertje heeft, en een Belgische liefde genaamd Annik. Ian lijkt twee levens te leven, zijn leven thuis en zijn leven onderweg met de band en met Annik. Ian overlaadt zichzelf met schuldgevoelens. Debbie zegt dat ze van Ian wil scheiden als ze zijn relatie met Annik ontdekt en Ian hier ondanks beloften maar geen punt achter kan zetten.

Ian heeft ook last van epileptische aanvallen, soms zelfs op het podium tijdens een optreden. Hij krijgt hiervoor verschillende medicijnen, zijn arts zegt dat via ’trial and error’ moet worden bekeken welke combinatie voor hem effectief zal zijn. De medicatie lijkt niet te werken en Ian wordt bang voor de aanvallen.

Als Joy Division steeds meer succes krijgt en er een tour van twee weken naar de Verenigde Staten is gepland kan Ian de druk van het succes niet meer aan. Niemand weet hoeveel hij van zichzelf geeft tijdens een optreden en hij heeft het idee dat de mensen alleen maar meer en meer van hem verwachten. Hij kan niet meer. Het weekend voor het vertrek naar de Verenigde Staten hangt Ian zichzelf op. Hij is dan 23 jaar.

Werkelijk indrukwekkend is het acteerwerk van Sam Riley die in de huid van Ian Curtis lijkt te zijn gekropen. De bewegingen op het podium waarbij soms maar moeilijk onderscheid kon worden gemaakt tussen Ian’s typische dansbewegingen en een epileptische aanval, zijn treffend. Hetzelfde geldt voor de gezichtsexpressies die   wanhoop en uitzichtloosheid uitdrukken. De film biedt minder muziek dan verwacht maar dat komt omdat Anton Corbijn inzoomt op Ian Curtis en minder op de muziek en de overige bandleden.

Ik was vooraf benieuwd wat de muziek van Joy Division met me zou doen. In de jaren 80, Joy Division bestond toen al niet meer, had de muziek van Joy Division me flink te pakken. Mijn agenda’s stonden vol met teksten van Ian Curtis, zoals bijvoorbeeld de volgende uit het nummer Passover: “This is the crisis I knew had to come / Destroying the balance I’d kept / Doubting, unsettling and turning around / Wondering what will come next”

Joy Division vertolkte toen hoe ik me vaak voelde en wat ik in die tijd niet onder woorden kon brengen. Griezelig soms. Ik had al lange tijd geen muziek meer gehoord van Joy Division behalve dan het nummer ‘Love will tear us apart’ dat soms nog wel eens op de radio wordt gedraaid. Ik heb mijn leven een totaal andere richting op gestuurd, geduwd en getrokken. En gisteren was daar dan weer de confrontatie met die muziek van toen.

De muziek van Joy Division heeft, zo merkte ik, nog diezefde magie. Bij sommige nummers voelde ik opwinding en kreeg ik zin om zelf weer gitaar te gaan spelen en bij andere nummers zonk ik weg in herinneringen van pijn en verdriet. Herinneringen zijn een kostbaar goed, ook de onplezierige, en maken deel uit van mijn innerlijke bagage. Ik kan me erover verwonderen wat bepaalde muziek met me doet en me ervan bewust zijn wat er in mijn innerlijke wereld gebeurt en wat ik nodig heb. Dit bewustzijn is het grote verschil met toen. De platen van Joy Division heb ik nog. Een paar jaar geleden tijdens een verhuizing heb ik even met de gedachte gespeeld om ze weg te doen en dat heb ik gelukkig niet gedaan. Kan ik toch nog eens luisteren welke nummers ik het allerbeste vond.

Tot slot nog een tekstje uit het nummer Twenty four hours: “Just for one moment I thought I’d found my way / Destiny unfolded; I watched it slip away”.

Bewaard onder Films, Muziek | 1 Comment

Tags: , ,

Niet naar het journaal kijken

Geplaatst op 12 januari, 2008 

Al een paar jaar kijk ik niet meer naar het journaal en lees ik geen kranten meer. Dat was in het begin even wennen. Vroeger volgde ik alles wat er in de wereld gebeurde op de voet en had over alle wereldgebeurtenissen wel een mening.

Mensen reageren meestal verbaasd als de horen dat ik geen journaal kijk en geen kranten lees. “Je moet toch weten wat er in de wereld gebeurt? De dingen in de wereld gebeuren toch wel of jij ze nu volgt of niet”.

Ik ben selectief in wie en wat ik wel en niet hier in mijn huis toelaat want ik wil graag prettig wonen. Daarom is de voordeur dicht en als er wordt aangebeld bepaal ik wie ik wel of niet binnen laat.

Zo is dat voor mij met het volgen van nieuws ook. Ik bepaal welk nieuws ik wel en niet in mijn leefwereld toelaat. Ik ben zelf verantwoordelijk voor mijn leefwereld en daarmee ook zelf verantwoordelijk voor wat ik er in toelaat en hoe ik ermee omga.   

Ik heb gemerkt dat niet naar het journaal kijken en geen kranten lezen voor mij echt werkt. Het levert me flink wat tijd op die ik aan andere dingen kan besteden. Het draagt voor mij ook bij aan innerlijke rust. Want stel je voor dat je de voordeur van je huis altijd open hebt staan, zou je dan nog rustig in je huis kunnen wonen? 

Wat ik ook merk is dat ik meer open sta voor het opmerken van ander nieuws, nieuws dat me inspireert en raakt. Zo hoorde ik deze week iemand nog zeggen dat ze graag haar angst wil overwinnen en wat vaker spontaan op mensen wil afstappen. Ik word er blij van als ik dat hoor. Dit was me vroeger waarschijnlijk niet eens opgevallen want toen had ik mijn hoofd vol werelddrama.

Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments

Tags: ,

← Vorige pagina