Afscheid van een warm mens

Geplaatst op 13 april, 2012 

Deze week kreeg ik het bericht dat het definitieve afscheid van J. nog slechts een kwestie van enkele dagen is. Misschien dat hij op dit moment nog leeft, misschien ook niet.

Dat wat we werk noemen, of het nou het realiseren van projecten is, het halen van deadlines, het realiseren van vooraf gestelde doelen, is niet waardoor mensen ons later zullen herinneren.  Dat wat maakt dat mensen ons later herinneren, zijn die typisch menselijke dingetjes zoals ’s morgens op kantoor koffie zetten en je collega’s vragen hoe het thuis is en hoe het weekend was.

En die gedachte is de rijke nalatenschap van J. en het is aan ons allen er iets mee te doen. Makkelijk is het niet, nodig wel.

Lees ook:

 

Bewaard onder Persoonlijk | 9 Comments

Tags: , , , ,

Automatisch overlijdensbericht

Geplaatst op 22 september, 2011 

Ik had de hulp van N even nodig. Hij had me al vaker geholpen en ik was blij dat ik hem kende binnen de logge organisatie waarvoor hij werkte. Altijd handig zo’n directe ingang.

Ik stuurde hem een mailtje en zag een minuut later al reactie. Zo snel al antwoord? Ik opende zijn mail en las het volgende:

Bedankt voor uw e-mail. In verband met het overlijden van N wordt deze mail niet meer gelezen.

Wat volgde waren de gegevens van twee andere contactpersonen. Het was een hele rare seconde, de omschakeling van ‘Wow, N reageert wel snel’ naar ‘OMG, N is dood’. Dit gebruik van de afwezigheids wizard van Outlook had ik nog nooit eerder meegemaakt.

Petra Maartense schreef het me deze week nog wel:

De rode draad begint zich duidelijk af te tekenen in je graafwerk: Mensen die verdwijnen, je uit het nest duwen, zakelijk afscheid nemen…

Om niet nog meer open eindjes op te stapelen van een relatie of samenwerking die wordt afgesloten zonder afscheid, besloot ik een collega van N te bellen. Hij vertelde me kort wat er was gebeurd en wat een schok het op kantoor was geweest. Ik liet hem weten hoe ik N had gewaardeerd en hoe blij ik altijd was met zijn hulp. Het gesprek voelde toch als een afscheid, ook al sprak ik iemand anders.

Onderweg naar huis bedankte ik N hardop terwijl ik door de polder fietste. Ik kreeg meteen kippenvel. N had me gehoord en nam nu ook afscheid.

Wat ik in de loop der jaren in die polder allemaal al gezegd, gevraagd, gezongen, geklaagd en bedankt heb, weet alleen die polder. En het is veel, heel veel.

Lees ook: Afscheid nemen is een kunst

Bewaard onder Persoonlijk | 5 Comments

Tags: , , ,

Boodschap voor na de dood

Geplaatst op 2 juni, 2011 

Marco Raaphorst schreef deze week ‘Een echte blogger blogt alvast ook voor na zijn dood‘ over hoe je als blogger je blog onsterfelijk kunt maken, wat je kunt doen om ervoor te zorgen dat je blog voortleeft als je zelf sterft.

Het zette me aan het denken. Wat wil ik met mijn blog na mijn dood? Zodra de kosten voor webhosting niet meer betaald worden is het na mij ook over en sluiten voor mijn blog. Wil ik dat anders? Nee, mijn blog heeft ook het recht om te sterven.

Maar stel dat ik een blogpost kan voorbereiden en dat ik die na mijn dood in een volgend leven (ervan uitgaande dat ik in een volgend leven terug zal/wil komen) kan lezen. Wat zou ik dan schrijven, welke boodschap zou ik mezelf willen meegeven in een volgend leven?

Misschien deze wel: het leven is soms echt onuitstaanbaar en er zijn dagen dat alles pijn doet. EN DAT IS NORMAAL.

I guess you know it hurts sometimes.
You know it’s gonna bleed sometimes.

The killers in ‘Sweet Talk’

Bewaard onder Persoonlijk | 3 Comments

Tags: ,

In het donker zie je meer

Geplaatst op 6 september, 2010 

Vorige week was ik op Schouwen-Duiveland. Elke dag maakte ik ’s avonds rond een uur of elf een wandeling langs het Grevelingenmeer om van de sterren te genieten. Op Schouwen-Duiveland is het ’s nachts veel donkerder dan in stedelijke gebieden en daarom zie je er veel meer sterren.

Bijna elk persoonlijk veranderingsproces kent een fase die aanvoelt als doodgaan. Het is dan net alsof niks meer werkt en alles wat je hebt geleerd lijkt nutteloos. Niks kan je nog boeien of inspireren, het hele universum lijkt stil te staan. Het is een fase die zich niet netjes en beleefd aandient: ‘hallo hier ben ik weer, zet je even schrap want de komende weken voelen als doodgaan.’ Was dat maar waar, dan was je tenminste gewaarschuwd. Nee, dat doodgaan gaat heel geleidelijk en je hebt het eerst niet in de gaten totdat je er middenin zit.

Ik heb ooit eens een geleide meditatie gedaan waarin dit proces werd voorgesteld als een strand waar de golven aanspoelen. Met de golven komt alles naar je toe wat je nodig hebt en het is er heerlijk…. tot het eb wordt. Het water trekt zich terug en op het strand worden ineens dingen zichtbaar die je eerst niet zag, dingen die misschien niet zo mooi en fraai zijn. En dat zijn precies de dingen om even onder ogen te zien. Je ziet ze pas als het eb is.

De veranderingsfase die aanvoelt als doodgaan is eb, bedoeld om je iets te laten zien. Het is als de donkere nacht op Schouwen-Duiveland. In het donker zie je meer.

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: ,

← Vorige pagina