Leven in een gigantische lasagneschotel

Geplaatst op 4 november, 2009 

Stel je voor dat je in een gigantisch grote lasagne schotel leeft, ergens in de laag kaas bovenop. Het enige wat je ziet is kaas, overal kaas. Als iemand je vraagt naar jouw wereldje zeg je: ‘kaas’.

Op een gegeven moment heb je het wel gehad met die kaas en ga je op onderzoek uit. Je gaat graven en na een tijdje kom je in een laag saus terecht. Je hele wereld verandert van kaas in saus, ineens is alles saus.

Maar ook dat gaat op een gegeven moment vervelen en je graaft nog verder, nog dieper tot je op een laag pasta terecht komt. En weer verandert alles en is je hele wereld ineens pasta.

En zo graaf je steeds verder en verder, dieper en dieper, laag na laag. Maar hoe diep je ook graaft, je hebt geen idee dat je in een lasagneschotel zit. Alleen degene die de lasagneschotel heeft klaargemaakt, ziet en weet dat al die laagjes samen een heerlijke lasagneschotel vormen.

Het leven is ook zo’n laagjes aangelegenheid. Je kunt erin graven en allerlei laagjes ontdekken. Hartstikke leuk en spannend. In sommige laagjes is het goed uit te houden, in andere heel wat minder.

Maar de verwarring wordt groot als je de realiteit en waarheid van het ene laagje projecteert op de realiteit van het andere laagje. Als voorbeeld weer de lasagne. Stel je zit een paar laagjes diep ergens tussen de tomaten. Ergens in een bovenliggend laagje hoor je iemand roepen: ‘Help  me want het leven is zo vreselijk. Alles is kaas en ik hou niet van kaas’. Antwoord je dan terug: ‘Hoezo is het leven vreselijk? Alles is tomaat en tomaat is heerlijk’ ?

Ik moet hier aan denken als ik hoor zeggen dat alles liefde is, dat ook het geweld in zijn meest gruwelijke verschijning eigenlijk een daad van liefde is omdat er lessen zijn te leren van het geweld en omdat zielen hebben afgesproken elkaar die lessen aan te bieden hier op aarde.

In het laagje lasagne waarin wij hier zitten, is geweld echt geen liefde. Misschien bestaan er diepere laagjes waar geweld een andere betekenis heeft maar hier op aarde, in het laagje aardse modder waar wij in rondlopen, is geweld niet iets wat we maar moeten wegwuiven met het idee dat alles liefde is.

In zijn boek ‘The Dance of Wounded Souls’ schrijft Robert Burney dat het verdraaide en  vervormde perspectief dat we van het leven hebben ontwikkeld, voor een deel het resultaat is van proberen de waarheden van het ene niveau, toe te passen op de realiteit van een ander niveau.

Andersom werkt het natuurlijk ook zo: omdat in het laagje waarin we ons hier bevinden zoiets  als geweld bestaat, betekent dit nog niet dat er ook geweld is op de andere lagen. Of dat het universum of god of hoe je alles wat er is maar wilt noemen, een gestoord gewelddadig zootje is.

Lees ook:

Bewaard onder Boeken, Mening, spiritualiteit | 2 Comments

Tags: , , , ,

Wij zijn de aarde

Geplaatst op 15 oktober, 2009 

Als ik naar de bomen kijk en me zo voorstel hoe deze in de aarde zijn verankerd met hun wortels, dan vraag ik me af wat waar de aarde begint en waar deze ophoudt.  Met ander woorden: wat is de aarde eigenlijk? Neem nou zo’n boom die in de aarde is geworteld. De aarde is ook die boom. Als we het over de aarde hebben, bedoelen we de planeet inclusief wat er op die planeet groeit.

Vanmiddag op de fiets vroeg ik me af hoe dat dan zit met de mensen die op de aarde rondlopen. Met onze voetzolen raken we het oppervlak van de aarde. Is het vlak waar voetzool en aarde elkaar raken de overgang van mens naar aarde en van aarde naar mens? Begint daar de mens en eindigt daar de aarde en andersom?

Ik keek nog eens naar die bomen met hun prachtige herfstkleuren, bomen die uit de aarde omhoog steken zoals de haren op het hoofd van een mens. Als die bomen deel zijn van de aarde zoals de haren van een mens deel uitmaken van de mens, zijn wij mensen dan ook deel van de aarde? Zijn wij de aarde zelf?

In hoe er over de aarde wordt gepraat klinkt door dat de aarde iets is buiten onszelf, dat ‘ding’ onder onze voeten. Maar de aarde, dat zijn wijzelf. Wij zijn de aarde.

Bewaard onder Mening, spiritualiteit | Reageer

Tags:

De nieuwe leraren

Geplaatst op 5 oktober, 2009 

I totally disagree with people who think we have to become perfect before we can teach something. That’s the old paradigm. The new paradigm of teachers is not about  ‘I know everything, I have mastered this, now come follow me’. It’s about ‘Come take my hand, we go discover this together. I share with you the mistakes I have made so far and you share with me the mistakes you have made and hopefully we won’t make those same mistakes.’ Go out and play the game and do it together.

Steve Rother (bron: Virtual Light Broadcast #5 October 2009)

Bewaard onder Citaten, spiritualiteit | 2 Comments

Tags: ,

Karma op de schop

Geplaatst op 1 oktober, 2009 

Vandaag stond op nu.nl een artikel over een internationaal team van astronomen die in het heelal misschien een nieuwe kracht hebben ontdekt. Als die kracht inderdaad bestaat moet het huidige begrip van zwaartekracht misschien wel worden herzien en gelden ook de wetten van Newton en Einstein niet meer.

Wat een impact zal deze ontdekking hebben! Dat wat we lange tijd als onomstotelijk en bewezen waarheid beschouwden, is dat straks misschien niet meer. Bewijzen zijn niet langer bewijzen en waarheid is niet langer waarheid. Is het niet fascinerend hoe snel en hoe diepgaand alles verandert?

Ik las dat artikel over die ontdekking van die nieuwe kracht en dacht terug aan het stukje van gisteren over een hele kudde ikken. Wat Gertrud in haar comment schrijft en waarover Gertrud en ik daarna nog per e-mail hebben uitgewisseld, is waar. Waar in de zin van dat ik het herken uit spirituele boeken. Maar is het dan ook echt waar?

Misschien is het wel waar geweest en is het dat nu niet meer. Net zoals de wetten van Newton en Einstein eens waar waren en straks niet meer. Of misschien is het wel zo dat, omdat we in bewustzijn groeien, ook het filter verandert waar alle gechannelde boodschappen doorheen gaan. En als dat filter verandert, verandert ook de boodschap die we ontvangen. Met een ruimer bewustzijn wordt het filter ruimer en de boodschap die er doorheen komt rijker. En net als de eens zo onomstotelijke wetten van Newton en Einstein veranderen, kan ook het begrip van karma veranderen, is het niet meer die rugzak vol persoonlijke shit uit vorige levens maar een zak vol tools die je kunt gebruiken.

Wat er met de wetten van Newton en Einstein gaat gebeuren weet ik niet. Ik vind het wel spannend. Gelukkig heb ik mijn natuurkundeboeken al lang geleden opgeruimd maar misschien kunnen nu ook een aantal spirituele boeken het recyclingcircuit in.

Ik zou het wel fijn vinden als behalve Newton en Einstein, ook karma op de schop gaat. Karma klinkt me toch net iets te veel als een opgepimpte spirituele versie van wat het christendom de hel noemt.

Bewaard onder Actualiteit, spiritualiteit | 5 Comments

Tags: , ,

Een hele kudde ikken

Geplaatst op 30 september, 2009 

Gisteravond laat ‘Wie ben ik?‘ gepost met de stille hoop dat deze vraag me even met rust zou laten maar de antwoorden blijven stromen. Zoals vanochtend tijdens de koffie toen ik Jill van Maasdijk’s ‘Shield of the command’ (nummer 10 / oktober 2009) las.

Het artikel ‘Kwamtum worden’ van Lee Caroll geeft een hele nieuwe kijk op karma. In plaats van dat de energie van vorige levens is bedoeld voor karmische uitwisseling , is het precies andersom en is alles wat je in vorige levens hebt geleefd een persoonlijke goudmijn waar je weer uit kunt opgraven wat je wilt.

Voor mij klinkt dit zo:

De bagage die je steeds weer met je meezeult (karma)  is geen rugzak volgeladen met de consequenties van wat je ooit in vorige levens hebt uitgevreten en waar je in dit leven weer opnieuw verantwoordelijkheid voor moet dragen met de bedoeling die rugzak steeds lichter te maken. Wat je met je meedraagt is alles wat je in vorige levens bent geweest en met de bedoeling daaruit te putten wat je in dit leven weer opnieuw wilt gebruiken. Heb je in dit leven bijvoorbeeld last van angst, put dan uit een vorig leven waarin je moedig was en leg dat bovenop je leven nu.

Terug naar de vraag ‘Wie ben ik?’ Antwoord: een hele kudde ikken.

Bewaard onder spiritualiteit | 4 Comments

Tags:

Wie ben ik?

Geplaatst op 29 september, 2009 

Vraag je jezelf wel eens af wie je bent? Vorige week donderdag, fietsend op weg naar huis, was daar ineens die vraag: wie ben ik? De daarop volgende dagen raakte ik overdonderd door antwoorden.

Zo ontdekte ik eerst de website www.michaelteachings.com met artikelen over ziele leeftijden en de verschillende rollen die we kiezen te vervullen voordat we incarneren. Met wat ik daar las had ik al zoveel antwoorden dat ik daar nog wel een poosje mee onder de pannen ben. Maar er kwam nog veel meer.

Een dag later bood Gertrud Althausen me aan een numerologie voor me uit te werken aan de hand van mijn geboortedatum en naam. Ik nam het aanbod graag aan en zondag had ik al een bijzonder gedetailleerde beschrijving in mijn mailbox.

Als extra service kreeg ik van Gertrud ook nog mijn persoonlijke kinkaart volgens de Tzolkin, de Maya kalender.

Er kwam ook nog een toetje: Huub Koch stuurde me een communicatie concept toe, gebaseerd op een eerder gesprek en vragen die hij me had gesteld over ondernemerschap en hoe ik me daarin onderscheid.

Zo had ik binnen een paar dagen vier totaal verschillende invalshoeken op de vraag ‘Wie ben ik?’. De invalshoeken overlapten elkaar, vulden elkaar aan en waren ook totaal verschillend.

Zo langzamerhand heb ik het idee dat wie ik ben, wie jij bent of wie wij zijn, niet is afgebakend in de zin van een opsomming van een aantal eigenschappen en kwaliteiten. Ik denk dat ‘alles’ in ons is, dat we ‘alles’ zijn. En dat de mate van iemands bewustzijn en de omstandigheden waarin iemand verkeert (het boek ‘The tipping point‘ van Malcolm Gladwell geeft prachtige voorbeelden van hoe omstandigheden en omgeving een grote rol kunnen spelen), bepaalt uit welk vaatje iemand tapt. Zo tap ik de ene keer bijvoorbeeld ‘luiheid’ en de andere keer ‘hard werken’.

Bewaard onder Boeken, Persoonlijk, spiritualiteit | 3 Comments

Tags: , ,

Spirituele vermoeidheid

Geplaatst op 14 september, 2009 

Toen ik in ‘Godsdienst en Spiritualiteit’ schreef dat spiritualiteit de wiet van het volk is, deed ik dat vanuit een zekere spirituele frustratie en en spirituele vermoeidheid.

Ik heb even met de gedachte gespeeld die blogpost weer te verwijderen omdat deze niet zou passen op mijn blog en omdat ik dagelijks wel bezig ben met spiritualiteit. En er dan over schrijven dat spiritualiteit de wiet is van het volk zonder verdere toelichting….?

Vandaag las ik in de Happinez nr. 6 – 2009 een interview met de schrijver Guus Kuijer. Hij zegt in dat interview over spiritualiteit onder andere het volgende:  ‘De sfeer die rond het woord spiritualiteit is ontstaan, staat me niet zo aan. Ik snap best dat mensen verdieping willen, maar niet dat ze dat denken te bereiken door navelstaren en het heilig verklaren van hun gevoelens’.

En over in balans zijn zegt hij: ‘Ik ben helemaal niet voortdurend in balans; dat lijkt me een heel saaie toestand. Ik heb de indruk dat evenwicht ons irriteert. Zodra we een rimpelloos meer aantreffen, hebben we de neiging er een steen in te gooien. Zodra ergens in een samenleving balans dreigt te ontstaan, zullen er mensen opstaan die er genoegen in scheppen die balans te verstoren. En gelijk hebben ze. In balans zijn is de dood in de pot. Bovendien is het niet de natuurlijke staat van de mens. Een koorddanser is niet in balans, die houdt zichzelf in balans door een inspanning te leveren. Juist die inspanning houdt ons creatief en maakt ons leven dynamisch. Het leven kenmerkt zich door beweeglijkheid, verandering’.

Toen ik vandaag deze rake woorden van Guus Kuijer las dacht ik terug aan mijn eerdere woorden dat spiritualiteit de wiet van het volk is. Omdat spiritualiteit gemakkelijk verzandt in mooie verheven woorden zonder daden. Je kunt innerlijk nog zo vredig zijn maar als er op straat iemand wordt geslagen en je kijkt ernaar zonder iets te doen, wat is die innerlijke vrede dan nog waard?

Een paar maanden geleden nog een pijnlijk voorbeeld meegemaakt. Op een spiritueel netwerk had zich een lid aangemeld dat het netwerk gebruikte om mensen uit te nodigen via de camera met haar te chatten. Haar link ging natuurlijk naar een sekssite. Deze mevrouw werd nogal verbaal agressief ‘ontvangen’ door een aantal spirituele netwerkers. Het opmerkelijke daarbij was dat een aantal van die verbaal agressieve uitingen precies het tegenovergestelde waren van de persoonlijke slogans van diezelfde spirituele netwerkers. Daar lagen (gemiste) kansen om de spirituele daad bij het woord te voegen.

Spiritualiteit heeft pas waarde als je het integreert in je doen en laten. Als je dat niet doet heeft spiritualiteit dezelfde uitwerking als wiet: je wordt er vreselijk sloom van.

Bewaard onder Mening, spiritualiteit | 1 Comment

Tags: ,

De reis en het doel

Geplaatst op 9 september, 2009 

‘There was a Zen master, he was watching somebody in a competition, archery, and the man was trying very hard to win this competition but he just could not make is. And then somebody asked the Zen master: “What is he doing wrong?”. And the Zen master said: “his need to win drains him of power”.’ Aldus Eckhart Tolle.

In spirituele kringen wordt wel gezegd dat het om de reis gaat en niet om het doel. Een overdreven focus op het doel maakt machteloos zoals het verhaaltje van Eckhart Tolle duidelijk maakt.

In het VPRO programma ‘Holland Sport’ sprak Wilfried de Jong gisteravond met de schrijver Ilja Leonard Pfeijffer. Ilja vertelt over zijn fietstocht van Leiden naar Rome, een tocht van 26oo kilometer, ongetraind en op een oude racefiets. Hij vertelt dat hij elke dag van zijn tocht begon met het idee een stukje naar het zuiden te fietsen.  Niet Rome beheerste zijn tocht maar gewoon elke dag een stukje verder naar het zuiden fietsen. Later schreef hij over zijn tocht in het boek ‘De filosofie van de heuvel – Op de fiets naar Rome’.

Toen ik Ilja over zijn tocht hoorde vertellen moest ik denken aan het verhaaltje van Eckhart Tolle en dat het inderdaad om de reis gaat en niet om het doel. En tegelijkertijd vond ik dat het doel een beter lot verdient. Want is het niet het doel dat de reis in beweging brengt? Is het niet het doel dat maakt dat je aan een nieuwe reis gaat beginnen, iets nieuws ondernemen of iets nieuws leren? En daarna heeft het doel zijn belangrijke functie gehad, namelijk het starten van de reis en het avontuur. Daarna neemt de reis het over. Zonder doel geen reis.


Bewaard onder Boeken, Citaten, Mening, spiritualiteit | Reageer

Tags: , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →