De krabbenmand der Nederlanden

Geplaatst op 23 december, 2009 

Nee, ik ga niet inhoudelijk in op wat er met en rondom Laura Dekker gebeurt. Alle meningen over deze zaak mogen er zijn maar de manier waarop die meningen worden gecommuniceerd op forums en Twitter heeft me geschokt en geraakt in mijn beleving van beschaving.

Tijdens de middeleeuwen gebruikte men de schandpaal om iemand publiekelijk te bespotten en te bekogelen met van alles en nog wat. Internet heeft de functie van schandpaal overgenomen, dat is mij gisteren wel duidelijk geworden.

Het was in de middeleeuwen niet veilig er afwijkende ideeën of inzichten op na te houden. En als deze ideeën en inzichten zich vertaalden in afwijkend gedrag, dan kon dat een enkele reis brandstapel opleveren. Dacht je anders en deed je anders? Hup, de fik erin.

Wat mij ook duidelijk is geworden, is dat de brandstapel ook nog steeds bestaat. Het oerwoud van wetten, regelgeving, toezichthoudende en controlerende instanties, inspecties, ambtenaren die precies denken te weten wat goed is voor een ander en weet ik veel wat voor overheidsorganen we nog meer rijk zijn, hebben zo’n beetje dezelfde uitwerking als de brandstapel vroeger: als je er terecht komt, kom je er niet meer vanaf.

Nederland is één grote krabbenmand geworden. Elke krab die probeert uit de mand te klimmen wordt terug in de mand getrokken door de andere krabben want ‘Gij zult de krabbenmand der Nederlanden niet verlaten’. Probeert een krab dat toch, dan is er de moderne versie van de schandpaal en de wetgevende brandstapel.

We zijn de middeleeuwen nog niet ontgroeid. We zitten er nog middenin.

Bewaard onder Actualiteit, Mening | 2 Comments

Tags:

Dit smaakt naar meer

Geplaatst op 22 december, 2009 

Luister en kijk eerst hier even naar:

Herkend? Rage Against The Machine ‘Killing in the name’. Dit nummer uit 1992 staat dit jaar op nummer 1 van de Engelse Kerst-hitlijst. Een enorme lacher en dat was ook de bedoeling van Jon Morter die via Facebook een campagne startte om Rage Against The Machine op nummer 1 te krijgen. Sinds 2005 werd de nummer 1 positie van de Engelse Kerst-hitlijst steeds ingenomen door een ster uit de stal van het programma X-factor en Jon Morter wilde dat dit jaar anders. Een leuk verslag van hoe dit kon gebeuren lees je op Alternative.blog.nl.

Wat me intrigeert is het effect van de campagne die via internet is gevoerd om Rage Against The Machine op 1 te krijgen. Misschien denk je ‘who cares’ wie of wat er op 1 staat maar in Engeland is de nummer 1 positie met Kerst heel  belangrijk (gemaakt).

Als het lukt om via Internet ‘Killing in the name of’ op 1 te krijgen, wat is er dan nog meer mogelijk via Internet?

Op dit moment al een heleboel. Een mooi voorbeeld van wat er al kan was eerder dit jaar de succesvolle Twitterveiling, georganiseerd door @kaatmossel. Een ander voorbeeld zijn dit jaar de protesten geweest tegen de plannen van Buma Stemra om heffingen op te leggen op YouTube filmpjes op blogs.

Misschien is de Rage-Against-The-Machine-Kerst-campagne nog maar het begin en werkt het als aanmoediging meer in eigen hand te nemen. Wat dan?  Alles. De Tweede Kamer verkiezingen lijkt me wel een mooie target. Maar ook massaal  bepalen met welke bedrijven we wel of geen zaken meer doen, bij welke winkels we kopen en bij welke niet. Welke leugens geloven we niet meer en aan welke manipulaties doen we niet meer mee?

De macht komt dan eindelijk toch te liggen bij het volk.

Bewaard onder Mening, Muziek | Reageer

Tags: , ,

(van) problemen houden

Geplaatst op 17 december, 2009 

Klimaattop in Kopenhagen. Wereldleiders roepen dat ze het klimaat zo belangrijk vinden. Toch wantrouwen ze elkaar en geven elkaar de schuld van het uitblijven van een akkoord. Ze komen bijna allemaal met het vliegtuig, veroorzaken daarbij een enorme CO2 uitstoot en praten op de conferentie over het verminderen van de CO2 uitstoot.  Is dit logisch?

Als ik in de wereld rondkijk met het idee dat iedereen graag problemen oplost, val ik van de ene verbazing in de andere. Mijn paradigma dat mensen graag problemen oplossen klopt niet. Ik vermoed dat problemen hebben en problemen  groter maken voor velen een aantrekkelijk vooruitzicht is en een uitdaging om flink aan mee te doen.

Ik ga mijn paradigma 180 graden omdraaien en opnieuw naar de wereld kijken.

Verkeerschaos vandaag door sneeuwval. De sneeuwval en chaos waren een dag van te voren al aangekondigd en toch kruipt iedereen in zijn/haar auto. Is dit logisch? Eerst niet maar nu wel. Alles is ineens zo logisch. Nu snap ik ook waarom ik een aantal dingen die ik zo graag wil doen nog steeds niet heb gedaan. Ik hou meer van het probleem dan van die leuke dingen doen.

Lees ook: drama en crisis is big business.

Bewaard onder Actualiteit, Mening | Reageer

Tags:

Kerstwaarschuwing

Geplaatst op 16 december, 2009 

Kerst: twee doodnormale dagen zoals alle andere dagen. Gewoon 25 en 26 december.

Tijdens Kerst zit de wereld nog steeds tjokvol wapens en de wereldvrede is net zo veraf of dichtbij als op andere dagen. Haat en nijd, list en bedrog, egoïsme en hebzucht bestaan ook tijdens Kerst. Misschien is het enige verschil met andere dagen dat al deze dingen tijdens Kerst wat meer verborgen zijn achter feestkleding en dikke diners.

Globaal gezien bestaan er tijdens Kerst twee groepen mensen.

De eerste groep maakt er tijdens Kerst een theaterstuk van dat de tweede groep mensen doet geloven dat Kerst een bijzonder feest is van vrede op aarde en hosanna in de gloria.

Voor deze tweede groep mensen is deze Kerstwaarschuwing bedoeld: trap er niet in.

Happy Xmas

Bewaard onder Actualiteit, Mening | 2 Comments

Tags:

Hou maar op met huilen

Geplaatst op 14 december, 2009 

Vorige week zag ik vanachter mijn laptop hoe op tv een arts tegen een huilend kind zei:  ‘Hou maar op met huilen want ik word er zelf zo verdrietig van’.

Een zorgzaam tafereeltje van een arts die een kind wil troosten?

Ik denk dat het eerder een disfunctioneel tafereeltje is, emotioneel disfunctioneel. De arts kan niet met zijn gevoelens overweg en laat dat het kind oplossen: het kind mag niet huilen. Het kind krijgt de verantwoordelijkheid in z’n schoenen geschoven voor de gevoelens van de arts.

Sommige dingen zijn niet wat ze lijken. De moeder van het kind zei trouwens niks.

Bewaard onder Codependency, Mening | Reageer

Tags: ,

Maak van overvloed rijkdom

Geplaatst op 7 december, 2009 

Hoe was jouw Sinterklaasbeleving? Waren de gevolgen van de crisis merkbaar?

Wat ik zaterdagavond van Sinterklaas heb gezien was overvloed. Een bijna belachelijke overvloed. Met belachelijk bedoel ik dat naarmate de avond vorderde, het uitpakken steeds sneller ging om toch maar die hele stapel cadeaus te kunnen afwerken. Kinderen die zo snel mogelijk het papier van een cadeau afscheurden en meteen nadat ze het cadeau herkenden (milliseconden werk), snel begonnen met het uitpakken van het volgende cadeau. Het had wel wat weg van lopende band werk waar alles draait om productiviteit.

Het woord overvloed roept bij mij allerlei prettige associaties op. Ik doe mijn best me bewust te zijn van de overvloed die overal is. Vaak komt dat erop neer het vanzelfsprekende wat minder als vanzelfsprekend te beschouwen. Een vis heeft pas in de gaten dat het omringd was door een overvloed aan water als het op het droge ligt te spartelen.

En toch voelde ik me zaterdagavond wat ongemakkelijk bij die overvloed aan cadeaus.

Bij Tai Chi leer je bewegingen te vertragen en met volle aandacht te maken, om de bewegingen op te vullen met aandacht. Iemand met Tai Chi ervaring ziet al gauw of de beweging die iemand maakt, gevuld is of niet, of de beweging vol is of leeg.

Ik denk dat het met cadeaus uitpakken ook zo werkt. Dat die overvloed aan cadeaus pas echt als overvloed wordt ervaren als het uitpakken wordt vertraagd en met zo volledig mogelijke aandacht gebeurt. Is die aandacht er niet, dan is die overvloed aan cadeaus gewoon een grote berg papier, karton en plastic.

We hebben allemaal de gave van aandacht, we kunnen kiezen waar we aandacht aan geven  en hoeveel. Overvloed vraagt te worden opgevuld met aandacht want pas dan komt het tot rijkdom.

Bewaard onder Mening, Persoonlijk | 2 Comments

Tags: , ,

Gooi het woordenboek weg

Geplaatst op 4 december, 2009 

Op de UrbanMonk blog las ik ‘Finding Peace in Happiness’. Dani, de schrijver van dat artikel, gaat op zoek naar wat  happiness voor hem betekent. Zijn vertrekpunt is de betekenis die het woordenboek aan happiness geeft en van daaruit ontdekt hij wat het voor hem betekent en hoe hij het kan bereiken. Tijdens het lezen dacht ik terug aan wat ik eerder deze week schreef over het bedenken van je eigen spelregels voor succes.

Het woordenboek heeft niet het monopolie op het definiëren van woorden. Het beste gooi je het woordenboek gewoon weg en bedenk je zelf wat een woord voor jou betekent. Wat betekent succes voor jou? En geluk? En liefde?

Waarom eindigt discussie zo vaak in strijd? Omdat niemand checkt wat de persoonlijke betekenis is die iedereen aan het gespreksonderwerp geeft. Dan denk je dat iedereen het over hetzelfde heeft terwijl iedereen het eigenlijk over iets anders heeft. Heb je bijvoorbeeld een bespreking over de toegevoegde waarde van een product of dienst, begin dan met te vragen wat toegevoegde waarde voor iedereen betekent.

Een woordenboek, of de betekenis die je ouders of leraren aan een woord gaven, kan een echte pain in the ass zijn als je het teveel macht geeft in plaats van zelf uit te zoeken wat iets voor jou betekent.

Bewaard onder Communicatie, Mening | 6 Comments

Tags: ,

Codependent relatie met de maatschappij

Geplaatst op 1 december, 2009 

In haar boek ‘The New Codependency‘ gaat Melody Beattie in op de mutatie van codependency, over hoe codependency in onze snel veranderende wereld zelf ook is veranderd.

Als voorbeeld noemt zij een nieuwe categorie mensen die geen codependent relatie hebben met een verslaafde (de klassieke codependent relatie) maar die een codependent relatie hebben met de maatschappij. Ze schrijft dat deze mensen zo hun best doen om alle regels te volgen, dat ze niet weten wie ze zelf zijn. Deze mensen luisteren niet naar zichzelf maar ze doen wat ze denken te moeten doen omdat ze bang zijn om het niet te doen, en omdat ze proberen de maatschappij te pleasen.

In een klassieke codependent relatie is een people pleaser iemand die zo gericht is op de behoeften van een ander, dat hij/zij de eigen behoeften niet herkent en daarom verwaarloost. Door zich op de ander te richten verwacht de people pleaser dat er voor hem/haar wordt gezorgd.

De maatschappij pleasen vanuit de verwachting dat de maatschappij wel voor jou zal zorgen is disfunctioneel zoals alle codependent relaties disfunctioneel zijn. Codependent relaties werken niet. Jezelf focussen op de maatschappij en voorbij gaan aan jezelf, aan wie je bent, aan wat je zelf denkt, voelt en nodig hebt, is een valkuil van jewelste.

In een klassieke codependent relatie accepteert de people pleaser gedrag van de ander dat schadelijk en gewelddadig is. Als het klopt wat Melody Beattie schrijft, dan gebeurt dit op maatschappelijk niveau ook.  Dan veroorzaken  codependent relaties met bijvoorbeeld politiek,  financiële instellingen, bedrijven, gezondheidszorg en onderwijs, dat systemen die zijn gebaseerd op achterhaalde overtuigingen of zelfs op uitbuiting en onderdrukking, geaccepteerd worden. Vanuit de verwachting dat die systemen zorg terug geven.

Het idee van codependent relaties met de maatschappij geeft een hele andere kijk op alle crises en de daaruit voortvloeiende politieke besluiten van de afgelopen jaren.

Bewaard onder Boeken, Codependency, Mening | 1 Comment

Tags: , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →