Stockholm syndroom

Geplaatst op 15 juni, 2008 

Op YouTube ontdekte ik per toeval een videoclip van Blink 182 met als titel ‘Stockholm syndrome’. De clip begint met een vrouwenstem die een liefdesbrief voorleest.

Kun je je voorstellen dat deze vrouw een liefdesbrief schrijft naar de man door wie zij dagenlang onder levensbedreigende omstandigheden gegijzeld is geweest? Het kan en het verschijnsel heet Stockholm syndroom. Een verschijnsel dat kan ontstaan in situaties waarbij de gijzelnemer absolute controle uitoefent over de gegijzelde en voor de basisbehoeften (bijvoorbeeld eten en drinken) van de gegijzelde zorgt. Na enkele dagen in zo’n extreme situatie kan het gebeuren dat de gegijzelde zich gaat identificeren met de gijzelnemer om te kunnen overleven. Er zijn situaties bekend waarbij een gegijzelde later een relatie aangaat met een gijzelnemer of waarbij een gegijzelde zelfs gaat meevechten met de gijzelnemers. Het is ook mogelijk dat de gegijzelden zich gaan verzetten tegen de mensen die hen willen bevrijden en het opnemen voor de gijzelnemers.

Ook in andere situaties zoals binnen een gewelddadige relatie kan het Stockholm syndroom ontstaan. Denk maar aan de verhalen van vrouwen die door hun man jarenlang gewelddadig zijn behandeld en het gedrag van hun man goed praten of steeds weer terugkeren in de relatie.

Buitenstaanders reageren vaak vol onbegrip maar misschien houden dit soort situaties ons een spiegel voor. Een spiegel die ons in de gelegenheid stelt onze eigen gijzeling te zien. We worden namelijk allemaal gegijzeld door ons eigen ego. En net als bij het Stockholm syndroom identificeren we ons met onze gijzelnemer, ons ego. Deze identificatie gaat zo ver dat we niet eens in de gaten hebben dat we gegijzeld worden door ons ego. Ons hieruit bevrijden is onze grootste uitdaging.

Bewaard onder Mening, Muziek | Reageer

Tags: ,

School of rock

Geplaatst op 4 juni, 2008 

Gisteren op tv ‘School of rock’ gezien, een film uit 2003 met Jack Black in de rol van Dewey Finn.  Rockmuziek is zijn hart en ziel en de toekomst van Dewey ziet er somber uit als hij uit de band wordt gezet, geen geld meer heeft en zijn vriend en huisbaas Ned Schneebly hem het huis uit zet.

Dewey wilde met zijn band meedoen aan ‘The battle of the bands’, een wedstrijd met als hoofdprijs  20.000 dollar.  Zijn vriend Ned zegt hem: “Maybe it is time to give up those dreams. I did and things are going really great for me”. Ned doelt daarbij op zijn vriendin bij wie hij genadeloos onder de plak zit.

Dewey, ‘de dromer’, ziet zijn droom in stukken vallen terwijl Ned, ‘de realist’, de zijne juist opgeeft. Als er voor Ned wordt gebeld en Dewey de telefoon opneemt ziet hij een kans om weer aan geld te komen. Hij doet zich voor als Ned Schneebly als hem gevraagd wordt in te vallen als leerkracht. Voor 650 dollar per week zegt hij meteen ja.

Dewey, nu als Ned Schneebly voor de klas, heeft van lesgeven geen kaas gegeten en is niet van plan zich in te spannen. De eerste dag staat hij met een kater voor de klas. Dingen veranderen drastisch als de klas muziekles krijgt en Dewey het muziektalent in de kinderen herkent. Hij beluit samen met de kinderen een rockband op te richten: ‘School of rock’. Alle lestijd wordt in het geheim besteed aan rockmuziek.

De kinderen bloeien helemaal op nu zij de ruimte krijgen hun talenten te ontwikkelen en daarin erkend worden. En Dewey blijkt wel degelijk te kunnen lesgeven als het gaat om rockmuziek, bezield leert hij de kinderen alles over rockmuziek.

‘School of rock’ doet mee aan ’the battle of the bands’ met een nummer dat door Zac, één van de kinderen uit de klas, zelf is geschreven.  Het wordt een spetterend optreden. Dewey is hevig teleurgesteld als de hoofdprijs naar een andere band gaat. Het publiek kan dit ook maar moeilijk begrijpen en begint massaal de naam van ‘School of rock’ te scanderen. ‘School of rock’ keert terug naar het podium voor nog een spetterende toegift.

Dewey richt daarna samen met de echte Ned Schneebly een ‘School of rock’ op: een muziekschool voor kinderen die rockmuziek willen leren.

Hier de trailer van de film:

School of rock gaat over rockmuziek maar vooral over het achterna gaan van je dromen. Dewey behoudt zijn dromen ook al lijkt zijn situatie uitzichtloos. Zijn avontuur voor de klas lijkt een dwaalspoor dat hem geen meter dichter bij de realisatie van zijn dromen brengt maar in werkelijkheid is dit zijn grote kans. Hij doet niet alleen mee aan ‘The battle of the bands’ maar draagt er ook aan bij dat de kinderen in de klas hun dromen kunnen waarmaken en zich kunnen ontwikkelen. Zelf ondekt hij dat hij talent heeft als muziekleraar rockmuziek.

In de trailer van de film wordt gezegd: “School of rock, the story of a man who gave a class the power to break the rules”. Er bestaan geen regels die voorschrijven hoe je je dromen waar kunt maken. Of misschien deze: break the rules.

Ned Schneebly had zijn dromen opgegeven om zich te kunnen conformeren aan de eisen van zijn vriendin. Als zijn vriendin hem voor gek verklaart als hij naar ‘The battle of the bands’ wil gaan kijken luistert hij niet meer naar haar. Op het eind van de film doet ook hij weer wat hij graag wil: muziek maken en les geven.

Hier het optreden van ‘School of rock’ tijdens ‘The battle of the bands’:

 

Bewaard onder Films, Muziek | Reageer

Tags: ,

Me first and the gimme gimmes

Geplaatst op 24 mei, 2008 

Ik hou van funcovers. Als je een nummer van een ander covert, maak er dan iets speciaals van. Zo ontdekte ik deze week op YouTube ‘Me first and the gimme gimmes‘. Wat een geweldige versie zetten zij neer van ‘Desperado’ van The Eagles:  

Bewaard onder Muziek | Reageer

Tags:

Knaapje Jan schenkt opbrengst CD aan Kika

Geplaatst op 23 april, 2008 

In ‘Talent en humor voor het goede doel‘ schreef ik over singer/songwriter ‘Knaapje Jan’ en zijn CD-tje ‘Van Sonja Bakker mag je alles eten’. De opbrengst van dit CD-tje gaat naar de organisatie KIKA, kinderen kankervrij.

Vandaag heeft Knaapje Jan het volgende bericht de wereld ingestuurd, uit privacy overwegingen zijn enkele persoonlijke details weggelaten:

Beste vrienden,

Enkele maanden geleden hebben jullie mijn cd’tje “Van Sonja Bakker mag je alles eten…” gekocht. Het liedje was voor de grap gemaakt, eigenlijk voor mijn collega’s. Via via is het bestaan ervan uitgelekt en waren er best wat mensen die het wilden hebben. Toen ik in de gaten kreeg dat het te duur werd om de cd’tjes weg te geven is het idee van een goed doel ontstaan.

Over dat goede doel hoefde ik niet lang na te denken: mijn achternichtje en oudleerlinge, Heleen, was ernstig ziek, dus het goede doel zou KiKa worden. Ik rekende op een opbrengst van enkele tientallen euro’s, maar een goed doel kan kennelijk veel losmaken: Uiteindelijk zijn er 299 cd’s verkocht (eentje over, wie maakt me los?) en heb ik een bedrag van € 750,- overgemaakt aan KiKa. Voor Heleen zal dat helaas niet meer helpen; zij is op zondag 6 april overleden.

Ik hoop dat ik met dit bericht zoveel mogelijk kopers kan bereiken en wil jullie graag allemaal bedanken voor je bijdrage.

Groetjes,
Knaapje Jan

Als dank voor de schenking ontving Knaapje Jan een bedankbrief van Inge de Bruijn, ambassadrice van Kika.

Bewaard onder Muziek | 1 Comment

Regen, regen en nog eens regen

Geplaatst op 5 april, 2008 

Geïnspireerd door de vele regen van de afgelopen tijd heb ik hier een lijstje met ‘regen-muziek’ (voornamelijk rock) :

Zit er iets van jouw smaak tussen?

Bewaard onder Muziek | Reageer

The best off Joy Division

Geplaatst op 21 maart, 2008 

Hier mijn persoonlijke lijstje van de tien beste Joy Division nummers:

  • New dawn fades
  • A means to an end
  • The eternal
  • Decades
  • Exercise one
  • The only mistake
  • Dead souls
  • Transmission
  • Atmosphere
  • Love will tear us apart

Bewaard onder Muziek | Reageer

Tags:

Control: film over Ian Curtis (Joy Division)

Geplaatst op 20 maart, 2008 

Met de film Control Control brengt regisseur Anton Corbijn op beklemmende wijze het leven in beeld van Ian Curtis, zanger van de band Joy Division. De film heeft in 2007 diverse prijzen gewonnen. Gisteren had ik de kans deze film eindelijk te zien.

Control is een film in stemmig zwart wit en vertelt het verhaal van Ian Curtis, een jonge, breekbare en creatieve man, zanger van de band Joy Division. De muziek van Joy Division staat als een icoon van die tijd, eind jaren 70. De tijd van ‘No Future’. Joy Division staat voor doemmuziek, muziek en teksten die je bij de keel grijpen en die beelden en gevoelens oproepen van eenzaamheid, wanhoop, uitzichtloosheid en pijn.

Control, het verhaal van een man die innerlijk verscheurd raakt omdat hij niet kan kiezen tussen zijn relatie met zijn vrouw Debbie met wie hij een dochtertje heeft, en een Belgische liefde genaamd Annik. Ian lijkt twee levens te leven, zijn leven thuis en zijn leven onderweg met de band en met Annik. Ian overlaadt zichzelf met schuldgevoelens. Debbie zegt dat ze van Ian wil scheiden als ze zijn relatie met Annik ontdekt en Ian hier ondanks beloften maar geen punt achter kan zetten.

Ian heeft ook last van epileptische aanvallen, soms zelfs op het podium tijdens een optreden. Hij krijgt hiervoor verschillende medicijnen, zijn arts zegt dat via ’trial and error’ moet worden bekeken welke combinatie voor hem effectief zal zijn. De medicatie lijkt niet te werken en Ian wordt bang voor de aanvallen.

Als Joy Division steeds meer succes krijgt en er een tour van twee weken naar de Verenigde Staten is gepland kan Ian de druk van het succes niet meer aan. Niemand weet hoeveel hij van zichzelf geeft tijdens een optreden en hij heeft het idee dat de mensen alleen maar meer en meer van hem verwachten. Hij kan niet meer. Het weekend voor het vertrek naar de Verenigde Staten hangt Ian zichzelf op. Hij is dan 23 jaar.

Werkelijk indrukwekkend is het acteerwerk van Sam Riley die in de huid van Ian Curtis lijkt te zijn gekropen. De bewegingen op het podium waarbij soms maar moeilijk onderscheid kon worden gemaakt tussen Ian’s typische dansbewegingen en een epileptische aanval, zijn treffend. Hetzelfde geldt voor de gezichtsexpressies die   wanhoop en uitzichtloosheid uitdrukken. De film biedt minder muziek dan verwacht maar dat komt omdat Anton Corbijn inzoomt op Ian Curtis en minder op de muziek en de overige bandleden.

Ik was vooraf benieuwd wat de muziek van Joy Division met me zou doen. In de jaren 80, Joy Division bestond toen al niet meer, had de muziek van Joy Division me flink te pakken. Mijn agenda’s stonden vol met teksten van Ian Curtis, zoals bijvoorbeeld de volgende uit het nummer Passover: “This is the crisis I knew had to come / Destroying the balance I’d kept / Doubting, unsettling and turning around / Wondering what will come next”

Joy Division vertolkte toen hoe ik me vaak voelde en wat ik in die tijd niet onder woorden kon brengen. Griezelig soms. Ik had al lange tijd geen muziek meer gehoord van Joy Division behalve dan het nummer ‘Love will tear us apart’ dat soms nog wel eens op de radio wordt gedraaid. Ik heb mijn leven een totaal andere richting op gestuurd, geduwd en getrokken. En gisteren was daar dan weer de confrontatie met die muziek van toen.

De muziek van Joy Division heeft, zo merkte ik, nog diezefde magie. Bij sommige nummers voelde ik opwinding en kreeg ik zin om zelf weer gitaar te gaan spelen en bij andere nummers zonk ik weg in herinneringen van pijn en verdriet. Herinneringen zijn een kostbaar goed, ook de onplezierige, en maken deel uit van mijn innerlijke bagage. Ik kan me erover verwonderen wat bepaalde muziek met me doet en me ervan bewust zijn wat er in mijn innerlijke wereld gebeurt en wat ik nodig heb. Dit bewustzijn is het grote verschil met toen. De platen van Joy Division heb ik nog. Een paar jaar geleden tijdens een verhuizing heb ik even met de gedachte gespeeld om ze weg te doen en dat heb ik gelukkig niet gedaan. Kan ik toch nog eens luisteren welke nummers ik het allerbeste vond.

Tot slot nog een tekstje uit het nummer Twenty four hours: “Just for one moment I thought I’d found my way / Destiny unfolded; I watched it slip away”.

Bewaard onder Films, Muziek | 1 Comment

Tags: , ,

Talent en humor voor het goede doel

Geplaatst op 9 februari, 2008 

We hebben in Nederland talent en we hebben in Nederland ook kinderen met kanker. Als iemand zijn of haar talenten inzet voor een betere behandeling en genezing van kinderkanker, dan raakt me dat.

Zo kreeg ik vandaag een CD-tje in handen met de titel “Van Sonja Bakker mag je alles eten…”. Het is een carnavalsliedje en hoewel carnaval al voorbij is, is het CD-tje een echte aanrader want de opbrengst ervan gaat naar KIKA (Kinderen kankervrij), een organisatie die fondsen werft die ten goede komen aan de kinderkankercentra in Nederland.

De artiest die het CD-tje heeft gemaakt en uitgeeft noemt zich ‘Knaapje Jan’. Achter deze naam gaat een getalenteerd singer/songwriter schuil uit Bergen op Zoom. Behalve de originele carnavalsversie van het nummer “Van Sonja Bakker mag je alles eten…” staan er op het CD-tje ook stukjes van hetzelfde nummer in een unplugged versie en een blues versie.

Wil je KIKA steunen, koop dan “Van Sonja Bakker mag je alles eten…” door een e-mailtje te sturen naar: knaapjejan@gmail.com . De prijs van het CD-tje bedraagt slechts drie Euro.

Bewaard onder Muziek | 5 Comments

← Vorige pagina