De dode troonrede

Geplaatst op 17 september, 2009 

Deze week de troonrede gehoord? Hier een paar links:

Vandaag kwam ik op de weblog van Frank Bruining in het artikel ‘Wetenschap en natuur’ een meer dan bijzonder filmpje tegen van Don Alverto Taxo, een indiaan van de Quechuan gemeenschap uit Ecuador. Don Alverto Taxo is een ‘Lachak’. Het werk en verantwoordelijkheid van een Lachak is het behouden, zorgen, verspreiden en overdragen van de wijsheid van de oudsten, de grootmoeders en grootvaders van de gemeenschap.

Kijk en luister naar de bijzonder warme woorden van Don Alverto Taxo (kies de Nederlandse taal voor ondertiteling):

Deze man en zijn woorden ontroerden me. Wat hij vertelt en de manier waarop hij dat doet, is wat ik afgelopen dinsdag graag had gezien en gehoord van Koningin Beatrix tijdens het voorlezen van de troonrede. Stel je voor dat Koningin Beatrix de woorden van Don Alverto Taxo had gesproken. Wat zou dat verbindend en inspirerend zijn geweest, wat zou dat bezielend zijn geweest. Wat zou dat een verschil hebben gemaakt!

Kijk maar eens naar een stukje van de filmpjes van de troonrede en kijk daarna naar een stukje van Don Alverto Taxo. Zie en hoor en proef je het verschil?

De troonrede is kenmerkend voor de maatschappij waarin wij leven. Die maatschappij is doodziek en daarom is de troonrede een niet meer te reanimeren dood stuk. Het verhaal van Don Alverto Taxo leeft. Zijn filmpje maakt, zeker in vergelijking met de troonrede, pijnlijk duidelijk hoezeer onze maatschappij zich van het leven heeft afgesneden. En Don Alverto Taxo en zijn woorden doen weer herinneren aan wat leven werkelijk is.

Het verschil tussen de troonrede en het filmpje van Don Alverto Taxo is het verschil tussen dood en leven.

Bewaard onder Actualiteit, Inspiratie, Mening | 1 Comment

Tags: , ,

Appeltjes

Geplaatst op 16 september, 2009 

Behalve rupsje Nooitgenoeg kreeg ik gisteravond nog een onverwachte boodschapper op bezoek. Dit keer was het geen rupsje maar waren het appeltjes.

Iemand had twee zakken vol met appeltjes meegenomen naar de Tai Chi zwaardles. Uit eigen tuin, ongespoten, puur natuur. Wie er zin in had kon appeltjes meenemen, gratis en voor niks. ‘Als je ze oppoetst gaan ze prachtig glimmen’ zei ze erbij. Ze lachte. Blij omdat ze zichzelf het werk had bespaard van het maken van appelwijn. Blij omdat ze haar overvloed kon delen met anderen.

Meteen toen ik haar met die appeltjes zag wist ik dat dit niet alleen om de appeltjes ging. Het was alsof er een reclamebord begon te knipperen: LET OP, DIT IS EEN BOODSCHAP. De betekenis die ik er op dat moment aan kon geven was die van een goedmakertje. Misschien wilde het Universum iets goedmaken, iets compenseren voor de afgelopen dagen die zo zwaar hadden gevoeld. Het gevoel dat hoort bij het in een wachtkamer zitten zonder te weten waar je op wacht of hoe lang je nog moet wachten.

’s Avonds laat las ik op de blog van Gertrud Althausen het artikel ‘Sense-less’. Ik had het idee dat ik een berichtje moest achterlaten over die appeltjes. Ik twijfelde over het nut ervan maar weer ging er zo’n reclamebord knipperen: DOE HET NOU MAAR. Ik schreef haar in het kort over die appeltjes.

Vanochtend las ik haar reactie over die appeltjes. Appels staan symbool voor het nieuwe schrijft ze.

Mooie boodschappers die appeltjes en ze smaakten heerlijk.

Bewaard onder Persoonlijk | 1 Comment

Tags: , , ,

Spirituele vermoeidheid

Geplaatst op 14 september, 2009 

Toen ik in ‘Godsdienst en Spiritualiteit’ schreef dat spiritualiteit de wiet van het volk is, deed ik dat vanuit een zekere spirituele frustratie en en spirituele vermoeidheid.

Ik heb even met de gedachte gespeeld die blogpost weer te verwijderen omdat deze niet zou passen op mijn blog en omdat ik dagelijks wel bezig ben met spiritualiteit. En er dan over schrijven dat spiritualiteit de wiet is van het volk zonder verdere toelichting….?

Vandaag las ik in de Happinez nr. 6 – 2009 een interview met de schrijver Guus Kuijer. Hij zegt in dat interview over spiritualiteit onder andere het volgende:  ‘De sfeer die rond het woord spiritualiteit is ontstaan, staat me niet zo aan. Ik snap best dat mensen verdieping willen, maar niet dat ze dat denken te bereiken door navelstaren en het heilig verklaren van hun gevoelens’.

En over in balans zijn zegt hij: ‘Ik ben helemaal niet voortdurend in balans; dat lijkt me een heel saaie toestand. Ik heb de indruk dat evenwicht ons irriteert. Zodra we een rimpelloos meer aantreffen, hebben we de neiging er een steen in te gooien. Zodra ergens in een samenleving balans dreigt te ontstaan, zullen er mensen opstaan die er genoegen in scheppen die balans te verstoren. En gelijk hebben ze. In balans zijn is de dood in de pot. Bovendien is het niet de natuurlijke staat van de mens. Een koorddanser is niet in balans, die houdt zichzelf in balans door een inspanning te leveren. Juist die inspanning houdt ons creatief en maakt ons leven dynamisch. Het leven kenmerkt zich door beweeglijkheid, verandering’.

Toen ik vandaag deze rake woorden van Guus Kuijer las dacht ik terug aan mijn eerdere woorden dat spiritualiteit de wiet van het volk is. Omdat spiritualiteit gemakkelijk verzandt in mooie verheven woorden zonder daden. Je kunt innerlijk nog zo vredig zijn maar als er op straat iemand wordt geslagen en je kijkt ernaar zonder iets te doen, wat is die innerlijke vrede dan nog waard?

Een paar maanden geleden nog een pijnlijk voorbeeld meegemaakt. Op een spiritueel netwerk had zich een lid aangemeld dat het netwerk gebruikte om mensen uit te nodigen via de camera met haar te chatten. Haar link ging natuurlijk naar een sekssite. Deze mevrouw werd nogal verbaal agressief ‘ontvangen’ door een aantal spirituele netwerkers. Het opmerkelijke daarbij was dat een aantal van die verbaal agressieve uitingen precies het tegenovergestelde waren van de persoonlijke slogans van diezelfde spirituele netwerkers. Daar lagen (gemiste) kansen om de spirituele daad bij het woord te voegen.

Spiritualiteit heeft pas waarde als je het integreert in je doen en laten. Als je dat niet doet heeft spiritualiteit dezelfde uitwerking als wiet: je wordt er vreselijk sloom van.

Bewaard onder Mening, spiritualiteit | 1 Comment

Tags: ,

De reis en het doel

Geplaatst op 9 september, 2009 

‘There was a Zen master, he was watching somebody in a competition, archery, and the man was trying very hard to win this competition but he just could not make is. And then somebody asked the Zen master: “What is he doing wrong?”. And the Zen master said: “his need to win drains him of power”.’ Aldus Eckhart Tolle.

In spirituele kringen wordt wel gezegd dat het om de reis gaat en niet om het doel. Een overdreven focus op het doel maakt machteloos zoals het verhaaltje van Eckhart Tolle duidelijk maakt.

In het VPRO programma ‘Holland Sport’ sprak Wilfried de Jong gisteravond met de schrijver Ilja Leonard Pfeijffer. Ilja vertelt over zijn fietstocht van Leiden naar Rome, een tocht van 26oo kilometer, ongetraind en op een oude racefiets. Hij vertelt dat hij elke dag van zijn tocht begon met het idee een stukje naar het zuiden te fietsen.  Niet Rome beheerste zijn tocht maar gewoon elke dag een stukje verder naar het zuiden fietsen. Later schreef hij over zijn tocht in het boek ‘De filosofie van de heuvel – Op de fiets naar Rome’.

Toen ik Ilja over zijn tocht hoorde vertellen moest ik denken aan het verhaaltje van Eckhart Tolle en dat het inderdaad om de reis gaat en niet om het doel. En tegelijkertijd vond ik dat het doel een beter lot verdient. Want is het niet het doel dat de reis in beweging brengt? Is het niet het doel dat maakt dat je aan een nieuwe reis gaat beginnen, iets nieuws ondernemen of iets nieuws leren? En daarna heeft het doel zijn belangrijke functie gehad, namelijk het starten van de reis en het avontuur. Daarna neemt de reis het over. Zonder doel geen reis.


Bewaard onder Boeken, Citaten, Mening, spiritualiteit | Reageer

Tags: , ,

Godsdienst en spiritualiteit

Geplaatst op 25 augustus, 2009 

Met zijn bekende uitspraak ‘Godsdienst is de opium van het volk’ bedoelde Karl Marx dat mensen zichzelf door middel van godsdienst rustig houden dan wel rustig gehouden worden, dat mensen passief blijven en zich niet meer inzetten voor maatschappelijke verandering.

Als godsdienst de opium van het volk is, dan is spiritualiteit de wiet van het volk.

Bewaard onder Mening, spiritualiteit | 1 Comment

Tags:

You do not have to believe in yourself

Geplaatst op 24 augustus, 2009 

‘You do not have to believe in yourself or your work. It is not your business to determine how good it is, how valuable it is, nor how it compares with other expressions. But it is your business to keep it yours clearly and directly to the urges that motivate you.’

‘There is a vitality, a life force, a quickening that is translated through you into action, and because there is only one of you in all time, the expression is unique. If you block it, it will never exist through another medium and will be lost. The world will never have it.’

Martha Graham

Bewaard onder Citaten, spiritualiteit | Reageer

Tags: , ,

Met een sjamaan op stap

Geplaatst op 14 augustus, 2009 

Het begon met een blogpost van Frank Bruining: ‘Sjamaan in het bedrijfsleven’. Daarna een paar tweets via Twitter over sjamanisme en het bedrijfsleven.  Gevolg: een interview in Utrecht met sjamaan Gertrud Althausen, op Twitter en omstreken beter bekend als @Hemelwandelaar.

De online van Dale zegt over Sjamaan: priester-tovernaar.

Hmmm, een priester-tovenaar in het bedrijfsleven? Is dat een bedrijf managen met magie, iets waar de Harry Potter fans de deuren van de bioscoop en boekhandel voor plat lopen? Is dat zoiets als Gandalf (Lord of the Rings) die in het bedrijfsleven de strijd met de kwade krachten aangaat (de concurrentie natuurlijk)?

Rijk aan ervaringen in en met het bedrijfsleven en met de problemen waar veel bedrijven al lang mee worstelen (vaak gecamoufleerd of zogenaamd niet de moeite waard om aan te pakken omdat de winstcijfers steeds naar tevredenheid waren) raakte ik nieuwsgierig naar de rol van een sjamaan in het bedrijfsleven.

We hadden afgesproken op Utrecht CS en in stationsrestauratie ‘De Tijd’ spraken we twee uur lang over sjamanisme, over wat er zoal in veel bedrijven leeft en speelt, hoe een sjamaan daar tegenaan kijkt en ook welke rol een sjamaan kan spelen bij het oplossen van die problemen.

Eerst bijpraten. Via Internet kwamen we ongeveer een jaar geleden in contact met elkaar en dat contact is sindsdien via allerlei blogs, forums en sociale netwerken gebleven. Leuk om dan te merken dat het contact ‘live’ ook stroomt. Pikant ook omdat volgens de Tzolkin, de heilige Maya kalender, Gertrud mijn occulte partner is. Volgens de Tzolkin is een occulte partner iemand die je je schaduwzijde laat zien, die kanten van jezelf die je bij jezelf verdringt.

Daarna interviewen. Gertrud wilde graag weten hoe ze haar activiteiten kan verwoorden en aan het bedrijfsleven presenteren. Ik wilde weten volgens welke methode, concept of techniek een sjamaan werkt en wat dit een bedrijf oplevert. Voeg deze twee dingen samen en je hebt een interview.

Twee uur later. Een heleboel informatie rijker maar geen helder verhaal. Ik was op zoek geweest naar de sjamaanformule, een formule die beschrijft dat als X het probleem is in het bedrijf, de sjamaan aanpak Y kiest en dat dit voor het bedrijf Z oplevert. En deze formule bestaat niet! Het idee dat zo’n formule bestaat stamt uit de oude paradigma’s van waaruit veel bedrijven nog werken, de paradigma’s waar veel consultants, adviseurs en managers mee werken. Paradigma’s die soms even wat probleemverlichting geven, maar die vaak na verloop van tijd leiden tot probleemverdichting. De tijdelijke oplossing werkt niet meer en de frustratie van de zoveelste mislukte poging iets te veranderen doet de veranderbereidheid nog verder afnemen. Een sjamaan werkt vrijwel volledig vanuit de ongrijpbare wereld van de intuïtie en daar bestaat geen formule voor.

Even lunchen. Nog steeds nieuwsgierig en geïntrigeerd door het verhaal dat er nog niet was, vraag ik haar samen te gaan lunchen. Omdat het heerlijk weer was en we al die tijd binnen hadden gezeten, besluiten we een stukje richting centrum te lopen en op het eerste het beste terras neer te ploffen voor een broodje.

Alsnog een verhaal. Nou zul je altijd zien dat de meest bijzondere dingen gebeuren als je er niet op bent voorbereid. Tijdens de lunch vertelt Gertrud hoe alles een betekenis heeft en hoe alles om ons heen wat te vertellen heeft. Ze maakt dat duidelijk aan de hand van de naam van het café/restaurant waar we zitten (Stairway to Heaven), een tekst op de menukaart (all about love), de kleur van het zonnescherm, de manier waarop sommige voorbijgangers lopen en het eten op onze borden (gele paprika, zo vertelt Gertrud, is de kleur van de communicatie en de zielekleur van mijn creatieve ziel).

Alles heeft betekenis, niks is zonder betekenis. Van je naam, wat je eet, hoe je je kleedt, wat je zegt, hoe je iets zegt, en ook wat je niet zegt… Wat er in je leven gebeurt en de mensen waar je mee omgaat… Alles wat zintuiglijk en buitenzintuiglijk waarneembaar is, dat is waar de sjamaan mee werkt om te komen tot een soms verbluffend inzicht.

De meterkast. We komen op het onderwerp techniek. Haar vader had als ingenieur in de elektrotechniek gewerkt en omdat ik ooit elektrotechniek heb gestudeerd, hebben we een link. Ze vertelt wat ze van haar vader aan kennis heeft meegekregen over meterkasten, zekeringen en aardlekschakelaars. Ik moet er om lachen, met een sjamaan over elektro praten… Maar toch niet zo gek als het lijkt want ze vertelt dat aardlekschakelaars voor het eerste chakra staan.

Overbelasting. Ik vertel haar dat thuis de elektrische groep waar de keukenapparatuur op zit, er regelmatig uitknalt omdat er teveel stroom wordt gevraagd. En, ik zei het al eerder: voor een sjamaan heeft alles betekenis, dus ook een probleem met een meterkast. Ze stelt me een paar vragen en zegt dat de keuken (waar de overbelasting optreedt) in dit geval het derde chakra symboliseert. Ze vertelt me waar het derde chakra voor staat en geeft als huiswerk mee verder uit te zoeken waarom dan juist in de keuken de elektrische groep eruit knalt (fijn, huiswerk!).

Er begint me wat al iets te dagen: dat die meterkast iets vertelt dat ik zelf doe. Dat ik regelmatig meer van mezelf vraag dan ik aankan en dat, als ik dat maar lang genoeg doe, de stop er bij mij ook uitknalt en ik tot helemaal niks meer kom. Dan vraag ik van mezelf als het ware teveel stroom en gaat de boel plat en het licht uit.

Dus als het allemaal werkt zoals ik denk (ze zegt: ga dat eens proberen te voelen) dat het werkt, dan zal de zekering er in de meterkast er minder vaak uitvliegen als ik wat minder van mezelf vraag. Ik geloof wel dat er waarheid in zit en ben ook een beetje sceptisch want ik kan natuurlijk ook minder keukenapparatuur tegelijk gebruiken. Ik ben benieuwd wat het huiswerk nog oplevert.

Nieuwsgierig? Ben je nieuwsgierig naar het hoe/wat/waar/waarom van een sjamaan? De beste manier om dat te ontdekken is zelf een sjamaan aan het werk zien, ermee samenwerken.

Waarschuwing! Alles wat je de sjamaan vertelt en niet vertelt kan betekenen dat je aan de bak moet. Met jezelf.

De tijd. Terug thuis laat ze per e-mail weten waarom we bij ‘De Tijd’ hadden afgesproken: omdat het de tijd was dat we elkaar weer tegenkwamen als onderdeel van ons zielscontract.

Bewaard onder Persoonlijk, spiritualiteit | 2 Comments

Tags: , , ,

Zielen in beroering

Geplaatst op 10 augustus, 2009 

De brief van de zielen die niet op aarde willen incarneren heeft in sommige spirituele sferen nogal wat wierook in beroering gebracht. De volgende hevig-naar-patchouli-ruikende-brief  werd vandaag bezorgd.

Beste huidige bewoners van planeet aarde,

Wij willen graag reageren op de brief van de zielen die schrijven niet op aarde te willen incarneren. Hier in de zielenwereld werkt het zo dat als je niet wilt incarneren op aarde, je dat ook niet hoeft. En daar hebben wij, anders dan bij jullie op aarde, geen kantoorgebouwen vol regeltjes en wetten voor nodig.

Elke ziel die op aarde incarneert kiest daar zelf voor. Als er zielen zijn die niet terug willen naar de aarde, dan is dat hun eigen keuze. Elke ziel is uniek in de keuzes die het maakt. Al die verschillende keuzes leiden tot verschillende ervaringen en dat is precies wat wij zielen willen: van alles en nog wat ervaren. En hoewel het universum erg groot is kunnen wij sommige ervaringen alleen op aarde opdoen.

Die zielen die niet naar de aarde terugkeren, schrijven in hun brief over een videopresentatie die ze tijdens een incarnatie conferentie hebben gezien. Bij die videopresentatie zetten wij een paar vraagtekens. Afgaand op wat ze daarover in hun brief schrijven lijkt het er op dat die zielen naar een compilatie van jullie NOS journaal hebben gekeken of naar CNN. Het geeft een nogal eenzijdig beeld van jullie planeet.

Wij zijn van een andere zielengroep en willen juist heel graag op aarde incarneren omdat we willen ervaren hoe het is elkaar aan te raken. Fysiek aanraken of elkaar aanraken met woorden is iets dat wij niet kennen en dolgraag willen ervaren. Wij willen ook beleven hoe het is om van kunst te genieten zoals muziek en mooie boeken. Wij willen incarneren op aarde omdat we willen ervaren hoe het is om te vergeten wie we zijn en hoe het is om daar op aarde met z’n allen weer achter te komen. En om dan een vet feest te vieren.

Hartelijke groeten van wij die wel op aarde terugkeren.

Lees ook: 1. brief aan de toekomst en 2. brief uit de toekomst.

Bewaard onder Verhaaltjes | 1 Comment

Tags: , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →